De christelijke vakbeweging. Voor den buitenlander, die graag een en ander over den toestand van onze christe* lijke vakbeweging vernemen zou, is het ver* «lag van den algemeenen secretaris van het Vakverbond wel het meest interessante. We Vernemen dan dat da ledentallen van de bij het A.C.V. aangesloten organisaties van 133.156 in 1925 gestegen zijn tot 145.634 in 1926 en tot 155.079 in 1927. Speciaal dient Vermeld te worden, dat de textielarbeiders, welke in 1925 35.203 leden telden thans de 50.000 overschreden hebbent De bijdragen der aangesloten organisaties aan het A.C.V. stegen van fr. 660.117.24 in 1925 tot fr. 1.003.432.70 in 1927. Voor de weerstands* kassen werden in 1925 fr. 755.810 afgedragen en in 1927 fr. 2.055.953.46 terwijl de stakings* 6teun m 1925 beliep tot fr. 1.630.280.55 en in 1927 tot fr. 3.476.341.55. Het spreekt vari zelf, dat deze merkelijke stijging van in* komsten en uitgaven voor het grootste deel veroorzaakt wordt door de muntontwaarding en de stabilisatie van den frank op een bc* trekkelijk laag peil, welke een heraanpassing der bijdragen en vergoedingen noodzakelijk maakten. --- Problemen der vakorganisatie. In de besluiten, door den heer Pauwels voorgedragen, lezen We 0.m.: De voortschrijdende ontwikkeling van de nijverheid eenerzijds en de samentrekking en cartelliseering der bedrijven anderzijds vereischen, dat de macht der vakorganisatie .Biet enkel' steune op het getal, doch tevens op betere vorming der vooraanstaanden en stevige, leerstellige grondslagen, die enkel te vinden zijn in de christelijke maat* schappijleer. Onder de vraagstukken, die in de bekom* mernissen der christelijke vakbeweging een eerste plaats moeten bekleeden, i® dat van den levensstandaard der arbeiders, die ten zeerste geleden heeft onder de Stabilisatie van den frank op het betrekkelijk lage peil. De christelijke vakvereenigingen moeten streven naar verhooging van den levensstan* daard der arbeidende bevolking door een passende loonpolitiek en wel: a. door doelmatig op te treden voor aan* passing der loonen en wedden bij die nieuwe levensomstandigheden; b. door te ijveren voor kindertoeslag, die de kroostrijke gezinnen in staat moet stellen te leven op een wijze, die de vergelijking met de kdinderarme gezinnen kan doorstaan. Het congres is van meening, dat de chris* telijke vakorganisatie moet streven naar verbetering der zedelijkheidstoestanden in de ondernemingen. In dit opzicht dient de mogelijkheid overwogen van het steunen der werking van de christelijke arbeidersjeugd in zake opvoeding, zedelijkheid en bescher* ming der jonge arbeiders en arbeidsters. riet congres spreekt zich niet in beginsel en zonder meer, uit tegen alle sociale initia* tieven der werkgevers en meent zelfs, dat sommige daarvan aanmoediging en steun verdienen. Het verklaart echter, dat de in* stellingen van dien aard moeten bestreden worden, welke in min of meerdere mate tot doel hebben, de zelfstandige arbeidersorga* nisaties te vervangen, hun pogingen tot ont* wikkeling der persoonlijkheid van den ar* beider te belemmeren en hun werking voor de economische en sociale verheffing van den arbeidersstand te verzwakken. --- FEUILLETOM 19) KONING SPAR. Uit het Engelsch van Holman Day. Vertaald door J. Knap. (Alle rechten voorbehouden). Op dit oogenblik waren de uren kostbaar als dagen. Op het midden van den dag, met den wind achter, was het vuur sterker dan alle mannen, die de streek zou kunnen bijeenbrengen. MacLeod wist precies hoe men het vuur zou moeten bestrijden. Als men tegen het vallen van den avond over mannen beschikte, die de breede strook vóór het vuur konden omspitten," dan was het mogelijk om met behulp van de vallende dauw en de windstilte den brand te bedwingen, als het ooit bedwongen zou worden! Boschbranden slapen 's nachts; de mannen, die ze bestrijden, kunnen net zoo goed overdag slapen als trachten dan den brand meester te worden. Met zonsondergang en als de wind gaat liggen, gaat de boschbrand een dutje doen. Dan moet men het monster aanvallen, want met het aanbreken van den dag wordt het weer wakker, dol van den honger. MacLeod schreeuwde den geheelen tijd om losgelaten te worden); hij smeekte Lane toch naar den voet van den berg te gaan om het kamp te alarmeeren. Hij krijschte verschrikkelijke verwenschingen en bedreigingen en deed de gemeenste beloften. Tegen het vallen van den avond kwam de oude man naar buiten en bracht zijn gevangene, zonder een woord tegen hem te zeggen, brood, water en spek. Hij voederde hem even onverschjjlig als zijn dieren. De duisternis vieWiet eerst in het dal, en uit brandende jeneverstruiken en varens sloegen zoo nu en dan vlammen ten hemel. Van den Jeruzalem af leek de groote vlakte op een geweldige stad met hel verlichte ramen en straten, MacLeod, die af en toe een wanhopige poging deed om indruk op den ouden man te make^ maar verder zijn geschreeuw gestaakt had, liep nu als een gevangen beest in zijn kooi op en neer. „Ladder" Lane zat stil als een spook op het dak. Zoo verstreken uren. — Dat dacht ik wel, gromde de oude man eindelijk. Daar heb ik op gewacht. Van waar hij zat zag hij in het lage hout nog een licht flikkeren, dat zigzagsgewijs nader kwam. Eindelijk werd het duidelijk zichbaar, toen de mannen, die in het schijnsel ervan haastig voortliepen, de rotsen bereikten. Het was een primitieve fakkel, gevormd door een brandenden berkentak, die in een anderen, gespleten stok gedagen werd. Lane kon de mannen, die eromheen liepen, hooren hijgen. — Als ik me niet vergis is het je vriend Britt, merkte Lane kwaadaardig op, toen hij — om de bezoekers tegemoet te gaan — langs de kooi kwam. En het was Britt, Britt met het zweet van zijn voorhoofd in zijn baard stroomend; Britt met zijn hoed in zijn hand; Britt met zijn adem in zijn keel stokkend. Lane wist ook reeds, dat de man, die de fakkel droeg Bennett Rodliff, de sheriff was. — Het is een zwaar werk geweest, hijgde Britt, maar we zijn er in het Oosten langs gekomen. Bij deze verschrikkelijken ramp bevelvoerend generaal, had hij het ervoor over gehad het uiterste van zijn hart te vergen om zijn hoofd-kartier op te slaan op de eenige plaats van waar hij den geheelen strijd kon overzien en vanwaar hij zijn manschappen kon mobiliseeren en hun bewegingen volgen, — Hoeveel man heb je opgeroepen, Lane? — Geen een. — Geen een... geen een...? Je staat daar en vertelt me dat je niet alle mannen! die Attean en Squaw bereiken konden, opgeroepen hebt? Hij begon met een schelle stem te vloeken. ¦— Wacht u daar liever even mee, onderbrak Lane hem, u zult het nog noodig hebben. Komt u even mee, dan zal ik u wat laten zien. Lane ging den anderen voor naar de kooi, waar MacLeod wanhopig door de tralies zat te kijken. — Wacht u even kwam Lane voor de tweede keer tusschen beide, toen Britt weer zijn woede begon te luchten* Die man kwam hier vandaan, met naar hij zei uw orders om dien brand niet te melden en — Die brand niet te melden!, schreeuwde Britt geheel buiten zichzelf. Jij vervloekte, duivelsche... •— Ik heb u gezegd even te wachten kwam Lane weer tusschen beide, toen ik mijn heliograaf wou opstellen, schopte hij die van het dak. Het ding ligt er nog net zoo als het viel. Jullie kunnen het samen uitvechten, maar ik heb hem gevangen genomen, in mijn hoedanigheid van vuurwachter. De sheriff kan hem meenemen als hij mij een bewijs geeft en procesverbaal opmaakt. — Ik heb alleen maar gedaan wat u me bevolen had, klaagde MacLeod. Hij wou dadelijk het eerste rookwolkje al melden en hij zei, dat u en uw bevelen naar de maan konden loopen. Hij schonk heelemaal geen aandacht aan wat ik zei en ik heb precies gedaan wat u gezegd had. Ik — Hou je bek! De Hon. Pulaski, rood van woede, bevreesd dat zijn schuld aan deze ( zaak zou uitkomen en beschaamd door het openbaar maken van zijn methoden, brulde: — Dit zullen we later wel eens in orde maken; breken jullie een van allen eens die tralies weg. En jij, MacLeod, ga als de weerlicht naar beneden, het doet er niet toe of je er je nek bij breekt, als je maar zorgt dat je je mannen dat vuur laat blusschen. Lane leunde tegen de kooi en keek de groep eens rond. — U heeft het recht niet op die manier een gevangene te bevrijden, meneer Britt, zei hij beslist. Als u of de sheriff dien man laten loopen, dan zal ik het onder eede aan den gouverneur melden en ik geloof niet, dat u zich zult kunnen rechtvaardigen. Ik ben van plan te zorgen dat het bekend wordt waarom Linus Lake zijn plicht niet gedaan heeft — Sla dien ouden gek op zij en laat mijn Baas ena\ beval Britt, die in zijn woede blind was voor de gevolgen. Maar de sheriff scheen beducht voor de gevolgen die hn in elk geval ook te dragen zou krijgen en hij had een dur* delijker beeld van die gevolgen dan Britt. — Lane, wees nu eens redelijk, smeekte Britt — Er zijn fouten begaan, maar die zullen weer goed gemaakt worden. Wees niet koppig. Maar de oude man bleef kalm voor de kooi staan. Het flikkerende licht van de fakkel verlichtte zijn somber en onbewogen gezicht. Het angstige gelaat van MacLeod was achter een van zijn uitgestrekte armen zichtbaar. — Wat Is er toch in Misery gebeurd, meneer Britt? vroeg hij nederig. — Dat heb ik je toch gezegd, flapte Britt, die Wij waf dat er iets gezegd kon worden, dat de aandacht wat van zijn vernedering afleidde. Dat zwartoogige liefde van jou daar is jaloersch op de dochter van Ide en ze rende het bosch In met de toorts achter zich aan, om aan haar gevoelens uitdrukking te geven. Ik zou haar neergeschoten hebben, als je vriend Wade niet tusschen beide wa* gekomen. — Dus die was daar ook? vroeg de baas belangstellend. — Hij was er lang genoeg om me als een beroepsbokser te stompen, toen ik mijn eigendom wilde verdedlr gen. Toen ik een geweer te pakken kreeg, was hij uit het gezicht; achter die meid aan, samen met Straight Ik geloof, dat ze van plan waren haar te redden, besloot Brltf met een stem, waarin niet veel opgewektheid klonk. De eenige troost, die deze brand mij geeft Is dat hjj misschien Wade en dat kind te pakken krijgt en dat er een kans is, dat hij al die lui van Misery naar de andere wereld helpt Als dat gebeurt heb ik er best.nog een paar duizend bunders voor over. --- De Wereldfilm. Het achtste congres van het (Belgische) Algemeen Christelijk Vakverbond. het vraagstuk van de zelfstandigheid der vakorganisaties Arbeid der gehuwde vrouw; Perzekering tegen onvrijwillige werkloosheid; René Carels + Onze correspondent uit Antwerpen schrijft tos d.d. 23 Mei 1928. Het VÏÏIe congres van het Algemeen Christelijk Vakverbond dat op 5 en 6 Mei li. te Gent gehouden werd, mag buitenge» voon goed gelukt heaten, niet enkel om de degelijkheid der verslagen, welke werden uit* Jebrach*, maar ook om de honderden deel* Hemers, tot uit de verst afgelegen hoeken Van het land, en niet het minst om de opge» fcekte stemming, die er heerschte en die haren oorsprong vond in den gestadigen groei en het immer toenemend gezag van de Belgische Christelijke Vakbeweging. Het is :k>ch verheugend te mogen vaststellen, dat terwijl de socialisten het met hun eigen ,princiepen niet meer eens zijn en hunne .«yndicafen den onvermij delijken weerslag gevoelen van. deze crisisl in de geesten, de christelijke vakorganisatie, getrouw aan hare «euwïg»vaste beginselen, spijts de vinnige bekamping vanwege de roode organisaties . en de miskenning door vele katholieke pa* trooms, immer voorwaarts schrijdt met de tekerheid van menschen, die op God bc* trouwen. Vier verslagen werden op het congres f Voorgedragen: door Henri Pauwels, alge* I meen secretaris van het A.C.V. over de j Werkzaamheid der christelijke vakbeweging | gedurende de jaren 1925, 1926 en 1927; door Jules Roseau, algemeen secretaris van het christelijk verbond der steenbewerkers over de verzekering tegen onvrijwillige werkloos» held; door Maria Baers, algemeen secreta* resse van de Christelijke Sociale Vrouwen* Verken over den loonarbeid der gehuwde Vrouw; door den Weleerw. Pater Rutten, Senator en Bestuurder van het Algemeen Secretariaat der Christelijke Maatschappe* Ujke Werken van België over de christelijke Syndicale beweging in België. --- Arbeid der gehuwde vrouw. In de besluiten van het zeer belangrijke verslag van Juffrouw Baers lezen we 0.m.: „Het Vllle congres van het A.C.V. over* wegende: •-* ¦ -- • dat de loonarbeid der gehuwde vrouw buitenshuis bijzonder in zekere bedrijven, zeer nadeelig is, zoowel voor de vrouw als voor het gezin en daardoor voor de maat* schappij., zoodat het algemeen welzijn er grootelijks door benadeelt wordt; dat het recht der vrouw op arbeidsvrijheid moet onderdoen voor het recht der kinderen op 'lichamelijke verzorging, op ontwikkeling en opvoeding; vraagt in de eerste plaats uitbreiding der wettelijke bescherming van de tot arbeid gedwongen gehuwde vrouwen en daartoe a. onmiddellijke bekrachtiging der con* ventie van Washington op de bescherming der vrouwen vóór en na de bevalling er» aanpassing der wetgeving aan de bepalingen dezer overeenkomst; b. verplichte moederschapsverzekering met tusscbenkomst der openbare besturen; c wettelijke regeling der tijdens de werk* urerj door zwangere vrouwen te vervoeren of te dragen lasten; d. verplichtend ter beschikking stellen van zitplaatsen voor de aan het werk staan* de zwangere vrouwen; spreekt zich uit voor geleidelijke wette* lijke afschaffing van den arbeid der ge* huwde vrouw in havens, mijnen, groeven, werkhuizen, fabrieken, drankslijterijen bu* reelen, winkels en in het onderwijs; doet beroep op alle christelijke arbeiders* en arbeidersvrouwenorganisaties en op alle katholieken» opdat zij zouden medewerken aan het verspreiden in alle middens van juiste begrippen en om gezonde mentaliteit betreffiende de natuurlijke taak der vrouw en het huiselijk leven, die thans niet vol* doende naar waarde worden geschat" --- Verzekering tegen onvrijwillige werkloosheid. Een vinnige discussie heeft zich ontspon* nen omtrent de besluiten voorgedragen door den heer Roscam in zake de verzekering der onvrijwillige werkloosheid. De verslaggever, na er op gewezen te hebben, dat de werk* loosheid zoo veel mogelijk dient voorkomen te worden, meent evenwel dat spijts alle maatregelen, de werkloosheid in den hui* digen staat van de nijverheidsontwifckeling nooit geheel zal verdwijnen. Hij verwacht zelfs, dat de rationaliseering en de samen* trekking der nijverheden de kwaal zal' ver* ergeren. Daarom besluit hij, zou de verzeke» ring tegen onvrijwillige werkloosheid moeten verplichtend gemaakt worden voor al de loontrekkenden en beantwoordt het indienen van een wetsontwerp desbetreffende aan een dringende noodzakelijkheid. Sommige con* gresleden, waaronder vooral geestelijke advi* seurs, waren de meening toegedaan, dat de verplichting door de arbeidersmassa — ge* zien het gTOOt aantal onvereenigden — met gunstig zou worden onthaald. De lessen der geschiedenis bewijzen ons trouwens, zoo stellen ze voorop, dat, wanneer de banden der verplichting te nauw prangen, deze vroeg of laat met geweld verbroken worden. Voor het overige zou naar hunne meening de verplichte verzekering een versterking beteekenen der patronale kassen voor werk* lieden, wier bestaan we zoo zeer betreuren. Ten andere de verplichting zou weliswaar de rangen der christelijke vakbonden venster* ken, maar niet de meest belanghebbende ele* menten, vermits de besten onder de arbei» ders thans reeds georganiseerd zijn. Ten slotte vele christelijke arbeiders welke in Wallonië thans buiten de socialistische vak» bonden blijven, zouden door die verplich* ting er naartoe 'gedreven worden, daar de christelijke vakorganisatie in Wallonië niet stevig genoeg staat, om de talrijke onver* eenigden voor zich te winnen. Andere spre* kers en ook de verslaggever brachten nieuwe argumenten naar voren tot staving van de eerste thesis, en het congres sprak zich met een zeer sterke meerderheid uit voor de verplichte verzekering, met dien verstande evenwel, dat aan de leiding van het A.C.V. wordt overgelaten het tijdstip te bepalen, waarop een wetsontwerp zou wor* den ingediend. --- René Carels + Dit VUIe congres van het A.C.V. hoe welgelukt ook, heeft toch de leemte diep gevoeld, welke de vóór enkele weken over* leden redacteur van het A.C.V, René Carels, in de christelijke vakbeweging heeft nagelaten. En het was dan ook een ontroe* rend oogenblik, toen de voorzitter, Kamerlid René de Bruyne, en Serrarens, secretaris van het I.C.V. hulde brachten aan de nage* dachtenis van een man, die spijts zijn jeug* digen ouderdom heel' wat giezag verworven had in de nationale en internationale vakbe* weging. René Care's was wellicht de meest onderlegde onder de jongeren van onze bc* weging. Met zijn buitengewoon Maar en scherp verstand wist hij beter dan wie ook richting te geven en zijne groote werkkracht heeft hij gebezigd niet enkel' om alle vraag* stukken van belang te bestudeeren, maar ook om in de afgelegenste hoeken van ons land, zoowel in 't Nederlandsch als in het Fransch en het Duitsch daarover voor* drachten te geven, immer even bereidwillig, even gemoedelijk, even joviaal. Zijne groote gaven van gemoed hadden hem de sym* pathie en vriendschap verworven van al de christelijk georganiseerde arbeiders. En dit konden we het duidelijkst bevestigd zien bijzijn koninklijke begrafenis, toen de duizen* den, die hem tot zijne laatste rustplaats ge* leidden, hun tranen niet konden bedwingen en treurden om den goeden vriend René, die op een en dertigjarigen ouderdom h«rt tijdelijke met het eeuwige had verwisseld, op het oogenblik, dat we nog zooveel van hem verwachtten. Wanneer de talrijke geschriften van Carelei in één lijvig boek verzameld zullen zijn, hopen we de gelegenheid te zullen hebben om voor de lezers van de Morgen op de be< drijvigheid van dezen leider uit onze chris* telijke vakorganisatie breedvoeriger dan thans te kunnen terugkomen. CH. OOSTEN. --- HET EEUWIGE: POLEN—LITHAUEN. Alweer geen overeenstemming. WARSCHAU, 6 Mei (P.T.A.) — De Poolsche Littausche commissie tot regeling der economische betrekkingen en het verkeerswezen heeft een gemeenschappelijk communiqué uitgegeven waarin wordt gezegd, dat men niet tot een overstemming is kunnen komen inzake het spoorweg-, telefoonen telegraafverkeer op den grondslag der beiderzijds ingediende voorstellen. Men hoopt de besprekingen later te hervatten op den grondslag: van nieuw te formuleeren voorstellen. De discussie over de economische kwesties zal in de volgende zittingen worden voortgezet. De eerstvolgende bijeenkomst zal plaats hebben op 28 Juni. De Ljttausche delegatie is naar Kovno teruggekeerd. WOLDEMARAS --- DE ITALIA BOVEN SIBERIë. Bericht langs een omweg. NEW-YORK, 28 Mei (V.D.) — Het Amerikaansche marine-departement heeft van een schip der Amerikaansche vloot in het Verre Oosten bericht ontvangen, dat het transportschip Chaumont in de Chineesche wateren een draadloos bericht via Wladiwostok heeft ontvangen, volgens 't welk de Italia op Zondag te 14.40 in den namiddag boven Siberië is gesignaleerd. --- AMERIKAANSCHE ADEL. Heraldiek-snobisme. Hoe rijmt men die twee woorden tesaara? Heel gemakkelijk: wie Stuyvesandt heet of Vanderbilt of Washington behoort tot den Amerikaanschen adel. Wie zijn voorouders kan vinden tusschen de schare Hollandsen e kooplieden die New*York, dat toen Nieuw Amsterdam heette, of tusschen de koppige Puriteinen die in 1630 met de Mayflower uit Plymouth overstaken, die behoort tot den adel van dit nieuwe land. Er komt nog een derde element bij': wie afstamt van een der officieren die met Washington den vrij* heidsoorlog voerden, mag worden opgeno* men in het „Order of Cincinnati''. riet heraldiek en genealogisch snobisme viert hoogtij in de Staten. Er bestaat een College of Heralds dat over de twfelachtige gevallen beslist. De leeszaal van het Britsh Museum wordt door de Amerikaahsche genealogisten druk bezocht, men koopt en verkoopt collecties stamboomen voor aan* zienlijke sommen. De patriotische vereeni* gingen moeien er zich mee: zij willen de bokken van de schapen scheiden. Het Order of Cincinnati vindt een pendant in de Hol* land Society die de afstammelingen groe* peert der eerste colonisten. Het komt soms tot komieke gevolgen: een familie die door weelde denkt gerechtigd te zijn een wapenschild te dragen, teekent zich een fantaisistisch prentje. Dwars door het schild een dikke, diagonale lijn. Tot op een zekeren dag een heraldieker aan de ge» adelde familie uitlegt dat een diagonale lijn in een wapenschild het teeken is voor bastaardij. Heraldiek en genealogie zijn amusante wetenschappen in de Staten: ge* tuige daarvan een zekere Mac Tavish, die beweerde zijn geslacht hooger te doen op* klimmen dan Noë. Men vroeg hem hoe het kwam dat zifai familie niet vermeld werd in het zondvloedverhaal in verband met Noë. „Mijn familie had een boot voor haar eigen", zei Mac Tavish. Zoo wordt een democratisch land weeral besmet door een Europeesche superstitie: eerst zijn de de* ooraties gekomen, nu volgt het taboe van den adel, och Europa! hou toch op, er zijn al barreelen genoeg tusschen de menschen! Dr. G. in de Standaard, --- 140 HUIZEN VERBRAND. Twee kinderen omgekomen. In het district Makow is een groote bran3 uitgebroken waarbij 140 huizen in den asch' zijn gelegd. Daarbij zijn een 2-tal kinderen van 3 en 5 jaar verbrand, terwijl een der bewoners bi? de vlucht in een vijver viel en verdronk. --- Het apostolaat onder de Joden. Zeesen 1250M. Toen men hem ondervroeg in verband met zijn succes als volksredenaar in hei Ghetto van Londen, antwoordde ccn1 leef kenlid onder de arbeiders van de „Girikl of Israël" dat nietttegenstaande de vijandige gezindheid die men soms nog wel aantref! er een opmerkelijke vooruitgang viel waar te nemen in den eerbied der Joden tegen* over de kerk. „Gij weet dat de Joden moeilijk zijn", zeide hij ons. Er bestaat van beide zijden een vooroordeel tegen het ras zoowel als een godsdienstig vooroordeel, en daardoor worden bezwaren geschapen. Toch, wan* neer men ons vragen zou: wat weten onze hoorders meer van het Christendom dan tevoren; hoeveel vooroordeelen hebt ge over» wonnen, hoeveel vriendschappelijke betrek* kingen, ideeën en wederzijdsche sympatJüe hebt ge door uw bijeenkomsten bewerkt, zon ik u antwoorden: Drie jaar geleden was hel heel moeilijk om naar zich te doen luisterentji we hadden een zeer klein getal hoorders eff meestentijds kwamen die nog om te spottettf dikwijls heerschte er de onmogelijkste waflj» orde. en het denkbeeld, dat ze zich over 'hei Christendom vormden was zoo belacheiyK dat men het nauwelijks gelooven zou. Tegen» woordig hebben we — God zfl dank — «9> eenkomsten die goed zijn geregeld', meÉ stelt (op een wijtze die voor niet*katholk!ke|ï zoo respectvol mogelijk is) vragen, die aaiÖ ¦leiding geven tot een bespreking. Meet redenaars, en vooral ook meer gebed, soa* den ons voor dit werk, een schoon© toe» komst verzekeren. --- Vooruitgang der katholieken in Wales. Ontevredenheid onder de Protestanten. De ontevredenheid onder de Protestanten over den vooruitgang der katholieken in Zuid* Wales is zoo groot, dat zij in korten tijd tot een heftige tegenactie van den kant der vrije kerken zal leiden. Men wil niet al» leen den vooruitgang van het katholicisme stuiten, doch ook meer belangstelling wek» ken voor het protestantisme. Reeds kwam in Cardiff een vergadering van geestelijken bijeen, die alle kerken van den Evangelischen kerkenraad vertegenwoordigt. Zij beraad* slaagde over de zoogenaamde romaniseeren» de strevingen van onzen tijd. Een der voor» naamste besluiten dezer vergadering was, in de stad een geweldige demonstratie te hou» den. Een ander teer punt wordt door de „Corff", het orgaan der calvinistische Metho» disten aangeroerd. Dit blad toont de nood» wendigheid aan, om de opgroeiende jeugd in de grondbeginselen van het Evangelisch ge» loof te onderrichten. Dit alles toont dukte» lijk, hoe naast de ongelooflijke vorderingen der katholieke kerk de protestantsche con* fessies steeds meer en meer aan terrein ver» loren hebben. In dit van oudsher zoo pro* testantsche land is het thans zoo gesteld, dat de plaats der eens zoo invloedrijke geeste» lijkheid wordt ingenomen door arbeiderslef» ders en hunne organisaties. --- — Wat is er met u gebeurd? ~3 — Weet u dan niet, dat de verldeaingf» vergaderingen gisteren begonnen zijn F! (Nagels Lustige Welt Berlijn). ---