Verscheidenheden. BOUBOULE. 5 Bouboule is vijf jaar. Daar gaat ie groot op. v Hij heeft een aanlig figuurtje, erg rond; een bovenlijf je als een klein tonnetje, Swee stevige beentjes, die ietwat fedraaid staan; en hem bezielt een groot iveriangen, om zich te laten inwijden in kle ontelbare geheimen van een nog onbekende wereld, die zijn jeugdige persoon lijkneid omringt. Met 'deze bedoeling loopt Bouboule stap voor slap achter den tuinman aan in cle paden van den moestuin en interesseert zich voor de onderscheideneambtsverrichlingen van dit gewichtige persons ad je. Baptiste, de tuinman, lijkt Bouboule een "wonderbaar wezen. BooJboule zou wel heeiemaal zoo willen zijn als hij. Vooreerst is ie erg. dik en Bouboule beoordeelt de waarde van een individu naar ziju volume. En dan heeft ie een manier van doen, van lachen, van praten, heel verschillend van wat je thuis ziet en hoort, e-e Bouboule, die dat alles erg beschaafd vmuf, doet zijn best, hem zooveel en zoo getrouw mogelijk na te.volgen. Maar, kijk. terwijl hij zijn model staat te besiudeeren, deel Bouboule een ontdekking : Als Baptiste bukt, spant zich de bok. Toen kwam er een lachje over zijn trekken. — ja zeker, dat zou veel aangenamer zijn, dan altijd door 't veld te moeten loopcn. — Wees gerust, ik zal niet heengaan zonder haar raad te geven. — Wel bedankt en tot weerziens. De jonge man ging heen met een gevoel van innige voldaanheid (wat hij echter zorgvuldig verborg) over den uitslag van het onderhoud. Den volgenden morgen vereneen Tournebisse. Hij had 't bezoek van zijn medeminnaar ! vernomen en maakte gebruik van den tijd, dat 't meisje de koeien hoedde, om bij Réol binnen te sluipen. ¦ Deze jammerde precies ais den vorigen dag. — Als ik maar wist dat Charlotte zich niet zoo zal behoeven af te sloven als ik, . voor haar stukje brood, dan zou ik geruster . heengaan. Net als Pascal, meende Tournebisse, dal 't juiste oogenblik daar was, om edelmoedig aan te bieden met Charlotte een leven te gaan leiden dat aangenamer was, dan dat van een boer. Maar Tournebisse had een oom fin Parijs die groote zaken deed en ecu post als boekhouder voor hem openhield. 't Zelfde slim spottende lachje speelde om de bioediooze lippen van den ouden man. — Goed mijn jongen, wees gerust ik zarVmet mijn dochter spreken. Zoodra Tournebisse de deur uit was wrong de oude Réol de handen boven de grove deken. Die twee jongelui hadden zich dus in de kaart laten kijken. Beiden wilden ze 't platteland verlaten, de 20 hectaren bruidschat verslingeren, om de gemakken van 't stadsleven te genieten. Hij zag 't braakland achter de notenboömen uitstrekken tusschen de zoo zorgvuldig verzorgde akkers. Clement de knecht, zou 't bezaaien als de regen gedaan was; maar wie zou het oogsten? Wie zou de gouden garven met de litselende aren naar de' schuur brengen? Wie 't lieve koren dorschen op den dorschvloer? Zijn schoonzoon? — Die schoonzoon moest nog gevonden worden. 's Avonds zag hij door den nevel, die over de eenzame heuvels lag de gestalte van Clément, die met een houweel op den schouder door de velden schreed. Daar rees een herinnering in zijn verhit 1 rein op, de herinnering aan een warmen Septembernamiddag, toen hij zijn dochter en zijn knecht teeder als een verliefd paa:-tje; achter een hooiberg had betrapt. Zijn toorn had zich in een storm van verwens-dringen en bedreigingen lucht gegeven. Er was zelfs sprake van geweest, Clément zouder genade naar den duivel te laten looper, zonder St. Jan af te wachten op welken datum zijn contract afliep. En nu dansten een menigte verwarde gedachten door zijn koort sig hoofd. Hij dacht aan zekere gebaren, vreemde blikken, woorden in 't voorbijgaan ixmoé-ydJ. kleine reorvalien, die voor zijn öogen waren afgespeeld, zonde, dat hij ; veel acht op had geslagen, en die hem nu in deze uren tot bewijs strekten, dat die twee, zonder zich te storen aan zijne bc— dreigingen, elkaar nog steeds lief hadden. Eén gedachte deed zijn Bloed sneller :troomen; hij had geen testament gemaakt — zijn dochter kon trouwen met wien ze wilde, of de verbintenis hem aangenaam Was of niet. 't Instinct van den mensen, die neent en wenscht voort te leven in zijne nakomelingen, deel- hem het zweet op 't voorhoofd komen. Maar de nacht verdreef deze aanvallen en opgewondenheid; hij sliep in en droomde; Lij zag zijn braakveld kaal, smachtend naar t 'koren. Hij zag de forsche gestalte van eijn knecht, den korf onder den linkerarm, zich wiegend in 't rythme van den zaaier en de korrels met halfgraagvormigen armzwaai in den wecken schoot der sluimerende aarde strooiend. — De mergenwind trok de kiemen naar hoven en als een storm vermoeide sprinkhanen bedekten ze plotseling .'t veld — in iden loop van een enkelen dag, van de morrvenschemering tot 't vallen van den avond. De voorjaarswind woei over de reeds opschietende halmen.. De aren vormden zich et licht geschoven als een "sluier van mysterieuze misdaden Neg slechts op de grijphand lag een plek licht. Voor de deuropening stond een meisje, een klein meisje, met donker blikkende, lachende oogen; in een onschuldig blauw matrozenkicltje, waarop het jonge haar in korte krullen hing. Ze had met veldheersblik den toestand overzien — twee slapende dames en een open koekjes-trommel. Op de teenen ging zo naar binnen en sloot do deur. Ei- was weer donkerte en 't getik der klok en 't geronk der vier-cylmder Indian, die roncisloeg in de kolk. • Het meisje luisterde. Slechts haar oogen waren glanzend en lichtend, en tastend ging ze naar, waar zij de open trommel had zien staan. Met langzaam heffen van haar arm streek zij over de tafel, en betastte watzij 'aanraakte. Een kopje rinkelde, tusschen twee ronken van den motor door. Onbewogen stond de arm1, ais een wijzer naar landen van donk eere mysterie. Bn weer bewoog de arm: en stiet geluidloos tegen de trommel. Ze waren ontdekt de kransjes, en werden uit hun graf van duisternis een voor een geheven in de duisternis, die overal was. Er werden er 'drie geteld, en zij werden in vqorlo.opige hechtenis gesteld ia 't zakje van het matroizenkieltje, waaronder snel klopte een jong hart en nogmaals tastte bet bandje in de trommel: er waren nog twee kransjes. Het handje trilde besluiteloos in de trommel twee of geen.... Plots na;m het resoluut het eerste kransje, en na, een zweving uit het duister door het duister verdween het ten halve tusschen blinkende tandjes ¦—.een knap — wederom de hel handje en legde hèt gebroken kransje in de trommel, waar cle duists do se icid medelijdend omhulde. En de tandjes maalden, zenuwachtig vlug. met even ophouden tusschen twee ronken ven d in de kolk. Voor zich uit bewegend met de armen ging het meisje naar de el mr, streek langs de stijl, langs het paüeel,: da,a±tusschen, even beweeg de deue' en geluidloos omgedraaid op een kier geopend en viel een sn zonlooze lichtstreep over cle trommel «n e verminderden inhoud. — Wedi schoof de schaduw van e licht, v< et de duisternis ais een zav . pelloos gordijn ineen. Er was weer ii dan het haastig bukken soldaatjos c r en de kolkende, woeste ïndian; de spereer van onbewustheid en nictdoveu. Ben dag daaro presidente der dieren-besc'aermirg vg aan al de leden e de muizen moest e a's z schadelijk en storend in do samenleving. H. v. W. (Huisgezin). - --- Eer en ander over „Sommige Arabische si inken liet aftreksel veen rauwe boenen; enkele, negerstammen aan ] nzameer kauwen er op. De Gallas e: siniü vormen koeken va i 0:1--bocnan, en - Sumatra en Java wordt bet blad gi I In at die gevallen is het E d genot, dat het werkzame I dccl dor koffie geeft: ci1 1 alkaloïde, die zieii' in zuiveren toestand voordo-t ede fijne, 1. zende, biitersmeikesee: naaldjes ons echter zijn -hoofdzaak do gou aromatis* I fen, die Igj 't branden ontstaan. In den laatsten tijd tra zelfs de koffeïne to verwijderen < men zg. vide koffie in 1 del. De eerste Eurc . de: koffie kennis maakte, was de Au arts Eeonhard Rauw'olf, die in 1573 èe.g-po bezocht,- en in I' per Albinus de eerste afbeelding der koffieplant Wanneer echter de koffie voor het eorst op de lijs! genotmiddelen is gebracht, is niet met rheid te zeggen, ifet de-et. cist in 1620 te Rome het eerste „sterke bekje" is gezet. En in 1671 werd in è het eerste café geopend. Vlot is de invoering in geen geval gegaan, en aan verbodsbepalingen vanwege cle wereldlijke en kerkelijke e heeft Int allerminst ontbroken, terwijl de overtredingen streng werden gestraft, soms mei den dood. Dat ook de persoonlij ak zich' soms heftig tegen d£ koffie v. o.a. uit do "uitlatingen van do gemalin van den broeder van Dodewijk XIV, Lisele'te van de Palz: „Ik kan noch Idee, noch koffie, noch chocolade e n; kan niet begrijpen 'dat men hel graae; drinkt. Thee komt mij voor als hooi en mest; koffie als roet en vijg'ebocnen (?); en chocolade is mij te zoef. Wat ik echter wel eten mag, is een goede koude schotel of een goede biersoep. Maar hoe kan men plezier hebben in zoo iets bitters en stinkend.?, als koffie is". Het schijnt, dal de Londenaren, de mannen, zeer veel smaak in -de koffie en in het koffiehuis-leven vonden. De vrouwen althans richtten in 1674 een petitie tot hét parlement, dat de mannen' zooveel in de café's zaten, dat zij hunne gezondheid door den nieuwen drank- ruïneerden. Wanneer dit niet tegengegaan' werd, vreesden zij, dat hunne nakomelingen spoedig slechts uit' dwergen en apen' zouden bestaan. De regeering schijnt hierop in gunsiigin zin gereageerd te hebben, hoewel H daarover niets vind opgeteekend. Maar wel lees ik verder, dat in 1675 de mannen met oproer dreigden, wam door Karel II uitgevaardigde siu'.an&s-verbcd niet werd opgeheven. Dfi "o. iehuisgiasten moeien, naar beweerd w het pleit gewonnen hebben. De'oude Frits met ziju bijnaam van den ?Groeien", ging ebt k< nuk' uit alle macht tegen, hoofdzakelijk, omdat hij geldelijk belang had bij het I gebruik en bang was, dal dit verruk ren zou door het koffiedrinken. Maar kofne-drinken gold nu eenmaal voor voornaam en daar de echte k te duur was voor den kleinen man, gr deze naar surrogaten, oftewel Ers kaffee. De cbichorei-worlel in de eerste plaats. In de oorlogsjaren, toen de handel in koffie ten slotte geheet stilstond, braker voor de surrogaten een voc.rb tijdperk van bloei aan. en liet was een gehot, toen de „koffie- en tbeekaarteii' afgedaan hadden. Nu nog iets over de koffeme-vrije(eigenlijk-arme) koffie, door de firma Roselius van. Bremen als Hagkoffie in den handel gebracht. Nadat de boonen door een voorafgaande behandel] dampen van bepaalde zure en baeische vlo* eek* zijn, .wordt met zuivere benzo! de koffeïne voor 90 pet. uitgetrokken. Dai worden de boonen gewoon gebrand. Geur en smaak blijven i wijt de drinker de schadelijke werking der koffeïne ontgaat. Deze kofiie he honger gep rijst ie worden dan de omdat de fabrikant zjjn onkosten meer dan vergoed krijgt uit de opbrengst der koffeïne, dio in hoofdzaak n erika gaat. om er de alkohol-vrije dranken een opwekkend karakter mede ie geven. Wat de herkomst der kofiie betreft, denken wij Nederlanders allereerst aan Oost-In'dië, vooral Java. En inden-daad kwam vóór "den ooi log daar jaarlijks ca 40.000.0C0 K.G. vandaan. Dar is een mooi cijfer; maar het'wordt klein, vergeleken bij Brazilië, waar wel 20 a^e> maal zooveel geproduceerd wordt, uit land levert ongeveer de held van de totale wereld-opbrengst. („Onze Tuinen/") ---