PETRAS DONDERS. We zj ven koi tgeleden in dit blad op verdienstelijke wijze beschreven het leven van dien anderen grooten Tilburger, de beroemde Professor Donders en hoe blij liet ons ook stemt dal uit de donkere fabiieksstad zulk een geleerd man is gekomen, meer eer steiien wij er in dat zij het I if aan de nederige Pater, die de grootste glorie van Tilburg is, een waarachtige grooie zoem van net groote katholieke volk. Schafcrs inleiding moge volgens sonir migen gezwollen zijn, ous zijn het als levende woorden tiie uilen de bewondering en liefde welke wij koesteren voor het kind van Tilburg. - „Is het proces zijner zaligverklaring alleen reeds een lilel, die hem het recht geeft op een plaats te midden der groote figuren onzer eeuw: uit zijn levensgeschiedenis treedt ons liet beeld tegemoet van een man, zooals het katholieke Nederland op moreel gebied zelden grootere heeft voortgebracht. Wat echter aan de grootheid van onzen eerhiedwaardigen landgenoot een eigenaardig karakter verleent, is tic zeldzame eenvoud en de diepe nederigheid, waarmede hij zijn heldhaftige deugd heeft welen te omhullen. Veel, zeer veel in zijn * ijk besteed leven is slechts voor het oog van God en zijne engelen zichtbaar geweest en zal zich eerst ten jongsten dage voor ons ontsluieren. . Maar [tast die verheven eenvoud en die diepe nederigheid maakten hem tot een geschikt werktuig in de hand van God. om tic plannen zijner barmhartigheid ten opzichte der meest verlaten zielen te verwezenlijken. Zijne Voorzienigheid voerde item bij de hand en hij lied zieii blindelings geleiden langs duistere paden en onbekende wegen, totdat (lod hem waardig keurde, de vruchten der verlossing niet volle handen uit te deelen." * En hiermee is feitelijk zijn heele leven gegeven: want och, een panegerie, ze bestaat helaas meestal wel uit jaartallen en doode feiten; maar de quiutesens is hel karakter, het zieleleven van de figuur, dat kan ons een wegwijzer zijn, een opwekking. En is dan de roem van Prof. Donders ons een prikkeling tot het volle gebruiken van onze energie en gaven om „het ver in de wereld te brengen en een nuttig lid te zijn der maatschappij" — de eenvoud, de nederigheid, het geduld, de liefde, het vertrouwen op Gods Voorzienigheid van Pater Donders: zij doen ons onze gebreken en tekortkomingen zien. wekken ons op tot een Christelijkheldhalüg leven en vormen ons zoo tot goede burgers van Kerk en Maatschappij en om -het later ook te zijn van den Hemel. Roem alleen, neen, daar kan ons het niet om Le doen zijn: er is meer, ons kleine teven is een voorbereiding tot het groote oneindige Leven: hiervoor ons zelve en anderen klaar te maken, dat is het doel: en hieraan denkend, zijn we bedroefd om Prof. Donders: de arme weverszoon werd een sieraad der Kerk, de geleerde en algemeen geëerde oogarts, hij verliet liaar: „ook' hij ging heen " Te snoeven op groote daden van zijn voorouders — die vaak gezien worden worden door een sterk vergrootglas — 't is dwaasheid en moet vaak eigen leegte aanvullen — echter mag men niet vergeten dat T kennen en bewonderen der werken van die ons voorgingen, een sterke prikkkel kunnen zijn, om evenals zij 't groote en goede na te streven. Dan is 't ook hoogstevvenschelijk dat ieder Tilburger* 't leven kent van dö Eerbiedwaardige-. Fcirus Donders, van hem!, die was 'n eigen kind van de eigen stad: dut hij dat loven kenne en navolge, om zoo als hij to werken en groot te worden voor God en de menschen: en dan vragen we ons af of de Tüburgers wel genoeg hem kennen en liefhebben, om, door zijn voorspraak met de hulp van Jezus, hem na te volgen: o, zeker\: velen, van die tijdens zijn leven nog klein waren zijn rijk geworden: Vader liep misschien nog. op de klompen, grootvader zat mogelijk in 't kleine huisje achter de weeïstoel — terwijl de kinderen en kleinkinderen nu greot'e fabrieken hebhen en rijk en deftig doen: maar is er ook die vooruitgang, zoon stijging in 't geestelijk leven? Er-zijn brave, ernstige Tüburgers die 'l hoofd schudden wanneer ge over deze kwestie praat, die schreien kunnen oirt hun gebeide stad en met angst denken aan de toekomst, die zelfs een algemeene val zien....... 74óó beangst zijn wij niet: er is nog te veel warm Geloof, te veel degelijkheid om daarvoor behoeven te vreezen, maar toeh.j.iC zeker, er is veel, ontzettend veel wat ons bedroeft: de drankzucht, de onzedelijkheid, lauwheid in 't godsdienstige en zoo meer. Sedert de mobilisatie heeft Tilburg 'n .groote klap gekregen, doch men moet nu alles weer niet op de vreemde militairen willen schuiven. Wij willen niet beweren, dat vroeger alles teler was: al dat gepraat over „dn goe ien ouwen tijd" 't is onzin: tegenwoordig is er veel slechts en vroeger deugde 't dikwijls niet: lood om oud ijzer — wij zijn overtuigd dat er nu heel wat meer overtuigde Katholieken zijn en intenzer Katholiek leven is dan 100 jaar terug: 't is niet genoeg dat de kerken vol zitten, gelijk wel eens gemeend is, neen, we moeten menschen hebben die welen wat Katholiek-zijn is en die 't willen zijn: en gelukkig, de meerdere ontwikkeling die er is, de veelvuldige 11. Communie en de Liefde van eu tot 't 11. Hart, ze hebben ze ons gebracht — wc verlangen ook niet terug naar den lijd dat Tilburg nog een dorp was en de menschen 'n heele week leefden voor f 7 — we zijn blij dat er wat meer ontwikkeling en beschaving is — maar wèl verlangen we terug naar de lijd dat fabrikant en knecht zicli als broeders gevoelden: dat de eerste niet minachtend op de andere neerzag en deze zijn heeren. moet haten — we verlangen terug naar de tijd dat alle rijken eenvoudig leefden en deugdzaam, en dat de kleinen niet boven hun stand gingen — we verlangen terug naar de tijd dat de menschen niet zoo praal- en genotziek waren, maar stil tevreden leefden — we verlangen terug naar de tijd toen de Geestelijken de Vaders en de burgers de kinderen waren: allen eensgezind om 't goede na te streven en elkander gelukkig te maken — rr^ vcriangen terug naar de tijd toen tiiburg was een groot gezin, gelijk Tilburg, dat geheel goed Katholiek kon zijn, ook-moest zijn: zonder politiek gehar*rewar, zonder naijver en tegenwerking, zonder verdeeldheid en kleinheid: alleen één vaTl harten écjn van ziel om ter liefde van Jezus Tilburg groot te maken en waarlijk schoon in 't volle Lioht van Gods glorierijke Zon. Wij wéten: wat we hier schrijven is een illusie, maar) we weten óók: dati eens van de Christenen gezegd kon worden: „Ziet hoe zij| elkander liefhebben" en hoe zij aan die naastenliefde gekend werden — — wij weten ook: dat, wanneer Wij trachten 't diepe Geloof van oen Petrus Donders in ons leven uit drukken, dat Tilburg dan zal zijn een stad vol waarachtig Geluk en( waaracllitige sdhoonjheid en waarachtige Grootheid. J. R --- Levenseenvoud. I. door A. J. A. C. VAN DELFT. Levenseenvou-d. — Dit woord is inhoudloos, is een ijle klank, is een vraagteeken, een raadsel vooi den stadsmensch, die mee-rent in de nLtuner eindigende jacht naar afwisselende vermaken. Het is een paradox voor verreweg het grootste dcci der f*i-oute-sladsbevolking, terwijl op onze dorpen het woord beangstigend merkbaar meer klank dan beteekenis kr,'< Het is een ideaal voor den monni, in zijn ruw habijt; het wordt gekend door onze kloosterzusters; het is bemind dooide nonnekens der armen, door de pleegzusters, die van nabij zoo bekend zijn met de lasten en nooden van het leege leven. De vreugde der armen eenvoud maakt hen rijk. Zoo menigeen voelt zich len speelbal van mcnschelijke grillen, weet zich onzelfstandig, doch kent niet de middelen zich daa/' ran te ontwringen. Hij is ver van gelukkig. Lcvensernst naast gezonde jolijt, gepaaid aan gewilde levenseenvoud kunnen nog heel wat goed-maken voor ecu leven, dat anders in een troosüoos bestaan eindigen kan. Men versta mij wel. Levenseenvoud wil met zeggen: zichzelf te kort doen. Het is niet de eenvoud van leven, zooals door oude vrijsters op besjes-leeftijd in practijk wordt gebracht, die uit verkeerde zuinigheid bij eene uitte kachel ziben met een deken en een omslagdoek om in het donker achter het weggeschoven liorrctje glurend de voorbijgangers becriliseereu; zich zelf op die manier het ïmodzaicchjke ontzeggen, terwijl de fanune-brillanten en de effecten in de kast liggen te wachten op erfgrage neefjes en nichtjes. Het is niet de wijze van leven, die — zooals sommigen meenen, — geluk verschaffen zal: voa-Ücojïend in den tredmolen van -het dagelijksche gebeuren, "laten komen, wat komt, zonder le pogen op de jcvcnsbaan de gewenschte richting te volgen. De breede schare slavende prpletariers, die hun zonloos beslaan jaar en dag voortsleepen tot eindelijk de eeuwige* rust ook voor hen gekomen zal zijn. Menschen- kdie machinaal hun arbeid verrichten en de rest van den dag verdroomen in luiheid en tevreden berusting met hun lot. Wè! de adelende arbeid. En ook de vredige huiselijke rust. Maar dan het stil, eenvoudig, rustig geluk met vrouw en kinderen, dat behagen doet scheppen in hetgeen men heeft en pogend en zoekend de stille hoop koestert door eerlijk werken toch tot nóg meer gelukkigen welstand te geraken Een welstand, die met minder tevreden is en gelukkig kan leven van minder dan een „middenstands (?) inkomen" van f 3500 a 1.4000., waarvan Mr. 'tl. Séhaapvcld in zijn blad „De Hanze" gewaagt. Levenseenvoud stelt ook zijn eischen. Een voldoende bestaansbron is hier eerste eisch. Wie naar eenvoud ui zijn leven streeft, stelt daardoor de pracliscbe vraagstukken der maatschappij niet ter zijde. Hij sluit de oogen niet voor sociale misstanden. Integendeel. Zijn werken en denken kan zich dan 'j*ter aaa het publieke leven-geven. Levenseenvoud, die tien werkman past, zal hem gemakkelijker in sbiat stellen het menschwaardige beslaan te leven, waarop bij recht heeft. Doch wij stellen daarnaast aanstonds onze meeniag, dat eene eenvoudige levenswijze vau 'menig werkgever ongetwijfeld zeer bevorderlijk zou zijn aan betere behartiging der werkmansbelangen. En dit gebiedt de plicht der naastenliefde. Hier is een dubbele eisch, die niet overdreven mag heeten, omdat heide partijen onmisbaar zijn, hunne belangen elkaar raken en de oevoordeeling der eene partij geenszins bet belang der andeie in den weg behoeft te staan of onmogelijk te maken. Zulke levenseenvoud, die zich ook' met het mindere tevreden stelt, schenkt vaardiger levensvreugde. Heeft de gedwongen werkloosheid, waarin een deel pnzex bevolking- eenigen tijd geleefd heeft hen niet de verzuchting doen slaken, toch maar weer gauw den gewonen dagelijksclien arbeid te mogen hervatten? lNiets-te-doen hebben verveel! zoo gauw. Daadwerkelijk is hier het bewijs geleverd, dat arbeid het leven niet minder mooi maakt: dat werken veredelt; dat de vereelte hand, enkel om het eelt, geen zachte fijngevingerde behoeft te benijden. Evenzoo staat het met rijkdom, nut weelde. Het genot, daardoor verschaft is óók betrekkelijk en het eischt verstandig overleg om naar waarde en redelijk te genieten, zonder er later spijt van te hebben. Ook in dit opzicht waren de oorlogsjaren leerzaam. Echte oweeërs, die duizenden en duizenden guldens verdiend hebben, en rijk hadden kunnen zijn. indien ze verstandig waren geweest, hebben bun geld aan -onnutte dingen, aan 'verkwistende geldsmijterij baast nog vlugger vergooid, dan ze het in bezit gekregen hebben („Verdiend' zou niet juist gezegd zijn) en nu zijn ze nog armer dan le voren. De historische ex tra-locomotief, die een t;ewonc visschersman loopen liet, omdal hij den trein gemist bad en „het wel le'alen kon", nu hij O. W. was geworden, is slechts één vau de vele dwaasheden, die overbodig goud de menschen liet begaan. Ze hebben achteraf spijt, dat het geld weg is. ze zijn ontevreden, omdat de geluksroes zoo kort duurde, terwijl ze niets dan een ontnuchtering rijker ge- worden zijn. Alleen de verstandige mau, die. voortleefde gelijk voorheen en het zoo gemakkelijk bekomen kapitaal vergaarde, is rijk geworden en heeft imast de tevreden levensvreugde liet rustigmakende weten, dat wellicht geen geldzorgen I _\i in het verdere leven meer zullen drukken. Zoo een is juist door zijn eenvoudvan-lcven ook beveiligd voor de schijnvreugde der „groote wereld." Het is al geen goud, wat blinkt. Het geluk van menige eenvoudige vrouw-uithet-volk braveert den schijn-glans, die a straalt van'de rijk-bebonte dame met naast zich het hoogpootig hondje, dat trippelend fijne rinkelhelle klankjes doet hooren. Zouden we haar kennen ontdaan vanal de weelde, waarvan zij is omringddan stootte zij in trolsche hoogheid mogelijk af gelijk do koude kaalheid vait het winterlandschap leclijk maakt het pittoreske dorp, dat in zomcr-zonnetooi, zijn bewonderende bezoekers trekt. Hiermee is aan het goud geen kwaad gd. Want k< len wij meer de zachte hand, die w zich ontfermt over het 10l van .den arme, die (naar het wond van i de vruchtbaarheid zijner vrouw vloekt", velen zouden aan de aristocratie ven bel geld cok de eere geven, dio- baar toekomt. Zij brengt ongezien en "¦ ¦'¦•:¦¦ s:d levensvreugde ca licht in zou ineüUje sombere woning. --- Verboden boeken, kranten, tijdschriften enz. Meer dan ooit wellicht wordt de wereld overstroomd door een vloed van slechte en gevaarlijke boeken, kranten, tijdschriften en andere' tpersvoortbrengselen. Overal dringen ze schaamteloos door, die verleiders en bedervers: in huisgezinnen, scholen, werkplaatsen ein fabrieken. Overal zoeken en vinden ze helaas! hun slachtoffers. En geen wonder! Goddelooze en zedeloojze pers voortbrengselen zijn uiterst gevaarlijk voor eiken mensch, voor gezin, Kerk en Staat, ja, de geheel« maatschappij. Het zijn valsche vrienden, waarmee men spoedig vertrouwcbjJ. .wordt- Onwillekeurig begint meu le denken en'te spreken als zij, en \(.ór men het weet, is men verleid en bedorven. Men wordt twijfelachtig en onverschillig in godsdienstzaken, vervalt tot ongeloof en zedeloosheid en geraakt in eén koortsige onrust en overprikkeling, welke alle- kracht ten goede verlamt en doodt. Vanwaar die zoo vele aanvallen van krankzinnigheid, wanhoop en zelfmoord ?Het zijn gevolgen van een losbandig leven, en die losbandigheid zelf is meestal de vrucht van slechte lezingen. Hoeveel misdadigers hebben voor de rechtbank het boek en de krant genoemd, waardeor zij bedorven werden en ten val kwamen. „Hoevéél kwaad door slechte geschriften word'tf gesticht, hoevelen daardoor schade lijden aan hun ziel, kan niet worden berekend; dit alleen welen wij, dat elk onzedig oï ongeloovig geschrift, in welke gedaante het ook verschijnt, de gevaarlijkste aller verüeidérs is." Zoo verzekerde Mgr. Snickers in zijn Vastenbrief van 1881. Het bederf van den enkeling besmet onvermijdelijk ook hef gezin. Slechte lezingen vooral hebben het Christelijk huwelijk ontheiligd eu de huiselijke deugden verbannen. Voor hoeveleu fs heit huwelijk niet meer de heilige vereeniging door God ingesteld en door Christus verheven tot de waardigheid van éen Sacrament, maar enkel een zuiver, natuurlijk verdrag ais elke menscheiijke overeenkomst. Of zelfs geen duurzame vereeniging meer. doch enn vrije, dierlijke samenleving. Fn wat wordt er van de kinderen, als ten minste Nieuw-Malthusi'ian sche middelen niet werden toegepast? Ze worden opgevoed zonder God, zender geloof zonder eerbied voor de overheid en voor alles, wat edel en. verheven is. Ouder- en kinderplicht kent men niet meer; ontrouw, tweedracht, verwijdering en echtscheiding dringen binnen èn zoo gaan de gezinnen ten gronde. En naarmale slechte geschriften dieper tot het volk doordringen, verdwijnen geloof en eerbied jegens de Kerk en haar Bedienaren. Reeds de H. Joannees Clmsostomus zei: ?Slechte boeken zijn de. ondergang der Kerk" De maatschappij is gevcs igd op het Christendom; de leer van het Evangelie is de bahem... die haar behoedt voor bederf en ondergang. Waar het geloof echter verdwijnt, verdwijnt ook de eerbied voor het wereldlijk gezag en de openbare orde. voor het leven en de bezit ingen van anderen. Het volk, dat God lastert, is ook het volk, dat tot oproer overslaat, Troon en Altaar omverwerpt, en in zijn woede alle misdaden van omwenteling e.i reegeeringloosheid pleegt. Zoo zijn do slechte pers-voortbrengse- Icn verderfelijk voor iedereen en allen, en bedreigen zij landen en volken langzaam maar zeker met ondergang, * * * Nu door een leugellooze pers allerlei drukwerk wordt verspreid en overal te kijk en te koop gesteld, is voorzichiigheid meer dan ooit plicht. Dit eischen welbegrepen eigenbelang en zelfbehoud. Niemand proeft in een apotheek geneesmiddelen, zonder te weten, wat goed of gevaarlijk is. Voor menigen Katholiek zal 't dikwijls moeilijk zijn te weten welke boeken, kkranten, tijdschriften enz. slecht en gevaarlijk zijn. Daarom waakt de Kerk. Do dokier oordeelt, wat schadelijk is voor het lichaam, de Kerk, wat verderfelijk is «oor geloof en goede zeden, voor de ziel. Zij beoordeelt de verschillende pers voortbrengselen en veroordeelt en verbiedt de slechte en gevaarLijke. Eu dat is haar recht en 'itiar plicht. Krachtens haar goddelijke zending moet zij haar leden tot de eeuwige zaligheid voeren, niet alleen door h-en te onderrichten, te lei en '£ï_ te steunen, maar ook door hen te behoeden voor ge-voar eu zedelijken ondergang. . ..Wie u hoort, hoort .Mij, eu wie u versmaadt, versmaadt Mij", vermaande Chris lus zelf, haar Stichter. De Katholiek moet naar de Kerk luisteren als zij gebiedt, en ook als zij verbiedt. Dat is zijn plicht, of hij houdt op katholiek le zijn. Volgens het nieuw Kerkelijk Wetboek nu vau 27 Mei 1917 is liet ten s'renesie verboden zonder verlof uit te geveu, te lezen, le bewaren, te verkoopen, te vertalen of op ©enigerlei wijze mee te deelen ,(bijv. door voorlezing, vertooning op tooneel of door bioscoop)) bceken, kranten, tijdschriften en andere, welke pers voortbrengselen ook, die ketterij of scheuring verdedigen, of de grondslagen van den Godsdienst op wat wijze ook ondermijnen, den Godsdienst opzettelijk aanvallen, zijn leerstellingen lestrijden of bespotten, dwalingen, welke door den H. Stoel zijn veroordeeld, beschermen, de kerkelijke tucht ondermijnen, en opzettelijk do Kerkelijke Hiërarchie of den pries tcirlijken of religieu-jen staat boonen. Verder rersvoortbrengselen, die de goede zeden aanranden, opzettelijk met een onzuiver doe! wellustige en onzedelijke zaken behandelen, verhalen (bijv. in romans) of leeren (bijv. onzedelijke praktijken). Eveneens persvoortbretigselen, die bijveloovige praktijken (bijv. spiritisme) leeren ot' aanbevelen, duel zelfmoord en echtscheiding geoorloofd noemen, en bewenen dat vrijmetselarij en andere dergelijke genootschappen nuttig en niet verderfelijk zijn voor de Kerk én de burgerlijke maatschappij. Vertalingen van de 11. Schrift, in welke taal ook. en door niet-kctholieken bewerkt of uitgegeven, zijn mede verboden en vertalingen door katholieken slechts dan geoorloofd, als ze.kerkelijk ziju goedgekeurd en daarenboven voorzien van verklarende aanteekeningen, ontleend aan Kerkvaders en katholieke geleerden. Wat nu meer in 't bijzonder Nederlandsche dagbladen, kranten en , tijdschriften betreft, het is duidelijk, dat „Het Volk", „De Strijd", „De Dageraad', „De Grenswachter", „De Controleur" en andere socialistische en anarchistische kranten en tijdschril ten en sommige liberale bladen, die Geloof en goede zeden aanranden, daarom onder het kerkelijk verbod vallen. Is het niet duidelijk, of een liberaal of zoogenaamd neutraal pers voortbrengsel Geloof of goede zeden bestrijdt, dan blijft toen de* lezing ervan zeer gevaarlijk en hoogst afkeurenswaardig. Wel zal een degelijk Katholiek, die „De Nieuwe Rotterdamsche Courant", „De Telegraaf", „De Courant", „Limburgs Belang" en andere liberale en zoogenaamd neutrale kranten leest, niet terstond tot ongeloof en zedeloosheid vervallen, maar, zoo waarschuwde Mgr. Drchmans in zijn Vastenbrief van 1912: „Niemand verbeelde Zich, dat hij op den duur bestand zal zijn tegen den verdcrfelijken invloed van een antikatholieke courant en van onzedelijke en öngodsdicns'ige romans en gis duif ten; de treurige ervaring is daar om ie keren, Uati ook de sterkste geesten door dergelijke lectuur allengs in het Geloof verslappen en de juiste begrippen en het noodige gevoel der christelijke zedelijkheid verliezen". * * * Waagt men het, lezers van slechte en gevaarlijke boeken, kranten en geschriften op het ongeoorloofde ca verderfelijke hunner lezing te wijzen, dan krijgt men allerlei verontschuldigingen te hooren, die in werkclijkheeid niets anders zijn dan bewijzen van onkunde, trots en zondige tiieuwsgierigheid. „Ik zie er geen kwaad in", zoo beweert men. Dat is best mogelijk -Maar meer helderziende oogen ontdelrken er dwalingen fn en de kerkelijke overheid, die iv deze heeft te besli.sen, vindt er wel degelijk gevaar in voor Geloof en goede zt. „Maar", zoo werpt men tegen, mij zijn die bceken of kranten niet gevaarlijk, ik ben zeker van mijzelf en even goed Katholiek als anderen". Om go-ed Katholiek te zijn, moet men alle geboden der Kerk oi-dcrlioudcn, ook het gebod om geen slechte toeken öf kfan ten te lezen. Al zou die lezing ook niet gevaarlijk zijn, dan blijft toch het kerkelijk verbod en heeft men geen recht tot lezen zonder verlof. Verder, niemand is volstrekt zeker van zich zelf. De kerkelijke geschiedenis biedt helaas, afschrikwekkende voorbcehlen, dat groote geleerden zich door de dwaling lieten misleiden eu deugdzame menschen bezweken door de onzedige lezingen en voorstellingen. Wie "het gevaar bemint, za! er in vergaan. „Maar", zoo wendt men voor, Jk zoek sleehls het schoone, de kunst". Is vergift geen vergift meer, als het uit een kunstig bewerkten gouden beker wordt gedronken? Wat slecht is, blijft slecht en gevaarlijk. En hoe schooner het zich voordoet, hoe verleidelijker en gevaarlijker hot wordfc. „Maar men meet toch op de hoogte zijn van alles, wat er omgaat, het voor en tegen welen, om iets juist te kunneu beoordeelen", zoo beweer! men. Is dat waar'? Moet men, om voedzame levensmiddelen te kennen, vergiften inzwelgen, of, om het zonlicht te zien, in een donkeren kelder kruipen? De waarheid willen leeren in de school der leugen, is een dwaze begoocheling. En dit toch willen zij, die zich de vrijheid aanmatigen, het voor en tegen te lezen. Evenmin als iemand vrij is, om he! leven van zijn lichaam in doodsgevaar l« brengen door het gebruik van vergiftige spijzen of dranken, evenmin mag hij het leven zijner ziel den doodsteek geven door het lezen van vergiftigde boeken, kranten of geschriften. Het voor kent men gewoonlijk niet of niet genoeg, en het tegen heeft men niet ie welen. — Fr zijn wel gevallen, waarin iemand wettige redenen kan hebben, nm verboden persvoorlbrengsehn te lezen. Het belang der weienschap, plichten van staat of beroep, en de verdediging der Kerk zelf leggen sommige menschen die noodzakelijkheid op, en dan ontvangen zij daarvoor van de kerkelijke overheid de vereiischle machtiging. Wie echter verlof krijgen om verboden perso'.oilbreiK'se'c-T té lezen, moeten wel bedenken, dat zij onder zware zonden verplicht zijn. ze zóó le bewaren, dat, ze niet in andere handen komen. Dit gebiedt uitdrukkelijk het Kerke.ijk Wetboek. * o Toen de H. Paulus le Epheze preekte, zag men de Christenen, door zijn woord bekeerd, bceken, vo! hei-'eusché dwalingen en schandaligheden*. ondanks hun gropie waarde in het vuur werpen. Andersdenkenden en ongeloovigen zullen dat belachelijk en dwaas vinden. Zö mogen dat vrij doen. De Katholiek echter. dte het we! meen' nel i h zelf on anderen, de Katholiek van de daad, hen lachen. Hij v»e tcge il edenkingen aan, als de Kerk slechte peisvoortbrengsek-n veroordeelt en verbied,.. en voor"gevaarlijke waarschuwt. Hij onderwerpt zich vrijwillig aan haar bckl-s'ng en helpt haar iv haar goddelijke zending Hij weert en verscheurt of verbrandt slechte eu gevaarlijke boeken, Kranten, tijdschriften, enz. en verdedigt, steunt ei verspreidt zooveel mogelijk door woord en daad de goede. En hij doe dit mal een ijver en een meed, een zoo heilige e:i heilzame zaak ten volle waard. P. RE LIS, S. J. Manrcsa. Venlo. --- Eerste Blad De glorie van Tilburg. „Op den Uden-Januari van het jaar 1887 lag te Batavia in Suriname een bijna tachtigjai ige grijsaard op zijn stervenssponde. 'Het was de arme weverszoon van weleer, later de eenvoudige priester, thans de afgeslreden missionaris, die op een vergeten plekje der aarde zijne ziel aan God teruggaf." Zoo begint 11. Schafer C. SS. R. in het tweede deel van de schitterende uitgaaf „Het Katholiek Nederland 1813 1913", op eenigszins retharische wijze, de levensschets over een van onze Groote Mannen: ---