Een journalist over z'n beroep. Wij hebben onlangs onze lezers ecu en ander medegedeeld van een dooi' Henry Wickham Steed, den ongeveer beroemden Engelschen journalist, te Parijs gehouden rede over de toekomst der pers. Steed is bezig zijn souvenirs te schrijven, iets wat iedere journalist misschien wel eens zou willen beproeven. Alleen maar — non cuivis contingit corinthum adire: niet iedereen is correspondent van een wereldblad als de Times. En al tTeleeft ieder journalist, ook aan de kleine bladen in de provincie, heel veel merkwaardigs, en heeft hij de gelegenheid veel menschen te ontmoeten en aan de geheimen te raken der politiek van kleine kringen, voor de belangstelling van het groote publiek wordt nu eenmaal iets anders gevraagd. Het boek van Steed geeft een blik in de politiek van Europa (en de wereld) van 1892 tot 1914, tot aan den wereldoorlog dus. Het is daarom voor iederen historicus van belang, Avant Steed geeft wat hij zelf heeft meegemaakt: zijn souvenirs. Voor de kennis van de geschiedenis van onzen tijd draagt hij belangrijk materiaal aan, al speelt zijn eenzijdig inzicht als protestant hem dikwijls parten. Uit den aard der zaak bezit het boek groote aantrekkelijkheid voor de journalisten, die gaarne lezen wat een talentvol, knap collega, die op een hoogen post staat in het vak, beleefde of heeft te zeggen. En dan zal het iederen persbroeders vergaan als ons, dat hem bijzonder interesseert wat Steed zegt, over de opleiding voor de journalistiek. Want hij heeft het vak genomen 'van den hoogen kant en hij heeft er een edele opvatting van. i „Wat ik gedaan heb", zegt hij in het begin van het eerste hoofdstuk, „heb ik weloverdacht gedaan, op mijne wyze. Hoe ingewoon het denkbeeld, dat ik mij van de journalistiek maak, moge schijnen, het is oprecht. Ik heb het, vanaf mijn begin, beschouwd als iets hoogers dan het eenvoudig jagen naar nieuwtjes, al is dit jagen dan een wezenlijk deel van het journalistiek werk. Ik heb er in nagestreefd en in ontdekt een middel om er 'n levensphilósophie in te bestudeeren en toe te passen, de gelegenheid om aan het rad te draaien op de wijze die my goeddacht, een onderzoek dat tot op de uitputting toe alle krachten van het hart en van den geest vordert, maar dat in zich draagt wat ik het ware geheim van het geluk acht, —¦ een voortdurend streven naar doeleinden, die, zelfs al verwijderen zy zich naar mate men ze benadert, zich toch openbaren, bij hun verwijdering, als waard om nagestreefd te worden. Dit was en blijft my'n opvattingvan de journalistiek. Er zijn andere, die ook te rechtvaardigen zijn. Voor sommigen is het slechts een bezigheid waarin zy zich geworpen hebben bij gebrek aan beter, een beroep van. den tweeden rang dat geen fierheid opwekt. Voor anderen is het nog een handel, een zaak, waarvan het succes zich afmeet naar het aantal kolommen advertenties, oplagebewijzen, en balanzen; dezulken hebben hun belooning en' hun teleurstellingen. Een kleine groep van menschen beoefenen de journalistiek omdat zy niet anders kunnen, omdat het hen met een te machtige, onweerstaanbare magneet aantrekt en omdat zy, met open oogen en tellende de nadeel en gevoelen dat zy', in de dagely'ksche verklaring der gebeurtenissen en in de functie die zij zich aanmatigen van bewakers van het algemeen belang, in de eenige sfeer yan werkzaamheid binnentreden waar m zekere eigenschappen, die zy' bezitten tot hun recht ""komen. Dezen verdienen genoemd te worden journalist by voorbeschikking _ 0f by erfzonde. Het bewys van hun roeping blijkt, wanneer zy verder gekomen in het leven een Wik achteruit werpen op hun moeiten, hun mislukkingen, de bereikte resultaten, hun dwalingen, hun successen en huii* verzuimen, en zich afvragen of zij, wanneer het mogelijk ware geweest, liever hun plaats zouden geruild hebben met-de monarchen en staatslieden, de financiers en de diplomaten, de geleerden en de artiesten waarmede hun beroep hen in aanraonrli?»Bo^! Vannm\ ziJ dan in alle. oprechtheid kunnen antwoorden neen" en verzekeren, dat, wanneer het hun gegeven ware opnieuw te beginnen, zij niets anders zouden willen zijn, dan wat zij waren, dan kunnen zij luide op verklaren, dat zij journalist zijn door hun temperament en hun keuze." In het beeld dat Steed hier maakte van den journalist zal ieder journalist zich willen terugvinden — anders trouwens is zijn leven als zoodanig zeker mislukt, al is zijn salaris overigens voldoende en zijn jas behangen met ridderorden, welke veelbegeerde dingen wel eens als teeken van succes worden beschouwd. In ieder geval heeft Steed blijkbaar een groote gedachte van zijn vak, en daarom wil men gaarne vernemen wat deze zelfde groote mijnheer uit het beroep gedaan heeft en wat hij noodig acht "om zoo (of ook) groot te worden. --- Historische Sprokkelingen door GERARD VAN LEYBORGH. 111. In een mijner vorige opstellen sprak ik over de belastingen, "directe of indirecte, die de Hoogmogende Heeren der Staatsolie Republiek aan Brabant oplegden (aan de Generaliteitslanden). Het was in het begin van 1700, dat de Staten weder geld noodig hadden en daarom naar middelen zochten om wat bij elkaar te krijgen.. Ik heb hier voor mij eene ordonnantie op de wolle lakens, die in Brabant werden ingevoerd en waarop de Staten een belasting van den 20sten of 40sten penning gingen leggen, zooals nader uit het stuk, dat ik hier laat afdrukken, zal blijlien. i Dit stuk luidt als volgt --- WOLLE LAAKENEN. Ordonnatie, volgens welke van weege de Sta aten Generaal der vereenigde Nederiandsche Provinciën, binnen de steeden, forten, ende platte Landen van Brabant, onder de gehoorzaamheid van de Generaliteyt staande, den Impost van de wollen Laakenen geinnet en ontvangen zal worden, omrne daar meede eensdeels te vervallen de lasten van de Staat van den Lande voor den tijd van .... ingaande den eersten en eyndigendo den laatsten Gearresteert den 6 Februarij 1716.. Art. 1. Den Pagter 1) ofte Gollecteur van dezen Impost zal ontvangen van den geenen, het zij geheele, halve ofte vierendeelén, binnen de steeden en landen inbrengen en opdoen sal als hier na volgt. Art. 2. In den eersten sal van elk Engelsen laaken betaald worden, weerdig zijnde dertien ponden Vlaamsen en daar beneeden, wit, hoe dezelve mogen zijn genaamt, Plaklaaken Lidtlossen, lange of korte Vocheserche, Suffolksche, knoopwitte en alle andere diergelijke, van het stuk De halve en vierendeelén na advenant, (navenant). Art. 3. Ende de laakenen weerdig zijnde ingekocht, geruylt of gemangelt tot twintig ponden Vlaamsch en daar beneden tot dertien ponden toe, sal den pagter voor het ontvangen van elk stuk De halve en vierendeelén na advenant. Art. 4. En van de laakenen weerdig zijnde booven de twintig ponden Vlaamsch,, zal daar af betaald worden De halve en vierendeelén na advenant. Art.. 5. Hem van de dubbelen Dozijnkens (Doeskins?) sal den pagter ontvangen van elk stuk De enkele na advenant.. Art. 6. Item van alle Carsaijen, hoe die genaamt sullen moogen zyn, Engelsche, Noordsche, Schotsehe, Peltschepleijne en andere korte en lange, wit of geverwt, sal den pagter ontvangen van het stuk Art. 7. En van alle andere laakenen komende van buyten de voorschreeve Provincie, -hier onder niet gespecifieert, weerdig zijnde booven de dertien ponden Vlaamsch, sal meede betaald worden als voorschreeven. Maar soo eenige questie op eenige laakenen souden mogen vallen van de waarde, soo wel van de voors. Engelsche laakenen als andere voors., sal den pagter deselve laakenen of laaken moogen na hem nemen voor oen pond Vlaams dierder dan den prijs word aangegeven, 2) hetwelk te verstaan is van alle de aangegeven laakenen van eén merk en eenen prijs. Art. 8. Item van alle Vlaamsehe laakenen buyten de voorz.. Provincie gemaakt als Kepers, Emmekens, Bellen, Wolfkens, Kenv pensche breede hoornsche, Maseysohe, lang omtrent dertig ellen en diergelijke sal betaald worden Art. 9. Item van alle Munstersche, Limburgsche, Weselsche, Eupensche, Oostersche Dulksche en diergelijke prijsen sal voor elk stuk betaald worden Art. 11. Item van alle Voerlaakenen buyten de Provinciën gemaakt als Blaaulijsten of 4. Loon Art.. 12. Van de 1,2.3 loot Britsche en gelijke, mitsgaders van Offenbrugsche en Pylaakenen, ook van de Weselsche Voerlaakenyen van het stuk Art. 13. Hem van alle Bayen buyten deese Landen gemaakt hoe die zijn of gen worden van elk stuk Art.. 14. Hem van alle Lappen buyten deese Landen gemaakt sal betaald worden voor de waarde der selver den twintigsten penning 3. Art. 15. Hem van alle gemaakte Meert eren die van buyten inne w-orden gebragt als Wambaysen, Geleyboren Heer' Mandilgis en'andore sal mede betaald worden den twiötigsten-pennii Art. 16.. Item van gelijken sal den Pagter volgende deese Ordonnatie den Impost ontvangen van alle de uytheemsohe Laakenen, het zij geheele of halve, die hij ten ingang van sijnen pagt sal bevinden in de Pakhuysen, Winkels van de Grossiers of Koopluyden en van alle laakenen, die in de bereydereyen, verwereyen, bij uytslijters of wansnijders bevonden sullen worden, die den Pagter terstond sal teekenen met sijn teeken of loot. Art.. 17. Bn sullen alle grossiers, kooplieden en andere eenige laakenen op doemde binnen drie maanden na dat deselve opgedaan sullen zijn gehouden meesen aan den pagter te betaalen den impost van deselve of bewjjs doen van het versenden der selvac laakenen. Art. 18. En opdat alle f randen te boeter moogen worden voorgekomen en verhoed, soo en sal niemand van wat qualiteyt of conditie hij sij, die eenige laakenen komende van luyten de voors. Provinciën op of in moogen doen. nogte werken in eenige huysen „winkels, Pakhuysen of kelders hoe die soude moeten sijn, nog te lossen, nog te doen lossen, in eeniger manieren .hetzij uit schepen, wagens, karren, of van houtdraagers ten zn het selve almooren den pagter of sijnen gecommiteerde aan zij gegeven, soo wel in de quantiteyt als qualiteyt van deselve laakenen en dat hij van den pagter hebbe verkreegen en Biljet inhoudende quantiteyt en qualiteyt van deselve laakenen als vooren, opdat de pagter daar present mag koomen, of sijne gecommiteerde senden omme te sien of deselve accordeeren met het aangeeven van de Biljetten en omme deselve gelost te worden aan beyde de eynde op poene soo iemand anders bevonden soude moogen worden eenige laakenen op off ingedaan te hebben, het waare wie het soude mooge sy'n, kooplieden, grossiers, burgers of vreemde, geen uytgesondert op do verbeurte van deselve laakenen en daarboven op elk laaken te verbeuren vijf en twi-n tig ponden van veertig grooten, boven de boete en poenen in den placaate begraepen op de contraventeurs van de' gemeene landsimposten gemaakt en gepubliceert. Zoo gaat de ordonnatie voort en regelt in 38 artikelen onder meer ook den verkoop op de jaarmarkten en teruggave van den impost van lakens, dié weder onverkocht uitgevoerd worden. Voor de markten werd de twee en dertigste penning geheven. Een gezworen lakanwerker werd in den arm genomen bij he£ bepalen van den prijs. Wij zullen den lezers van het verdere lezen dezer ordonnatie verschoonen, trouwens het geheel is strikt excaet opgesteld om mogelijke frauden te voorkomen en daardoor al even ongenietelijk als onze hedendaagsche juridische breedsprakigheid. Een zelfde ordonatie bestaat er tevens voor de gouden en zilveren lakenen .fluweel, damast en satijn. Deze ordonnatie behelst slechts 10 artikelen, --- BB———¦¦—IBH^H—HB—¦MBBSSI . - Ziet onze advertentie op bladz. 4, 3e Blad Fa. G. Meelis i numm in in— i iiiiiiii umi ¦¦¦wrwiiirnimimi --- TILBUEGSCHE MIJMERINGEN. In het jaar 1850 kreeg Tilburg bezoek van eene jongedame, die zich Elise noemt. Zij was de gast van den Tilburgschen Dominé Dr. Schold, een zeer populair man die vele historische en letterkundige werken geschreven heeft, w.o. het maatschappelijke leven onzer voorouders in de 17de eeuw, en die bij de oudste onder ons nog wel bekend, zal zijn. Deze jongedame lieeft hare gewaarwordingen over Tilburg op schrift gesteld en zegt over onze oude lindeboom het volgende: Hier treffen wij weder een van die merkwaardige boomen aan, die nog spreken van de dagen toen het merkxveld raadhuis en gerechtshof was, toen het ruischend looverak de volksvérgadering dekte, die onder de linden was zaamgevloeid. Het is een lindeboom van wonderbaar fatsoen 4, niet alleen is zijn ontzettend zwaren stam van een zoo zonderlinge gedaante, dat hij aan een saamgewassen groep van verscheidene stammen' doet denken, maar niet minder vreemd is ook het uitschieten zijner reuzenarmen die rondom gesteund door paal en latwerk zich verbazend wijd uitstrekken. Slechts een enkele tak mocht zijne natuurlijke richting, zijn aandrift naar boven volgen en zich fier van de aarde verheffen. Zoo gaat hij dan onbezweken voort en poogt zelve al hooger en hooger te stijgen, wat ook de twijgen rondom hem belemmere of binde, die allen zoodanig gesnoeid en geleid zn'n .dat zh' den boom het vreemdsoortig aanzien geven van een ontzaglijk groote Chineesche parasol. Hier heeft het snoeimes zich verlustigd en triomf gevierd' in de stoute oefening der natuur mismakende konste, die de wiegelende ' veerkrachtige stammen 'met het los en luchtig loover, dat al schommelende en zwevende stoeit en speelt, spreekt en zingt, tot een bewegingtentzeil, tot een stijve piramide heeft geteneerd. Voorjaarskoelte, najaarsstormen! lokt vrij en uit een stam, die duizendmaal zijn idde, die duizendmaal zijn loof voor hen, die wreed zijn nog wijder strekten; zijn armen die hij vriendelijk uitbreidt om arm en rijk gelijk te dienen zijn armen, die geslachten dekten, geslachten die kwamen, geslachten die gingen, die als kinderkens huppelden om dien stam, die verwelkten en zijn afgevallen als de duizende bladeren des booms, die zich hebben gemengd in de aarde met het gebeente der. menschen. De Tilburgenaren houden hun vriend in waarde. Moge hij ook niet meer, als weleer, belangrijke beraadslagingen beluisteren, is hij sinds lange banneling in den raad en mag hij geen getuige meer ziin van de behandelingen der aang?lcg:nh d n d;s volks, hij is nog nuttig in zijn grijsheid en overschaduwt vriendelijk de keepers en verkcopers-, die zich onder zijn lommer verzamelen. Zijn stam is zorgvuldig ontruimd en tegen iedciv bolaedig'ng- beschut. Wel gaat men voort in het onderhouden,van zijn wangestalte, maar 't is een noodzakelijk' kwaad, wat eens vergroeide is niet meer om te buigen en het leelijke wordt ten laatste vaak mooi door merkwaardigheid'" 5) --- Een bezoek aan de firma Gebr. Diepen. De jonge dame beschrijft in haar mijmeringen ook een bezoek aan de fabriek van-de heeren Gebr. Diepen.. Zij zegt daaromtrent: Door de vriendelijkheid van den heer Diepen werd ik in de gelegenheid gesteld om in zijne belangrijke lakenf abriek de wol te zien bewerken, van de eerste zuivering in den schrobbelmolen af. (Kwezeltjes heeft zjj blijkbaar niet bezocht), tot aan de laatste persing van het gedecatiseerde laken in de hydrolieke pers. Hoe stond ik verbaasd over de vereeniging van zoovele onderscheidene werkzaamheden op ééne fabriek, werkzaamheden, die vroeger zooveel verschillende handteringen uitmaakten, hier in onmiddelil'k verband gebracht. Hoe staarde ik op die menigte van raderen, van spillen en hefboomen, alle bewogen als door eene onzichtbare macht. Er is iets ontzettends in dat aanwenden van natuurkrachten, dat berekenen en gebruiken van wetten der schepping toegepast op groote werktuigen. Het oorverdoovend bonzen en dreunen, het 'snorren en trillen, het klepperen en knetteren van zoovele machines verwart den beschouwer in het eerst, maar daaraan na eenige oogenblikken gewend, staat hij nadenkend stil, om ieder werktuig in het bijzonder te bewonderen. Ik durf mij niet aan do beschrijving van schrobbelmolens en kaarden wagen, noch schetsen hoe een eenig man een werktuig in beweging brengt dat 240 draden tegelijk spint, maar ik raad een ieder waar hij kan fabrieken te gaan bezoeken, om eenigszins op de hoogte te JVjvon of te komen van 't geperfectioneerd fabriekswezen; om te zien hoe groote gaven God den menschen heeft geschonken, en welk een wereld van gfidachten Hjj in een klein menschenhoof d heeft weggelegd." 6) Juffrouw Elise heeft nog veel over Tilburg gJmjjmerd, wat zij merkte omtrent het heimwee naar den grooten Koning Willem II. Zy heeft zijn sterfhuis gezien, voor het nieuwe paleis gezucht: „Wiens zal het zijn?" Merkwaardig is hoe groote waardeering zij heeft voor de jonge stichtingen van Mgr. Zwijsen, de Tilburgsche bijzondere scholen, mogelijk daarover een volgende maal. 1) Het innen van belastingen of invoerrechten werd vroeger vaak aan den meestbiedende verpacht. 2) Bij verschil'van meening omtrent den prijs kon de bezitter dus het stuk. laken den pachter laten houden, doch een pond boven den aangegeven prijs. Ongeveer zooals dat door de Tilburgsche fabrikanten in de laatste jaren met België nog wel eens gebeurd is. 3) Dus van elke gulden niet mindert 5 cent. 4. Een fraaie litho A. v. Straaten, voorstellende de hoofdwacht van Tilburg pl.m. 1840, toont den boom in dien grilligen vorm. Deze litho is thans in bezit van Dr. Goossens, rector der R. K. Leergangen. 5) Die jongedame moest nu, na 75 jaar nog eens komen kijken. Jammer, dat zij den boom in den winter, van bladeren ontdaan, gezien heeft. Zu' schatte den boom op duizend jaar In 't jaar 1690 deelde een reiziger reeds mede, dat de boom wegens ouderdom door balken moest ondersteund worden. 6) Een heel andere taal als in een der vorige raadsvergaderingen. Over 't algemeen staan de fabrieken .van heden niet achter bij de moderne techniek. --- Buitenland. BELGIE. Een verklaring van Minirler Vandervelde, Nieuwe rechtstreeksche onderhandelingen onmogelijk. Minister'Vandervelde heeft aan de „Eroile Beige" in antwoord op een desbetreffende vraag verklaard, dat hij niet kon mededeolen, welke houding de Belgische regeering zal aannemen, maar dat het zeker was dat nieuwe rechtstreeksthe onderhandelingen tusschen Nedeièand en België. onmogelijk waren. Men kan zeggen, zoo voegt het blad er aan toe, dat langs diplomatieken weg door België een beroep zal worden gedaan op de Engelsche en Fransche regeering, die trouwens op de hoogte werden gehouden van alle onderhandelingen. Het vraagstuk zal thans een uitgesproken internationaal karakter aannemen. --- ZWITSERLAND. De a.s. Ontwapeningsconferentie. De voorbereidende Ontwapeningscommissie zette gisteren haar algemeene beschouwingen over de ontwerpen-Cecil en Boncour voort en hoorde een verklaring van den Griekschen vertegenwoordiger, dia evenals de vertegenwoordigers van Zuil- Slavië en Tsjecho-Slowakije aandrong op grootere veiligheid als een tegenwicht voor ontwapening. De Kleine Entente-mogendheden aanvaar den onvoorwaardelijk de controle-voorstellen-Boncour. Behalve de Nederiandsche gedelegeerie Rutgers voerden nog de Chinees Sjoe, ds Zweed Hennings en de Belgische senator De Brouckère het woord. Hennings meent, dat de beperking van de landmacht, zich ook moet uitstrekken tot de „reserves instrültes" aangezien dgze waarde hebben voor een aanval. Zweden wil de beperking van de zeemacht ki het algemeen toepassen op de globale tonnage, doch dit beginsel bij de groote marines aanvullen met een beperking per categorie. Daarenboven stelt Zweden voor, dat alle landen van te voren voor een vaste periode hun marine-constructie-! plannen bekend maken. Berperking van het marinepersoneel zou kunnen geschieden door het aannemen van een zekere verhouding tusschen effectief en tonnage. Bij beperking van de luchtstrijdkrachten dient uitgegaan van het standpunt, dat de ontwikkeling der civiele luchtvaart niet geremd mag worden. Als criteria stelt Zwedoa voor de motorische kracht en eventueel d 9 tonnage van alle luchtvaartuigen. De zitting werd besloten met een lan.ïd rede van De Brouckère die in den breeds de groote moeilijkheden verbonden aan de afbakening der „réserves instruites", naging. Hij maakte in verband met België's speciale positie een tweetal reserves op het plan-Boncour betreffende de beperking va*i de luchtstrijdkrachten en het materieel, eu verklaarde dat België geheel bereid is, elke internationale controle te aanvaarden. Boncour sprak de hoop uit, dat do commissie de oplossing der verschillende vragen zal zoeken in een publieke zitting cd niet in geheime comités. --- ITALIE. Gouden priesterfeest van Kardinaal Mistrangelo. Zondag is te Florence, naar de Msb. meldt, op bijzondere wijze het gouden priesterfeest van den aartsbisschop herdacht, van Kardinaal Alfonso Maria Mistrangelo. Kardinaal Mistrangelo, een in Italië zeer geziene prelaat, is uit Ligurië afkomstg eu in 1852 te Savona geboren. Op jeugdig* u leeftijd trad hij in de orde der Scuole Pie (Scolopi-paters). Hij onderscheidde zich van dèn aanvang af door zijn intellegentie en ga leerdheid, zoodat de orde, welke zich speciaal aan het onderwijs wijdt, een zeer gewaardeerde kracht in hem bezat. Aan verschillende colleges gaf Pater Mistranglo onderricht, speciaal in de literatuur. In December 1892 evenwel benoemde Paus Leo XIII hem tot bisschop van Pontremoli en op 27 Maart 1899, als opvolger van karc'i naai Agostino Bausa, tot aartsbisschop vaD Florence, waar men hem 6 December 1915 tot kardinaal zag verheven. Man van groote cultuur, uitstekend redenaar, kunstkenner bij uitnemendheid, heeft aartsbisschop Mistrangelo een immensea invloed uitgeoefend op den bloei van zijn heerlijk diocees Florence. In de beroemde kathedraal de Santa Maria del Fiore, is des morgens een Pontificale Hoogmis gecelebreerd. De anders zoo koude dom thans tot in de hoeken gevuld straalde van licht en kleuren Rond liet priesterkoor brandden honderden kaarsen in candelabers van Venetiaansch kristal, bewogen zich de vaandels der talrijke vereenigingen, die afgevaardig-i den hadden gezonden. Des middags had in het aartsbisschoppelijk paleis een groote receptie plaats, waarop o.m. de Podesta Garbasso verscheen, ais mede de militaire en burgerlijke, mitsgaders fascistische gezaghebbers kwamen, die overigens reesd in den dom aan. de feestviering' door hun tegenwoordigheid luister haddea bijgezet. --- FRANKRIJK. Minislterszoon oplichter. Dezer dagen was een zekere Paul Louis Pruvost onder verdachte omstandigheden uit Dinard, waar hij bankbeambte was, verdwenen. Hy had een 17-jarig meisje waarmee hü verloofd was, meegenomen.. Pruvost* had aan de ouders van het meisje een brief geschreven, waarin hjj zeide: „Tk heet noch Pruvost, noch Dahan. onder welken naam ik mn' mijn correspondentie liet toezenden. Gebiedende redenen, die mij hebben genoopt, mijn identiteit verborgen te houden, noodzaken mij thans, naar den vreemde te vertrekken. Ik neem uw dochter mee, ik wil haar gelukkig maken". De politie, die een onderzoek instelde, wist te achterhalen, dat Pruvost, alias Dahan, alias Alart of Molitar, of Smedts, of Bernstein etc. in werkelijkheid was Eo,bert, Antoine Eugène Arnold Avaert, geboren 13 October 1891 re Antwerpen en zoon van den vroegeren Belgischen minister van oorlog. Avaert, een elegante jongeman, die vloeiend vijf talen spreekt, is een goede bekende der Belgische en Fransche politie. In het verleden is hn' dikwijls met de politie in aanraking geweest. In , België was hij indertijd tot vijf jaar gevangenisstraf veroordeeld voor verschillende misdaden, o.a. een oplichterij ten bedrage van 197.000 frs. en in Frankrijk tot twee jaar gevangenisstraf wegens misbruik van vertrouwen. Gedurende zijn overbrenging na sel had Avaert echter weten te pen. Naar Pai .^gekeerd, had'hij nie* ¦we misdaden, aan zïjn zöndenregïster toegevoegd.. Door talrijke handelaarsi had hij zich bontwerken, juweelen en andere luxe voorwerpen laten leveren zonder te betalen. Na zich met een meisje van goeden huize te Parijs verloofd to hebben, was hij er met zijn uitverkorene, e^nals dit later te Dinard was geschied, vandoor gegaan, niet dan na aan haar ouders 80.000 frs. afhandig gemaakt te hebben. De politie slaagde er intusschen in zijn spoor te ontdekken en wist hem te arresteer en. ---