De Wereldfilm. --- o-o --- Stresemann zal een beroep doen op Locarno. Stresemann, die volgens de Duitsche bla» "en de moeilijke kwestie ditmaal zeker aan de orde zal stellen, zal een veel grootere ver» niindering vragen, waarbij hij een beroep zal doen op Locarno en op de nota van den Ge* zantenraad van 1925, waarbij onvoorwaarde* lijke vermindering der garnizoenssterkte in .jntzicht werd gesteld. Een vermindering van SOOO man wordt zeer onvoldoende geacht, 'ook al in verband met de sterkte der Duit* •che garnizoenen van voor den oorlog. Maar het voornaamste argument der Duitschers is natuurlijk dit: „Gij hebt zelf erkend, dat wij **n onze zware verplichtingen hebben vol* °®an,.kom nu*zèlf ook eens over de brug. : Edoch, Frankrijk is bezorgd voor zijn veilig* •heid. De garantieverdragen waarmee Locar* ;**o de wereld verblijdde, worden niet vol* wende geacht. Men kan nu eenmaal niet zónder vermindering van het bezetting* •jeger. Maar meer dan 5000 man uit het Rijn* ,|and terugtrekken zou spelen met de veilig* fleid zijn. In verband met een en ander hebben verle* den week twee publicaties de aandacht ge* trokken.- Professor Foerster publiceerde in ..Die Menschheit" onthullingen over plannen J*ft het ministerie van Rijksweerbaarheid bc* treffende het stelselmatig kweeken van aan* Zlenlijker militaire reserves. De inhoud ervan 's hier reeds besproken. Op de tweede plaats trok de aandacht het rapport van den opperbevelhebber der tTansche bezettingstroepen, generaal Guil* laurnat. Dit rapport werd gepubliceerd in het „Weekblad „Aux Ecoutes". Hoe de redactie er aankwam wordt niet verklapt. De regeering doet net, of ze de publicatie heel erg indis* creet vindt. De Fransche generaal toont zich heel bc* zorgd. Op de eerste plaats over het te voor» senijn tooveren van tallooze vliegvelden aan °je grenzen van het bezette gebied en over den aanleg van nieuwe wegen en spoorlijnen. Mij wijst bovendien op den groei van#de sportclubs en beweert, dat de meeste leiders ervan gewezen officieren zijn. Guillaumat t° t an natuurnJk tot de conclusie, dat een • sterk Rijnlandleger noodzakelijk is, omdat men paraat moet zijn als Duitschland tegen öenbezetting wil optreden. 7-- e Puitscbe pers is heel verontwaardigd. AU 'wijst de beweringen van Guillaumat af :en constateert met genoegen, dat ze in Enge» land niet veel indruk maken. Eenparig komt men tot de conclusie, dat Frankrijk voor de zooveelste maal een kunstmatige campagne voorbereidt, om Duitschland straks met een aaad zoet te houden. --- . Kabinetscrisis in Griekenland. hi Griekenland is weer eens een kabinets* ensis uitgebroken, doordat de Kamer een 7oor^lel van den minister van Financiën om net drukken van bankbiljetten aan de Natio* nale Bank te onttrekken en daarvoor een aparte Bank op te richten, heeft verworpen, vP.°rnamelijk door toedoen van de monar* cnistische volksvertegenwoordigers. De mi* nister van Financiën ging daarop heen en met hem vertrok de minister van Binnenland» sche Zaken, die zich met hem solidair had verklaard. Men verwacht het aftreden van het geheele kabinet. De „Uta Press Service" herinnert er naar aanleiding hiervan aan, dat in de kazernes van de oude Turksche vesting Izzedin op Kreta nog altijd een zekere Pangalos, oud* dictator, den dag van zijn proces afwacht. Voorspeld wordt, dat dit proces een politiek sensatieproces van den eersten rang zal worden. --- MUZIEK, DIE DOODT. door . WILLY WOOD. (Alle rechten voorbehouden). Bravo! Papa! riep Guillaume, dat is weer 'n ouwerwetsche zet van u! Toen kalmer en nadenkend, liet hij er op volgen: Dus, u zei, dat Chevalier d'Armandville zn geheugen totaal verloren heeft? — Totaal! Althans voor het moment. Wat de toekomst brengen zal, dat weet zelfs 'n Professor Dubois niet en je weet dat is 'n psychiater van den eersten rang. — Ik heb 'n plan, zei Meester Becquart. Laat ons eerst de kas eens opmaken en afrekenen. Nu was het de beurt aan den langen Gregoire om te spreken. — Wat afrekenen? Er valt niets af te rekenen; er is 'n paar francs verdiend boven de tien procent rente, die ik van m'n twee-honderdduizend francs moet trekkenden die paar francs cisch ik op voor m'n diensten, die ik bewezen heb, voor mij en voor Victorientje! — Loop heen, ouwe vrek! Je Victorientje, die geef je nauwelijks te eten, en de diensten, die jij bewezen hebt: je doet niets dan je provisie opstrijken van het bedrag dat ingezet wordt. 't Oude liedje was weer aangevangen. Telkens als er over afrekenen gesproken werd, begon Gregoire met te weigeren, te klagen en zelfs met te dreigen, maar Guillaume Becquart lachte hem dan steeds vierkant in zn gezicht uit. Flij wist wel, dat de kerel ten laatste toch eindigde met te betalen. Daarom zei-ie: — Komaan, we zullen het ditmaal kort maken. Afrekenen in den waren zin van het woord kunnen we met jou toch niet; we zullen jou dus — net als de fiscus doet —; ambtshalve aanslaan. Geef ons ieder vijfduizend francs, da's 'n fooitje! De rest is voor jou, al heb je twee ton verdiensten binnengehaald! — Vijf duizend, ieder? Da's tienduizend samen? Nooit, nooit! Ditmaal zal ik op mijn stukken blijven staan. Wat denken jullie wel ? Tien duizend francs om te vergooien in Monte Carlo! Bloed, dat jullie me aftapt, zóó vermorsen! Guillaume schaterde, het uit. Hoort u dat, vader? Hij doet als de brouwer, die zn klanten voor de voeten werpt, dat ze te veel bier drinken. Dat scheldt op Monte Carlo en al zn goud, dat in zn muurkast zit, in de rue Saint Cécile, heeft-ie aan het Parijsche Monte Carlo te danken. Vriend, onze tijd is beperkt. Gauw'n besluit nemen, anders neem ik er een! — Doe, wat je niet laten kunt, ik laat me niet meer — Nu eisch ik voor mijn persoon tien duizend. — Monster! stoof Gregoire op den jongen advocaat toe en wilde zn nagels in de hatelijke oogen van zn uitzuiger slaan, maar de jonge gespierde kerel sloeg met een enkele beweging van zn wandelstok den pols van den kerel half lam en dreigde: — Gauw! Of ik vraag twintig duizend! — Als ik aan de justitie ga vertellen welk 'n vuile rol jullie speelt met „Roeher Rouge" — Uilskuiken, dan vlieg jij de gevangenis in wegens smaad en laster, want bewijzen kun je niets, letterlijk niets, en ik kan jou iederen dag betrappen op heeterdaad!.,.... Hij haalde zn horloge voor den dag: — 't Is vijf minuten voor tienen. Om half twaalf heb ik 'n souper in Parijs. Ik geef je nog vijf minuten. Gregoire maakte weer 'n hevigen zielestrijd door, 'n strijd, die zich duidelijk op zn gezicht afteekende. Zn hppen, zn wangen, zn oogleden trilden, want hij moest afstand doen van 't allerliefste wat-ie op deze wereld bezat; van zn geld. Als men dat van hem eischte, was net of men.hem.de lappen vieesch van het lichaam scheurde. Becquart en zn zoon namen niet de minste notitie van het hevige proces, dat hun prooi doormaakte. Ze waren dat van hem gewoon. Hij eindigde immers toch altijd met toegeven, omdat-ie 'n afgrijsebjken angst koesterde voor de galeien, waarmee de J-'ransehe justitie den clandestienen speelhuishouder bedreigde- Gregoire maakte zn vest los, haalde van achter zn hemd het platte leeren zakje te voorschijn, waarin-ie gewoon was zn papieren geld te verbergen. — Hier! zei-ie bevend, tien duizend, 't is bloedgeld! — Vijftien heb ik gezegd, beet Guillaume hem toe. — 9! gilde Gregoire, als er 'n hemelsche rechtvaardigheid bestaat, dan zal jij later — Zwijg en betaal! Gregoire gehoorzaamde, maar toen-ie zich op een stoel had laten neervallen had zn gezicht het uiterlijk van dat van 'n doode. _ —- Nu, troostte Guillaume, ik zal je, als compensatie, iets zeggen waarmee je blij zult zijn. Per saldo heeft «Roeher Rouge" je tot nu toe geen windeieren gelegd. Veel heb je nog wel niet verdiend, maar dat komt wel. We gaan het verhuren. Clovis en zn vrouw mogen hier weer terug komen. Jij stuurt je personeel, dat oude krakende viertal, naar Parijs en je geeft Clovis en Marianne hun oude woning terug. t — Heel goed, zei zn vader, die dezen maatregel als a kleine verzachtig voelde op zn gloeiend slecht geweten. —■ En dan? vroeg Gregoire. — Dan gooien we „Roeher Rouge" 'n paar maanden dicht — En wie zal dan de percenten van m'n tweehonderd duizend francs betalen? — Wie betaalt nu de rente van het goud, dat jij in je muur-kast verstopt? — Ik weet van geen goud af, duivel! — Laat me niet lachen, asjeblief, ik heb schrale lippen! — O, o! rees Gregoire met gebalde vuisten weer overeind, ik heb aan jou hier al de hel op aarde! — Je verdient niet beter. Doe wat ieder verstandig mensch doet met zn geld: besteed het en geniet er van! — Zooals jij je geld besteedt, is 'n misdaad. Jij gooit het weg met handen vol en ik moet er m'n vrijheid, m'n leven voor wagen! Ik m'n geld uitgeven ? Wie zal er dan op m'n ouden dag voor mij zorgen ? — Sta daar niet langer te kwijlen, 't is me de moeite niet waard, om daar op te antwoorden! Luister dus naar m'n plan: we gooien „Roeher Rouge" voor drie maanden dicht en we zetten het in de kranten te huur. Ook achter de hooge dubbele ijzerdraadafsluiting zetten we langs den rijksweg duidelijk zichtbaar borden, waarop geschilderd staat, dat het te huur is, te bevragen op het notariskantoor Becquart. — Maar dan moet het in orde gemaakt worden. De schilders zullen moeten komen en de behangers. Heb je dan niet gezien hoe de dienstboden-woning en de stallen van buiten er uit zien? Staat de tunnel-deur niet dik in 't roest ? Al dat opknappen kost handel vol geld en ik bezweer jullie, dat ik geen geld meer heb! — Idioot! begrijp je dan niet, dat je zestig, zeventig procent van je geld gaat trekken? Ik verzeker je, neen ik sta je borg, voor een huur van zestig duizend francs! Gregoire's oogen glinsterden. — In goud? yroeg-ie, in goud uitbetaald? Guillaume knipte 'n oogje naar zn vader en deze zei: — Natuurlijk in goud.uitbetaald! (Wordt vervolgd). --- De Rijnlanclkwestie weer accuut --- Het drama op het kasteel Bachendorf. Met een enkel woord is gasteren meld'ni gemaakt van het drama op het kasteel Bachendorf bij Euskirchen, waar de oude boschwachter 'het echtpaar v. MaHinckrodt, waarbij hij sinds jaren in dienst was, heeft doodgeschoten. In de Duitsche bladen vinden wij de vol» gende bijzonderheden er over. De vreeselijke daad is geschied, zonder dat er van te voren ook maar eenige aan» wijzing bestond, die kon doen vreezen voor zulk een gebeurtenis. Sinds 40 jaar was de thans 76» jarige boschwachter Bosen op het goed werkzaam; evenasl bij het overige personeel bestond er een uitstekende verhouding tusschen hem en de bewoners van het slot. In den laat» sten tijd vertoonden zich bij hem teekenen van toenemende ouderdomszwakte, zoowel lichamelijk als geestelijk, zoodat hem een hulp was gegeven en er sprake van was hen» in een of andere inrichting te doen opnemen. Hoewel zijn heer hem ook financieel goed wilde verzorgen, weigerde de oude bosch» wachter hardnekkig zijn post te verlaten, waarop dan ook thans niet werd aange» drongen: eerst zo de landeigenaar met zijn vrouw een reis gaan maken. Gistermorgen om acht uur reed de auto voor om de reis aan te vangen. Toen de motor werd aangezet, klonken uit de on» middellijke nabijheid twee schoten, die den heer en mevrouw v. MaHinckrodt op slag doodden. Een oogenblik later schoot de moordenaar, de oude boschwachter, zich in zijn kamer, een kogel door het hoofd. Vermoed wordt, dat de dader in een vlaag van krankzinnigheid heeft gehandeld. --- Een ophefmakend ontslag. De Belgische minister van de spoorwegen voert sinds een weck een heftige polemiek iv de „Standaard" met den hoofdredacteur van dit blad. De zaak waarover het gaat, is deze: Onlangs vroeg de in de provincie Lim» burg bevelvoerende majoor der gendarme» rie Dumont, een Waal die echter goed Ne» derlandsch kent en het herhaaldelijk voor het miskende recht der Vlamingen heeft opgenomen, onverwachts eervol ontslag en pensioen. De majoor had in een uitvoerige memorie de toestanden uiteengezet, die er bij de Belgische nationale gendarmerie heerschen en die, trots de sedert 38 jaren reeds bestaande taalregeling, welke echter door de hooge ambtenaren van het depar» tement van landsverdediging systematisch worden gesaboteerd zwaar op de Vlaam» sche gendarmen drukken. Dit gaf, naar een paar Vlaamsche bladen weten te melden, aanleiding tot een conflict, dat het ontslag van majoor Dumont teweegbracht, maar hiermede nog niet ten einde blijkt te zijn. --- TILBURGSCHE COURANT Zaterdag 13 Augustus 1927 ■KEK BLAD --- Kabinetscrisis in Griekenland. --- Sensatie verwacht De volgende maand komt de Volken» bondsraad weer eens bijeen en zooals reeds :|*ng tevoren voorspeld is, zal de Fransche Duitsche verhouding, speciaal de Rijnland* kwestie het belangrijkste gedeelte der be» ;6piekingen vormen. Gisteren hebben we Jreeds gemeld, dat de Fransche ministerraad tot vermindering der bezetting zou hebben besloten. Thans is bekend geworden, dat de regeering te Parijs de sterkte van het bezet» wgsfeger met 5000 man wil verminderen. Dat Duitschland dat lang niet voldoende ▼h>dt, hoeft haast niet gezegd. --- 19) --- FEÜ-IiOH - 2HEHB9SBK9BEEB9 BB" --- DE WIJNGAARDENIERS VAN VEVEY. --- Hun vermaard Zwitsersch Volksfeest. (Van onzen Zwitserschen correspondent.) Verschillende Zwitsersche steden bezitten zeer oude volksfeesten, die ook in het bui» tenland vermaardheid verworven hebben. Zoo mag Zürich zich roemen op zijn „sech* selauten", Lugano op zijn „cameliafeest", Montreux op zijn „narcissenfeest". Maar geen van allen evenaart het „wijngaarde* niersfeest", dat ongeveer alle 25 jaar te Vevey, aan het meer van Genève gevierd wordt. De oorsprong van dit feest, waarover de geschiedschrijvers het niet juist eens zijn, moet alleszins gezocht worden in de vroege middeleeuwen. De monniken van Haut* Crêt, die de bevolking van het kanton Waadt leerden het land te bewerken, bc* loonden, zoo verhaalt de kroniek, de ijverig* ste wijnigaardeniers der streek met geschen* ken, een optocht en een feestbanket, waar» bij het vaandel der monniken, met het de* vies „ora et labora", in top gedragen werd. Allengs zou zich daaruit een groot feest ontwikkeld hebben. Ook in andere Zwit» sersche steden werden dergelijke feesten ge* houden, waarvan de meesten echter, omdat zij aanleiding gaven tot publieke ontucht, verboden werden. Alleen dat van Vervey bleet gehandhaafd en nam in den loop der tijden zelfs een enorme uitbreiding aan. Aanvankelijk werd dit feest alle drie jaar gevierd, dan alle vier jaar, later alle veertien jaar, en thans slechts alle 25 jaar. Op den religieuzen oorsprong dezer landbouwfeés* ten duidt eenigszins de naam „abbaye", die er aan gegeven werd. Op sprekende wijze voert het feest der wijngaardeniers de gehechtheid der Waadt* landers aan eigen bodem en traditie voor oogen. Zonder te spreken van de ruim 2000 figuranten en honderden muzikanten, die zich de grootste offers voor hun uitrusting getroostten en de eenige honderdduizenden francs, die voor de gansche feestviering, welke van 1 tot 9 Aug. duurt, werden uitge» geven, is het feest een ongeëvenaarde ver» heerlijking van den landbouw en meer spe* ciaal van den wijnbouw, de voornaamste bronnen van welvaart in deze streek. Merkwaardig is het "dat het gilde der wijn* gaardeniers van Vevey, ongewijzigd g-ible* ven in zijn samenstelling met een abt*presi» dent aan het hoofd, op hec'.en nog dezelfde rol vervult als ;n de middeleeuwen: de wijn» gaarden controleeren en zorgen, dat de wijn» gaardeniers zich niet overgeven aan luiheid of vadsigheid. De vlijtigstcn krijgen een bc* looning; zij worden onder een boog van goudgele en bronskleurige wijnbladen, vlak achter den raad van het gilde en gevolgd door hun medeleden, allen in 18e eeuwsche dracht, op de feestplaats binnengeleid, waar de abtpresident een toespraak houdt en de prijzen uitdeelt. Het gilde heeft zijn hoog ernstig karakter bewaard. De tegenwoordige abt*president is zelfs lid van den Nationalen Raad. Zoo roemrijk als het verleden van het gil» de is, zoo luisterrijk zijn ook de feesten, waarvan het feestspel met de verheerlijking der jaargetijden het hoofdbestanddeel vormt. Verschijnt de wagen van de lentegodin Pales of die der zomergodin Ceres, dan waant men zich onwillekeurig in het oude Grieken» land verplaatst) Hoe deze twee diviniteiten in het 6pel terecht gekomen zijn, is op het eerste oogenblik niet zeer duidelijk. Volko» men begrijpelijk is het dat Bacchus de eere* plaats inneemt in het vierde gedeelte, dat den herfst voorstelt. De herfst is immers het jaargetijde, waar» in de wijnoogst plaats heeft en de wijn» druiven zijn nu eenmaal het product bij uit» nemendheid der streek. Oorspronkelijk was het dan ook alleen Bacchus, die gevierd werd, maar toen men later op het denkbeeld kwam den volledigen cyclus der jaargetijden op te voeren, werden vanzelfsprekend Ceres, en naderhand ook Pales, er bij te pas gebracht. Overigens heeft het feest zijn eigen plaatselijk karakter ongeschonden bewaard. De verschillende groepen, die overeenkoms» tig het jaargetijde hun lief en leed komen tic" wordt daar niet tragisch genomen en men heeft reeds meer dan eens de ondervin* ding kunnen opdoen, dat men door de och» tcndbladcn 'van een nieuwen staatsvorm in kennis werd gesteld. Het proces tegen Pangalos kan dus best weer eens een keerpunt zijn Wellicht heeft het reeds nu zijn invloed doen gelden bij de huidige kabinetscrisis. zingen, stellen alle den landmansstand voor met zijn menigvuldige bezigheden en zorgen op het land, aan huis of in den wijngaard. Men hoeft slechts te zien naar de dagelijk* sche werkzaamheden van deze menschen om een flauw denkbeeld te krijgen van het spel. Alles is uit het volle leven gegrepen. Van de mandenmakers in den winter tot de tuiniers in de lente, de maaiers in den zomer en de wijngaardeniers in den herfst, zij zijn het levendige beeld der streek, met haar onvergetelijke mooie volksliederen en heerlijke dansen. Daarbij ontwikkelt de stoet van figuranten een kleurenpracht en een sierlijkheid in beweging en gang, die de twaalf tot veertienduizend toeschouwers, die telkens bij het feestspel tegenwoordig zijn, in vervoering brengen: het is eenig in zijn soort. Er zijn passages in het stuk, die niet na* laten een onvergetelijken indruk te maken op iedereen, zoo ontroerend mooi zijn ze.. . Laten de beste dichters en toonkunstenaars hun zorgen gewijd hebben aan deze won* derlijke aaneenschakeling van oden, het blijft niet minder waar dat hier een volk te vinden is, dat, generatie op generatie, den onweerstaanbaren invloed heeft ondergaan van een omgeving, die tot de mooiste van de wereld behoort. Geen vreemdelingen kunnen die diepge* voelde levenspoëzie van dit volk vertolken. Maar de eenvoudige herdersknaap, die te midden van zijn kudde geiten een weemoe* dig lied zingt in de eenzaamheid, de land* man, die met zware stem het betere jaarge* tijde begroet, de hooggeplaatsten der streek, die met fierheid den naam van wijngaarde* nier dragen, zijn alleen in .staat met vereen* de krachten samen te werken aan deze schoonheidsmanifestatie van de edelste öoort, die men tevergeefs ergens anders zal zoeken, P. B. --- Het proces tegen den gevallen dictator. Verschillende Grieksche bladen verzeke* ren, dat Pangalos een verdediging voorbe* reidt, „die zijn politieke vijanden reeds nu slapelooze nachten bezorgt." De ex*dictator zal niemand sparen. De eene onthulling zal na de andere volgen en het binnenland wordt vriendelijk verzocht de ooren te spitsen. Men weet, dat het proces reeds enkele keeren is verdaagd. In September zal het nu beginnen (als het tenminste door de huidige kabinets* crisis weer niet wordt verdaagd) nadat eerst de wet betreffende de ministerieele verant* woordelijkheid gewijzigd zal zijn in dezen zin, dat generaal Pangalos door de Kamer en niet door den Senaat gevonnist zal worden. Pangalos is aangeklaagd wegens alle poli* tieke delicten, die hij begaan heeft tusschen 25 Juni 1925 — den dag van zijn staatsgreep en 4 December 1926 — den dag, waarop hij door Kondylis werd afgezet. Zijn tegenstanders hebben geen gemakke* lijke taak. Pangalos is n.l. volstrekt niet de „eenzame man", zooals men zich dat in het buitenland, dat over de gebeurtenissen in Griekenland verwonderlijk slecht is inge* licht, gaarne voorstelt. Zijn aanhangers schij* nen in leger en vloot nog zeer talrijk te zijn, en ook onder de burgerlijke bevolking moet een groot gedeelte aan den tijd van zijn dictatoriaat de voorkeur geven boven ge* beurtenissen van dezen tijd. Dat vele officie* ren Pangalos weer aan de macht willen hel* pen,' lezen we in het Atheensche blad „Proia". Dat het aantal aanhangers van Pangalos inderdaad niet onbelangrijk is, blijkt wel uit' het feit, dat de regeering onlangs heele regimenten moest gereed houden, oni een actie tot bevrijding van Pangalos, waar* van enkele dagen sprake was, te verhoeden. Het volgende staaltje is teekenend voor den toestand in Griekenland: de twee republi» keinsche chefs, die vier dagen na de bekende revolutie van generaal Othonalos naar Gene* ve waren vertrokken, vonden, bij hun terug* keer in Athene hun achtergebleven minister» collega's met een nieuwe revolutie bezig, n.l. met een poging, om generaal Pangalos te be» vrijden. Een aantal officieren werd achter slot en grendel gezet, anderen zijn naar ver* schillende plaatsen verbannen, of uit het leger verwijderd, kortom, de regeering is op het oogenblik bezig, een situatie tot stand te brengen, die volgens Uta moet verhoeden, dat Pangalos een proces tegen de regeering voert, inplaats van omgekeerd. Volgens inlichtingen uit Grieksche bladen breidt de Pangalistische agitatie zich over het heele land uit, maar vooral in het leger en in de vloot. Er werd dezer dagen gesproken van een oproer onder de bemanning van een oorlogsschip ten gunste van Pangalos. Men heeft dezen opstand kunnen onderdrukken. Maar geen land ter wereld heeft zoon voorraad aan revolutionaire aanvoerders als Griekenland. Onophoudelijk duiken er nieu* wc namen op. De jongste held van dit slag is kapitein Colliaiexis,. over wien heel Athene spreekt. . Griekenland is een land van onbegrensde politieke mogelijkheden. Het woord „revolu* --- Een lugubere geschiedenis. Dezer dagen zijn door de justitie in het Slowaaksche gebergte de overblijfselen gevonden van het lijk van een vrouw, ongeveer een jaar geleden daar geworgd — een lugubere geschiedenis, die in Tsjecho-Slowakije veel opzien baart, omdat de daders bekende personen zijn. De vermoorde vrouw was een Hongaarsch- Amerikaansche, Margit Vörasworthy. De moordenaars zijn de Praagsche journalisten Michalko en dr. Klepetar en de zwager van de vermoorde, Sikorski. Dr. Klepetar is een bekende figuur in Praag, een jeugdig journalist van groot talent, die in korten tijd grooten naam verwierf. Grooter echter nog was zijn talent om coüte que coüte „er te komen". Hij had iets suggestiefs in zijn optreden, verteit files Keczer, redacteur van een blad te Pressburg, in het „Berliner Tageblatt"; alles en iedereen geloofde in hem. Michalho was de ongelukkige speler, die in de revolutiedagen aan een groote Prager courant was terecht gekomen. Hij leefde verre boven zijn krachten en pleegde allerlei oplichterijen om aan geld te komen. Deze min of meer verloopen persoon, een vriend van dr. Klepatar, leerde Margit Vörasworthy kennen, een uit Amerika in haar land teruggekeerde niet schoone en niet jonge vrouw, die echter veel geld had. Hij weet zich in haar vriendschap in te dringen en groote bedragen van haar los te krijgen, daar Margit verliefd op hem wordt en meent, dat hij haar zal trouwen. Met „collega" Klepetar beraamt hij een plan: een schijnhuwelijk met Margit. Klepetar zal optreden als Amerikaansch geestelijke. Margit stemt toe: de vermomde dr. Klepetar houdt zulk een schiterende rede bij de in het geheim plaats vindende huwelijksinzegening, dat Margit in tranen uitbarst. De pseudo-priester begeleidt het paar op de huwelijksreis, nadat de echtgenoot zich van haar geld en juweelen heeft meester gemaakt. Op een eenzame plaats in het gebergte, de Hooge Tetra, gaat de zwager Sikockski, die medet in het complot is, op wacht staan, terwijl het tweetal dé vrouw .vermoord en het lijk verbergt aan den moerassigen oever van een bergbeek. Snel keert dan 't drietal naar Praag terug, maar zij zijn nog niet gerust: na drie dagen gaan zij terug naar de plaats waar het lijk ligt en verminken dit zooveel mogelijk. Michalho schrijft vervolgens eenige brieven in het nagebootste handschrift van Margit naar haar verwanten, zoodat hij nog wat geld weet los le krijgen en gaat dan met Klepetar naar Parijs. Van hieruit schrijft hij aan de moeder van zijn vrouw, ook weer in haar handschrift, dat zij voor goed naar Amerika terugkeert. De moeder echter, die de hand van haar dochter goed kent en het bericht vreemd vindt, wordt achterdochtig en maakt werk van de zaak, met het gevolg, dat de recherche geleidelijk de zaak tot eenige opheldering bracht en op het spoor van de daders kwam. Mét het vinden van de overblijfselen van het lijk is een belangrijk hoofdstuk van het drama afgesloten. Niettegenstaande Sikorski heeft erkend, dat Margit is vermoord, is het verloop nog niet geheel en al vastgesteld. Sikorski houdt vol, dat zijn vrienden Michalho en Klepetar de moordenaars zijn. Deze verklaring is echter in strijd met hetgeen deze beiden beweren, die n.l. hardnekkig volhouden onschuldig aan den moord te zijn en Sikorski de geheele schuld toeschuiven. Klepetar, die blijft ontkennen, is echter geheel en al gebroken en loopt in hoogst zenuwachligen toestand in zijn cel op en neer. Het politieonderzoek is thans geëindigd en het klaverblad zal wel spoedig naar den rechter van instructie worden verwezen. --- VAN HIER EN DAAR. Volgens de „Vossische Zeitung" heeft de „Saturday Evening Post" — het Amensvaan» sche weekblad, waar de echtgenoote van «len ex* Keizer haar memoires schreef — plotse» ling de publicaties afgebroken, zonder eenige nadere toelichting. De „Vossische Zeitun*" schrijft dit feit toe aan het échec van de „onthullingen", die niet de minste geestdrift in Amerika hebben gewekt. Men heeft daar, zoo constateert de „Vossische Zeitung" zeer goed de bedoeling van de publicatie, een schoonwasschen van het oude regiem doorzien. In het proces tegen den Russischen oud* generaal Annenkow en den chef van zijn staf Denisow, die terecht stonden wegens strijd met de wapens tegen het Sovjetsgezag in het Verre Oosten in de jaren 1918—1920 en we» gens moord op groote schaal op Sovjet»amb» tenaren en vreedzame inwoners, werd na een behandeling van negentien dagen Vrijdag over beide verdachten de doodstraf uitge» sproken- De veroordeelden hebben een ver» zoek om gratie ingediend. ---