Het kraakt in het „Kohlensyndicat". Naar scheuring in de kolentrust ? Moeilijkheden in het „Rheinisch Westphalische" over den kolenexport. Van belang voor Rotterdam. In „Voorwaarts" van 9 April j.l. hebben we aan de hand der productiecijfers vastgesteld, dat de behoefte aan steenkolen na den oorlog is toegenomen en dat de „kolenpositie'' dus aanzienlijk verbeterd is. We maakten in genoemd artikel een scheiding tusschen de brandstof, die noodig is voer het hoogo.enbedryf — voor de yzer- en staalindustrie dus — en de voor het transportwezen en de verwarming f bunkerkolen en huisbrand) geeischte steenkolen. Landen met een goed ontwikkelde ijzer- en staalindustrie verbruiken natüuriyk zelf veel kolen Zoo b.v. de Engelsche „Midlands". de streek van de staalsteden Birmingham en Sheffield Daar Destaat een mijnkartel, dat ongeveer 95 oCt der in die streek gedolven kolen beheersch. en dat toch maar zeer weinig uitvoert. Het mijnbedrijf is daar geheel ondergeschikt aan de ijzer- en staalindustrie. Andere Britsche mijngebieden daarentegen kunnen alleen floreeren, als ze een groot percentage van hun productie vervoeren. Dat is in mindere of meerdere mate het geval met de mijngebieden van Noord-Oost Engeland (Newcastle en Sunderland) en van Zuid Wales (Cardiff en Swansea). Tusschen die twee takken var de kolennUverheid Is het al sinds eenige jaren tot een eigenaardig belangenconflict gekomen. De onderneming immers. die een kolenmyn exploiteert enkel en alleen om de noodige brandstof te leveren aan het hoofdbedrijf (de hoogoven), heeft geen enkel belang by hooge kolenprijzen. Ze zal die zoo weinig mogelijk boven kostprijs berekenen. Moet ze een overschot exporteeren, dan zal ze dit desnoods doen beneden kostprijs. De straks genoemde kolentrust in de .Midlands" heeft daarvoor zelfs een regeling: op haar heele productie legt ze een toeslag van 15 et. per ton om de prrjs van iedere uitgevoerde ton steenkolen met f 2.40 te kunnen verminderen. Zooiets is natuuriyk alleen mogeiyk, wanneer de eigen ijzerindustrie meer dan 90 pCt. van de heele steenkoolproductie verbruikt, zooals inderdaad in de Engelsche Midlands het geval is. De geheel of vryweJ geheel op de productie van bunkerkolen en huisbrand aangewezen mynindu-trie heeft daarentegen behoefte aan een ruime winstmarge. Zü verlangt hooge pryzen voor de afzetgebieden, waar de concurrentie niet komen kan, dat is dus in de eerste plaats in het eigen land. Met de daar gemaakte winsten kan dan „dumping" Worden toegepast op den export,' d.w.z. om nieuwe afzetgebieden te veroveren ktfnnën de kolen daaT beneden kostprijs worden aangeboden. Maar het „afhankelijk" mynbedryf. onderdeel van de üzerindustrie. heeft bij deze manoeuvres weinig of geen belang en vormt dus een beletsel voor een door het eigenlijke mijnkapitaal gewenschte groote concentratie op export gericht en daarnaar de prijzenpolitiek bepalend. --- Kolenmijnen en „Schwermdnstrie". In Duitschland Is men al aanzieniyk verder. De taflatietijd wierp er het kapitaal schatten toe en deze zyn o.a. gebruikt voor het rationaliseeren van het voornaamste mijnbedrijf: het Bheinisch-Westfalische. Het is volkomen naar de eischen des tijds ingericht en op een sterke vermeerdering van de vooroorlogsche productie berekend. Het na-oorlogsche Duitschland — dat het Saargebied en een deel van Opper Silezië moet missen — produceerde dan ook in 1929 al meer steenkool en bruinkool dan het oude R«k in 1913. Niettemin werd in 1928 nog 8.8 miljoen ton ingevoerd en tn 1929 aelf. over de 10 miljoen, een vermeerdering, die vrijwel geheel voor rekening van Engeland komt, dat dus wel degeiyk bezig is. oude afzetgebieden te heroveren. Deze groote kolenbehoefte van het Duitsch? Rjjk wyst op een snel gegroeiden omvang van de z.g. „Schwerindustrie". de groote y^er- en staalbedrijven De productie van het Duitsche hoogovenbedryf steeg sinds 1924 van ruim 43.000 ton tot over de 53.000 ton per etmaal. De staal- en ijzerfabncatie vermeerderde van ruim 10 milj. ton in 1913 tot byna 13 . milj. ton in 1929. Het is dus begrijpeiyk. dat een groot deel van de Duitsche steenkolenmünen afhankelijk zijn van en ondergeschikt zijn aan de „Schwerindustrie". Deze mynbedryven zyn het. die de meerderheid vormen in de groote Duitsche steenkolentrust: het „Rheinisch- Westphalisch Kohlensyndicat". --- Export- moeilijkheden. Ook dit voelt zich door den import van Engelsche, Nederlandsche en Tsjechische steenkolen bedreigd Weliswaar geniet het binnenlandsch transport van Duitsche steenkolen voorrechten, welke het buitenlandsch product mist (het "ervoer *-»«• Engelsche kolen naar Be.lijn is 2 Mark TO per ton duurder dan dat van de Duitsche' maar onaan_s ckeze belemmeringen is de steenkolen-invoer in Duitschland stijgende. Vanriaa' dat in de groote Duitsche kolentrust een soortgelijke regeling bestaat als in die der Britsche Midlands: een algemeene omslag van 2 Mark 20 per ton wordt geëischt om de verliezen op den steenkolenexport te neutraliseeren. D. ze toeslag moet dus ook betaald worden door de ijzer- en staalbedrijven, die alleen kolen voor eigen gebruik produceeren en dus wel bü lage prijzen, doch niet bij den export geinteresseerd zijn.*) En waar deze de meerderheid vormen in de Rheinisch-Westfalische valt licht te begïüpen, dat zij zich tegen de lastige toeslagen verzetten en er zich goeddeels van willen ontdoen do*>- middel van allerlei uitzonderingsbepalingen. Doch het gevolg daarvan is natuurlijk, dat de op export-gerichte mrjnbedriiven nu in den concurrentiestrijd heel wat zwakker zrjn komen te staan. En voor moderne, gerationaliseerde zooals de Duitsche mijnnijverheid. is het al bijzonder nsdeelig. wanneer beneden de normale productie meet worden gewerkt. Vandaar dat in het „Rheinisch-Wéstphalische Kohiensyndieat" al sinds het begin van dit jaar een conflict woedt tusschen de kolen-exporteerende mij nbe drijven en de van de ..Schwerindustrie" afhankelijke. Dit conflict zou reeds in den loop van Maart tot een scheuring in de machtige Duitsche kolentrust gevoerd hebben, indien de Regeering niet had ingegrepen en de onderhandelingen over de nieuwe regelingen, die aan het syndicaat ten grondslag liggen, met een maand had verlengd. Zoo wordt thans nog yverig gedokterd op een middel om de Schwerindustrie van haar lastige toeslagen te bevryden, zonder de exportmogelijkheid te schaden. Sommigen zien heil in productieoeDerking (de den laatsten tyd zeer veel aangeneven leus), anderen wenschen juist uitbreiding en vriiheid van handelen met het kwantum dat boven het door het syndicaat voorgeschreven minimum uitgaat. Het spreekt vanzelf, dat productiebeperking en daarmee samenhangende prijsverhooging een nadeeligen invloed zouden hebben op den kolenexport en dus op de Rynvaart, zoodat men speciaal in Rotterdam reden heeft om het conflict in het groote Duitsche steenkolensyndicaat met aandacht te volgen. --- Een Internationale regeling. De beste oplossing der moeiiykheden ware ongetwijfeld een internationale regeling van de productie en distributie der West-Europeesche nüjnen. Engeland en Duitschland konden tezamen op dit gebied reeds zeer veel bereiken, daar de Fransch- Belgische kolenbekkens nagenoeg geheel op de ijzerindustrie gericht zyn en bijna niet exporteeren. Dat een Engelsch-Duitsche regeling er nog niet is, moet vooral geweten worden aan de achteriyke bedrijfsorganisatie van het Britsche mijnwezen. Doch ongetwijfeld heeft het de les der groote mijnwerkersstaking van 1926 niet geheel vergeefs gehad en het is zeer bedryvig doende om tot sterker concentratie te komen, hetgeen trouwens uit den vermeerderden export doeltreffend is gebleken. De kansen op een Duitsch-Engelsche regeling worden dus beter, naarmate de huidige prijeenpólitiek meer onhoudbaar blijkt. Voor de Rotterdamsche scheepvaartbelangen zou zoodanige regeling waarschijniyk een gunstig resultaat hebben, maar het spreekt evenzeer vanzelf, dat de uitsluiting der •) Deze alleen betaalden in 1928/29 ruim 50 milj. BM. aan den b«slag en in 1929/'3O zelfs 60 milj, Mark. concurrentie tot prijsverhooging zal lelden, zoolang steenkolenmijnen enkel tot het behalen van ondernemerswinst worden geëxploiteerd. In de huidige kapitalistische omstandigheden is organisatie beter dan concurrentie, maar ook de eerstgenoemde hoogere vorm der bedrijfsorganisatie kan nimmer bevredigen, zoolang ze door het winstprincipe wordt geleid. Moeilijkheden van zeer ingrijpenden aard, zooals thans in den landbouw en de nujnindustrie, kunnen alleen tot in de oorzaken worden genezen door het winstprincipe los te laten. Maar.... zoover zyn we vandaag of morgen nog niet! Mr. P. --- VAANDHLS Ziiden Vlagden- Insignes ¦OVEN-HAAG «tTs™^^^^ _ 423 8 <\V^^^^-^^ KAMER - ffJ___ffi^t^JL Dw oogen door »___* onzen Arts geheel *^— jJ^X _M_*<_-ï^_^>* gratis te laten _^^\>//—ëï?'^"'^»' onderzoeken. De Sx\ Gy spreekuren van S^ 't** m^' den dokter zijn ——* Dinsdag-, Woensdag- en Vrijdagmorgen van 10— 18.S0 u. en Zaterdag van 6—8.30 u. Hoogachtend. JAC POLAK, OPTICIEN JONKER FRANSSTRAAT 102 — TELEF. 33816 9416 20 'Adv.) --- FEUILLETON. HET VERHAAL VAN EEN OUDEN ZEEMAN Door ALFRED TRESIDDER SHEPPARD 61) . „God helpe ons!" riep er één bibberend uit, terwijl hy zich de verkleumde handen wreef, en één in een grooten mantel van schapenwol met de vacht naar buiten gekeerd, sloeg zich op de borst om warm te worden. „Goede vriend." riep de eerste op een toon van gezag uit, toen Torn vroeg wat hy wenschte, „geef ons eten en drinken en onderdak voor dezen barren nacht.'' ..Zijt ge pelgrims, vrienden of schepelingen'? .Maar, God erbarme zich over u, ik heb n thans niets te geven, want ik heb zelf niets." „We zyn zoowel visschers als pelgrims," en schoon we uit Judea hierheeu gekomen zün, heeft de aalmoezenier van den Abt ons weggezonden; en schoon we aan de deur van menigen goeden kerkganger geklopt he heeft geen enkele ous binnengelaten. We hebben het koud. we zi.jn nat, we hebben dorst en honger en zün zeer vermoeid. Ik bid u. laat ons binnen." Ik fluisterde myn meester in het oor, dat hy op zyn hoede moest zyn: dit was misschien een list; de duivel, zegt men, draagt een monnikspij, als dit hem te pas komt, en op zijn best konden het roovers _yn, waai er thans velen rondtrokken. Doch hü duwde mij teid op zyde sn zei: ?Ik waag het ¦ ik sluit geen vicschers cf am-e pelgrims buitpn, als ze om een onderdak verleg, n zyn. en wat dieven betreft, iemand, die naakt is, kan men niet uitkleeden." En toen, zich weer tot hen wendend, zei hij: „Vrienden, ik heb slechts een dak met vele gaten erin en een vuur van wat twijgjes, maar ge zijt welkom in mijn huis." ZÜ traden binnen, en hij sloot de deur voor den konden Maartschen wind. Terwijl zü naar binnen gingen, nam ik hen met eenige Ongerustheid in oogenschouw. Degene, die het luidruchtigst was en op een toon van gezag gesproken had, zag eruit als een oude visscher; hü zag er precies zoo uit als onze Engelsche visschers. Hü was zeer lang en recht van leden, noch dik noch mager, maar van middelbare postuur; hg had een bleek gezicht, zwarte oogen, die aan de kanten wat met bloed beloopen waren, hoog ingeplante, uitstekende wenkbrauwen, dik grijs haar en een grijzen baard. Zyn neus was lang en .aan het uiteinde wat afgeplat. Hij droeg een witten wollen mantel over een blauwe tuniek, en op den mantel bevond zich een pelgrimsteeken van gekruiste sleutels. Ik let_e in het bijzonder op dezen man, omdat ik hem voor den leider hield. Een andere had een lederen buidel aan zyn gordel hangen en had een staf. die-puntig toeliep als een speer. Eed had de mosselschelp van den Heiligen Jacobus op zyn mantel, en de staf van een vierde had een kruis dicht by het boveneind. Er waren twee jongere mannen, die linnen mantels en tunieken droegen en wier haar langer was dan dat der andereh, zoodat het ver over de mantels heen hing; en het zat verward, en hun gezicht en handen wareu vuil: maar de jongste van het tweetal had zeer zachte bruine oogen en een lieven glimlach. Sommigen van hot twaalftal uameu plaats op de banken, maar de oudste van de twee met het ver» arde haar zette zicli in Toms grooten baldakynstoel en bleef daar zitten, tot hij door de anderen berispt werd. De groote vent met het grijze haar en den langen stompen neus. liep recht op het vuur af en hield ziin handen by den zwakken gloed. „Je hebt een armoedig vuurtje voor je gasten." zei hij plotseling mrt een luide stem. die meer op die van een hoorige dan op die van een heer of een geestelijke geleek. „Laat eens wat blokkeu binneu brengen, vriend, want dit is een gewichtiger nacht voor je dan je denkt." »Er is niet meer hout in huis," zei ik niet al te vriendelijk, want hy sprak alsof hy baas in huis was. „Laat die vrouw eens gaan kijken," beval hij, toen hij Peg in het oog kreeg. „Kom, goede vrouw, haast je wat; er is overvloed van hout, als je goed kykt." De jonge man met den prettigen glimlach zei: „Neen, Petrus, je bent niet in je eigen huis met Petrónella en je vrouw en je schoonmoeder om je te bedienen. Zal zij toch gaan, Meester?" Het was niet tot Torn, dat hy zich wendde, doch tot éen, op wien ik nog niet in het by zonder gelet had^ hy bevond zich achter de anderen en was blyven staan, terwyl de meesten gezeten waren; tot nu toe had hy geen woord gesproken. Doch toen ik eenmaal naar hem gekeken had, had ik nauwelijks meer oog voor een der anderen en bleef ik hem als betooverd gadeslaan. En gedurende langen tyd kon ik niet begrüpen, waarom hy myn oogen zoo boeide en later ook mün ooren; want op het eerste gezicht was er niet veel uitzonderlüks aan hem te zien. Hü was van middelbare grootte met een lang gezicht en een geprononceerden neus. en wenkbrauwen, die elkaar raakten. Hü ging een weinig gebogen, alsof hy zware lasten te dragen had gehad. Zjjn haar was in het midden gescheiden, doch het was dunner ingeplant dan dat van zijn metgezellen. *) Peg sprak van zich af, zeggende, dat er geen houtje meer in huis was en dat ze van geluk mochten spreken, dat er nog wat vuur was en dat ze een onderdak gekregen hadden; waarachtig, ze begon danig tegen dien Petrus uit te varen, net of hij haar man was. En toen zweeg ze eensklaps als betooverd, en toen degene, die „Meester" genoemd was, het hoofd boog, zeggende: „Ja, ga," gipg ze zoo snel als een paard, dat den stal ruikt. En na een oogenblikje kwam ze met een verbaasd gezicht terug, met een takkenbos onder beide *) Deze persoonsbeschryvingen zyn traditioneel, behalve de laatste, die op een laat-Russische omtdekking geb aseard ia. armen. „By den Heiligen Julianus," zei ze, „er waren er geen meer toen het vuur werd aangemaakt." „En breng ons nu wat te drinken, want we hebben dorst," zei degene, dien zy Meester genoemd hadden. „Goede vrienden," er is niet meer wyn of eenige andere drank behalve dit fleschje zuren wyn, dat men in één teug zou kunnen leegdrinken, zonder zyn dorst ermee te lesschen. Als ik eenigen drank in huis had, aou ik u dien gaarne gunnen, want eenmaal is het hier vroolyk genoeg toegegaan, dat kan ik u verzekeren, en niemand zal kunnen zeggen, dat ik iemand iets geweigerd heb, hetzü hij arm was of rijk, wys of onnoozel. Doch die goede tüden zijn voorbij." „Ik zal zelf eens gaan kyken, of er niets is," zei één, dien zy Thomas noemden, zooals mijn goede meester ook heette; en de jongere man met den linnen mantel ging met hem mee. „Ze zullen niets vinden," zei Torn Marmer, „schoon ik graag het tegendeel zou wenschen. Maar dit weet ik heel zeker, want ik ben naar ieder vat gegaan en heb de zwikjes opengedraaid om te zien, of er nog ergeus een druppel in was; en er was noch wyn, noch hippo eras, noch bier, noch mee, noch iets anders: de vaten waren kurkdroog." Doch zelfs terwjjl hy nog sprak, klonk de kreet van dien anderen Thomas: ..Kom eens kyken! Kom eens kijken!" en daarop riep hy om bekers en bokalen. En toen we ons naar den kelder haastten, hadden zi.j alle zwikjes opengedraaid; hier stroomde roode wün uit, daar witte, hier bruin bier, daar gele mee. We vulden alle vaatwerken, die wy bezaten, en dronken. En met de spys ging het evenzoo; want toen Torn zei, dat er nog slechts zes boterkoekjes in huis waren en een homp brood, waarvan, als een ieder zün deel kreeg, elk slechts een flintertje zou krügen, liepen die visschers en pelgrims met de overigen naar de provisiekasten en kwamen met schotel na schotel aanzetten. --- De Dusseldorfsche moorden. Een nieuw spoor gevonden- Naar het heet, hecht de recherche te Düsseldorf groote waarde aan een mededeeling van een krantenverkooper te Bochum. Deze man heeft de uitvoerde verklaringen in het politieblad inzake de moorden bestudeerd en is daarbij gestooten op den naam Baumgart, met welken naam het dienstmeisje Schulte haar vriend van 25 Augustus heeft aangeduid. De krantenverkooper heeft de politie verteld, dat op 26 Juni '29 een man aan zijn krantenkiosk was gekomen met het verzoek om opgave van enkele mannen en vrouwen, die wellicht bij hem in dienst wilden komen (hij gaf een courant uit). Des middags was hij terug gekomen en had naam en adres (dat later onjuist bleek) opgeschreven. De opgegeven naam luidde Baumgart. Ook de persoonsbeschrijving klopt, terwijl de krantenverkooper ook gelijkenis meent te ontdekken tusschen het handschrift, waarin naam en adres waren gesteld, en het schrift van de brieven van den moordenaar. Het onderzoek, naar aanleiding van deze aanwijzingen begonnen, wordt met grooten ijver voortgezet. --- Pantserkruiser B. Verzet in democratische kringen. BERLIJN. 17 April (Part). — De S.P.D. verneemt, dat de democratische Rijksdagfractle het besluit van den rijksraad in zake pantserkruiser B zal verwerpen en zal vasthouden aan de oorspronkelijke begrooting van de regeering. In de kringen van de christelijke vakvereentglngen heerscht over het besluit van den rijksraad en de houding van het kabinet-Brüning groote opwinding. --- Het Hoogerhuis bukt. Doodstraf voor desertie afgeschaft. LONDEN, 17 April. — Het Lagerhuis en het Hoogerhuis zijn heden op Paaschrecès gegaan tot 29 April. Te voren heeft het Hoogerhui. het wederom ingediende wetsontwerp aangenomen, waarbij de doodstraf in het leger, voor desertie en lafheid voor den vijand, wordt afgeschaft. Het Huis sprak de hoop uit, dat de regeering. met het oog .op destemmen, die uit leidende militaire kringen zijn opgegaan, naderhand, na zorgvuldige bestudeering van een en ander, de vroegere wettelijke bepalingen op dc straffen in het leger zal herstellen. --- 350.000 francs verduisterd. Een der daders naar Nedetand. gevlucht. BRUSSEL, 17 April. (Part.) — Te Heyst op den Berg bij Mechelen beheerde «en weduwe, bijgestaan door haar twee zoons, een agentschap van eea Antwerpsche bank, die vooral kleine lulden onder haar cliënten telde. Een groot aantal cliënten constateerde den laatsten tijd onregelmatigheden. Enkele dagen geleden werd een klacht ingediend en een onderzoek geopend. De weduwe en haar twee zoons namen de vlucht naar Holland. Het onderzoek wees uit, dat de drie zonderlinge bankbestuurders 850.000 frank hadden verduisterd. Donderdag werden de weduwe en een harer zoons te Antwerpen aangehouden. De vrouw beweert, dat haar twee zoons alleen de schuldigen zijn. De tweede zoon bevindt zich waarschijnlijk nog ifi Holland. --- De museumdiefstallen te Madrid. MADRn>, 17 April. — IO verband met den diefstal van een groot aantal «tukken van Rembrandt, Dürer en andere groote meesters, heeft de Madrileensche politie den beambte van de Bibliotheca Nacional, Antonio Lopez, gearresteerd. De gestolen schilderijen had men te Berlijn teruggevonden en de Berlijnsche politie heeft vervolgens de autoriteiten te Madrid op het goede spoor weten te brengen. Lopez heeft sedert jaren diefstallen van waardevolle koperertsen en zeldzame schilderijen gepleegd. Reeds geruimen tijd rustte op Lopez de verdenking aan een en ander schuldig te zijn, temeer daar hij ondanks zijn kleine inkomen groote uitgaven deed. Aanvankelijk kon echter niets worden bewezen. --- Het kabinet der tegenstellingen. Wat Breitscheidt er van zegt. Als wij hem niet bij een volgenden keer in den Rijksdag wegstaren, valt het Kabinet vanzelf uit elkaar. Laat hij zich maar flink compromitteeren. (Van onzen correspondent.) BERLIJN, 16 April. — wy hebben den dag na de beslissende ryksdagzitting, toen de eerste indrukken wat bezonken waren, een kort onderhoud met p.g. Breitscheidt, den leider van d. soc -dem. rijksdagfractie, gehad. Wat Breitscheidt zei, bevestigt, wat wy by het eerste optreden van het kabinet-Brüning, het „kabinet van de gematigde reactie", schreven. — Is, zoo vroegen wy, de „zege", die de regeering behaalde, een nederlaag voor de oppositie? — Weineen, antwoordde onze partygenoot, zóó staat de zaak niet. Natuuriyk heeft de oppositie, en de sociaal-democraten in de eerste plaats, er hard voor gewerkt om de regeering-Brtining van haar plaats te krygen. Het is in het belang van geheel Duitschland, dat deze regeering niet te lang aan- het bewind blyft. Daartegenover staat echter, dat, louter uit party-oogpunt bezien, wy veel meer te winnen hebben by het aanbiyven van de regeering- Brtining, dan by oogenblikkeiyke nieuwe verkiezingen. Laat de regeering-Brtining eerst maar eens laten zien, wat zy kan, laat zy zich eerst maar eens flink compromitteeren. Ik weet nog niet zoo precies of de arbeidersmassa bij verkiezingen ln Juli b.v. wel begrepen zou hebben, dat het noodig was, dat wy uit de regeering liepen. De bovenste laag, die de politiek volgt en begrypt, zouden wy op onze hand hebben gehad — de anderen zouden wellicht gedacht hebben, dat wy er om de werkloozenveraekering uitgegaan Waren, terwijl dé door oas verworpen regeling er nu toch komt, en bovendien nog de coöperatiebelasting is aangenomen. Voor onze actie is dus het aanblijven van dr. Bruning heelemaal niet slecht. -— De vraag is nu maar, merkten wy op, of BrtU ning zich inderdaad tegenover de arbeiders za] compromitteeren. Of hy niet een systeem van gematigde reactie zal voeren, waarvan de arbeidersvyandeiykheid niet zoo erg in het oog loopt? —- Ja, of Brüniug persooniyk wel zoo lang blyft. weet ik niet heel zeker. Het Centrum moet sterk rekening houden met zyn arbeidersteden. Het is ___- tuurlyk mogeiyk, dat het burgeriyk kabinet tot aan het einde van de parlementaire periode blyft bestaan door voorzichtige maatregelen, zooals zy vaa Bruning te verwachten zyn. Maar daarnaast is het een feit, dat het kabinet afhangt van de boerenparty buiten en van de democraten ln de regeering. In deze regeering leven zoovele tegenstellingen, dat het haast onmogeiyk lykt om haar in het leven te houden. De organen der democraten zyn in vollen opstand tegen het kabinet, de boeren zullen naar rechts bMJven tiekken en de Volkspartij, die ta een minde*- bete.kenende positie is teruggedrongen, zal binnen niet al te langen tüd ook om haar portie invloed komen. Eigenhjk zie ik dus maar twee mogeiykheden — behalve natuuriyk dié dat Bruning zélf gaat — en die mogeiykheden zyn. dat het kabinet in den rijksdag wordt weggestemd bü een onderwerp, waarby Bruning de Duitschnationale boeren met als hulptroep kan krijgen, of dat het kabinet aan inneriyke oneenigheid te gronde gaat. Een aanleiding voor die oneenigheid vormen Juist de zoo eensgezind aangenomen verhoogingen der tarieven. Ik ben er b.v. van overtuigd, dat Polen de verhooging van het invoerrecht op varkensvleesch zal beantwoorden met een tarief verhooging op industrieele producten. Dan gaan de poppen aan het dansen, want dan voelt de industrie den terugslag niet alleen in het bedryf, maar ook in de vermeerdering der werkloosheid. De industriëelen zyn verstandig genoeg om dat te weten, voordat dè gevolgen merkbaar zijn en de Volksparty zal op de stemming der industriëelen moeten reageeren. En dan de democraten — het is toch al niet te begrypen, dat de democratische party er haar leven aan waagt door in dit kabinet te zitten. Dat het voor de democraten een levensvraag zal worden om er uit te trekken, is een kwestie van niet zoo heel langen duur. De zaak staat dus zoo, dat ik verwacht, dat dr. Bruning erg voorzichtig zal voortgaan. Van