NIEUWS HULP IN NOOD. De vergeten plaatskaarten! HET BAZIGE VROUWTJE. Bookmakers zijn sympathieke wezens Tenminste, dat zegt m'n vrouw. Nu ben ik niet een van die mannen, voor wie des eega's woord wet is en het „Ja en Amen" op de eerste pagina van het levens» boekje staat en dientengevolge ben ik het in deze ook absoluut niet met vrouwlief eens. Nu weet ik toevallig, wat mijn huwelijks» bloem onder het woord „bookmaker" ver* staat Eens in onze gouden eeuw, jammerlijk een zeer korte, van den verlovingstyd, heb» ben we tezamen een voetbalwedstrijd van het internationale genre aanschouwd. Ik had geen kaarten en toog met mijn toen nog lentegodin Stadionwaarts in de volle over* iuiging wel een tweetal kaartjes op den kop té tikken. Maar dat dit tikken me vijftig kop»van»Jut»pogingen zou kosten, had ik niet gedacht. 50 kwartjes maakt volgens Bardjes twaalf*en»eenshalven gulden. Hij vreeg eerst vijf*en*twintig, dus het dubbele. Grootmoe» dig en edel van hart deed hij er op mijn blozend gepingel (was ik niet met mijn Frühlingsschatz?) het bewuste sommetje af. Sindsdien kan ik geen sjacheraars meer luchten en is mijn vrouw zeer gecharmeerd van „bookmakers." De had u dit diepe, nu huwelijksgeheim iriet verteld, indien ik niet Zondag bij Hol» Und—België weer ettelijke van dergelijke trucs had meegemaakt. . , Eén wil ik er slechts van releveeren we» gens het contrast met mijn middemlente* dag*droom, vertelt het „Centr." Een jongmensch van huiten, kleurig rood van gezicht, das en sokken, een primitieve imitatiewaterval op voorhoofd, bovenlip en handen, beent wit»grijnzend ter parodie op . mijn slecht gebit, heftig ingearmd door een blozende, van»alle»schmink»verlos»ons»biddcn» v de jonkvrouw over het stofcstuivende Sta» diqnsplein. Hij zijn roos rechts, zij haar tulp links dagen zij alle conventie uit. Tot plots een hevige taxi»schrik, bijna pa» Plsch, hen overmeestert. — O. Frits, de kaarten! Bij ons op de pknok! — Onder die linksche, gekleurde vaas, «Ögt Frits' adem. Dan verschijnt „vom»Kopf»bis»Fusz"»glim« lach. mr. Bookmaker, alias sjacheraar en woekerwinstwenscher ten tooneele, wetend, dat hij ook ditmaal is de hulp in nood, de baken in zee, de stroohalm, de naderende „Leviathan" voor een onderdompelende oceaanvlieger. Een schmeichelglimlach onder zijn ge» kromden pimpeineus. een kristallen paarlen» druppel, zonbeschenen in zijn olieste'snor. buigt het verkoopwezen zich naar het jonge tweetal Van toen af heb ik genoten. De twee kaartjes, die hij in zijn groefhand vast had, ' waren voor zelfs hij het wist in de hare. zij keek naar den prijs, zij liet haar Frits precies het bedrag betalen, op hét halfje af, zij zorg» de. dat hij geen cent meer kreeg, zij dankte Jjookje" vriendelijk voor zijn hulpbetoon.. Leve de vrouwelijke bazigheid! Zooals alleen feitelijk Friedel Dotza het kan, liet ze haar hakken zien, Frits mees.eu» tend m een „Freund, ein guter Freund"*pas Een laatste handopsteken als vaarwel bij den ingang, en er bleef op 't kale, drukke plein zulk een verbluft mensch achter, als slechts een overtroefde „Bookmaker" kaï. «ijn.... Hoera! juichte ik in a'le stilte, den» kend aan 't journalistieke ambtsgeheim. * Shocking"! zei mijn vrouw, toen ik het haar vertelde.... --- DIERENMISHANDELING. Zeventien paarden in een wagon. , Van de Belgische grens is een uit Utrecht afgezonden wagon met paarden* naar Roosendaal teruggezonden, wegens overbelasting van den wagon. In den wagen — voor fien dieren bestemd — bevonden zich 17 paarden, waarvan één reeds was vertrapt en TÏjf.andere meer of minder ernstig waren verwond. Het cadaver van het doodgetrapte dier is onder politietoezicht begraven, terwijl de gewonde dieren eveneens uit den wagen zijn gehaald. Zoowel de afd. dierenbescherming als de politie hebben zich met de zaak bemoeid, zoodat proces-verbaal volgde. --- 23) FEUILLETON DE STAD VAN GEVAREN. Door ARTHUR STRINGER. Vertaling van: J. G. H. v. d. BOVENKAMP Jr. (Alle rechten voorbehouden.) — U en mij tegelijk neer te slaan, met een enkelen slag. Zy begrijpen dat zij nu in voortdurend gevaar ver» keeren. Ik weet te veel! En daarom komen zij vanavond by elkaar bij Schmidlapp om over de zaak te spreken. Bij die gedachten schepte ik weer moed. Ik voelde er echter nog niets voor het meisje te vertellen dat ik in staat was ieder gesprek in de kamer van Schmidlapp af te luisteren. — Het zou beter voor u zijn als u uit New Vork heen ging totdat er een eind gemaakt is aan dien onzin van MacGirr, vertelde ik haar. — Ik heb kennissen in Paterson wonen, antwoordde het meisje na eenige oogenblikken te hebben nage» dacht. — Een van hen zorgt nu en dan voor eenig ver» taalwerk voor mij. — Neemt u mij niet kwalijk dat ik het vraag, zeide ik, — maar hebt u op die manier in uw onderhoud voor* zien? Zij was een vrouw die te hoog stond om dergelijke vragen beleedigend te achten en daarom antwoordde zij dan ook kalm: — Gedeeltelijk wel, en gedeeltelijk door les geven. Ik ben ook op de hoogte met het bijwerken van biblio* theken. ¦— Houdt u van het bijhouden van bibliotheken? — Ja, erg. Ik doe het bijna even graag als voorlezen» en dat is mijn grootste kracht — Zoudt u er iets voor voelen mijn bibliotheek bij de werken en een catalogus aan té leggen van een zesnon» derdtal merkwaardige boekert, die ik in den loop der jaren verzameld heb? Op het Oogenblik is dat een vree* selijke warreboel. Haar oogen gloeiden van dankbaarheid. Met een ge* voel dat veel leek op jaloesie vroeg ik mij af of het Cono di Marco ooit gelukt zou zijn zoon blik uit haar oogen op te vangen. En dan ging ik er óver nadenken hoe liefde in staat zou zijn dat trieste, bleeke gelaat geluk» kig en blozend te maken, hoe die groote oogen zouden kunnen schitteren van geluk. — Ja, ik zou het graag voor u doen, antwoordde zij. — Ik moet toch iets doen, totdat ik naar het buitenland kan gaan. — Naar het buitenland? — Ja totdat ik terug kon keeren naar Rome. — Maar u moet niet naar het buitenland gaan. — Waarom niet? — Er is hier nog veel voor u te doen, antwoordde ik, nauwelijks wetend wat ik zei. En toch zag ik dat zij oyer de zaak nadacht. — Ja, stemde zij dan toe. — Dat zou lafheid zijn. — En ik weet zeker dat ik werk voor u heb.... tot aan het voorjaar. Als u het ten minste wilt doen. — Ja, ik zal het heel graag doen, antwoordde zij. — Ik heb uw oude boeken in uw kamer al bewonderd. Het is misschien dwaas, maar ik ben dol op alle ouderwet» sche dingen. — Dan stemmen wij in dat opzicht overeen. Ik ben ook erg op het ouderwetsche gesteld; vandaar dat ik nooit een huis heb willen hebben met een lift Ik houd meer van zoon romantisch trappenhuis, opgetrokken uit oud eikenhout. Ik zag dat een schaduw-over-haar gelaat trok. — Maar misschien is het al niet meer mogelijk, zeide zy een oogenblik later. — Wij hebben heélemaal geen rekening gehouden met den Cirkel. Ik trachtte haar vrees weg te lachen, greep haar bij - deö arm en wees met mijn eene hand in de richting -van dé reusachtige stad, die zich hoog ophief naar den winterhemel. :ztA_ Denkt u dat eeh gevangenisboef als MacGirr in •Staat'zöu zijn van die -Stadeen Sicilië té maken? — Voor mij heeft hij nemen! --- FAMILIEBERICHTEN. ONDERTROUWD: C. Smink en p. Westra, Haarlem. BEVALLEN: C. Schikan* Verbeek, 4, Uithuizen. — Deutekom»Goudswaard, *? Valkenburg. — L. de Gruyter»Dorsemagen, z., Den Bosch. OVERLEDEN: G. Lieberman. 90 jr., Nieuwe Pekela. — M. Jansen, 19 jr., Be* verwijk. — G. Gilissen, 50 jr., Maastricht- ---