FEUILLETON Hetgouden Bidsnoer. ;•-: tm '•:-;; 16 „Hoe ouder zij werd, hoe méér 'de geftachte in hare ziel oprees^ dat de heer IFlenking meerder© acihting verdiend© dan ¦al hare adellijke vrienden tezamen, wier en streven alleen zichtbaar wa- Iren in de zucht ooi te schitteren, en zich /•zoo ijdel mogelijk te gedragen, -waartoe met vermogen van hunne voorzaten hen in staat stelde; terwijl d© edele fabrikant sijn eigen pad had gebaand, en zioh zelve (©ene opvoeding had gegeven, welke, in ware zielsbeschaving, niet bij die vanghen 'behoefde achter te staan. „Noch d© uitgestrekte bezittingen van /iDoeblenburg, met het kasteel en den nasleep van rijkgegalonneerde lakeien daar?aan verbonden, noch 't onnoemelijk verinogen, haar door hare ouders nagelaten üat haar in staat stelde iedere begeerte iederen wensch te bevredigen, brachten ti aar troost aan in den ongelukkigen toestand, waarin zij zich bevond; en net was vjoiet aüeen het gemis van Reinold's ge- Siegenheid, roo hoog door haar geschat, sjwaarom zij treurde, maar ook de erkenning, de zekere overtuiging dat zij het lij— Üen, wat zij onderging, had door te staan «als eene welverdiende straf voor hare flnaagdelijke ijdelheid, waardoor zij een- Waalden edelen jonkman teruggestooten «n zijne mannelijke eigenwaarde gekwetst lad. „Jarenlang leefde ik met den fabrikant 4n oprechte vriendschap, en niet zelden •gebeurd© het, dat ik hem opmerkzaam «naakte op den kwijnenden toestand, waarin freule Gonstance verkeerde, tertwyi ik niet oaduideljjk liet doorschemeren, dat het alleen het zelfverwijt was* van hem vroeger miskend te hebben, wat haar zoo deed lyden. Hij gaf hierop altijd een ontwijkend antwoord, en tot zijn© eer moet ik zeggen, dat, hoewel menigeen zich in zijne plaats zou verlustigd hebben in het verdriet dat de jonkvrouw, en haar lijden hem eene genoegdoening zou hebben geweest, hij immer met de meeste acihting van haar sprak, en zelfs deernis toonde met hare smart „Hij scheen ondertusschen maar niet te denken aan een huwelijk, en wanneer er gesproken werd over eene hem waardige partij, ol men hem het oog deed vestigen pp een meisje, dat geschikt mocht zijn om hem geluikkig te maken, dan schudde hij! altijd 't hoofd en zeide: „Ik heb eenmaal een meisje gevraagd en ben geweigerd, ik zal nimmerweei* aan een ander denken". „Ik vind dien fabrikant wel een weinig •onverzettelijk; misschien ook bezit hij geen al te gevoelig hart', waagde ik aan te merken, toen de verhaler ©en oogenblik zweeg. „Geen gevoelig hart, mijnheer, dan zoudt ge u vergissen; ik heb daar verscheidene staaltjes van gezien", vervolgde de rentmeester; „maar hij maakt een goed gebruik van het verstand, dat hem geschonken is. Ik moet u zeggen, ik heb achting en zéér veel achting voor ©en gevoelig hart en de mensch, die het niet bezit, is een ongelukkig beklagenswaardig wezen in mijn oog; maar, ©Yenzeer heb ik medelijden met den man, die gevoel bezit en het niet door zijn verstand weet te beheerschen. Een gevoelig hart, dat niet door het gezond verstand geleid en geregeld wordt vervalt dikwerf tot uitersten. Wat biji den een welbegrepen .en gematigde weldadigheid is, wordt bij den ander een© domme, monsterachtige, niet zelden belachelijk© edelmoedigheid. De man van gevoel, om een enkel voorbeeld .aan te Halen, Üie zijn verstand raadpleegt of hij in staat is der lijdende menséhheid die hulp te.brengen, $gelfee zij vraagt zonder, 'daï hM ïn andere zaleen fe kort zal schieten, plukt dikwijls goede en welverdiende vruchten voor zijne bemoeiingen; is echter in zulke gevallen het gevoel alleen de baas, dan is de toeschouwer in de gelegenheid eene zelfopofferende deugd te bewonderen, die volkomen zelfopofferend mag heeten, omdat de uitoefening daarvan met de verwaarloozing van eigen belangen gepaard gaat, waaronder niet zelden ook zij, die hem dierbaar zijn, lijden. „Weldadigheid, deernis met ongelukkigen, medelijden met de armen en verlatenen, bewondering voor het goede en schoone, zijn allen deugden, zoo gij wilt, uit een gevoelig hart ontspruitende; maar niet geleid door een helderen geest, zijn zij genjk aan da wild en te weelderig ontkiemd© planten en vruditen van een akkergronid, waaraan de meststof door te grooten overvloecl verspild is. Gevoelen en denken, zijn. twee zaken, mijnheer; laten wij dat niet vergeten, en het is de schoonste menschelijke natuur, waarin beide krachten gelijkmatig werken". "~ In die oogenblikken kwam'de gedachte bïj mij op, dat ik met een philosoof of liever met een anti-philantroop, in plaats van- miet een rentmeester te doen had; Hoe het zij, zijne wijze van verhalen boezemde mij belangstelling in. „Hoe ik zoo op de hoogte kwam! van de eigenlijke smart, die freule Constance (kwelde, daar wél geen meisje ooit dit geheim aan een tweeden man zal openbaren, is doodeenvoudig, ging biji voort Om eenige" afleiding en verstrooiing te vinden, was 't gezelschap van hare vriendinnen, zoo het scheen, haar niét voldoende. Deze waren allen zonder onderscheidj meisjes van een ander karakter dan zij, aan wie zij de oorzaak' vaa. haar leed niet kon nrededeelen, zonder bespot te worden. „Een waren troost in haar li|tfen Tvond zij in mijne vrouw, die zij dikwijls kwam bezoeken, wanneer zij zeker was mig; niet tehuis te vinden. Ik geloof, dat het haar pnvergfihillig cvps of mijne echtgenoot© 't door haar besprokene naderhand aan mij overbracht; dit heb ik tenminste weleens kunnen bemerken, wanneer Ik de jonkvrouw op het kasteel bezocht; maar om mij mondelings, om mij persoonlijk hare klachten te doen hooren, dit belette hare maagdelijke schroomvalligheid. „Meestal tweemaal per week, wanneer zij mij niet tusschentijds deed ontbieden, bracht ik haar een bezoek en ik behoefde haar dan slechts aan te zien, om1 te weten hoe welkom mijn gezelschap haar was. Zy scheen mij mét de genegenheid .eener dochter te beminnen; ik bezat voor haai* 'de gehechtheid eens vaders, en zonder de belangrijke geldelijke belooning, aan mijn ambt van rentmeester vérbonden, had ik toch gaarne hare. goederen bestuurd, alleen omdat het mij goed was voor haar welzijn'te waken. „Zij was een braaf, godsdienstig en deugdzaam' meisje, dat zich van ieder ander harer sekse in haar stand ondei*scheidde, door een weergalooze eenvoudigheid en eene bekoorlijke ongekunsteldheid des harten, di© alleen een rein en onbezöedeld gemoed tot bron hebben. Hoe ouder zij! werd desi te meer achting gevoelde ik voor haar, en zonder deze is 'het ook al spoedig met iedere genegenheid gedaan, ! i „Hoe Ui bij! mij zelven overlegde, om de jongelieden met elkander in aanraking te brengen — ofschoon 't dan altijd nog de vraag zou zijn, of deze ontmoeting tot een gunstigen uitslag kon leiden — ik Wist er maar niets op te vinden; ca dit was ook zoo gemakkelijk niet, indien men begrijpt, dat ik 't eergevoel, zoowel Van juffrouw Gonstanc© als van Reinold Flenking moest sparem Zooals het dikwijls gaat, het doelwit; wat ons tevergeefs zooveel overweging en zorgen kost, bereikt .toen op een oogenbliky iwanneer joien er het minst aan denkt. ; •'¦ t,De fabriek van Reinold grensde! aan 't bosch van Doeblenburgj. De uitbreiding van zijne zaken eischte gebiedend eene niej; ''onay&ienlïjkfej 3r;ergrooJ|gig, J3p bs#-"3' plaatsen op zien zelven Hadden dit noodig en nu er een grooter getal handen aan het werk kwam, waren er ook nog meer arbeiderswoningen noodig. Zou die aanbouwirig op eene geschikte en doelmatige! wijze plaats vinden, dan kon dit niet beters geschieden, dan wanneer de fabrikant zich in 't bezit zag van eenige bunders! grond van gezegd Avoud. Hij had mij dit reeds een paar maal te kennen gegeven, maar ofschoon ik den verkoop, na vooraf de freule er over geraadpleegd fee hebben, best op mij had kunnen nemen, nam ik den schijn aan, dat de eigenares met den belanghebbende zelf moest spreken.: Dit beviel Reinold niet al te best, en hoe; ongaarne hij! zich naar de eenige bezitster van Doeblenburg begaf, hij moest er ten: laatste toe besluiten, daar de zaak anders niet verder kwam, en de aanbouwing geen uitstel gedoogde. , „Inmiddels had er een voorval plaats, dat, bij den kwijnenden toestand, waarin de freule verkeerde, hare gezondheid een hevigen schok toebracht, en wal ik •* in korte woorden zal mededeclen. „Op zekeren Dinsdagmorgen bracht ikV haar weder een bezoek en hoopte haar' in een opgeruimde stemming te vinden omdat ik een paar dagen tevoren haar de komst van Reinold bericht en de rede*; nen, welke aanleiding daartoe gaven, ver-. Imeld had. Ik zeide daar, ik had dit haar bericht doch ik had de noodige voorzorgen gebruikt om! haar zooveel mogelijk! aan de eer te laten en haar beleefd geK vraagd ywanneer bet haar gelegen kwami den fabrikant te ontvangen. Had zij aa.it; den drang van haar hart gehoor gegeven,' zeker zou, zij' gezegd hebben: „leder uutf van iden dag". Dit deed zij echter niet,r taiaar bepaalde daarvoor een tijd, ach! Üagen later, dcs middags te een uur, ïnï de hoop, zooals zij zeide, dat hare gezond-, heid haar wellicht dan toe zou laten, deni fabrikant op eene gepaster en voor haar gefflak^^iïi^^^ucr; te ontvangen. --- Liturgische Week. Zondag 22 Febr. (Paars) Slis v. Zondag Quinquagesima: Esto"; 2de gebed enz. van St Petrus' Stoel; 3de gebed enz. van S. Paulus Ap. Iv Mis 'm. uitstelling v. h. H, Sacrament, 4de gebed enz. v. Sacramentsdag. Pref, d. H. Driéëenheid, Maandag 23 Febr. (Wat) i Mis v. d. H. Biss. Bel. en Kerkl. Petrus Damianus: In medio; 2de gebed, stil gebed en gebed na de Communie: v. d. Vigilie v. d. H. Apostel Matthias; in Mis m;. uitstelling v, Ti. H. Sacrament 3de gebed enz. van H, Sacramentsdag; 3de of 4de gebed enz. v. d. Paus: Deus omnium. Credo. Laatste Evang. v. d. Vigilie, of: gelezen Mis v. d. Vigilie (Paars): Ego autem; 2de gebed enz. v. d. H. Petrus Damïanus; andere gebeden als boven. Op werkdagen geen Credo tenziji anders slaat aangegeven. Dinsdag 24 Febr. (Rood). i Mis v. ü. H. Ap. Matthias:- Mihi; in Mis jn. uitstelling v. h. H. Sacrament: 2de gebed enz. 'v. H. Sacramentsdag; Credo; Prefatie der Apostelen. Woensdag 25 Febr. (Paars) Mis van Aschwoensdag: Misereris; 2de gebed enz. t d. Heiligen: A eunctis; Sde gebed enz. voor de levenden en overledenen: Omnipotens; 4de gebed enz. v. d. Paus; Prefatie v. d. Vasten vandaag fen volgende dagen, indien geen andere staat aangegeven. Op werkdagen na de Communie laatste gebed over het volk. Donderdag 26 Febr. (Paars) Mi's van den dag: Dum clamarenri 2de 3de en 4de gebed enz. als op 25 Febr. Vandaag mag ook de daagsche Mis voor overledenen gelezen worden. (Zwart).. Vrijdag 27 Febr. (Paars) Mis v. d. dag: Audivit; overigens als op 26 Febr. (Zwart). i Zaterdag 28 Febr. (Paars) "Misi v. de dag: Audivit; overigens als pp 26 Febr. (Zwart). Zondag 1 Maart (Paars) Mi's v. d. lsten Zondag van Quadragesima: InvoCabit; 2de gebed enz. v. 'd, H. Biss.-Bel. Switbertus (Diaec. Feest), --- Ingezonden Stukken. Buiten verantwoordelijkheid der Redactie Waarschuwing segen de moderne dansergernissen. Reeds hebben zich van vele zijden alleszins bevoegde en hoogst eerbiedwaardige stemmen verheven, om met heiligen ernst te waarschuwen en met luiden nadruk te protesteeren tegen de moderne da-Hsergernissen, waarlijk een aller dreigendst geworden voor de zedelijkheid vmx ons volk. In een gezamenlijk: schrijven heeft hfet Belgisch Episcopaat zich met alle bej slistneid tegen de hedendaagsche dansontaarding gekeerdl, terwyl verscheidene bisschoppen van Frankrijk, alsmede de Vicaris van Rome, Zijine Eminentie Kardinaal Pompili met name en nadrukkelijk den modernen tapgo-jdans veroordeelden en verboden.: , Ook in ons land heeft de geestelijke overheid op verscheidene plaateen, zooals te Roermond, te Maastricht *n te 's-Hertogenbosch een ernstig en welgemeend woord tot har© geloovigen gericht, om hen tegen het modem© dansgevaar tijdig te waarschuwen. . Toch achten wjj het geenszins' overbodig *» vooral met het qog op de naderende Vastenavoiiddagen »-¦ hier nogmaals een ernstig beroep te doen op het geweten van alle katholieken en hen met allen aandrang te smeeken toch wel te willen bedenken, dat die dansen „welke het prikkelen der aannelijk© driften ten doel en wel tot ©enig doel hebben" 1) allerminst passen aan hen, die die .eer van Hun ;CnHstenna;ain, de eèï van hun katholiek huisgezin en hel: edelste sieraad van hunne kinderen i— de reinheid' nJ. hunner .zeden — op waren prijs' stellen. Daarom herhalen wij' hier het indrukwekkend woord, waarmee da Belgische Bisschoppen het doodvonnis hebben geveld over die onteerende dansergenissen. „Wij waarschuwen tegen zekere wulpschè dansen — het walgt ons, deze bij hun naam te noemen, wij achten het overigens overbodig — waarin noch jongemannen en jongedochters, nooh gehuwden zouden kunnen meedoen of zich leenen zonder hun zedelijke waairdigheid schade toe te brengen en zonder hun deugd en die van anderen aan ernstig gevaar bloot te stellen. Deze dansen zijn gestreng verboden, wij verwerpen en veroordeelen ze." 2). Behartigen óok wijl die woorden, ons herinnerend de ernstige vermaning van den H. Apostel paulus, welke Hiji weleer richtte tot de Romeinsche christenen, levend te middender verleiding van het zedenverslap te Rome, eene vermaning die ook op ons — niet het minst ln verband met de hedendaagsche dans-ontaarding — toepasselijk izijn. ' „Broeders, laat ons als büj^dage betamelijk wandelen, niet in br asserïjen en dronkenschap, niet in ontucht en onkuischheid, niet in twist en nijd, nlaar doet den Heer Jezus-Christus aan en prikkelt het vleesch niet tot begeerlijkheden". 3) Op de vraag, welke houding ons katholieken betaamt, ten overstaan der moderne onteerende dansen moet dan ook het antwoord luiden: Allereerst past den katholieken onthouding van deze dansen. Dat daarom vooral de ouders hunne kinderen met aile zorg voor deze ergernissen behoeden. Verder past ons katholieken, "\waar het kan een waardig protest. Wanneer dit zedelijk gevaar zich in onze omgeving schaamteloos zou vertoonen. ÉindelijS — en dit geldt vooral voor de strijdbare mannen van Voor Eer en Deugd — past het ons bestrijding dier onzedelijkheid. Dat vermogen wij met het drievoudig wapen van afzonderlijke en publieke 'waarschuwing, van fier en openbaar, protest, van boycot dier plaateen en personen, welke deze dansergernissen toelaten en bevorderen. Beoefenen en verdedigen wij: aldus eer en deugd, opdat wij! — gelijk de Apostel ons vermaant — „aan de leer van God, onzen 'Zaligmaker, ba alles tot sieraad verstrekken." 40.) öjHét Dagelijksch Bestuur i - van Voor Eer en Deugd, L*. SCHRIJNEN, voorzitter. J. BEMELMANS, secretaris. 1) Brief van. het doorluchtig Belgisch Episcopaat 2) t al p, 3) Rom. 13. 13. 40.) OU Z. 10. --- Aan de R. K. Werkgevers in Nederland. Het jubeljaar onzer nationale onafhankelijkheid was voorzeker voor alle Katholieken eene aanleiding, om den toe;-stand der Kerk in Nederland algemeen te waardeeren. Toch zijn er, naast redenen van groote vreugde, over den bloei der Kerk en van hare instellingen, ook leemten aan te wijfeen, die meer dan ooit om voorziening vragen. Een van die leemten betreft ons, Katholieke werkgevers. De strijd vóór of tegen Christus en Zijn Kerk wordt met den diag heviger en treedt meer. en meer naar voren. En nu is hel opvallend, dat aan dien strijd naar evenredigheid veel minder wordt deelgenomen door de hoogere standen.; Op die wijize geraken wij! in de achterhoede, buiten de gelederen zelfs van het Katholieke leger. Onze verdiensten voor do goede zaak worden geringer, onze ijver dreigt to verflauwen. En ook op niet-godsdienstig gebied ver 3 liezen wij aldus al langer hoe meer aan invloed en 'beteekenis. Bijl de tegenwoordige verwording der maatschappelijke verhoudingen, bij de regeling daarvan door de .Overheid, Mj' den öpbou^ ëh de uitwerking der beginselen, waardoor onze samenleving zal worden geleid, legt het werkgevers-element te weinig gewicht in de schaal. Bepaaldelijk^ nemen wij, Kjathblieke werkgevers, niet de plaats in, die ons past. Dat is schade voor ons in velerlei (opzicht Dat ban ook niet bevorderlijk zijn aan het 'algemeen welzijn.: Dat breekt het evenwicht. Katholieke Collega's, wijl nioefen eindelijk eens ontwaken en opslaan en toonen, dat ,wij er ook nog zijn. Dat de Katholieke werkgever niet wil onderdoen, waar iets goeds tot stand te brengen is. Dat biji wil meetellen in onzen veelbewogen tijd. D|aarom moeten wij onze krachten samenbrengen in eene Vereeniging, waar plaats en werk js voor iedei* van ons. Ondergeteekenden hebben gemend, het initiatief te moeten nemen tot het oprichten eener Vereeniging van Katholieke Werk*gevers in Nederland. Die vereeniging zal zich niet inlaten met de practische regeling van arbeidsvoorwaarden. Zij onderhandelt daarom ook niet met de arbeiders en hunne vakbonden, noch over Ïoonen, noch over arbeidsduur of iets dergelijks. Derhalve vallen ook staking en uitsluiting niet op haar gebied. Diat alles laat zij pvér, aan de patroonsvakvercenigingen, welke van aard wezenlijk met deze nieuwe vereeniging verschillen. Op baar terrein komt onze vereeniging uit beginsel niet Onze vereeniging beoogt meer de algemeene belangen der .werkgeVei*-*. > Op die wijze kan voor geen enkel Katholiek werkgever bezwaar bestaan legen toetreding. En toch heeft zij nog een groote laak ten gunste der werkgevers te vervullen. Zij, wil zich verdienstelijk maken door: 1.: Dêt bijbrengen van sodaïi 2. Voorlichting cro allerlei gebied techniek, wetgeving, godsdienst en,). 3. Bestudeering van verschillende belangrijke vraagstukken en eventueele publicatie van de geniotiveerde zienswijze der werlvgevers. 4. Door invloed uit te oefenen Op de sociale, wetgeving en deze te toetsen aan de eischen der practijk. 5. Door het bevorderen van 'den vrede tusschen werkgever en werknemer en het desveriangü verstrekken van advies bij sociale aangelegenheden. 6. Door naai* vermogen den bloei te vorderen van handel en industrie. De vereeniging is bestemd zoowel voor voor grootere als kleinere werkgevers. Het komt hier niet op de eerste plaats aan' op het getal werknemers welke men in zijn dienst heeft, maar veeleer op de persoonlijke eigenschappen der leden. Daarbij' zal de contributie zoo geregeld worden, dat zij' vooi* niemand een bezwaar kan opleveren. Ondergeteekenden durven vertrouwen, dat de Katholieke werkgever het belang dezer onderneming zullen inzien en in grooten getale zullen toetreden. Dan alleen kan zij! voor onzen stand van onberekenbaar voordeel zijn. het plan verwierf reeds de instemming van de bevoegde Overheid. cWij1 verzoeken iederen Katholieken Collega, dat hiji zijn naamkaartje zende aan den laatsten ondergeteekende. Aan hen allen zal, zoodra alles geregeld is, een ontwerp ,van statuten en een oproep ter vergadering worden toegezonden. Door toezending van zijn naamkaartje verbindt men zich verder nog tot niets. B. van den Biggekiar, Breda. H. Blans Kzn. Zaandam. H. M. J. Blomj ous-Kolkman, Tilburg. L. J. M. Bouvy, Muiden. J. W. Daalder op Tiel. J. B. van Dijk, Amsterdam. W. Fransen Jzn. Leeuwarden. Henri Grasso, Den Bosch. Chr. Houtman, Den Bosch. G. R. Isphording, Tegelen. C. J. Kooien, Oisterwijk. J. C. L. van der Lande, Deventer. J. P. Larsen, Amsterdam. Aug. H. M. Lindner, Amsterdam. C. J. L. van der Meer, Noordwijk, J, F, Mutsaerts, Tilburg. Frans van Oerle, ißöitël. Emile Mh tippen, tojSH tricht J. J. de Poorter, Botterdam'. ftW Smulders, Utrecht B. T. C. Strater, TIU burg. O. Terwindt, Arnhem.; .0. "N. Teu* lings, Den Bosch. HL Verheijen-BresserS Dongen. B. E. AL Verhuül, Boxmeer. Joh,' de Vlam, Eindhoven H, F. J. Weijersy Udenhout en Pr;of. 13. van Aken, Hees-*' wijkL: --- INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Ik heb geen honger. Wanneer die woorden een enkele maal bij toeval over uwe lippen komen, behoeft men zeer zeker geea gewicht te hechten aan de weigering om het lichaam te voeden. Het is dan ook somwijlen een maatregel van voorzichtigheid, dien men zelfs neemt wanneer men er de behoefte toe gevoelt een overlading der machine en zoo een overtolligen arbeid te weigeren. Maar wanneer dezelfde persoon aan bijna iederen maaltijd met tegenzin deze woorden uitspreekt: ;,ik heb geen honger", tegen heug en meug wat eet ofwel «Ue spijs afwijst, dat is ernstig, zeer ernstig. Die persoon moest dan niet zeggen: „ik heb geen honger vandaag», maar: „vandaag sterf ik een weinig». Er ia geen twijfel aan, het eenvoudige feit dat gij eetlust hebt, bewijst dat geheel uw organisme goed werkt tot in zijn kleinste onderdeelen. Bijaldien gij de behoefte gevoelt aan uw lichaam te eten te geven, levert gij het bewijs, dat er iets van opgebruikt is, dat uwe hersenen hebben gedacht, dat uwe armen hebben gehandeld, dat uwe beenen hebben geloopen, dat uwe spieren hebben gekerkt, in één woord, dat gij hebt geleefd, ,/lk heb honger, dus ik besta!" Het gebrek aan eetlust is het eerst, en tevens het meest zichtbare verschijnsel van levensverzwakking, en het schijnt wel, dat de voorziende Natuur gewild heeft dat de dingen zoo zijn, opdat de schepselen onmiddellijk op hun hoede zouden zijn en men haar niet kon verwijten ons niet te hebben gewaarschuwd. Wijs dus de waarschuwing der Natuur niet af. Hebt gij geen honger, dan sterft gij een weinig vandaag. Houd die verdooving van uw wezen tegen, wek het op, drijf het aan. De Pink Pillen zijn daar om u te helpen. Dat gebrek aan eetiust, een eerste verschijnsel waaraan wij zouden kunnen toevoegen de bleekheid van uw gelaat en van uwe lippen, het gevoel van verdooving van geheel uw wezen, de loomheid van uw geest, de zwakte van uwe beenen, de gevoeligheid van uw hart, bewijzen allen reeds, dat het levenssap een weinig ia aangetast, dat het bloed, waarvan alles in het liohaam afhangt, verarmd is. De Pink Pillen hebben de macht bloed te geven met iedere pil. ledere verbruikte pil brengt aan uw' bloed een weinig toe van hetgeen er aan ontbreekt. Gij zult een middel niet afwijzen, dat zoo eenvoudig en zoo gemakkelijk in eenige dagen uwe wankelende gezondheid herstellen kan. Laat ons voor de weifelenden een zekerheid hieraan toevoegen door den brief-van dankbaarheid van een onzer zieken aan te halen. Mej. Marie Henehod,teTavel bij Clarens,schrijft: fflk heb het genoegen ute berichten dat uwe Pink Pillen mij het meeste goed hebben gedaan. Ik was bloedarm, ik leed aan de maag en ik at slechts zoo weinig mogelijk. Men heeft mij uwe Pink Pillen aangeraden, en ik kan zeggen, drt zij, vanaf de eerste dagen, mijne gezondheid hebben verbeterd, die spoedig uitmuntend is geworden". De Pink Pillen zijn verkrijgbaar af I.7sper doos en f 9.— per zes doozen bij het Hoofd- Depót der Pink Pillen: Dacostakade 15, te Amsterdam; voor Tilburg en omstreken bij de firma Joh. Verbunt, Nieuwlandstraat, 31; firma B. J. v. Eijsden, v.h. firma P. v. Hassel Heuvelstraat en verder bij verschillende Apothekers en goede d 3614 ---