België en Frankrijk. Onder groot gejuich en met prachtige feesten werd , weinige weken geleden , de spoorweg van Parijs naar Brussel ingewijd. Het fransche ongeduld had dikwijls gewanhoopt of het wel zoo ver zou komen. In geenen der talrijke geprojecteerde spoorwegen stelde die natie zoo veel belang. Was dit enkel verlangen om Brussel te 2*en, behoefte aan een versneld middel van vervoer voor de waren , welke beide landen onderling ruilen ? Dit laatste mag er iets toe gedaan hebben; betrekkelijk, echter, altijd zeer weinig, daar de nijverheid van beide landen in veel punten concurreert en de vrees voor die concurrentie tot hiertoe aan een tolverbond tusschen die twee natiën in den weg stond. De Franschman zag in dien weg iets meer; met zijnen aanleg had hij hooger, bad hij een staatkundig doel. Voor het oogenblik mag hij het droombeeld van zijne natuurlijke grenzen tot aan den Rijn schijnen te hebben opgegeven, —de Noorder-spoorweg is in zijne oogen een stap nader tot de verwezenlijking van dit geliefkoosd denkbeeld, hetwelk lodewijk XIV aan zijn land naliet. De Noorderspoorweg is een strik , welken hij België omwerpt; het is eene nieuwe keten, waardoor hij dat land aan het zijne bindt. Van daar dat de fransche dagbladen, aoo ministeriële als van de partij der oppositie, bij het openen van dien weg, .{"•chtoorien aanhieven , welke zelfs in -duitschland Weergalmden endeden inzien, dat het hier meer gold dan een gémak- W 7tT ,d Van onderling verkeer. aJ u *. ,ankr,jk in dien spoorweg zag, gat het Journal des Débats vrij duidelijk e kennen; maar onbewimpeld kwam er «e lievue des deux mondes in haar laatste juni-notnmer voor uit. »De vollooi»jing van den Noorder-spoorweg, welke »Parijs op tien uren afstands van Brussel «brengt — luidde het daar—is eene politieke gebeurtenis van hel hoogste belang. «Van heden af heeft het oude koningrijk «der Nederlanden eerst regt opgehouden ••te bestaan en is de toestand van zaken, **in -1815 gevestigd, wezenlijk veranderd." Inderdaad, het groote overwigt, dat die °nophoudelijke gemeenschap met Frankv/i* op België hebben moet, is onmisken- £aar* Een tweede tiendaagsche veldlogt, tg° Qien ooit dwaas genoeg ware daaraan r -r^ken, behoort nu tot de onmogelijke"en. België is inderdaad een voorpost 00r het fransche leger geworden en zijn °nafbankelijk bestaan is rustende op de êrootnioedigheid der fransche regering: >Val grootmoedigheid in het staatkundige beteekent, heeft meermalen de ondervinding geleerd. I Voor wie zulk eene aanhechting of zulk eene halve onafhankelijkheid onverschillig moge wezen, zeker het minst van allen voor ons, ongelukkig overschot van een geheel, hetwelk tot eene der schoonste rollen op het tooneel der wereld geroepen scheen, indien de regering, aan welke die rol opgedragen was, haar beter begrepen had. Valsche staatkunde deed in korten tijd verloren gaan wat zooveel moeite gekost had te zamen te brengen. In België, Frankrijk tot nabuur hebbende, loopt, bij den eersten oorlog, die in Europa uitbarst, onze onafhankelijkheid gevaar. Het zal niet voor het eerst zijn, dat Frankrijk dezen aanwas der zee zal trachten zich te onderwerpen. En al maakte het ons niet tot wingewest, zullen wij ons in alles door Frankrijk de wet moeten laten voorschrijven? Tot wien zullen wij ons in die moeijelijke tijden wenden, wij, die noch ons eigen goed ongeschonden wisten te bewaren, noch eenige moeite deden om ons de achting van het buitenland te verzekeren? Zullen wij bij Duitschland hulp zoeken, aan hetwelk wij jaren lang door eene ellendige woordenvitterij plegtig gewaarborgde regten onthielden? bij Engeland misschien, tegen hetwelk wij, ook waar ons belang, of ons regt het eischte, nimmer met klem en ernst wisten te spreken ? Wat men van Rusland te wachten hebbe, heeft het jaar 1830 getoond ? Maar hoe zouden wij op eenige achting van anderen aanspraak kunnen maken, die ons zelven niet hebben leeren achten, die, slap en koel, alle banden , welke ons met het overige Europa verbonden, lieten vervallen en te-niet-gaan en daardoor bij anderen ook alle belangstelling verloren ? Welke hulp zal het buitenland leenen, hetwelk wij van ons nut onkundig gelaten hebben? Eene natie, die, ontevreden over hare uitleggingen , die, morrende over den zwakken, karakterloozen gang van hare regering, geene zedelijke kracht genoeg heeft om zlch aan dien toestand te ontrukken; eene natie zoo zwak en kindsch, dat hare vertegenwoordiging zich zelfs laat terughouden om de uitdrukking van den wensch van hetgeen zij voor noodzakelijk zegt te houden, voor de voeten des troons te brengen, dewijl een enkele minister komt vertellen, dat hij en zijne ambtgenooten doof en blind zijn, eene natie, bij welke men openlijk als eenen der beste harer afgevaardigden eenen man roemen durft, welke den eersten en heiligsten pligt der kroon, de wetten eens volks met zijne behoeften gelijken tred te doen houden, tot eene onverpligte weldaad verklaart, welke men niet eerbiedig vragen mag, maar onderdanig afbedelen moet; zulk eene natie is laag genoeg gezonken, om, bij de geringste ramp, haren wissen ondergang te gemoet te snellen. En is dat niet ons geval? hoe hebben wij ons gewapend tegen het gevaar, dat ons van alle zijden, maar bovenal van do zijde van België bedreigt? Hoe hebben wij ons hier reeds in voorraad trachten te dekken? Wij zullen erlater eenige oogenblikken stil bij staan. Het gezigt moge treurig wezen: wat kan het helpen ons aan ilïusiën over te geven? --- Buitenlandsche berigten. OOSTENRIJK. rV eenen , dO juli. Iv het corps diplomatiek hebben de volgende veranderiugeu plaals gegrepen: de eersto gezantschap-secretaris aan het hof lePelcrsbuig, graaf Georg Esterhazy- Galant ha , werd lot gezant bij het groolhorlogelijk badeusche hof te Karlsruhe ; wijders de aau de slaarskanselarij alhier gealtacheerde kamerheer Rerberichvon Treuenfeldtot ge/.nnt (e Kopeuha.>o benoemd. De turksche gezant bij ous hof, Mehemed-Nafi-Efendi, heefl eergisteren Weenen verlaten , om den lijd van een hom door den sultan toegestaan harems verlof van eenige maanden to Konstantiuopel door Ie brengen. Do onlangs 10l hofcommissaris voor het koningryk Galiicië beunoaido gouverneur van lUli.iireu en Sileiië, graaf von Stadion , is eergisteren vau Bruun hier aangekomen , om , naar het heet , zijne opwachting bij den keizer Ie maken en hom zijnen dank te bi-tuige.-» voor de eer der bom toevertrouwde hoogo betrekking. --- PRUISSEN. Berlijn ,d 2 juli. Do nieuwe ministerkrisis, welke /.ieu hier op onderscheidene plaatsen openbaart, heeft haren aanvang genomen met do heden bekend geworcleue aftreding van den geheimen staals- eu finan • cie-minisler Flottwell, dio tot dat einde het koninklijk onlslag heeft bekomen. — In de Heutscke Allg. Zig. lezen wij uit Berlijn: De berlijner correspondent der Aachener Zig. schrijft.- «Aan eon e zeer spoedige uitgave der bankno ¦ lei» is over het algemeen nog niot Ie denken. Daar da minister Rolher zijn tweede plan ook weder teruggenomen heeft , zoo moot eerst worden afgewacht , welken uitweg hij thans zal zoekeu. Hul berigt der Aachener Ztg. , welke in zake der baukkwestie eeno bijzondere stelling ingenomen heefl , is geheel on al onwaar. Minister Rolher hoeft noch een tweede plan teruggenomen , nocli een tweede ingediend ; eerst thans , op dezen oogenblik zal zijn eerste plan ter bevoegder plaats ter overweging worden voorgelegd. — De rnssisch-fransehe alliantie, welke de periodieke pers, in den Jaatsleu tijd, dikwerf besproken en toegelicht heeft, is voor Duitschland van do overwegend belang, dat ook wij niet alk innen , diaraau eenige woorden te wijden. Of tot dezelve reeds werkelijk stappen gedaan zijn en de sluiting reeds ophanden zy , is , naar onze meeuing , niel van zooveel beieekeiiis als de algemeene polilische stelling van. beide natiën, met betrekking tot ons vaderland. De nationale en persoonlijke weerziu en afwijkingen in gevoelens nj^go voor 's hands nog zoo groot zijn en uog zoo weinig uilzigt opie.eren op eene hartelijke veistandhouding,— te loochenen is het niet, dat, volgens de oade leer der politischo zwaartekracht, haar wederzijds belang schijnt te vorderen , zich steeds do k*. . le reiken, wanneer het er op aankomt, de bedrijvigheid van Duitschland in het algemeene verkeer eu leien der volkeren op den achtergrond te schuiven en ons tusschen tweo vuren te plaatsen. (Het jaar 1828 met zijnen nasleep is nog niet vergelen !) Moot de proeve ook nu nog niet gelukken, zoo zal tij , naar te voorzien is , toch zoolang herhaald en vernieuwd worden , lot dat hel oude slelsel dos politischen e'enwrgls, hotweik nog altijd iv de hoofden dor natiën en der staatsmannen spookt , zijn algeheel kfedict en zijno praktische waarde zal verforen hébben. Daarbij komt nog het geloof aan de doelmatigheid en het uut der zoogenaamde natuurlijke grenzen, hetwelk eveneens nog niet overwonnen is. Zoolang men de hoeveelheid der vierkante mylen stelt en trekt boven de hoedanigheid , zoolang ook zal men door politische combiua'iën en geheime verdragen het geweuschte doel trachten te bereiken. Wij kunnen daarom onmogelijk alle eventualiteiten , welke daaruit kunnen voortspruiten , onvoorbereid afwachten. «Constiluëert u , zoo gij niet »wtlt, dat vreemden zich in uwe binnenlandsclie aangelegenheden mengen,'' riep ons, vóór meer dau 25 jaren , een jong noot^dsch diplomaat van talent toe, dio in zijne tegenwoordige hooge belrekking dezeu wclgemcuiiden raad der jeugd bezwaarlijk zal wagen Ie bei halen. Slechts op den weg eener immer doortastende organisatie , kan Duitschland de groote kracht ontwikkelen eu vinden , om alle van buiten dreigende gebaren met vrucht het hoofd te bieden. Aan de oplossing vau deze vraag moet Duitschland te meer al zijne verstandelijke krachten wijden, naarmate hel op te minder opregio vrienden in het buitenland rekenen kan. Het is waar, do volken worden steeds meer en meer opgeklaard en d-o meoslen beginnen reods zelf te zien , lo begrijpen en lot do overtuiging te komen , dat niet het ruwe geweld van volken-oorlo;;ei» weinig meer te winnen valt; maar niet allen zijn op het -standpunt ¦eener zoo hooge beschaving, dat zij niel zonden kunnen worden verleid en misleid door cergierige staatsmannen , die zich niet ontzien , do heiligste gevoelens van natioualileit en vaderlandsliefde Ie exploiteren lor bevordering huuner plannen <-n ler bereiking hunner oogmerken. Iv Frankrijk heeft , ja , het publiek regis-gevoel, of althans de liefde tot den vrede, in den laalslea lijd, groote vorderingen gemaakt en oen klaarblijkelijk «luregtvaardige oorlog zou ook daar bezwaarlijk op do goedkeuring der beschaafden kunnen rekenen ; maar do groote honp laat zich nog altijd ligtelijk önlvooken en lot ondernemingeu vcileideu , waardoor hij juist het minst wint Van eeno publieke opinie in Rusland kan geene sprake zijn en hel volk volgt hier uitsluitend de impulsie , welko van boven gegeven wordt. Beide uitersten bieugeu, echter, onderling verbonden, eene ongewone kracht voort : — daar het openbare staais leven, hetwelk in alle elementen doordringt ; hier het ondoordring baar geheim drs bestuurs , hetwelk geene tegenspraak hoegenaamd , bij het concentreren der krachten 100 laai. En Duitschland , nu , staat daar besluiteloos tusschen beiden. Wel heeft het tolverbond, {.«lijk ieder verstandige moet toestemmen, hetzelve eene groolero. zoowel als materiele houding gegeven, maar de eigenlijke organische beslissing is nog niel f-evolgd. Een beduidende slap lot dal einde zal aldra gedaan worden met en in de oplossing der pruissische wetgevings-kwestio, en Pruissen zal zich daardoor, zoo hel sleehls ecnigermate aan de algeineouo wenschen voldoet eu te gcnaocl komt, eonednurzame aanspraak op de dankbaaiheid van geheel Duitschland verwerven. De bnilenlandsche mogendheden kunnen, wanneer men wat dieper en zonder legeningenomenbeid in den legenwoordigen sland der dingen doordiingt, bj dien stap niet dan winnen ; want ten boiredigd Pillissen, hetwelk zich uitsluitend met deszelfs inwendige aangelegenheden inlaat , zal een Teel beter nabuur zijn , dau eoue beroerde en voortdurend naar waarborgen hakende nalie. Ook vooral voor Rusland zou eeno duilsclie alliantie boven iedero andere verkieslijk zijn. Ruslands wereld-historische besteiiimiiig is blijkbaar gceue andere, dan om de morele on maleriële bescha-ing van het »-eslen voor zijne rekening Ie nemen en zo verder naar hot oosten nit Ie breiden. Dit is, echter, niet uitvoerbaar door eeno heimelijk» afsluiting, maar wel. daarentegen, door minzame te-ge»noet*koming, wclkedoor het nieuwe spoorwegverkeer aanzienlijk bespoedigd en vermenigvuldigd wordl. Rusland heeft nooit op hoogoren trap gestaan en is nooit magliger geweest , dau len lij de, dat het een druk verkeer mol Duitschland onderhield on zyn moreel vaedsel hoofdzakelijk vau ons ontving Deze tijd zal eenmaal wederkomen ; dewijl , echter , in het staatkundige, allo tijd moeijelij-k te bepalen is en er middelcrwijl groote nadeden kunnen voorko nien en alle vooroordeolen betrekkelijk het europiscli evonwigt nog niet geheel overwonnen zijn, zoo houden wij het voor een' niet te vervullen burgerpligt , nog eenmaal ten slotte don bovengemelden diplouiatischen raad te dringend te herhalen: „constitueert u .'" ---