Anecdoten. EDELMOEDIG. Juffrouw tot een bedelaar: „Je komt te dikwijls, vriend, daar heb je 'n cent, ik heb op 't oogenblik niet meer. Bedelaar. „Ik merk dat de juffrouw slecht bij kas is; wil u een kwartje van mij te leen hebben?" --- EEN PAAR SNUGGEREN. lemand verloor door-den dood zijn tweelingbroeder, op wien hij zoo sprekend geleek, dat men ternauwernood den een van den ander kon herkennen. Den dag na de begrafenis ontmoette hem een oude kennis, die hem aansprak met de woorden: „Zeg eens amice, wie van jelui beide is nu dood, jij of je broer?" — „Helaas, mijn broer", antwoordde de overgeblevene diep ontroerd. --- DE SNELSCHRIJVER Een snelschrijver schreef zoo onduidelijk, dat hij niet dan zeer gebrekkig zijh eigen geschrift kon lezen. Toen hij deswege werd berispt, verontschuldigde hij: zich door de opmerking: „ik ben wel een snelschrijver maar geen snellezer". --- LANG WACHTEN. Leverancier. Is je heer al bij de hand? Oppasser. Neen. Leverancier. Dan zal ik een beetje wachten. Oppasser. Nou, dan kunt u lang wachten, want als meneer weet dat er iemand om geld is, dan staat hij in 't geheel niet op. --- EEN DUUR EITJE Toen de Engelsche koning George I op zijne reis door ons vaderland, Hellevoetsluis passeerde, werd hem door een logementhouder voor een paar eieren eene som van f 100 in rekening gebracht. „Wat", riep de intendant, „100 gulden voor een paar eieren. Rekent men hier de eieren dan onder de zeldzaamheden?" „Neen, Exc", was het antwoord, „maar de koningen wel." --- LIEFDADIGHEID. Een vrek had heel aandachtig geluisterd naar een welsprekende rede over de liefdadigheid. „Die preek", zeide hij, „heeft de noodzakelijkheid van het geven zoo helder in 't licht gesteld, dat ik haast zou gaan bedelen". --- BEROEPSKEUZE. Vader. Wilt gij advojkaat worden, Willem? Zoon. Neen. Vader. Geneesheer dan? Zoon. Ook niet. Ik wordt liever veeajrts. Vader. En waarom dan? Zoon. Omdat mijn patiënten dan nooit morren, als zij niet goed worden behandeld en de familie ook niet klaagt. --- Een Dubbel geheim. Zij' waren „oud" geworden door den tijd, de goede mijnheer Langveld en zijn even goede gemalin Jeanne. Als zij zoo 's avonds wat in den kleinen tuin, die om hun schilderachtig tusschen het groen gelegen huisje lag, gingen wandelen, steunden de twee oudjes elkaar want de honderd zestig jaren, die de twee samen telden, waren moeilijk te dragen op vier zwakke afgeleefde schouders. Doch niettegenstaande zij oud worden waren naar lichaam, hadden zij' hun levenshumör, hun lust om te leven, waarlijk nog niet verloren. Zij waren gelukkig samen en tevreden. Zelfs waren zij' opgewekt, niettegenstaande heel veel leed hun niet bespaard was gebleven. Al hun kinderen waren gestorven en slechts een kleinzoon, Frits, een jong ingenieur, was hun gelaten. En van hem hielden de twee oudjes, die niemand anders meer bezaten Op deze wereld, dol, dol veel. De jonge man was hun alles en als er, wat overigens met al te dikwijls gebeurde, eens een brief van hem kwam, dan was daar een vreugde in dat kleine huisje, dan was daar heel, heel veel vreugde. En de brieven werden dan gelezen en nog eens gelezen, soms wel tien en meermalen en steeds vonden zij er wat nieuws in, steeds maakten zij elkaar opmerkzaam op kleine meuwtjes, die zij zoo tusschen de regels in gelezen hadden. Waarlijk de met al te lange brieven van Frits waren eenvoudig, onbelangrijk, maar Langveld en zijn echtgenoote vonden ze prachtig, origineel en zij waren van harte verheugd, wanneer weer een epistel van hem kwam. Papa Langveld had een aardig kapitaaltje gespaard, van de rente waarvan de twee oudjes een rustigen, onbezorgden ouden dag hadden kunnen hebben, zonder dat zij' zich iets behoefden te ontzeggen, tenminste pis hun verlangen zich niet zou uitstrekken tot in het onredelijke, doch z tijbesloten zich wat te matigen, buiten te gaan wonen, waar het leven goedkoop was, om van 't overschietende hun troetelkind in zijn studie-jaren een behoorlijk maandgeld toe te kunnen zenden en waarvan zij hem nu, nu hij pas in de eerste jaren van zijn praCtijk was, iedere maand een deel gaven, omdat alles in een groote stad, als waarin Frits zich thans gevestigd had, zoo schrikbarend duur was. Frits was zijn grootouders dan ook op zijn manier dankbaar. Niet dat hij ook slechts éénmaal iets gestuurd had, waarmee hij de oudjes een pleizier kon doen; ook niet, dat hij zich de moeite had getroost zijn grootouders eens te bezoeken op hun stil, afgelegen buitentje, neen, daaraan dacht hij zelfs geen oogenblik; maar hij schreef als bedankje altijd een vormelijk briefje, zoodra hij zijn toelage ontvangen had, tenminste daarmede begon bijl Maar spoedig waren 't ook wel eens prentbriefkaarten, met aardigheden. De oudjes vonden dat dan heel leuk en zeiden tegen elkaar : — Kijk -nou es, wat aardig van den jongen, hij wil ook eens wat bijzonders doen. hij: vindt een briefje zoo eiken keer, zeker wat te stijf, te officieel. Wat toevallig. Twee brieven bracht de besteller daar tegelijk, een voor den grootvader en een voor zijn echtgenoote. Zij waren juist in den tuin en de oudjes namen ieder hun brief zeer gewichtig in ontvangst Papa Langveld ging vlug op de tuinbarik onder de groote kastanje zitten, terwijl grootmama haar epistel in den zak van haar schort je stopte, omdat zij juist even naar de keuken moest. Toen zij spoedig daarna weer in den tuin kwam, stak haar echtgenoot de zoo juist gelezen brief in zijin portefeuille. — Is er 'nieuws? vroeg mevrouw Langveld met iets vreemds in haar stem. — Neen, neen.... slechts een aanbieding van een of anderen leverancier, uit mijn zakentijd. Werkelijk mets bijzonders. De oude heer had plotseling al zijne belangstelling noodig voor een loshangende roze¦fcak, dien hij' ging opbinden. — En wat heb jij ontvangen? vroeg hij schijnbaar langs zijn neus weg. — O, een rekeningetje van de naaister. — Zoo, zoo ,sprak Langvcld langzaam en zette min of meer zenuwachtig zijn arbeid voort. Toen zijn vrouw weer in huis verdwenen was, haalde hij zijn brief weer te voorschijn en begon hem te herlezen. Het schrijven luidde: Waarde Grootpapa. Vergeef mij' dit briefje. Ik ben bang dat het u veel verdriet zal doen. Maar geloof mij, ik weet 'niet meer wat te doen, ik ben ten einde raad, waanom ik uw hulp inroep. Ik kwam helaas in aanraking met eenige jongelui, die later bleken, geheel verkeerd gezelschap voor mij te zijn en ik heb veel geld met spelen verloren. Ik moest bij een vriend leenen; nu verlangt hij plotseling het geld terug. En ik gaf hem mijn eerewoord, het terug te betalen zoodra hij het noodig had. Zend mij omgaand driehonderd gulden, Ik beloof u plechtig, dat ik nooit meer zal spelen, 't Doet mij zulk een leed, dat ik u verdriet gedaan heb, maar toe, zeg u 't niet aan grootmoeder, het zou haar zoo aangrijpen en dat zou ik niet kunnen verantwoorden. Duizendmaal dank voor uwe welwillendheid. Een handdruk van Frits. — Arm kind, mompelde grootvader Langveld. Daar heeft hij zich leelijk ingewerkt. Wij hebben allen onze gebreken en als men jong is Och, ik kan 't wel wat minder stellen. Maar Jeanne moet er niet onder lijden. Zij is zoo oud en zwak, en iedere emotie en zorg moet ik haar sparen. En nadat hij een besluit genomen had, ging hij, zoo zeide hij tenminste tegen zijn vrouw, wat wandelen, stapte op de tram n&im bij de bank in de stad het geld op en verzond het direct. In dien tijd las: grootmoeder den brief, dien zij gekregen had en die eveneens van Frits was. Bijna in dezelfde bewoordingen als in den brief aan zijn grootvader, verzocht hij haar tweehonderd gulden te zenden om een dringende schuld te kunnen afdoen. En zijn grootmoeder verzocht hij, zijn grootvader een massa leed te besparen en hem niets mede te deelen van wat hij' haar gevraagd had. — Die lieve, lieve Langveld. Neen hoor, hij zal er niets van te weten komen. Hem zal ik zulk leed besparen, want hij is zoo zwak. Zoo sprak de oude dame bij zichzelf. Gelukkig had zij nog wat geld liggen, waarvoor zij eerst een nieuwe japon wilde koopen. Dat geld zou zij' gebruiken en nog een deel van haar huishoudgeld ook. Helaas, met elkaar was dat bedrag nog niet toereikend, om de tweehonderd gulden bij elkaar te krijgen; want al te veel mocht zij van het huishoudgeld ook niet afnemen, anders zou manlief niet dat versterkende voedsel kunnen krijgen, dat hij zoozeer noodig had. Ja, dan bleef haar niets anders over, dan een of ander sieraad, dat zij steeds trouw bewaard had, te verkoopen. Haar hart kromp ineen van droefenis, toen zij daar in het salonkastje aan het zoeken ging, naar iets, wat veel 'waarde had en gemakkelijk verkocht kon worden. Eindelijk bleef haar oog rusten op een paarlen halsketting. De tranen sprongen de oude vrouw in de oogen ,toen zij 't kleinood inpakte een (aandenken aan haar moeder ging er mede heen De eerste dagen gingen somber, verdrievoorbij. Zij voelden zich gedrukt, deze twee oude menschen. Want zij waren niet gewoon geheimen voor elkaar te hebben. Maar dan kalmeerde hen de" gedachte, dat zij juist door hun verdriet voor elkaar te verzwijgen, elkaar spaarden. Frits had met een paar woorden van dank bericht gegeven aan ieder van hen, dat hij zijn geld Ontvangen had en de jonge man ging er bij zijn vrienden prat op, dat de „operatie" zoo prachtig geslaagd was Eenige weken later ordende Jeanne al haar brieven en briefkaarten. Terwijl zij' nog bezig was alles uit te zoeken en de brieven, die bij elkaar behoorden, op stapeltjes legde, werd er gebeld. Terwijl zij afwezig was, kwam juist vader Lanigveld binnen en zag de brieven liggen. Hij bemerkte de sedert jaren zorgvuldig bewaarde correspondentie van Frits en bladerde de brieven glimlachend dopT. Ja, iedere brief, iedere briefkaart was een bewijs van even zoovele weldaden, die men den jongen man bewezen had. Plotseling bleef de oude man verwonderd en tevens ontsteld staan. Zijn pogen bleven rusten opl een brief, dien hij' niet kende, en die toch van Frits afkomstig was Oh, ja, dat was de brief waarin de jongen gevraagd had om geld, om zijn schulden te voldoen Neen, dat kon niet, want die had hij: niet aan zijn vrouw gegeven De oude man begon te beven dat was een schrijven aan zijin vrouw en niet aan hem en ook om geld. Precies 't zelfde als hij had ontvangen, alleen was 't bedrag wat lager Dat was infaam, laag ,gemeen. ,: Dus.... had hij het zoo aangelegd.,.. Den ouden man begon het te warrelen voor de oogen Schoonhorst, die stierf in 1813, is de schepper van het Duitsche leger en heeft groot aandeel gehad in de bevrijdingsoorlogen. Arndt noemde hem in het bekende lied «den wapensmid der vrijheid", op Napoleon bevochten. Zelf zag hij de eindvrijheid niet, want in den slag bij Groszgörsehen (Liezen) werd hij gewond en aan d;e slecht verzorgde wonden stierf hij op 28 Juni. Schoonhorst heeft natuurlijk ook voor de vrijheid van ons eigen land verdiensten. Slechts één gedachte kwam bij hem Op: Jeanne mocht nooit iels van deze daad van haar kleinzoon merken. Nooit. - Daar klonken voetstappen in de gang. Instinctief greep- de oude heer naar den brief en verborg hem in zijn binnenzak. Later vergeleek hij op zijn kamer het schrijven met dat hetwelk hij zelf ontvangen had. Jawel ,dat klopte; dezelfde datum, hetzelfde poststempel, dezelfde wijze van schrijven..,. Ziedend van toorn mompelde hij bij zich zelf: „Zoo houdt het jongmensch er dergelijke practijken op na Een oogenblik besloot hij de twee brieven te vernietigen doch toen kwam 't hem toch beter voor alleen zijn brief te vernietigen en dien aan grootmoeder weder bij de andere brieven te leggen. Toen mevrouw Langveld 's avonds haar brieven verder rangschikte, vond zij tot haar grenzenlooze verbazing den brief van Frits aan haar man. Deze had zich vergist en het schrijven aan haar vernietigd, inplaats van het zijne. Zoo moest ook de vrouw tot de treurige ervaring komen, dat haar kleinzoon, voor wien zij alles over had gehad, haar schandelijk bedrogen had. Toen spraken zij elkander niet over de kwestie, bang als zij waren, elkander leed te berokkenen. Frits echter ontving eenige dagen later twee brieven, waarin hij op zachte, bijna vriendelijke wijze onderhouden werd over zijn misstap en waarin de oudjes hem op het hart drukten, nooit meer zooiets: te doen, omdat de grootouders dergelijke dingen zich zoozeer aantrokken. Frits1 keek als hoorde hij het in Keulen donderen. Toen echter drong langzaam tot hem door de gedachte, dat het tóch eigenlijk heel leelijk, ja heel gemeen was, wat-ie gedaan had. Toen ook besloot hij naar de oudjes te gaan en hun vergeving te vragen. Er heerschte vreugde in het kleine buitentje. Hun kleinzoon kwam op bezoek.... Nieuwe Haarl. Ct.) De leidende diplomaten in de tegenwoordige Balkanverwikkelingen Graf Zeppelin, die den Ssten Juli zijn 75sten verjaardag viert. ---