BLIND. Het was een mooie zomeravond. In een schaduwrijke laan wandelden langzaam naast elkaar voort een bruidegom, en ¦een bruid', sprekende over het geluk!., dat hun overmorgen wachtte, wanneer zij voor het altaar voor' altijd zouden worden vereenigd. Achter hen kwamen twee vrouwen, de moeder en de tante van de jonge bruid, die er met 'haar vroolijk gelaat, omgolfdl - door blonde lokiben, zoo gelukkig uitzag. . De beide oude dames spraken over hst verleden, vele oude herinneringen oproepende, nu Zy zoo dicht bij! den dag waren, (die van hun kind een vrouw zou maken, en brj dezo gedachte deed een diepe: ontroering! ook haar stem beven. ' De moeder van Yvonne, reeds» vroeg weduwe geworden en haar zuster, tante Hortense, hadden twintig jaren doorgebracht in onafgebroken zorg voor het meisje, dat haar eenige liefde was; zrj hadden het gekoesterd, vertroeteld, verwend naar hartelust. Al die twintig jaren hadden zij te zamen in innige genegenheid- geleefd op de aardige villa, waaruit overmorgen het meisje zou vertrekiklen. In dit huis hadden zij allerlei lief en. allerlei leed ondervonden. En thans, om' zach te troosten over het verlies van Yvonne,' hoopten zij reeds op den dag,, waarojpl ziji een lief kindje zouden mogen verzorgen en wiegen onder hetzelfde lommer, Waaronder ook Yvonne haar jeugd had doorgebracht. Bij de droefheid over de naderende scheiding kwam de vreugde over bet .geluk, dat het meisje ten deel zou vallen. Zij had hem lief en hij haar evenzeer; de toekomst scheen zonder eenige schaduw. Tante Hortense was zenuwachtig en sprak zonder ophouden, en haar zuster, evenals Zij' door berinneringen bestormd, kon daar odk niet van zwijgen. Zoo wandelden allen, het hart meer dan vol van allerlei gedachten, voort. Daar sloeg de klok tien uur en helder klonk het (geluid door de stille lucht. „Kom Yvonne," riep tante, „wij zullen Paul tot aan het hek begeleiden en dan gaan wij' naar huis. Ge moet morgen frischi zijn." „Tot overmorgen," zei Paul zacht, „eni dan voor altijd te zamen." Toen de twaalf slagen van middernacht door tic stilte weerklonken, zat Yvonne nog aan het venster van haar vertrek te peinzen. Slapen kon zij' niet: Zij! dacht aan de toekomst. Alles in den omtrek was rustig. Onbeweeglijk! hingen de bladeren der boomen, gesloten sliepen de bloemen. De vijver blonk als een zilveren spiegel en de flikkerende stein.au schenen als zoovele oogen vriendelijk op' het jonge meisje neer te zien. Zoo zat zij te droomen, totdat de maan verbleekte cm de sterren een voor eten verdlwenen, de hemel in 't Oosten helder werd en zich een lichtpaarse streep aan den horizon vertoonde. ¦ , Het werd reeds weer morgen. „Vreemd," zei Zij» bij zichzelve; 't is of ik een waas voor mijln oogen heb: ik heb zeker kou gevat; ilk zal 't maar niet aan tante vertellen, dan zou zy' knorren." ', Het werd morgen, het werd dag, aoht uur, negen uur: nog was Yvonne niet verschenen. Steeds onrustiger liepen de beide oude dames heen en weer op haar te wachten. „Zou zij i nog niet klaar zijn'!" Eindelijk gingen ze naar boven; ze schroklken, 29 sliep nog. „Lui meisje, wat is dat nu, sta toch gauwep." „Lui," klonk 't antwoord, „het is nog niet eens licht." „Niet licht." De beide dames lachten. „Kijk dan hoe hoog de zon aan den hemel staat.'l „Maar tante, ik zie toch niets." De moeder en de tante werden angstig. „Ge ziet ons toch wel," zei de laatste, terwiüi Zij het meisje naderde. Deze stak de hand uit. „Ik, raak u aan, dat voel ik wel, maar iki zie u niet." _ „Vader in den Hemel, zy is blind," (riep de moeder, terwijl zij angstig in Yvonne's ,wyd geopende, maar glanslooze oogen zag. Yvonne schrok ep; zij opende haar oogen Wijd, wreef ze uit, wendde zich naar alle richtingen en zei op onuitsprekelijk droeven toon: „Blind; ik zal Paul niet meer kunnen zien." Een zware, verschrikkelijke, verpletterende stilte volgde. De moeder bekwam het eerst eenigszins van den schrik. „Het kan niet," zei zij, „men »k»an niet opeens blind worden; de dokter zal ons wel geruststellen." Terstond Werd oen dienstbode uitgezonden om den dokter te roepen. i Intusschen spanden do beide dames al haar krachten in om, hoewel zij inwendig geheel ontsteld waren, haar kalmte te bewaren; het arme meisje mocht haar angst niet bemerken. Zij trachtten haar met vriendelijke woorden gerust to stellen, zfij overtuigden haar b'ijlna dat het niets was, heelemaal niets en dat zij' zeer spoedig weer zou kunnen zien. < Eindelijk kwam de dokter; hijl onderzocht nauwkeurig de schoone blauwe oogen en zei toen luide: „Het is niets, hoor, met enkele wassehimgen zult ge weer even goed zien als» gisteren; het ia alleen erg onaangenaam, dat de .genezing eenigen tijd zal kosten; uw huwelijkl, moet in élk geval worden uitgesteld." Yvonne drukte de hand van den ,grijizen man, die diep bewogen was. „U belooft, mij, dokter, dat ik weer zal kunnen zien? Ik ben dus niet voor goed. blind?" „Geduld maar, geduld," zei de. dokter. Daarop verwilderde hij! zich een weinig van haar, nam de andere dames ter zijde en fluisterde: „'t Is de zwarte staar; de genezing zal zeer moeielijk zlyin, misschien onmogelijk; u mocht i)k het niet verbergen, maar verzwijg het voor haar, Zijl ïs zoo gevoelig, te gevoelig." Toen de dokter vertrokken was, door de leiris dames uitgeleid,' zagen zij elkaar aan en barstten in schreien uit. „En wat het. vreese- Jijkst is," zei tante, „boe bedroefd wij! ook zijln, wij moeten ons vroolijk voordoen." „Wij waren gisteren te gelukkig," zei de moeder zacht. Een oogenblik later kwam de bruidegom:; bij' had het ongeluk Zijner bruid reeds vernomen. Zwlygend boorde bij uit den momd van tante Hortense, wat de dokter had gezegd, en vertrok toen, belovende dien middag terug te zullen komen. Weemoedig zag zij den jongen man na, die met sleependen tred en neergebogen hoofd zich verwijderde. „Hij had haar lief, maar niet zooveel, dat hij thans nog haar tot vrouw begeert," zei de moeder, terwijl zlij de bruidsjapon, den sluier en de oranjebioesems, die op tafel lagen, wegborg. Het werd middag, het werd drie, het werd vier uur. Zou Paul nog komen? Yvonne zat in een leuningsitoel. „Mama, waar blijft Paul toch, is hij! er vandaag nog niet geweest." „Ja kind, vanmorgen, maar je sliept." „En is hij toen niet gebleven?" Hij moest naar den pastoor om ta zeggen, dat het huwelijk wordt... niet zal... voorloopig niet zal plaats hebben." De stem der moeder beefde. Daar werd gescheld. Yvonne sprong op. „Daar is hij." „Stil kind', je most blijven zitten, ükl zal ziem." Het was inderdaad de bruidegom. „Yvonne, mlijn bruid, ge weet, hoe ik u lief had; nu gij ziek zijn, bedroefd, nu... houd ik nog meer van u dan vroeger. ïfla beloof u, dat ik een goed echtgenoot voor u zal zyn. Wilt gy' nog mijn vrouw worden?" Het huwelijk had plaats en de blinde, jonge vrouw was» met haar echtgenoot gelukkig. Een jaar ging voorbij; daar kwam eeae kleine huisgenoot, een lief, blond, meisje, dat drie moeders vond onn het te verzorgen. Men hoopte nog steeds op de genezing van Yvonne; de dokter zei, dat het een zaak vah tijld. Was, hoe lang? Men wist het niet, maar de hoop maakte den tijd minder lang. Op een zomermiddag zat de jonge moedor in een met kamperfoelie begroeid prieel. Zy wiegde haar kind in de armen, terwyl haar echtgenoot met welgevallen naar haar- keek. De oudere dames waren ijverig bezig om kousjes voor de kleine te haken. „Wat is zij' toch lief," zei de gelukkige vader, zijn dochtertje over de haren strijkend; „zij lijkt sprekend op haar moeder, Yvonne, je blonde haren, je blauwe oogen." De anderen glimlachten om dit kleine bedrog: zij was zwart, maar de moeder wilde het zoo graag blond hebben. Yvonne hief het kind op tot voor haar gelaat en trachtte de oogen daarop te vestigen. Opeens riep Zij' uit: „Leugenaar, je ziet zoo goed als ik dat zy' zwart is." Haar gezicht was teruggekomen. ---