Inschrijving voor een Monument ter eere van 0. L.Vrouw van het H. Hart van Jezus. Vorige opgaaf f 1398.48.5 O Maria, mijne lieve Moeder, verhoor toch mijne bede. Van een Congreganiste 0.25 Lieve Moeder Maria, help mij door de voorspraak van Treesje van het Kind Jezus. F. N. I.— --- ONVERBETERLIJK SCEPTISCH! Nu trekken wij het boetekleed aan, In de hoop, dat het ook ons niet moge ontsieren. Ons grapje over de plannen in Tilburg een specifiek Roomseh-Katholieke Handelshooge school te stichten is natuurlijk uitvloeisel van onze verdorven mentaliteit. Die school immers — zoo vertelt de „Nieuwe Tilb. Crt." — zal in den handel de Canonische beginselen weer moeten „ophalen, verbreiden en voorzoover haar invloed reikt doem toepassen". Daarom moet ieder die bewust >,de canonische beginselen verwerpt" ooi. van een katholieke handelsschool niet zijn gediend. Wij willen wel erkennen, dat onze bezwaren tegen een bijzondere R. K. Handelshoogeschool met deze dingen weinig te maken hadden, naar wij meenden, maar het orgaan der familie Arts, dat uit de Brabant sche metropool zijn licht laat schijnen over het Nederlandsche stukje der wereld, heeft ons onderbewustzijn aan ons ontdekt. Onze bedenkingen resulteeren uit ons cynisme, uit de snoode verwerping der canonische beginselen, die rente als oneconomisch en onchristelijk verwerpen. Wij leven uit de leus, dat kapitaalverstrekking een dienst is, jdie evenzeer recht heeft op vergoedins cis (diensten van anderen aard. Wij achten een belooning van risico, dat de man loopt,, die zij.i opgespaarde werkresultaten aan een ondernemer toevertrouwt, niet alleen geoorloofd, maar zelfs volstrekt redelijk. Maar wij kunnen de „Nieuwe Tilb. Crt." Verzekeren, dat het ons enkel maar aangenaam zal zitn onze behoeften te bevredigen bij de oud-leerlingen der toekomstige bijzoi. dere R. K. Handelshoogeschool, wanneer diej leerlingen, in de maatschappij teruggekeerd bij de calculatie hunner prijzen de rente] uitschakelen. Wij wenschen hun een onuitputtelijken voorraad geld en rijke vrienden met onuitputtelijke naastenliefde toe, zoodat zij zonder rente het kapitaal kunnen opnemen, dat zij naar canoniek beginsel met een echt christelijk gebaar: al het mijne is het uwe, ter beschikking stellen van degenen, die hun artikelen koopen. Wij moeten zelfs in ons snoode eigenibe-. lang nu gaan wenschen, dat de R. K. Handelshoogeschool er spoedig komt, dat haar; leerlingen weldra gelegenheid krijgen hun: beginsel in de practijk der bedrijfsleiding toe te passen. De strijd tusschen de practijk door de „N. Tilb. Crt." verwacht van een doorwerking der beginselen die de nieuwe school zal moeten doceeren en de „liberale economie" waarvan zooveel kwaads kan worden gezegd, kan interessant worden, al vreezen; wij dat de lachende derde in dezen strijd de winnende partij zou zijn. Toepassing der, canonieke beginselen kan men moeilijk yer^ wachten van de aanhangers van oud-testamentische leerstellingen. Hun leer veroor-i looft hun ongetwijfeld de rente-theorie vade heeren Van Wel en Arts en de groote voorgangers dezer katholieke economisten te beschouwen als een gunstigen conjunctuurfactor. Tilburg is „in no time" uitverkocht!' En wij hier in Amsterdam met ons verdorven, liberaal-economisch gemoed, zullen tip het Waterlooplein en het Amstelveld de vruchten plukken van de poging" de practijk van het canonieke Christendom in den handel te doen gelden. Of — zouden wij onder den invloed van zoo groote en zoo zelfopofferende beginselvastheid ons allen bekeeren tot de beginselen van Tilburg?, Wij twijfelen! EGO. Wat nu hiertoe?, Ten eerste, wij zeiden het reeds, hebben wij tot het Handelsblad .geen woord gericht. Ten tweede doet het niet meer aan de zaak toe, dat wij schrijven in het „orgaan der familie Arts", dan dat Ego onder zijn humor zijn onwetendheid verbergt in het orgaan der familie Boissevain. Tot nog dachten wij, dat het Handelsblad patricische manieren had. Zelfs de kleinheid van de Brabantsche metropool tegenover de grootheid van Amsterdam kan als asgument weinig beteekenen. dunkt ons. . Dat Amsterdamsche schrijvers en lezers in zulke oppervlakkigheden behagen scheppen, zou eerder in tegenovergestelde richting wijzen. Ten derde hebben wij over de rentelear niet gesproken, zooals wij eveneens reeds opmerkten,, maar verwart Ik-Bgo geld- en! kapitaal-verstrekking en weet hij blijkbaar niet, dat het canoniek recht zelfs bij het leencontract eenige rente-vergoeding altijd heeft toegelaten; voor winstderving enz. 'Al de Ik-humor over de a.s. leerlingen deir toekomstige bijzondere R. K. Handelshoogeschool is dus mislukt. Ten vierde is het Ik-Ego blijkbaar onbekend dat de oud-testamentische leerstellingen woèkerverbod inhielden, niet minder uitdrukkelijk dan het canonieke recht ze ooit heeft geformuleerd. Wanneer de Joden, waarop Ik-Ego doelt,: dus eventueel naar den uitverkoop van Tilburg zuien komen omdat de rentetheorie der heeren Van Wel en Arts een voor hen gunstige conjunctuurfactor zou zijn gebleken, zouden zij den uitverkoop van hun eigen oud-tes-amentische leerstellingen bijwonen. Wat de Joodsche nieuw-testamentisehe toepassing van de oud-testamentische leer overigens betreft, alwie eenige geschiedenis van het rentevraagstuk kent, weet ook dat reeds in de christelijke tijden toen het renteverbod geldend was, de joden daar groote voordeden uit trokken en de christenen en finantieel mede hebben verslagen. De Til-, burgsche uitverkoop en de mazzel op Waterlooplein, Atnstelveld — en Pijpenmarkt? — zou dus geenszins den Joden iets nieuws leeren. Treffend is het woord van Werner So_nbart over het verschil in den zieletoestand van den woekerenden Christen en den woekerenden Jood: „En nu bedenke men: in welk een geheel anderen toestand bevond zich de vrome Jood dan de vrome Christen in die tijden,' toen het geldleenen over Europa ging en langzaam het kapitalisme er uit groeide. Terwijl de vrome Christen die „woeker gedreven" had, zich op zijn doodsbed in wroeging van berouw zich wrong en vlug nog voor zijn dood bereid was have en goed van zich af te werpen, wijl het hem als vergeefs verworven goed op de ziel brandde, zag de vrome Jood op zijn levensavond monkelend naar zijn welgevulde kasten en laden, waarin de zechinen .opgehoopt lagen, die hij in zijn lange leveil 'van- het ellendige Christen en (of ook Mohamedaansche) volk had afgenomen: want iedere rentepenning, welke daar lag, was' bijna als een offer, zijn God gebracht." Dit in verband met de Joodsche oudtestamentische exegese, dat men van „vreemden" rente mocht ja, moest nemen-. Keeren wij, na deze uitwijding tot het Handelsblad terug, dan is ten vijfde het eenige juiste, en waaraan Ik-Ego waarlijk niet behoeft te twijfelen, dat „zij daar in Amsterdam" zich tot het „canonieke Christendom" niet zullen bekeeren. Om dit mede te deelen, had Ik-Ego evenwel zooveel weiniè geestige geestigheden niet noodig. / --- Het klooster. II In de bijlage, waarmede de uitgeefster haar nieuwe uitgave inleidt — en waarin meer geest zit, dat men veelal in de „prospectussen" aantreft — staat vierkant en waar deze uitspraak: „Wat in de hedendaagsche beschaming goed is, danken wij voor een groot deel aan de kloosters." Er is alles voor te zeggen, om het volk zulk' een waarheid eens voor te houden. Want, in de wereld, is het oordeel over de kloosters geheel en al verkeerd. De duivel zet alles op zn Ikop, daarvoor is hij trouwens de carricatuur van God. En zoo is hij er in'geslaagd niet alleen omtrent de katholieke Kerk maar ook over de prachtige instellingen der kloosters, welke zij in voortdurende vruchtbaarheid voortbrengt, de meest dwaze denkbeelden te doen verbreiden. De menschen keeren zoodoende, met den waan dat zij goed handelen, den rug toe aan het beste wat er in de maatschappij werkt. Zij sluiten de oogen voor hetgeen in het verleden werd gewrocht en zij geven geen acht op hetgeen in het heden nog wordt gedaan. Te verwonderlijker mag het heeten voor een tijd, die naar sociale idealen «reikt. Is het niet waar, dat alles wat de socialistische levensbeschouwing maar wenschen kan, juist in de kloosters, en alleen daar, werkelijkheid is? Gemeenschappelijk bezit bij individueel n-et-bezit (armoede); gelijkheid van (oorspronkelijk) rijk en arm, hoog en laag; gelijke waardeering van geestes- en handenarbeid; solidariteit in den arbeid en, teni slotte, arbeid voor de gemeenschap, de kleine van het klooster en de groote der maatschappij (liefde voor den evennaaste.) En bij dat alles nog, wat men in de wereld, ook de socialistische minder nastreeft, zelfverloochening, nederigheid, gehoorzaamheid uit hooger motief, en beperking der be hoeften. Wat wil de vurigste socialist nog meer? Toch ziet hij het niet — omdat het hem niet getoond wordt; omdat de waarheid wordt verzwegen en, wat nog erger is, verdraaid. Er is daar geen ander middel tegen dan laten zien wat er gedaan wordt, de werkzaamheid der kloosters bekend maken, de waarheid bekend maken. Het is eenvoudig een belachelijkheid dat zulk een important cultuur-versehijnsel als de katholieke kloosters zijn, door de meerderheid van de menschen ofwel wordt over het hoofd gezien, of uit vooroordeel en godsdiensthaat onrechtvaardig beoordeeld, ia veroordeeld en bestreden, | Wanneer de socialisten een tiende, wat zeggeii wij, een honderdste of nog minder aan dïaritatieve werken konden voor deni dagv brengen, wat zouden zij er een reclame mede maken voor de kracht en de degelijkheid van hun beginsel. De vruchtbaarheid van een boom, ook die van een leverisrichting kent men aan de vruchten. Welnu: de kloosters zijn prachtige vruchten dié op hunne beurt zooals het ook in de natuurlijke orde gaat, uitstekende vruchten voortbrengen. ? Dat een protestantsch geleerde zich genoopt voelt dit aan de memchheid te toonen is een hoopgevend verschijnsel en daarom verdient de uitgave „Het Klooster" den steun van lederen katholiek. Opdat de auteur zijn doel bij anderen ook moge bereiken. --- Binnenland. NEDERLAND—BELGIE. VGRAVENHAGE, 28 Mei. In de thans verschenen Memorie van Antwoord nopens het weteontwer.; t ! 3 April 1925 te 's-Gravenhage tusschen Nederland en België gesloten verdrag tot herziening van het tractaat van 19 April 1839 Wijst de minister 'er op, dat het bij de onderhandelingen over het Nederlandsch-Belginsch tractaat niet ging om een willekeurig do-utdes-contract, ter hand genomen idoor België en Nederland tot regeling van wederzijdsche belangen, maar om een concreet in zich zelf bepaald internationaal vraagstuk het probleem van België, dat in 1839 in een trietal verdragen internationaal geregeld was waarvan de herziening na afloop van den oorlog aan de orde werd gesteld. Dit probleem wordt in het leven geroepen door de geografische ligging van Nederland ten ortzichte van België, waardoor voor het laatste land eigenaardige moeilijkheden bestaan zoowel wat betreft zijn staatkundige configuratie als voor zijn economische ontwikkeling. Nederland weigerde pertinent deze moeilijkheden te helpen ondervangen door toe te stemmen ih territoriale grenswijziging of deelneming aan een oplossing der veiligheidskwestie, waardoor Nederland militair gebonden zou worden en gevaar liep met verlies van zijne zelfstandigheid in buitenllandsche verwikkelingen te worden meegesleept. Onder deze omstandigheden zon het noch in het algemeen, noch met het oog op de verhouding tot België een verstandige politiek zijn, wanneer Nederland zich niet in principe bereid had getoond tot welwillend onderzoek van België's economische desiderata, Reeds in het verdrag van 1839 werden voor zieningen getroffen ter tegemoetkoming aan de economische moeilijkheden, die uit België's geografische ligging voortvloeien. Het nieuwe tractaat moet dienen om' deze voor-. zieningen aan de eischen van den tijd aan te passen. De Nederlandsche regeering ontkent ten stelligste, dat ten aanzien van deze vraagstukken in 1924 een ander standpunt had ingenomen moeten worden, dan direct na. den oorlog. Het zou met de consequenties en de betrouwbaarheid, die de Nederlandsche internar tionale politiek kenmerken, niet hebben gestrookt, wanneer wij tot een dergelijke verandering houding waren overgegaan op het oogenblik, dat aan het geding een.einde scheen te komen. Bovendien was, het ongewenscht opnieuw het gansche geding zoowel in zijn politieke- alB in zijn economische aspecten te openen, met alle JrCoeilijkheden en gevaren daaraan verbonden. Niettemin heeft de Nederlandsche regering in de op het verdrag uitgeoefende critiek aanleiding gevonden om zich opnieuw ______ de Belgische regeering in verbinding t_ stellen, tot nadere regeling van enkele punten. De resultaten van het gepleegde overleg zijn neergelegd in een aan de Memorie toegevoegd additioneel protocol, dat dezelfde bindende kracht heeft als het verdrag zelf. Het Schelde-regiem. Volgens 't verdrag van 1839 namen Nederland en België ieder voor zijn eigen gebied de zorg op-zich voor het behoud van de vaarwateren op de Schelde. Tegelijkertijd werd een college van commissarissen ingesteld voor periodiek overleg over zaleen van gemeenschappelijk belang. In 1919 werd te Parijs door België het vitaal belang van de Schelde voor dat land op den voorgrond gesteld en betoogd, dat deze rivier, hoofdzakelijk Belgische belangen dienende, niettemin grootendeels aan België's invlced onttrokken was, zoodat België voor de bruikbaarheid van zijn uitweg naar de zee afhankelijk was van het welnemen van Nederland. Hoewel België tot nog toe zeker geen aanleiding had, om zich over Nederlands loyaliteit in deze te beklagen, moet worden toegegeven dat België's verlangen- tot nieerdere waarborgen voor het Onderhoud der Schelde een zekere gegrondheid niet ontzegd kan worden. Dientengevolge kan Nederland er in toestemmen, dat in plaats van het gemeenschappelijk toezicht der commissarissen een gemengde beheerscommissie wordt ingesteld, aan welke de geregelde zorg voor de bevaarbaarheid der Schelde wordt toevertrouwd. Temeer waar een dergelijke regeling geheel ligt in de lijn der rechtsontwikkeling ten aanzien van de internationale rivier. Nederlands verplichting. Het in het verdrag aanvaarde beginsel, dat de Schelde op ieder oogenblik aan de eischen der scheepvaart moet voldoen, beteekent niet dat Nederland een blanco geteekende promesse voor de toekomst afgeeft. De thans aan de Kamer overgelegde kaart, welke oen bestaanden toestand aangeeft, die voor il e toekomst gehandhaafd moet worden, ge i't niet anders dan een maximum-schema. Verzanden thans bestaande vaargeulen, dan kunnen daarvoor andere in gebruik worden genomen, mits deze aan dezelfde voorwaarden van bevaarbaarheid en veiligheid voldo_n. Tegenover de van verschillende zijden (ge-naakte bezwaren met betrekking tot den Nederlandschen onderhoudsplicht, Étnerkt de Minister op, dat door de desbetreffende .bepalingen komt te vervallen de in het verdrag van 1839 vastgelegde verplichting voor Nederland om in geval van verzanding der Schelde, door ver(üchillende critici gevreesd, voor België gjeheel nieuwe waterwegen naar de zee aan te leggen. In het additioneel protocol is na het gepleegde overleg alsnog vastgesteld, dat wanneer het noodzakelijke bagger werk, Igemeten in de mdidelen van vervoer en telkens berekend voor een tijdperk van twintig jaar, te beginnen met het in werking treden van het verdrag, een hoeveelneid van 15.000.000 kub. M te boven gaat, (Nederland niet gehouden zou zijn, de kosten van het meerdere te betalen. Voor Nederland is de thans getroffen regeling-van het allergrootste belang, omdat zij onze politieke positie aan de Schelde bevestigt en versterkt. Nederland neemt thans een actief aandeel op zich in de zorg voor de bevaarbaarheid van bet eigen riviergedeelte, terwijl tot dusver de kosten van die zorg geheel door België werden gedragen, alsof de Schelde een Belgische rivier was. In deze negatieve opvatting, welke den schijn wekt van onverschilligheid, lag een politiek gevaar, dat na den oorlog acuut (aan den dag is getreden en voor het forum der mogendeheden tot uitdrukking kwam .Het zou verkeerd zijn te meenen» dat er voor het bij de onderhandelingen ingenomen standpunt geen reden meer (zou zijn en het ware roekeloos, de lessen van het verleden dienaangaande voor de toekomst te verwaarloozen. Doorgaande schepen. Alleen schepen, die de Westerschelde opvaren om zich rechtstreeks naar Antwerpen te begeven, zulen gedurende hun doorvaart voor oponthoud vanwege de (Nederlandsche rechterlijke en administratieve autoriteiten zijn gevrijwaard. Uitdrukkelijk is gestipuleerd, daf een vaartuig, hetwelk, alvorens zijn bestemming te bereiken, eenige lading: inneemt of lost, daardoor ophoudt in doorvaart jt© zijn. Het spreekt van zelf, dat een doorgaand schip zich zal hebben te gedragen naar de regelen, die voor het verkeer gelden en dat deze ook door Nederlandsche autoriteiten zullen kunnen worflein gehandhaafd. De regeering kan dan ook niet toegeven, dat met deze regeling Nederlandsche hoogheidsreclïten zouden worden aangetast. Het betreft hier slechts een uitbreiding vau reeds in het verdrag, van 1839 getroffen regelingen. Het loodswezen. In het verdrag heeft men getracht, een einde te maken aan de concurrentie tusschen Belgische en Nederlandsche loodsen, voor beide partijen even schadelijk. Met de bepaling, dat de loodsgelden naar Antwerpen niet hooger zullen zijn, dan die naar Rotterdam, beoogde de regeering slechts te kennen te geven, de Antwerpsche haven niet langs dezen weg te willen benadeelen. I Evenals die betreffende het Schelderegime moesten ook de bepalingen van het verdrag van 183. betreffende de verbinding van Antwerpen met den Rijn aan ide gewijzigde tijdsomstandigheden worden aangepast. Door de verleening van toestem-tning voor den aanleg van hfit kanaal Antwerpen—Moerdijk, vervalt - Nederlands verplichting tot moderniseering van het kanaal van Zuid-Beveland. Alleen het kanaal Antwerpen-Ruhroil is in zooverre een afwijking van den opzet der scheidings-regeling. dat het recht daarop na den aanleg van de spoorwegverbinding in 1873 is vervallen. De gratis sleepdienst naar Antwerpen verdwijnt. Het is begrijpelijk, dat de gratis sleepdienst, tusschen Dordrecht en Antwerpen, door België ingevoerd, bij de Nedcï _ belanghebbenden ontstemming heeft verwekt. — . België heelt zich echter, thans in het additioneel protocol verbonden, aaii den bestaanden gratis sleepdienst geenerlei uitbreiding meer te geven en dozen uiterlijk bij de indienststelling van het kanaal Antwerpen—Moerdijk geheel te doen verdwijnen. — De nieuwe kanalen zullen ook voor Nederland ongetwijfeld voordcelen ( geven, waarvan de beteekenis niet mag wofclen onderschat. Men verlieze bovendien niet uit het oog, dat, indien tot den aanleg dezer kanalen mocht worden overgegaan, het nog vele jaren zal duren, alvorens zij in gebruik genomen kunnen worden. Tegen dien tijd zal de ontwikkeling van het Rotterdamschè havencömplex zoover gevorderd zijn, en zijn positie zoodanig bevestigd, dat het niet aannemelijk schijnt, dat deze door de nieuwe kanalen ernstig in gevaar zouden worden gebracht en dat Antwerpen daardoor gelegenheid zal krijgen, Rotterdam een deel van zijn bedrijf afhandig te maken. De vrees, dat de groote sommen, welke zijn besteed om het verkeer te wator van Limburg naar het Noorden, te verbeteren, als gevolg van de rechtstreeksche kanaalverbinding met Antwerpen, als verioren geld zouden moeten worden beschouwd, komt den minister niet gerechvaardigd voor. Voor die vrees zou alleen grond bestaan, wanneer de Limburgsche kolen en andere Limburgsche producten voor een belangrijk deel bestemd waren voor uitvoer over zee. De voorgenomen verbetering van het kanaal van Luik naar Maastricht en van de Zuid-Willemsvaart, zullen ongetwijfeld ala geheel genomen, Nederland niet minder dan België ten goede komen. Door het kanaal van Maastricht naar Neeroeteren wordt Belgisch Limburg ontsloten voor onze zeehavens. Ook voor de steankoolvoorziening van ons land zal dit kanaal van waarde blijken. In het additioneel protocol is nog een 3 buiten twijfel gesteld, dat, voor het geval ten aanzien van eenig punt of gedeelte van 'een der bestaande kanalen de door het Tractaat beoogde verbetering ernstige bezwaren zal ontmoeten, een andere oplossing zal moeten worden gezocht. Zeeuwsch-Vlaanderen. De belangen van Zeeuwsch-Vlaanderen en in het bijzonder die van Terneuzen, worden inderdaad sterk benadeeld door de bjj zondere tarieven door België voor spoorwegzendingen naar Belgische zeehavens toegestaan. Een regeling van deze kwestie kwam echter bij de herziening van het Soheidingstractaat niet in aanmerking. Inmiddels heeft de Nederlandsche regeering Terneuz:n's bel_ngv_ geen.zins veronachtzaamd. Ondanks aanvankelijk verzet, heeft de Nederlandsche regeering van België gedaan weten te krijgen, dat Terneuzen, wat de spoorwegtarieven betreft, hersteld woidt in den toestand van voor den oorlog en met Antwerpen gelijk gesteld. De daarvoor noodige voorschriften liggen reeds geruimen tijd te Brussel gereed en de afkondiging daarvan is alleen vertraagd door het verzet, hetwelk het Verdrag in Nederland heeft ontmoet. Weerlegging der critiek. Inzake de opheffing van de Belgische neutraliteit zegt de minister, dat zij, die achteraf van Nederlands toestemming hiertoe een grief maken tegen het verdrag, de veranderingen voorbij zien, die de wereldoorlog in de internationale verhoudingen heeft achtergelaten. Ook dat de Wielingenkwestie onafgedaan bleef, behoeft tot bezorgdheid geen aanleiding te geven. Ook in het verleden heeft deze toestand niet tot ernstige practische moeilijkheden geleid. Wat de verandering in de positie van Antwerpen betreft nopens het verkeer van oorlogsvaartuigen, deze is slechts van beperkten omvang en strekt zich niet uit tot Nederlandsen gebied. De toestand is deze, dat aan België de voldoening werd gc.gexeii van een verwijdering uit zijn statuut van de daarin opgenomen souvereiniteit.-boperkingen. De Nederlandsche souvereiniteit bleet eveuwel ongerept en het recht van Nederland onaangetast o;u zelfstandig te beslissen of en onder welke voorwaarden op zijn watergebied," in casu de Schelde, vreemde oorlogsschepen worden toegelaten. Het verkeer van Belgische oorlogsschepen op de Schelde wordt derhalve beheerscht door de regeling van het internationaal recht. De casus belii-verklarmg. Het standpunt, gehuldigd in door de Nederlandsche delegatie afgelegde verklaring, dat: „De Nederlandsche regeering .ich te geener tijd onverschillig zou toonen, wanneer het grondgebied van Nederland opzettelijk zou worden geschonden en dat zjj, voor zooveel de bepalingen van het Handvest van den Volkenbond zulks toelieten, zoodanige schending, waar zij ook zal plaats hebben, als een casus belli zal beschouwen," fs vanzelfsprekend. Het'strookt met de houding, door Nederland gedurende den wereldoorlog ingenomen en met de gangbare yechts- en politieke opvattingen. Deze verklaring is geen verbintenis en is van algemeene strekking. Uitdrukkelijk werd bh" het debat buiten twijfel gesteld, dat Nederland zich voorbehield zijn defensiestelsel in volle onafhankelijkheid te -regelen. Bovendien staat de verklaring op den grond- Blag en in het kader van het Voikenbondsstelsel, waarvan de verplichtingen door Nederland zijn aanvaard. Collectieve verdragen van Londen. De ondertee kening van het nieuwe Nederlandse —Belgische verdrag op 3 Aprü 1925 had niet plaats, dan nadat de Britsche en Fjransche regeeringen van den inhoud daarvan hadden kennis genomen en __ich bij nota bereid hadden verklaard, de op 19 April 1839 te Londen met Nederland en België gesloten collectieve verdragen te laten vervallen. Te dien einde werd op 22 dezer te Parijs met deze beide mogendheden een verdrag gesloten, dat thans ook ter goedkeuring wordt aangeboden. --- Concentratie en democratie. Tegen den heer Max van Poll, die op den Katholiekendag' te Venlo o.a. concentratie der Katholieke pers aanbeval, werd heel spoedig doch minder vriendelijk collegiaal opgemerkt dat hij zelf mede het jongste katholieke dagblad had gesticht. Wij voor ons, — nog onlangs hebben wij het betoogd, — zouden wezenlijke concentratie van katholieke bladen uit den booze achten voor katholiek Nederland. De zoogenaamd sterken die op de zoogenaamd zwakken zitten te azerij mogen onzeniwege zich nog lang in hun geduld oefenen. Maar dan hebben wij ernstiger argumen- ' ten. Met name begrijpen wij kwalijk hoe het met democratische beginselen en gevoelens is overeen te brengen de katholieke bladen, zoogenaamd om ze sterker te maken, in handen van eenige weinigen te brengen. Geen betere weg om de onafhankelijkheid der redacties finaal te knotten. Op dit punt kan het niet veel lijden. --- Anti-canonische humor uit de „grootstad" Amsterdam. In het Raadsoverzicht, gewijd aan dë Tilburgsche vroede vaderen vergadering, waarin het verstandig besluit werd genomen de komende R. K. Handelshoogeschool te subsidieeren, werd herinnerd aan vroegere; beschouwingen onzerzijds over den „Rechtvaardigen Prijs." En wel in verband met de christelijke economie, welke eventueel aan! de hoogeschool zal worden gedoceerd.. De opmerking van den overzichtschrijver komt van pas, omdat zij ons de gelegenheid geeft terug te komen op een stukje uit het Handelsblad, waarop wij anders niet zouden hebben gereageerd, hoewel onze aandacht er van vriendenzijde op gevestigd werd. Wij hebben onlangs er op gewezen, dat de beteekenis van katholiek hooger handelsonderwijs heel groot is en van verre strek king en dat het natuurlijk is, dat van liberale zijde bezwaar wordt gemaakt tegen een R K. Handelshoogeschool. En ook dat, aangezien de katholieken nog geenszins — of nief meer — leven in handel en bedrijf volgens hun beginsel, het juist was, dat het Handelsblad kon schrijven „dat zelfs in Katholieke kringen de instemming met dit hoogeschoolplan niet algemeen was. Wij hebben toen — in dat artikel, dat tot opschrift droeg „Natuurlijk verzet" — met het oog op die katholieken, met een enkel woord herinnerd aan de beteekenis der canonieke beginselen voor het economisch leven. Aan het adres van het Handelsblad hebben wij geen woord gericht en over de rentekwestie hebben wij geheel en al niet gesproken, en zelfs niet speciaal er aan gedacht. Want het canonieke recht omvat nog iets en heel veel anders dan de renteleer alleen. Dit heeft de overzichtschrijver in ons blad blijkbaar zoo goed begrepen, als de schrijver in het Handelsblad, die het bescheiden pseudoniem „Ego" voert, er weinig van begrepen heeft. In zooverre is de in zijn poging ironische afmakerij der „caiionische (sic) beginselen" van dezen Ik of Ego een prachtig voorbeeld van superioriteitswaan, die zelfs uit de hoogte oreert over dingen, waarvan men) het A B C niet kent. Het is dus niet alleen ons gewoon gebruik .van volledig citeeren, dat er ons toe brengt het merkwaardig Ik-stuk ook voor Tilburg te bewaren. Wanneer de R. K. Handelshoogeschool eenmaal betere denkbeelden zal hebben verbreid, kan het wellicht als bewijs van geestelijke armoede uit vroeger dagen worden aangehaald. Ziehier: ---