Het Kruis der Moeder. „O, Ninie kan mijne poppen wel krijgen en ook de poppenwagen, — maar het kruis wil ik behouden, dat heeft mama mij zelf omgebonden, toen zij ziek was, en ook papa zeide, dat het mijn kruis is". Zoo sprak Alma, het zwarte emaillekruis om haar hals met beide handen bedekkend, terwijl Ninie 't 6-jarig dochtertje van baronnes Von Breinitz begeerig de hand naar het eenvoudig sieraad van Alma uitstrekte. „Maar ik wil het hebben, riep Ninie, — nadrukkelijk op het kleed van het salon stampend. „Mama, Alma is weer eigenzinnig —". „Zoo? Is Alma nu weer eigenzinnig", klonk de heldere stem van den onhoorbaar binnengekomen baron. „Maar, mijnheer baron, wat doet u mij schrikken", sprak de nog jonge knappe dame die van uit een stoel aan het venster 't gekibbel der kinderen had gadegeslagen, „zoo onaangediend". „Pardon, mevrouw", verontschuldigde zich met eën verplicht beleefd gezicht de adellijke weduwnaar, „het getwist der kinderen deed mij het aankloppen vergeten. En waarover het geschil?" „Alma's zelfzuchtige zijde van haar karakter openbaart zich weer", antwoordde mevrouw Von Breinitz. „Ninie vroeg haar even het kruis te mogen hebben " „G ijlweet, Alma, dat ik niets zoozeer verfoei dan het voortdurend ongenoegen tusscben u beiden", keerde de baron zich tot zijn dochter, die hem met smartelijke oogen aanzag. „De barones heeft u meermalen over uwe twistzucht en gierigheid berispt. Ik hoop zoo iels niet meer te hooren. Overi¦gensrmevrouw, r is dit sieraad het laatste geschenk mijner echtgenoote aan haar kind en moet u iets door de vingeren zien, wanneer zij dit niet gaarne uit hare handen geeft". „Laat het haar. mijn engel", sprak de schoone moeder, dc goudblonde lokken van haar kind streelend toen de baron de kamer had verlaten, „ik koop: u ook zulk een kruis. „Neen, neen", riep Ninie uit met gefnonsd voorhoofd en gebalde handen, „ik wil nu juist dat kruishebben?" Sinds zes weken leidde mevrouw- von Breinitz het huishouden van den baron met evenveel bedrevenheid als liefde, zoodat wanneer de oogen van den heer des huizes Op de jonge Weduwe rustten, zij veel meer dan louter tevredenheid voor zijine waardige leidster en bestuurderes des huizes verrieden. „Alma, waar is uw kruis?" vroeg onder het ontbijt de baron aan zijn zevenjarig! dochtertje." Gejaagd greep de kleine naar haar halsketting. „O, papa — het kruis is weg". „Gij schijnt inderdaad weinig waarde aan het aandenken uwer moeder te hechten," sprak haar papa toornig, terwijl Alma weenend alle hoeken en gaten der kamer doorzocht, „wanneer hadt gij het nog?" „Gisterenavond, papa", snikte het kind. „0 — nu — weet ik het al. Van morgen — ik sliep nog half en half — ja — tante heeft het mij afgenomen — ik was wel niet geheel wakker — maar ik heb het toch gevoeld; ik —". Mevrouw Von Breinitz keek Op en zeide Op krachtigen toon: „Ik moet u verzoeken, mijnheer de baron, mij voor dergelijke beschuldigingen te vrijwajren". „Alma, ge vraagt dadelijk de barones om vergiffenis, ondeugend kind", bestrafte Von Steinburg de kleine, die onder den dreigenden blik der vaderlijke oogen sidderde gelijk het gebladerte In den stofrm, zonder evenwel het bevel van den vertoornde na te komen. Zij! had zich in een hoek van het salon teruggetrokken en bleef daar zwijgend staan, met den blik ten gronde, de handen gevouwen, waarop van tijd tot tijd een heete traan viel. Heftig uit zijn stoel opspringend, snelde de baron op' haar toe. Een schel klinkende schreeuw van Alma's lippen volgde — haar papa had op een ruwe wijze den teeren arm van dc kleine vastgegrepen en het kind door de kamer geslingerd. „Ach — mijnheer von Stcinberg — ik verzoek u", en mevrouw Von Breinitz legde de fijne hand op den dreigend opgeheven arm van den opgewonden baron, „zij is nu eenmaal eigenzinnig, dat weten wij immers. Ik verzoek u, straf haar niet om mijnentwille." Dc kleine had zich weenend verwijderd. „Haar karakter teekent, helaas, zeer bedenkelijke zijden", sprak de jonge vrouw. „Ik ben overtuigd, dat zij het kruis heeft weggestopt of weggeworpen". „Zoo, dat zou toch werkelijk brutaal zijn, — maar — het is waar, een streng toezicht ontbreekt haar. ik heb er den tijd niet toe ren u bezit niel het voldoende gezag over haar". „Hoe zou dat ook kunnen, ik ben voor haar 'eigenlijk een vreemde, zoo lang '—". „Wees niet langer besluiteloos om uwe rechten te laten gelden, wees voor haar eene moeder-", sprak de baron. „Ik zie er de noodzakelijkheid hoe langer hoe meer van in; zoo spoedig mogelijk". „Die rouwtijd is nog niet verstreken, mijnheer de Baron" viel mevrouw Von Breinitz den jslOtheer In |de rede — „praten wij er later van". En met een veelbeteekenenden blik trok zij zich terug. Drie weken later straalde het salon van het slot Steinberg in eene feestelijke schittering van licht on praal. Een uitgelezen gezelschap bewoog zich gelijk de planeten om de zon, rond de in een allerkeurigst toilet pralende leidster en bestuurderes des huizes, mevrouw Von Breinitz. Blikken van verstandhouding wisselden zich tusschen de jonge weduwe en den heer des huizes. „Ach, mijn waarde, laat mij tiet geschenk van den baron eens zien. Mij!n echtgenoot heeft het mij als een waar kabinetstuk van snijkunst geschilderd; Von Steinburg moet er een ongehoorde som voor hebben betaald", drong mevrouw Von Dot el berg bij' de verloofde aan. „Wanneer u er op staat. Het is inderdaad reen kunstig iets. — Dc baron heeft er mij een groote vreugde mede bereid". Mevrouw' Von Breinitz opende omringd door een aantal gasten, een met zilver beslagen juweelenkislje en haalde er een prachtig ebbenhouten doosje uit te voorschijn. ..Maar Ninie, mijn lieveling, laat mij toch met vrede". Het verwende kind trok ongeduldig aan het hemelsblauwe kleed der moeder. „Mama, laai mij ook eens zien". Ninie vatte opnieuw en krachtiger de japon der moeder vast. Mevrouw Von Breinitz beproefde de kleine van zich al' te houden en onder een luiden gil harer bevende lippen glipte het sierlijke doosje uit de hand der dame en met veel geraas rolden de kleinoodiën over den grond. „Het kruis", riep eensklaps het kind. Alma was hierop eenige schreden naderbij gekomen en stortte zich met grooten hartstocht op: de op den grond verspreide koralen en den door haar zoo smartelijk ontbeerden schat. ?(). geef mij mijn kruis weder", riep het kind in verrukking over het wederzien van haar kruis. Haastig naderde mevrouw Von Breinitz het kind en reeds had zij de hand van dé kleine gegrepen om haar bet emailkruis. te ontnemen, toen zich een hand op haar arm legde. „Een bedenkelijk geval, mevrouw", klonk het ijskoud in haar oor. Het was de stem van baron Von Steinberg. ..Ziet u wel de halsketting is hier in twee stukken verbroken. Maar bedroef u daarom niel, ik za) hem la len repareeren en u dan spoedig nazenden". „Nazenden? — vertrekt u__ mevrouw?" vroeg men verrast dooreen. „Ja", antwoordde de slolhecr met bevende vingers het ebbenhouten kistje en het kruis vasthoudende, tot de hem omringenden, ..mevrouw Von Breinitz is van plan reeds morgen met haar dochtertje „Steinberg'.' te verlaten. A'oor mij een ionuilsprekelijk verlies". In de vroegte van den volgenden dag rolde eene equipage over den kiezelweg van het slotpark voor de poort. Met saamgeperste lippen, het kanten doekje, dat zij in haai- handen droeg, verfrommelend, leunde mevrouw Von Breinitz in dc kussens van het rijtuig. „Mama, moeten wij weer in de stad gaan wonen? Mama, ik wil daar niet zijn, hier is het veel scho-oner, —- hier wil ik blijven, zeide Ninie. Onzacht zette de ontstemde dame het met de voeten stampende dochtertje op haar plaats en geheel en al verbaasd keek Ninie haar mama aan, toen deze haar op! ruwen. toon tocgrauwde: „Gij houdt u stil, onhebbelijke deugniet. Gij alleen hebt mij het gebeurde te slikken gegeven en moogt nu ook mede eten". Van uit een hockraam van het,slot zag baron Von Sternberg de vertrekkende equipage na. Daarna ging hij naar Alma's bedje voorzichtig de gordijnen openschuivende. Zacht-sluimerend lag daar zijn innig geliefd kind. Het rechterhandje bedekte bet dierbare kruis aan haar hals, het aandenken harer overleden moeder. „Ik heb immers niet gelogen, bewogen zich de Hippen van de kleine in haar ttrpojrn. „O, neen papa, ik heb niet getogen. Mama heeft mij geleerd nooit te liegen". Toen boog de ba,ron zich over het lieve wezen en een kus zegende het voorhoofd van de kleine, terwijl hij voor zich fluisterde: „Den Almachtige dank, die u en mij, mijn kind voor de listen van zulk een moeder bewaard heeft, die voor goed den vreugdebeker uwer onschuldige jeugd zou hebben vergiftigd". (Bredanaar) Eenige mooie Kastanjeboomen in bloei ---