POELDIJK. — Al spelende werd het zoontje van den tuinder Schouw door een zijner schoolmakkers gisteren door de leuning van de brug, bij de miuizenva.1, in het vrij breede cn diepe vaarwater geduwd. --- De demon der wraak. Niet lang na dit gesprek maakte Arthur zijn opwachting bij baron Orczenni. Zijn groote wilskracht en rekbaar geweten hadden de laatste bedenkingen in hem gedoofd. Men kon het hem waarlijk niet aanzien, dat hij nog zoo kort gelegen een inwendigen strijd had gevoerd met geweten en gevoel. Arthur Von Palen bewoog zich luchtig on vrij alsof hij nimmer een misdaad had gepleegd, die tem hemel schreide om wraak. Op baron Orczenni maakte Arthur een alleszins gunstigen indruk, doch niet het minst op diens dochter. • 't Kon ook bijna niet anders. Von Palen was op en top een man van ue wereld en zijn uiterlijk en figuur bezaten veel om een jong meisje in verrukking te brengen. De oude Ferdinand Von Palen had zijn zoon niet te veel gezegd, toen hij Orczenni's dochter als een buitengewoon schoon meisje geroemd had. Zij bezat heerlijke vormen, die allervoordeeligst uitkwamen in de nauwsluitende robe, vol eenvoud, maar niettemin getuigend van goeden smaak. Ze was niet bijzonder groot, doch haar '-oistalte was fier, zooals een koningin kan zijn. Haar gelaat was fraai gevormd en zware wimpers overschaduwden haar bruine oogen, die van een buitengewone levenslust schitterden. Een weelderig kapsel zette de kroon op haar bevalligheid. Kuini aoht jaar had Orczenni met zijn dochter de wereld doorreisd. Toen achtte hij den tijd iiag*pbtoken naar oju yadotland terug te keeren, om zich daar bezig te houden met het verdere geluk van zijn dochter. Hij had haar de noodzakelijkheid van een huwelijk voorgehouden en het meisje had aandachtig to ©geluisterd. Meer lust tot reizen had Orczenni thans niet meer. Hij wenschle niets liever dan weder rustig op zijn kasteel te gaan wonen en van een volslagen rust te genieten. Hij wilde zijn dochter Emma in de keuze van haar hart vrij laten, wel wetend dat) haar goede keuze en haar verstand den rechten man zouden kiezen. Toen Orczenni daarover met zijn dochter gesproken had. beduidde het meisje, dat zij nog vrij wilde blijven, omdat haar hart nog steeds getrokken was tot haar vader, dien zij bovenal beminde ert waarvan zij niet wenschto te scheiden. Maar de baron had haar glimlachend geantwoord, dat het de gewoonte in hun stand was, dat een meisje van haar leeftijd uitgehuwelijkt werd en dat zij zich daartegen niet moest verzetten, wijl daarmede slechts haar geluk werd beoogd. Emma verklaarde daarop, dat zij zich geheel naar de wenschen van haar vader zou schikken, waarop de baron zich in verbinding stelde met den vrijheer Von Palen en diens zoon, denkende met eerlijke menschen te doen te hebben. Arthur Von Palen kon tevreden zijn met het meisje, dat zijn vader voor hem had uitgezocht. Wat had hij zich meer kunnen wenschen, dan een beeldschoone jonge vrouw in het bezit van een vermogen, dat hem in staat stelde in weelde en overvloed te leven? Hij bezat een licht ontvlambaar gemoed. Dit bewees, dat de liefde welke hij voor Johanna Kleiber koesterde, plotseling was afgekoeld op hii. Ü» Van de jonge baronea ïmma. Na een week beminde hij deze even hartstochtelijk als vroeger Johanna en hij greep elk.e gelegenheid aan het meisje zijn Heide te bezweren en haar te overtuigen van de gevoelens, die hem beheerschten voor haar. En zijn gevlei viel in goede aarde. Emma Orczenni was een onbedorven meisje, dat ondanks haar twintig jaren nog vol kinderlijk vertrouwen en geloof was. Ze had voor Arthur Von Palen een groote vriendschap opgevat, omdat hij haar zoo aangenaam wist bezig te houden. Toen Orczenni aan zijn .dochter vroeg, of zij van Von Palen hield, antwoordde heb meisje besdhrooimd: — Ik heb reedis zooveel .uitleggingen van de liefde gehoord en wat zij feitelijk te beteeikenen heefit, dat ik haar nog altijd niet gevonden meen te hebben. Arthur is mij zeer sympathiek en ik geloof wel, dat ik hem met -den tijd dief kan hebben, zooals ik slechts een man wensdh te beminnen. — Mij bevarlt hij uitstekend, sprak Orczenni. — Dat is voor mij een groot motief, vader. U weet, dat ik gaarne ,w zin doe. — Hij dringt er bij mij op aan spoedig te trouwen. Het meisje maakte een afwerende beweging. — Neen vader, nep ze uit. Zoo snel giaik niet tot een huwelijk over. Ik ken Arthur Von Pa.len nauwelijks en ik ben er van overtuigd, dat hij, evenals ik, gebreken zal hebben. Bovendien wil ik mij eerst geheel indenken, hoe ik mij zal gevoelen, als ik niet meer baj u, ben, — Hoe lang wiltt gij dan het huwelijk uitstellen,, mijn kind? vroegyde baron goedig, zijn kind niet een blik vol vader-liefde; en trots aanziende. — Zeker een half jaar, vader. Dat is toch niet te danig, vadertje. — Ik zal net hem, overb(re-nigen,.mijn kind. Tbeir Mj hfef» beéhiit ivata s^a Wöofda hoorde, kwam er een groote onrust in Von Palen. Hij 'begreep -d» beteekenis van een uitstel. En dan zes maanden... Wat zou daarin al niet kunnen gebeuren? Vooral was het besluit voor zijn vader een pijnlijke zaak. Deze (leefde- zoo weelderig mogelijk om de wereld te verblinden en zijn bankroet te beinantclcn. Het was hem gelukt overal zijn credieten te verlengen, te meer daar bekend was geworden, dlat zijn zoon zich verloofd had met baronesse Orczenni, dlie een fabelachtigen rijkdom moest bezitten.. Voöidroopig had de oude sdburk izijn doel bereikt. Niemand kon aan hem zien,dat hij geruïneerd was. Maar nog altijd voelde hij de onrust. Voelde de oude zich niet op zijn gemak,de zoon al evenmin. 't Was voor hem allesbehalve prettig dlag in d.ig uit den ouden Kleiber voor zich te zien, het slaaf sche mannetje met het somber vertrokken gelaat, dat zoo uitweesywat er in zijn hart omging. Om roet den oude to spreken, (bad Von Palen nog steeds uitgesteld. Telkens als hij den man zag maakte hij zich uit de voeten, of hield hij zich verdiept in zijn werk. En Kleiber werkte gestaag door, niets ■ vragend en even eerbiedig als te voren. Steeels pijnlijker werd' hert. voor Von Palen. De gedachte, dat hij een genieene streek had gopleegd gaf hem nog niet eens zooveel onrust, als het idee telkens Kleiber voor zich te zien. Op een middag, toen de oude man hem een stuk ter teekening had gebracht, trok hij de stoute schoenen aan en wendde hij zich tot het deemoedig gebogen mannetje. Zonder den oude te durven aanzien, se rak hij: — KJeiber, g© zult wel begrijpen wat er aan do hand is, nietwaar ? — U. befoedt de- zaak me* min dochter. fcofra — Juist. „ ,-• — Och, praatte het manneitij o vergoetöj.oral me* tegen arjn ontstemd to toonen, ik wil u ('n • „ , • i j m Palen viel hem in de reden. — Het is a i - dlan *.k oov: jpr. Ik hefo afstand van uw dochter gedaan met knagend1 vernij naar de omstar '^en- , , ... iet hoofd, «alsof hij medelijden met hem — Ik vertrouw echter — vervolgde Von Palen — dat uw dochter, die jniife een flink karakter heeft, stork zal wezen. Ik hoop,dat se* ;7 op. Het is goed, hofraad... U weet da-t- in mijn oogen a ■ i*. wat gij doet. Ik , u geeD o. Wat mij meneer, mr k met haanzeif. Ik heb er den — Waarom niet, Kleiber? — Ik zeg u immers, dat nnj er de moed voor or.' van den ouden man werd plotseling ka ... een snik aan zijn keeï — Ik kan u wel zeggen, snikte- bij, dat'het d zal zijn... rfchur 'Von Palen had: zich orogjedraaid, tuurde door het venster, om den oude niet can. to zien. at de man sprak, stak hem ais cci : dblfe in de borst. ii ij twee i 1 had ■ : 'dagende stem van dien doe; verdriet kapotten grijsaard. Plots^ begreep hij wat hij gedaan had! en welk een' omvang zijn handelwijze voor Kleiber en zijn dochter had. Het werd hem te benauwd in dte kamer en zijn handen baide hij zenuwachtig tot vuisten, zóó vast., dat hij zijn nagels voelde indringen in het vel van zijn hand. — Ik zal haar... schrijven, sipr-akhij, zich ten -deele omwondende. — Zult u haar een brief schrijven ? — Ja... En met u... zal... ik... later... nog wel spreken... — Dus... nu... niet? i — Neen... nu niet, sorak Von Palen snel. Nu kan ik het niet. I\ï.'jn leed heeft moto veel overweldigd. De oude knikte, ten teeken dat hij he* begreep. Langzaam wendde hij zich naar de deur, doch toen. hij den knop aanvatte, draaide hij zich naar Von Palen om en vroeg stamelt i — Moest het werkelijk zoo eindigen, meneer 1 Von Palen knikte. — Was er geen andere weg? — Neen. — O, gij moest eens weten hoe ik lijd... Toch draag ik u geen kwaad hart toe. "Pk geloof ook wel, dat het u hard is gevallen, dit besluit te rso-men, meneer Von Paten. Maar als erij wilt, kunt u toch bij ons blijven n,.., Wij hebben u veel te danken. De ander maakte een afwerend gebaar. — Zijt- gij dan geen baas over uzelf, meneer Von Palen? waagde het mannetje te zeggen. — Neen, Kleiber. — En gij zijt zi00... — Als ik den wenseh van mijn hart mocht volgen, dan maakte ik uw Johanna tot mijn vrouw. Maar er is een hoc macht, een macht waaraan ik mij te onderwerpen heb, Kleiber. Mijn schoonste plan... ik verklaar het op mijn eerewoord... is daardoor vernietigd geworden. De oude slaakte een zucht. Dan antwoordde hij mot sombere stem: — Als het zoo gesteld is. meneer Von Palen, dan hebben we het aan God op te geven. Ik weet echter niet hoe mijn kind daaronder zal zijn... Als een beschonken© liep Kleiber naar zijn afdeeling terug, waar hij aan zijn lessenaar plaats nam. En Arthur Von Palen zette zich aan het schrijven van een brief aan Johanna Klcdber. Het was een kort woord van afscheid. Toen Kleiber 's avonds thuis kwam, was het meisje jeeds in het bezit van dezen brief. . 1 Ze verteld» hem den inhoud, alsof het een gewone zaak betrof- Verrast keek Kleiber haar aan. Speelde zij komedie ? Was haar uiterlijke kalmte slechts een masker voor haar groot verdriet? — Kind, doet gij u geen geweld aan om zoo kalm te zijn ? vroeg hij deelnemend. Ze keek hem aan en lachte — Dege brief beeft- mij noch verrast, noch ontsteld. — Niet I — Zoodra ik bemerkte dat Arthur weg bleef, begreep ik, dat deze briet komen moest. 0... ik ben er van overtuigd, dat Arthur zich in mij heeft vergist... — Maar kind... — Ik heb me ook in hèm vergist. Toen ik ii eejuge dagen ge-leden zeiße, dat ik niet was gelijk Paufine, die men bedriegen en dooden kon, toen wist ik niet wat ik zeide... Het had' er niets mede te mak&n. Er heeft zich voor mij de laatste dage» veel opgehelderd. Ik ben veel rustiger geen thans ben ik werkelijk verheugd, dat ik .niet langer verloofd ben... Kleiber zag zijn dochter ongeloovig aan. — Ja, vader, ik hen blij, dat ik zijn vrouw niet word... Nadenkend schudde de oude zijn hoofd. Hij begreep zijn dochter niet. Dan praatte zij zoo, dan weder anders. Het meisje was het niet ontgaan, dat haar vader haar woorden niet geloofde. — Iki weet het, vader, dat gij mij niet kunt gclooven... — Neen kind, dat kan ik ook niet. — Over eenige dagen zult gij mij begrijpen, waarom ik blijde ben nimmer de vrouw van een Arthur Von Palen te worden. Hij zag haar oplettend aan. Zij (deeg haar oogen niet neer, doch staarde hem onvervaard aan. —'t Lijkt mij, sprak de oude ernstig, alsof er iets dreigends in uw woorden ligt, alsof gij er iets mede voorspellen wil, dat een onheil zal zijn. Ze lachte en legde haar hand vertrouwelijk om zijn schouder. — Een onheil, vadertje? Voor óns kan het geen onheil zijn. Hoogstens zal het een oude wonde openscheuren. Voor een ander kan het echter mindier goed afloopen. — Wie is die ander 1 — Och, vadertje, wat zijt gij toch gemakkelijk nieuwsgierig te maken. — .Neen, kind, gij wilt mij iets verber. gen. — Toch niet. — Ja, gij weet ie te, wat minder aangenaam voer Arthur is. Vergeet echter niet, mijn kind, dat hij mijn weldoener ie, dien wij alles te danken hebben. Daar heb ik niets mede te maken, vader. — Hebt gij daar niets mede te maken1? — Neen! Hij heeft mij wreed verstootcn, nadat hij maandenlang om mijn liefde- gebedeld heeft. Zulk een beleediging wordt door geen énkel meisje vergeten. Ik zal het eohter doen, omdat ik een ander levensdoel voor oogen zie. Voor me ligt een taak.die mij thans even groot als voornaam lijkt. Maar gij behoeft u niet ongerust te maken, vadertje, want eerst als ik een onomstootelijke zekerheid zal verkregen hebben, zal ik alles vertellen. Met oogen vol verwondering zag Kleiber zijn dochter aan. Wat zij daar had gezegd, leek hem nog raadselachtiger dan net eerste. — Verklaar u nader, mijn kind. Gij spreekt in raadselen. — Het is nog geen tijd, vader, om opheldering te geven. Johanna, die reeds geruimen tijd over de zaak had nagedacht, had het besluit genomen haar vader niet verder met haar plannen in te wijden. Eerst als zij zekerheid had gekregen zou zij haar vader alles mcdeófeelen. Zo was er thans van overtuigd, dat Arthur Von r/alen de hand had in den moord op haar zuster en op den garde-officier Orczenni, nu reeds acht jaren geleden. Op handige wijze had mevrouw KabO haar die oogen geopend en den weg g«* weien, dien ze slechts to volgen had om te bereiken, hetgeen ze thans wilde, de ontmaskering van den trouweloozen Von Palen, dio eerst om haar liefde gesmeekt had. Hoe meer het meisje er aan dacht, dus te vaster weid haar overtuiging van 21JJ* schuld. Do bewijzen stapeiden zich tegfO hem op als een muur, die ten slotte op hen* zou storten. Johanna Kleiber had van de sluwe Ju!'* Kahn geleerd, hoe men op eigen gel beid voor gehcim-politiobesmbte kaï spo" len een eenzelfde onderzoek kan lo*" den, als een wettelijk aangesteld bs* ambte. --- Weerbericht. Rofctelrdam, 's middags 12 uur. 26 Jan. 27 Jan. Barom bij 0" Gels. 770.6 miL 773,8 mii. Therm. in d«»oh. B,S°C.4B'*F. 6.6*CU3'F.' Min. temper, ra. 4.4°0.40'F. 4.67G.40,F, Max. tamp. vor. d. 7.8°<).46'F. 9.2'0.48'F. Windr. en kraoht W.Z.W. 5 Z. W. 3 BawoJk. der lucht Bewolkt Betrokken Telegrafisch weerbericht naar rv-aamemiöpen in dan morgen van 27 Jan., medegedeeld dcorhet Kon. Meteor. Instituut»» Da Bilt. Hoogste baromoterstand: 779.0 m.M. t« Arlon; Jaagata 744.7 ta Haparanda. Verwachting. Advertentiën van algemeenen aard van 50 cents en dienstaanbiedingen ad 30 cents worden aangenomen door J. Boon, Nieuwe Gedeelte C177. — Zondag* speelt H. V. V. I hier tegen Quick III uit Den Haag. Het belooft een spannende match te worden, daar Quick op het punt staat over te gaan in de lilde klasse Nederlandschen Voetbalbond. De Hoekenaren moeten zich maar zoo dapper mogelijk weren. 'b ORATE.ÏZ1J.DE Advertentiën van algemeenen aard van 50 cents en dienstaanbiedingen ad. 30 cente worden aangenomen door B. J. Visser, Heèrenstraa*. A 154. — Op de tweede tentoonstelling van pluimvee en konijnen te 's Hage gehouden, behaalde de heer Joh. Boers Bzn., alhier een le prijs vioor zijn haaskleur Vlaamsche reuzenkonijnen. —* Dure leg-aardappelen! Dezer dagen werd door een koopman aan een tuinder aan den Maas-vijk 5 H.L. leg-aardappelen verkocht voor ƒ40. — In dc Gereform. Kerk alhier is ontvangen in de afgeloopen maand: Diaconie ƒ122.30, Kerk ƒ 68.45,kerkrcnte ƒ 32.57 1/2, kas Hulpb. Stud. ƒ 12.621/2, Weezenfonds ƒ 45.50, Zending ƒ 17.50, Theól. school ƒ 21.50, terwijl de diaconale uitgaven ƒ 152.85 bedroegen. Een extra gift van ƒ 1 kwam in. — Voor het Nutsdepartement trad gisteravond in een matig bezette zaal op de bekende declamator H. Dekking, uit Rotterdam. Met talent droeg spreker vóór de pauze ,.,De prinses uit verre landlen" voor, om na de pauze eveneens veel succes te behalen met een tweetal luimige schetsjes. De voorzitter, de heer Spruyt, bracht den spreker veel dank voor den uitstekend geslaagden avond. — Voor den nieuwen jaarkring zijn in den Kcrkeraad de functiën aldus geregeld: ds. A. H. v. Minne (praeses) ouderling M. Vellekoop (vice-voorzitter) id. M. v. Staalduinen (scriba); id. R. Varekamp (loco-scriba). — Gisteravond hielden de sociëteit „Eendracht" en de vereeniging „Nut en Vermaak" een uitvoering voor haar leden en dames. De Haagsche Tooneelvereemging ,,H. O. T." vulde den avond met een tooneelstuk. getiteld „Broeders Vrijmetselaars". Met veel talent vertolkte de vereeniging dit blijspel en met veel aandacht volgde, en door herhaaldelijk applaus dankte het publiek voor den genotvollen avond. De rollen werden alle goed vervuld. — De collecte voor den Evangebschea arbeid in Noord-B rabant, alhi-.r gehouden, heett opgebracht ƒ17.75. --- ROZX_IfBCRG. — Hier arrivieerde ter reede een sleepboot, die slechts de helft van een kolenlichter achter zich had. Deze laatste was in de 'Noordzee middendoor gebroken, doch drijvende gebleven op-de-waterdichte schotten. Het» andere gedeelte is volgens gerucht te . Calais binnengebracht. — Door A. J. v. d. Meer is een bijzonder \ gekleurde wezel gevangen. Zijn deze dieren anders bruingeel gekleurd, met witten buik, dit exemplaar was geheel wit, met uitzondering vjin het puntje van den staart dat zwart was en bruine kringen om de oogen. — In 1910 werden ter veiling aangevoerd 252.521 kipeieren. De prijzen varieerden van ƒ3 tot ƒ 10.10 per 100, terwijl de middelpnjs per 100 dit jaar ƒ4.70 bedraagt. — Een schadepost had de landbopwer L. Dirkzwager, die gistermorgen een zijner koeien, die gedurende eenige da^en niet in orde was, dood in den stal vond liggen. Het vleesch is na keuring ongeschikt voor consumtie verklaard. NAALDWIJK. Advertentiën van algemeenen aard van 50 cents en dienstaanbiedingen ad. 30 cents worden aangenomen door H. Hazenbroek, Noordeinde. — Onder groofe belangstelling had die teraardeibesteiling plaats van de moeder en haar dochtertje, die beiden Zondagavond zoon treurigen dood vonden. Het kinderkoor ,,0. K. K.", waarvan Geertje S. lid w-w, woonde eveneens de treurige plechtigheid bij. Aan de groeve werd gesproken door den burgemeester, d_n heer Modderman, daarna door da. Lamping, terwijl tevens door den heer Welling eenige woorden van deelneming* werden gesproken. De kisten werdien door verscheidene kransen bedekt. Het stoffelijk overschot der drie öng&-lukkigen rust in hetzelfde graf. --- Abonneert U op het Rotterdamsch Nieuwsblad met Letter kundig Bijvoegsel en Roman-Bijvoesel prijs tot 31 Maart ƒ 0.80. Feuilleton. De weg der misdaad. i . ~» ~ Si) (Vervolg.) ■— Voor gij gaat vertellen,eerst een vraag, BPrak Ferdinand Von Palen. — En die is? 7- Waar zijn de menschen, die uw gei heim eveneens kennen ? — Niemand is deelgenoot van mijn ge, teim. » — Niemand? 1 — Neen! Als ik u niets vertel, dan gaat | het geheim met mij in het graf. ! — Dus niemand kent het? Geen vrouw \ noch vriend? Wat hebt gij u dan bezorgd i te maken? Gij schijnt nog niet te weten, ' welk een groot geluk het is, de wetenschap 1 te bezitten, dat men iets alleen weet. Dan staat niemand u immers in den weg en lachend .en onbekommerd gaat gij het leven P°or. riouat uw geheim voor u en begraaf het in uw borst... Ik wil het niet weten... Ik heb genoeg aan mijn eigen geheimen. Een elk draagt zijn eigen bagage... ha... ***-... ha... Morgen gaan we naar baron Prozenni en dan zult gij het sohoone meis«* leealen kennen. Arthur had de woorden van zijn vader v°l aandacht aangehoord.De oude heer had gelijk — dacht hij — waarom mij bezorgd Beuiaakt. Ik kon alleen mijn geheim en heb yan niemand iets te vreezen. . — Ik neem het aan, lachte hij plotseling °P zijn vader toetredend en hem de hand ; Vvanneer alles met het meisje j4**> staat, als gij zegt, dan zal ik haar t-rou-Bj»n. Van die overgevoeligheid, waarvan ik *warenei»», last had,* spreken, we »iet me«W — Bravo, mijn jongen, lachte de oude schurk. Nu herken ik weder een echte Von Soden dn u... Ge moet maar denken wat niet weet... wat niet deert... ha... ha,'., ha. 111. --- WATERSTAND. Rotterdam, 28 Jan, ie getij 3.7, 2a getij 3.31 Januari. Zonaopgangi 7.52 Zonsondergang t 4 35 ---