De Verloren Zoon OF DE VORST DER ELLENDE. 12) (Vervolg.) Tal van gasten naderden en nu ontstond een geanimeerd gesprek, dat werd voortgezet, toen men aan den disch zat. Hij had — voor allen een onbegrijpelijk raadsel — barones _K_[a aj3 dame uitgekozen, hoewel eigenlijk de gastviouw hem aan tafel bad villen voeren. Men bracht, zonder indringerig te willen zijn, het gesprek op het verre Oosten^met name op Indië. Hij gaf uitstekende reisbeschrijvingen Allen luisterden met ingehouden adem. Nu vroeg zijn buurman ook naar de Indische .goochelaars. —Is de bedrevenheid dezer lieden inderdaad zoo, als men die beschrijft? Zeker! antwoordde hij. Maar de eigenlijke toovenaars verrichten toch nog meer dlan dö goochelaars. Meu weet, dat de zoogenaamde wichel arii haar bakermat in Indië heeft. Duivels, engelen of bovenaardsche geesten bestaan er niet, die daarbij helpen en toch is db kunstvaardigheid dezer lieden het resultaat eener geheime wetenschap, welke slechts aan bevoorrechten onderricht wordt. — Behoort ook gij wellicht tot die bevoorrechten 1 vroeg de gewezen kamenier. — Ja, antwoordde hij eenvoudig. — Hoe heerlijk! Zoudt gij ons een kleine proef willen geven 1 Dit scheen allen opdringend. Hij echter antwoordde: — Gaarne. Maar ik moet u opmerken, dat ik niet de macht bezit onverklaarbare dingen te verklaren. Hebben de heeren bijvoorbeeld ooit een echten diamant gezien? Allen zwegen. Daarom ging hij voort: — Mijn vraag schijnt een beleediging te zijn ; ze is het echter niet, zooals ik u terstond hoop te bewijzen. Let wel op. Eén, twee, drie! Bij het laatste woord straalde uit zijn ring, welken hij met duim en wijsvinger der rechterhand omhoog hield, zulk een licht, dat men er bij had kunnen lezen. Hij schreed naar de vrouw des huizes, stak baar den gdinsterenden ring aan den vinger en zeide: — Veroorloof mij, dat ik u dezen diamant, welke in zijn soort eenig is, ten geißdhenlke aanbied! Zij wilde natuurlijk tegenkanting makten ; hij echter hield aan en keerde naar Eijn plaat- terug De ring glinsterde voort, sbak echter plotseling aan dien vinger eener andere dame en maakte in minder dan geen tijd de ronde, zoodat hij aan do hiand van iederen persoon éénmaal ge. glinsterd had. Plotseling brandden all» gasvlammen weer en de ring zat. aan zijn vinger. Velen beving een iumte huivering. Hij liet een halfluiden, e'geuaardigen lach Srernemen en zeide: —• De geheime wetens-hap stoot af. Ik rie, dat mijn nabijheid voor eenige dames drukkend is. Ik zal u verlossing brengen er mij verwijderen. Goede anacht! De vlammen flikkerden eenige malen op ien neer — de vorst was verdwenen ; zijn stoel was ledig, maar he-nzelvèn had nie- Boaanid zien heengaan ; 'hij waf onzichtbaar geworden. Nu wist niemand', wat men zeggen moest. Hem echter was zijn oogmerk gelukt. Eenige oogenblikken later schreed hij naar buiten. Hij snelde met rassohe schreden db etraat af en daarna den hoek om. Daar bevond zich een kleine, open plek, waarop die Waterstraat en ook die uitkwam waaruit hij nu gekomen was. Op het plein stond een ganscihe reeks van ten. ten en kramen, tot de Kerstmarkt behoorende. Deze laatste was afgeloopen. De kooplieden hadden hun plaatsen verlaten en 'het was heinde en ver eenzaam. Het Bcheen alsof geen mensch aanwezig was, maar toen db vorst den hoek omsloeg, luiste-rend en aandachtig om zich heen ziende, „taan bleef, weerklonk een halfluid gemompel en een mannelijke gestalte verscheen langzaam en voorzichtig uit do duisternisjdie tus-sdhen de kramen heersente. Deze man droeg een pak op den arm en -scheen iemand verwacht te hebben. De vorst trad met eenige- stappen op hem toe. bleef echter halverwege staan en vroeg op halfluidcn toon : —■ Wie is het, die hier staat? —. De dienaar der ellende, luidde het antwoord. — O, goed! Met deze- woorden trad de vorst in het volle lioht en trok dien andbre onder de beiiehutting der kramen. _— Men moet voorzichtig zijn ; men nvig dit nooit vergeten, ging hij voort. Hebt ge alles 1 —• Ja. — Is er iets voorgevallen 1 ; — Neen. — Geef dan hier! Hij ontdeed aich van zijn pels en nam Jiefc pak van den dienaar om met behulp wan den laatste van jais en hoofdbedekking te verwisselen. De andere verandbrin. gen, welke zijn uiterlijk nog onderging, jton men bij de diuisterniis, waarin hij stond, niet waamemon: ten slotte echter etak hij nog twee geladen revolvers in den zak. — Ik ben diuis gereed, zeide hij nu. Ge kent de woning van barones Alma Von Helfenstein ? — Zeer nauwkeurig. — Raadpleeg _w horloge! .Precies over een uur ben ik voor de deur, om mijn kleeding opnieuw te verwisselen. Geen minuut vroeger of later. Heeift men u hier gezien ? — Ja, slechts een vrouw sloeg mii g-a--db. . — Het spijt mi.. Wie was het? — Ik kende haar niet. Zij zocht niar afval aan de kramen. Het moet een arme vrouw geweest zijn. Daar ik mij niet wikte laten zien, kon ik ook haar niet nauwkeurig in «ogenschouw nemen. — Is zij weg? — Zij moet nog in de nabijheid zijn.Korfc .voordat gij kwaamt, trad zij db tweede rij kramen binnen. — Dan zal ik (haar aanidJaehtig gadeslaan. In onsen toestand is het hoog noodig te weten wij het is, door wie men betmerkt wordt. Vaarwel! Het tweetal ging uiteen. Toen de vorsb uit de donkere plaats tevoorschiin trad, zou zeker niemand! hem herkend" hebben, zelfs zijn gelaat was veranderd', izoodat deze gedaa.nteverWiss>eling hem; bepaald; onkenbaar maakte. Hij schreed langzaam langs de eerste rij tenten voor* en' bleef aan het einde staan, gon de plaatserijkei %$. steldheid te verkennen. Juist nu fradl uit de tweede rij een vrou wengestalte te voorschijn. Zij was in een doek gehuld en droeg een mand in db hand. Men zag, dat de koude haar bevangen had. Daar, waar zij nu stond, hadden fruitvrouwen haar waren te koop aangeboden. De vrouw bukte zich,..om de weggeworpen appelen op te rapen en in den mand te doen. Middelerwijl was zij den vorst genaderd. Deze. hoorde nu de sneeuw onder stappen kraken, die van den anderen kant naderden. Hij had nog tijd op te merken, dat hij niet een vrouw, maar een meisje voor zien had. Daarna trok hij zich terug om door haar en den naderende niet gezien te worden. Alvorens wij nu het volgende tooneel verhalen moet worden opgemerkt, dat baron Frans Von Helfenstein, toen hij na het onderhoud met zijn vrouw zijn paleis door etn achterdeur verliet, zich eveneens zoo onkenbaar mogelijk gemaakt had. Wie hem nu ontwaarde, moest hem voor een. werkman houden. Hij schreed langs de Bingplaats voort en bleef staan jtiist aan den ingang van de Waterstraat. Het derde oi vierde pand was een klein, uit een verdieping bestaand, vuil huisje, nevens welke deur op een oud, houten schild bij dag te lezen was, dat hier in oude kleeren gehaadeld werd en daarbij ook een huis van koop met recht van wederinkoop bestond. De deur was gesloten. De baron klopte. Eerst na een geruimen tijd werd een luik geopend, doch de deur bleef van binnen nog met behulp van een ketting gegrendeld. Een lange, spitse neus verscheen in de spleet en een krassende, vrouwelijke stem vroeg : — Wat wilt gij 1 — Koopen, antwoordde hij kortaf. Dat werkte. De stem werd vriendelijker en vroeg: — Wat is het, wat mijnheer koopen wil 1 — Oud metaal,tin, koper, zilver en goud. — Zijt ge van hier ? — Neen. Ik ben de reiziger van een juwelier. De oude scheen in den waan te hebben verkeerd, dat zij een vermomden politieagent voor zich had. Zijn laatste woorden verdreven haar argwaan en z«.o antw oord- Ce zij: — Kom binnen. Wacht ©ven. Er is iemand bij mijn man. Zij" liet hem binnentreden, sloot de deur weer en bracht hem nu in een vertrek, waarin allerlei rommel, waardeloos goe ij te zien was. Hij nam op' een bankje plaats Zij echter opende een in een belendend vertrek uitkomende deur en riep naar binnen : — Thom, daar is een heer, die iets koopen wil. Laat de vrouw gaan, die u toch geen voordeel kan brengen. Na deze woorden verwijderde zij zioh, om haar wachtpost in het portaal weer te aanvaarden. Een oude, droef brandende olielamp verlichtte de 'ruimte,waarin de baron, zat. Zijn gezicht was nauwelijks te herkennen ; niettemin schoof hij de bank zoodanig, dat hij nog meer in de schaduw kwam te zitten. Daarbij fluisterde hij zacht voor zich heen : ■—'Ik wed, dat het de cipiersvrouw is! Voor een .uur ds de bode bij haar geweest; voor een kwartier is haar man bij het avondeten gekomen en zij moest terstond heen, om al wat nog voorhanden was te verpanden. Hij moest een kleine poos wachten, daarna werd de deur geopend!. Een jonge, maar lijdend uitziende vrouw trad uit de aangrenzende kamer. De baron hoorde-, d.at zij zacht snikte. Thom's lange, schrale gestalte verscheen in d'en post dbr deur. Hij riep der heengaandb na: — Zeg dus, dat ik slechts een voorschot kan geven op zaken, die ik in mijnt' handen krijg. Wanneer hij de tafel en de bedden wil behouden, dan kan hij niets krijgen. De baron knikte zacht voor zich heen. Zijn vermoeiden had zich bevestigd!. — Ik verzoek u binnen te treden, mijnheer ! zei de~ geldschieter. Ik ben tot uw beschikking, wanneer gij bij mij wilt koopen tegen gereede betaling, doch niet op crediet. Hij maakte een beweging met de 'hand, waarmee hij den baron verzocht, in de aangrenzende kamer te treden. Dezo echter bieef zitten, omdat daarbinnen een veel helderder licht brandde. —Al wel, antwoordde hij. Wat wij te bespreken hebben, kunnen wij ook hier met elkander bepraten. Sluit de deur, mijnheer ! Deze woorden waren gesproken op een t00n,.-tegen welken de koopman niets in het midden kon brengen. Hij wierp de deur toe, nam plaats op eem oude kist en vroeg : —■ Welke is de goede koop, dien mijnheer met 'mij sluiten wil 1. —■ Ik heb tegen uw vrouw gezegd, diat ik koper, zilver en goud wil koopen; maar u wil ik bekennen, dat ik met een gansch an- Ser oogmerk kom. Ik heb een' informatie te nemen en ik hoop, dat gij mij op uw eer en geweten zult antwoorden. De koopman maakte een afwerende beweging en vroeg: — Is het een particuliere informatie-? ■— Neen ! — Mijn God! Dan is de heer wellicht een beambte der geheime politie? Misschien bedriegt uw vermoeden u niet, misschien ook wel. Gij zult zeer zeker vernemen, wie ik ben, maar eerst, nadat ge mij op mijn vragen geantwoord hebt. — Hoe zal ik dit kunnen ! Hoe zal ik die vragen beantwoorden van een heer, dien ik niet ken! — Gij zult antwoorden, want ik zeg u, dat van uw optreden uw welzijn, uw geluk, ja misschien uw leven afhangt. , Nu rees de oudb van zijn kist overeind. De handen ineenslaande, riep hij: ■— Mijn welzijn, mijn geluk, mijn leven ! Het is, als waart gij de geheimzinnige kapitein, die leven en sterven van alle menschen in zijn macht heeft. —De geheimzinnige kapitein ? Wie is dat? De koopman wierp hem een wantrouwenden blik toe en zeide toen op gedempten toon : — Wanneer gij een man van de politie zijt, zult gij toch veel beter weten dan ik, wien ik bedoel. — Ik zeg u, dat het er niet op aankomt, wie ik ben, maar dat ik wensch te vernemen, wat gij van den kapitein weet! — Wat ik van hem weet ? Niets, geheel niets weet ik, waarde heer! iMen hoorde het aan den toon zijner stem*, dat hij zioh over een vrees voor den onbekende niet kon heenzetten. Deze echter sprak op bijna dreigenden toon: — Ik beveel u, mij te zeggen, wat gij van den kapitein weet! Spreek juist zoo, alsof gij een vreemde voor u hadt, die van hem nog geljjeel niets gehoord heeft 1 Deze toon maakte indruk. De koopman antwoordde, terwijl hij zich zoo voorzichtig mogelijk uitdrukte: — Welnu, mijnheer weet waarschijnlijk, dat hier te lande nu allerlei misdaden getpleegtd Warden en driemaal zooveel als vroeger. — Niets weet ik, geheel nicte. ■— En toch weten het alle kinderen! — Ik ben geen kind ! Ga voort! — De leden dezer bende schijnen alwe>ttnd te ziin. Waar een som i'.gt, dat vernemen zij. Wanneer iemand een erfenis uitbetaald krijgt, zij halen het geld weg. Men (Zegt, dat een militaire, tucht onder de mansohapjjen heerscht. — En wie is hun aanvoerder ? — Wel, de kapitein. — Wie ia dat? —• Weet ik het ? Weet het een ander 1 Nietmand weet het en niemand kan het verne'nien. Hij is overal en hij is nergens. Zoekt mem hem hier, dan is hij daar en zoekt men hem daar, dan treedt hij hier op. Nu is hij bedelaar, dan is hij vorst; hij laat zich zien als officier, als schoenmaker, als koopman en vleeschhouwer. Hij treedt op als Christen en als Israëliet. Hij heeft honderd gezichten en duizend gestalten. Men heeft een prijs op zijn hoofd gezet, maar men kan hem niet vangen. — Vangt men ook niemand van zijn bende? — Men vangt er enkelen, meu denkt tenminste, dat zij tot deze bende behooren ; maar hij' weet het steeds zoo' in te richten, da.t zij öf onschuldig verklaard worden of ontvluchten kunnen. — Een voorbeeld, daarvan wensch ik gaarne te weten. — O, er zijn vele. Hebt gij niets gehoord van den reus Bormann 1 — Den naam heb ik gehoord, wat weet ge van hem? — Hij was in een circus als kunstrijder geëngageerd. Hij moest wegens.. het boebrengen van lichamelijke kwetsuren aftreden en werd gevangengenomen. Sedert dien tijd is hij de meest beruchte inbreker. — Dan moest men hem weer achter slot en grendel brengen! — Dat heeft men ook gedaan, maar men moest hem altijd weer ontslaan. Er waren getuigen, die zijn onschuld bewezen.! — Welnu, dan is hij geen inbreker geweest ! . — Toch wel! Men weet het zeer nauwkeurig. De kapitein heeft hem er telkenmale door gehaald. Men weet, dat hij een lid der bende i«s. — Dan hale de duivel uw politie en uw reehtb anken! — Wat kunnen zij er tegen doen ? Zelfs onder de politie zijn leden der bende. Malar mv eindelijk heeft men hem zóó te pakken, dat van ontkennen geen sprake meeir is! —' Den reus Bormann? — Ja. — Wat heeft hij gedaan? —■ Hij heeft bij een horlogemaker inger broken en heeft daarna het gestelene willen verk'oiopen._ De koopman deed aangifte. Nu. kan hij niet ontkomen. Hij zal de preventieve gevangenis slechts verlaten,om in het tuchthuis te gaan. — Wie was die koopman ? Do koopman aarzelde met het antwoord. De baron herhaalde zjjn vraag. — Welnu, wie was die eerlijke handelsman ? - — Ik,, antwoordde Thom, bijna verlegen. De baron streek zich met- de rechterhand den baard en vroeg, terwijl zijn oog ondanks db hteerschende duisternis, ongemeen glinsterde : — Zijt ge steeds aoo eerlijk ? — Mijn Geld! Waarom zou ik maar één oogenblik van mijn leven oneerlijk zijn. Er kleeft geein enkele smet op den naam van Thom. — Is Baumairin geen vlek? Bij het noemen van dezen naam deinsde die koopman terug. Op zijn gezicht deed zioh de uitdrukking der hoogste ontsteltenis gelden. De baron vervolgde op schijnbaar onverschilligen toon : — Moet ik u nog honderd andere namen noemen 1 Moet ik mij begeven naar uw achterkamer en de muurklok wegnemen ?'Diaar ligt alles wat noodig is tot vervaardiging van vaüsohe passen en andere iigitimatièn, die gij verteoopt aan personen, welk*; reden habiben, om in stilte hun vaderland te verlaten? I)e indruk dezer woorden op Thom was onbeschrijfelijk.Hij werd' blees als een lijk, viel van 'angst op dë knieën, stak de handen smeekend' uit én zeide: — O, mijn waarde, hooggeachte heer van de geheime politie. Gij verkeert in een dwaling, die even afgrijselijk als gevaarlijk veor mij is. Ik zweer u bij... —Z wijig! brulde de baron. Wilt ge loochenen, dat-gereeds lang heler zijt geweest voor tal van loden der bende Van den geh'jimiziinnigen kapitein? — Ja, ik loochen, ik loochen, ik moet loochenen, want het is niet waar,, riep de koopman ten toppunt van angst. — Lafaard! Drievoudige lafaard! Waarcm 'hebt ge geen ander aangegeven en slechte dien eene, den reus bormann? — Hij is dë eenige', die gekomen is; ik had ieder ander evengoed aangegeven. — Lieg niet. Hebt ge kinderen? — Ja. Een dochter. — Zij heet Judith? — Ja, Judith is haar naam. — Welnu, op deze Judith was de reus verliefd. Hij wilde haar bezitten, maar ge zeidfet neen en zij wilde hem ook niet. IÏ:j kwam weder en altoos weder en om voor altoos van hem ontslagen te worden, gaaft gte hem aan, hoewel hij tot de besten mijner lieden behoorde. Gedurende dezx> woorden had de baron een zwart masker uit dbn zak gehaald en voor 'het aangezicht gedaan. Hij stond op en naderde den koopman met een dreigend gebaar. Dez© viel wederom op db knieën en riep vol ontzetting: — God.! De kapitein ! — Ja, ik ben het. Ik kom met u afrekenen, diaar uw laatste uur heeft geslagen! Bet tweetal had niet bemerkt, dat de deur zich zachtkens ontsloten had. Twee vrouwen waren binnengetreden, dfe oude uit het portaal en haar dochter Judith. De eerste had uit den toon van het ge. sprek gehoord, dot baar man zich in een zeor hachelijke positie bevond, db laatste was geheel toevallig gekomen en zoo waren zij juist binnengetreden op 't oogenblik, waarop Thom db woorden: „God! De kapitein !" uitriep. De oude was sluw genoeg terstond de deur te sluiten, de dochter trad etnigei etappen naar voren en vroeg : •—■ Do kapitein, db geheimzinnige kapitein zijt gij ? — Ja, antwoordde db baron, terwijl hij zich tot haar wendde. Hij kon van haar niets onderscheiden dan dfe oogen en den neus, want slechts deae werfen niet bedekt door. den doek, die haar hoofd omhulde. Nu legde, zij hem "de band onbeschroomd op don sch ouder. .Deze was een blanke, glinsterende', krachtige en toch fijn© hand. Zij vroeg: — Ge wilt met Thom afrekenen ? — Ja, terstond! — Zijn laatste uur is nabij ? — Ja, zeer nabij ! — Welnu, dan heeft ook het uwe geslagen ! Deze woorden werden zoo kalm en dreigend gesproken, dat de baron onwillekeurig een stap trugdeinsde. —• Kletspraat! riep hij. — Goed, kletspraat! Wij hebben van u gehoord; wij kennen velen van-uw lieden, ge zijt streng en meedoogenloos. Maar wie, zooals wij, met roovers en moordenaren omgaat, weet zijn maatregelen te nemen. —■ Ha! welke zijn dat? — Ziedaar ons «geheim. Krenkt ge miju vader maar een haar op het hoofd, dan zult ge dit huis niet levend' verlaten! Zij zeide dit op zoo vasten toon, met zulk ter. overtuiging, dat hij .begon te gelooven zich in levensgevaar te bevinden. Daarom zeide hij : — Bah! Een vrouw maakt mij niet bang. Ik heb slechts met Thom af to lekenen. — En gij verdwijnt in den grond. Wat hebt ge tegen ons? ' — Dat gij Bormann verraden hebt.. — Dit mochten wij! -r- Dit mocht gij niet. Gij wist immers, dat hij tot mijn lieden behoort. — Hij had de inbraak niet op uw bev ?,1, maar voor eigen rekening gepleegd. . — Dit is zeker een fout, welke hij beging en toch ben ik bereid hem te vergeven. Daarom eisch ik nu, dat ge mij behulpzaam zijt, zijn onschuld te -bewijzen. — Dit is onmogelijk! Dit kan geea mensch! De beide ouden hadden zich sedert heb binnentreden der vrouwen stil gehoudëa. Slechts Judith had gesproken. Zij wa» scherpzinniger dan haar ouders. Op ha ir laatste woorden liet de baron een korten, tretsohen lach vernemen. Hij zeide: — Onmogelijk? Geen mensch kan het! Maar ik ken toch iemand, die het kan tia die iemand ben ik. — Wij willen met u -geen gemeenei zaak maken. De reus zal niet meer in ons huls komen. D© baron bleef een korte poos in gedachten verzonken en zeidb toen: —' Hij is een mijner beste mannen, hij moet gered worden. — Red hem, wanneer ge kunt. — Zondfer u is het onmogelijk. —- Wij hebben geen lust. Zijn oogen echoten bliksems; niettemin beheerschte hij zich, en zeide op kalmen' toon: — Hij zal u nooit weer lastig vallen. — Dit hebben wij reeds nu bereikt. Meer te doen ware overbodig. 1— Ik zal u beloonen. ■— Wij zijn rijk genoeg. Dan, eindelijk geraakte izijn zelfbeb.ee.r-sching uitgeput. Hij dreigde: — Bedenk, wie ik ben. Ik kan u naar goeddunken verderven. Ik eisch van u thans meer dan ooit db redding van dien reus. Ik geef u geen^ tijd tot beraad. Op mijn teeken zullen mijn liedbn hier binnentreden, dian echter is het voor uw .redding ook te laat. Nu werd den koopman de bodem te heet. Hij nam bet woord voor zijn dochter en vroeg: —■ Ge spraakt van foeloon.ng. Hoeveel biedt .ge'? —. Vijfhonderd thaler,geen pfennig meer of minder. —■ Wat moeten wij doen, om hem tei redden ? — Wien uwer heeft hij de 'horloges aangeboden ? — Mijzelf en Bebscca, mijn vrouw. — .Ge zijt beiden in verhoor' geweest? — Ja. — Heeft men u met hem geconfronteerd ï — Nog niet! — Dan zal het spoedig geschieden! Gij hebt dus eenvoudig fo zeggen, dat hij niet geweest is. — Dit gaat niet. Wij hebben immers reeds gezegd, dat hij het was! — Gij hebt u vergist. Er bestaat een mensch, op wien hij gelijkt als de. eene waterdruppel op den andere. Deze heeft de horloges gebracht, hij echter niet. — Om dit geloofwaardig te. maken,dïiendb men dien dubibeüganger te brengen! — Dit zal ik ook. De reus Bormann is onschuldig. De andere', dlie het gedaan heefb, -gelijkt hem, alsof hij zijn tweelingbroeder was, maar heeft een groot lïtteeiken op db rechterwang. Wilt gij' af wilt gij niet? Ik betaal ,u db vijfhonderd thal-:r terstond uit! Vijfhonderd1 ihaler! Welk een aanbieding. Zelfs Judith gevoelde zich verteedie id. Zij vroeg: — Wij krijgen het geld werkelijk terstond? ■— Ja. — De reus zal mij nieb weer lastig vallen? — Nooit. Ik zal hem overplaatsen. Hij mag geheel niet in de hoofdstad blijven. — Goed! Wij stemmen toe! Vader en moeder knikten toestemmend en db baron haalde zijn braeventasoh te voorschijn, om ds som in bankbiljetten uit te betalen. Toen di* geschied was, informeerde hij bij Thom: — Wie was db vrouw, die straks bij u was ? — De vrouw van een cipier in de vesting. — Wa* wilde zij ? — Twee bedden en een tafel verpanden. Daar ik echter die zaken bij haar moest laten, kon ik niets geven. — Had'fc gij niets anders? * — Neen. Alles is reedis bij mij. — Het geval gaat mij niet aan. Maar het vorige izooveel te meer. Dus, wat verklaart ge, wanneer ge met den reus geconfronteerd wordt? — Ik zeg dat hij onsrihuldiig is. De werkelijke misdadiger geleek hem op een h-aar, maar heeft een groot rood litteekeo op de .rechterwang. Is het zoo juist? — Ja, zoo is het Juist. Daarbu blijü gij beiden, gij en uw vrouw. — Verlaat u daarop, kapitein. — Dit doe ik. Denk aan mijn macht! De ongehoor-zaaimlhieid jegens, mij zou uw verderf wezen. Zooals ge reeds bemerkt hebt, ken ik alles, zel.fo db -meest verborgen geheimen van uw huis. Gii staat dag en nacht onder mijn toezicht. leder mijner Meden woncüfc ten strengste bewaakt Daarom,, wees op uw hoede. Laat mij nu naar buiten ! En laat het u niet invallen mij na te' gluren of mij te volgen.! Hij ging, zonder .zich eer van het masker to ontdoen, tot hij uiit het gezicht was. De koopman deed teem uitgeleid.l. Toen hij terugkwam, plaatste hij zich voor die' bei' de vrouwen, sloeg de 'handen ineen en ae*: de: —■ dtechbvaardlige hemel! Welk eetf avond! Daar is dis kapitein bij ons geweest!' Daar hebben wij hem hier zien staan vlak voor' ons en den klank zijner stem gehoofd* —- Maar wij kennen hem miet! (riep Jtt* dith. — Neen, wij kennen bern niet! Immer*] voor Jiet gelaat droeg hij een masker ett) alvorens hij het voordeed zat hij hier en... _— Hij zat eerst zonder masker hier ? viW zij hem fluks in de rede. — Ja. _ — Dan moet gij immers zijn gezicht ge-_ zien hebben! — Neen, hij zat in db duisternis. Ik zag slechte een grooten awairten baard, en twee oogen die glinsterden ais de oogen eener kat, wanneer zij een muis wil bijten. Hij was do kat en ik db muis. — Wa© kan het zijn ? Hij heeft niet dis spraak en het wezen van een gewoQn persoon. — Neen, hij is een voornaam! man. Er valt niet aan1 te twijfelen, dat de kapitein behoort tot die lieden, die zich bewegen in hoogere kringen. Maar ho«ï kwaamt ge bij ons, Judith, mijn dochter ? — Sanna Rabbinenthal is boven bij rcrj op ibeiaoek. Ik kwam naar beneden, om b_ moeder chocolade te vragen, waarop 1* mijn vriendin wilde onthalen. — Dan zal ik mij haasten om dé ch.oco* lade te brengen., zeide de oude. — En ik zal mij haasten om die 500 tha> ler in te schrijven in het kasboek. Zij zijn zeer gemakkelijk verdiend, meeüde de oude. En ik zal naar mijn vriendin terugkeeren, zeade Judith. Zij zal _nij met smart verwachten. .—- Waaroor met smart? . — Omdat wij bezig waren met de lezing van het heerlijke boek, dat Hadschi Osmannah, de beroemde dichter van het morgen-en avondland geschreven heeft. — Lees maar, mijn dochter! Judith, d£ eenige erfgename van Thom, den koopman, Kal eenmaal een millioen ontvangen. Zij zal hebben geest en beschaving om eea graaf te huwen en hefc hart haars vadiers ta verheugen met trots. Het meisje ging! heen. Zij beklom dé smalle trap en trad daarna in een vertrefcjje, da. werkelijk allerliefst gestoffeerd was. Daar zat aan de tafel een meisje, wellicht twintig iaar oud, maar klein, leelijk en misvormd. Maar zooals men jutia* onder de misvormden en gebochelden dikert zeer geestrijke mensehen vindt, zoo* naid ook dit d-oiar moeder natuur zoo misdeelde meisje een heerlijk paar oogem.waaruit een ziel straalde, welke in lünredht» tegenspraak tot haar lichaamsbouw stond. Men komt Veeltijds tot de ervaring, dat schoone meisjes haar boezemvriendin juist onder de leelijken zoeken. Is het slechts daarom, omdat daardoor haar voordcelen zooveel te beter uitkomen, of heeft dit eea andere reden ? Zoo was het ook hier. Judith ontdeed1 zich van haar doek.Groot en flink gebouwd, met een trotsche houding en onberispelijke gelaatstrekken, bc* zat zij een buitengewone schoonheid. — Was ik te lang weg ? vroeg zij- Daarbij klonk haar stem gansch andert dan straks daarbeneden ïn de rommelkamer. De klank had iets zusterlijks, iets verkwikkends. — Toch niet, antwoordde haar vriendin. Maar daar wij dit gedicht lazen, moest ik wachten en daarom is mij de tijd recht lang geworden. — Laat ons dan verder lezen ! Is het nie. als had deze Hadsehi Omanah een blik in onze harten geworpen, om daarna onze gevoelens, begeerten en gedachten in die gloedvolle verzen weer te geven ? — Ja, antwoordde haar vriendin, in gedachten verzonken. Hij moet een edelman van geboorte zijn ; aan zijn wieg heeft het geluk gezeten, anders waren hem deze pracht en heerlijkheid vreemd gebleven.De woorden, in welke hij zijn gedachten kleedt, gelijken fonkelende edelgesteenten, welke in alle kleuren glinsteren. Bij die lofspraak schudde Judith zacht en langzaam het hoofd. —■ Wellicht is juist het tegendeel waar, zeide zij. Veel schrijvers en dichters schrijven juist over datgene, dat hun heb verste ligt, het allerliefst.Een prins schrijft gaarne dorpsverhalen, een pessimist gaarne humor en een letterkundige, die door honger geplaagd wordt, waagt zich aan het hoogste en beste, wat de mensch bereiken kan. Hij droomt 't in bezit te hebben ; zijn fantasie tooit het met alle schoonheden ; hij voelt zich gedurende het schrijven den gelukkigste aller stervelingen en is, wanneer hij de pen op zijde legt, weer een prooi van den grijnzenden honger en de diepste ellende- Zij vermoedde niet, hoe zij ont wetend da waarheid zei. Maar haar vriendin hernam. — Daaraan geloof ik hier niet. Wie zulk een hoogte weet te bereiken, moet ook reeds op aarde een welgesteld man zijn. Luister maar, hoe hij het zoeken naar de Godheid beschrijft! Zij nam het boek ter hand en las me*" geestdrift: O, werp u op naar hooger sferen Naar 't groot en eindeloos heelal Ver over land en zee en meren Uw doelwit dies ook wezen zal! Daarboven toch zijn armen, rijken Geheel gelijk, geen onderscheid Zal door bet standverschil daar blijken, Geluk heerscht daar in eeuwigheid. De Almacht zal Haar oordeel vellen, Niet naar bet kleed, doch naar de ziel En doemen hem tot duizend hellen. Die op deez' aard tot zond' verviel! — Kan een lijdende, een hongerige z