De opbrengst der Rijksmiddelen De Rijksmiddelen hebben in Sept. f 39.988.800 opgebracht tegen f 41.549.527 in Sept. 1926, of f 1.563,600 minder dan verleden jaar. Voor de eerste negen maanden van 1927 was er echter. bij een opbrengst van f 379.533 000 een voorïeelig verschil van f 14.669.000. Het groote verschil zit in de opbrengst der dividend en tanüèmebelasting, die in September 1926 ruim 4 millioen opbracht tegen nauwelijks 1 millioen in September van dit jaar. Hieronder volgt de opbrengst der voornaamste middelen in September 1927 en Sept. 1926 : Sept. 1927 Sept. 1926 Grondbelasting 934.527 982 279 Inkomstenbelasting 6.191.108 5.251.616 Personeelebelasting 3.517'.14t 3.724 585 Dividend en tantièmebel. 3.H01.568 4 036 372 Vermogecbelastiug .093 598.916 Suiker 4.485.759 4,012.218 Wijn 594 573 589.018 Gedistilleerd 4.126 967 3.969.140 Zout 166 241 181.878 Bier " 1.189 896 1.160.379 Geslacht 919.989 852.887 Tabak Ï139 230 1.988 229 Rijwielen 14 376 15 762 Zegelrechten 2.279.921 2.349.104 'Registratierechten 1721308 1.971219 Successierechten 3 621.776 3.918.477 Invoerrechten 5.291.136 4.837.381 --- VERLAGING VERMAKELIJKHEIDSBELASTING. AMSTERDAM, 18. Oct. Naar ons wordt medegedeeld heeft het hoofdbestuur van den Ned. Bioscoopbond besloten overal in den lande opnieuw krachtig te gaan werken voor aanmerkelijke verlaging der vermakelijkheiusbelasting. In de allereerste plaats zal de bond een actie richten tot de gemeenten waar een percentage van meer dan 10 pet. aan 'vermakelijklieidsbelastiiig wordt gehe- Reeds heeft het bestuur de sluiting der bioscopen te Sittard aangekondigd, waar eenige maanden geleden door den raad van dezo gemeente besloten is de vermakelijkheidsbelasting tot 30 pet. te verhoogen en bovendien de toelating in bioscopen voor personen beneden de 18 jaar te verbieden. Volgens de Ned. Bioscoopbond is een bioscoop-exploitatie onder zulke bezwarende omstandigheden niet meer mogelijk. In verband hiermede zijn voorbereidende maatregelen getroffen om onmiddellijk nadat de nieuwe verordening betreffende de verhooging der vermakelijkheidsbelasting in werking treedt de bioscoop-exploitatie te Sit> tard te doen staken. --- Onze bankiers. „Onleesbaar". Wij lezen in de „Middelburgsche Crt"; Bij de Memorie van Antwoord inzake de Overeenkomst van het Rijk met „de Schelde" is gevoegd een afschrift van de gewijzigde •overeenkomst. Daaronder staat: De ondergeteekenden, commissarissen der geldleening bedoelde in de akte den 29sten Juli 1926 verleden voor Johannes Christoffel Paap, notaris ter standplaats Vlissingen, verklaren tegen bovenstaande overeenkomst geen bezwaar te hebben. Amsterd. Bank Rotterd. Bahkver. fget.) onleesbaar. (get.) onleesbaar. fget.) onleesbaar. Zoo staat 'het er letterlijk, gedrukt! Is het niet kras in een staatsstuk, ten eerste, dat die bank-vertegenwoordigers zoo onleesbaar onderteekenen, en ten tweede, dat er niet van departementswege geïnformeerd werd wie'dat waren vóór het afschrift aan rle Kamer werd voorgelegd? --- Regularisatie en Werkverruiming in het Schildersbedrijf. Het Comité voor Begularisatie en Werkverruiming in het Schildersbedrijf, samengesteld uit de Bonden van Schilderspatroons en Schildersgezellen, heeft besloten in de komende maanden een krachtige propaganda te voeren voor werkverruiming en voor hef verrichten van schilderswerk, ook in najaars- en wintermaanden. Voor dit doel zijn o.a. een aantal affiches gemaakt, die. over geheel Nederland zullen worden verspreid, om op daarvoor aangewezen plaatte worden aangeplakt. In het schildersbedrijf heerscht telken jaro in de najaars- en wintermaanden een zeer groote werkloosheid. Duizenden bedrijfsbeoefenaren zijn er vaak gedurende langen tijd zonder arbeid. De schilderspatrcon ziet zich genoodzaakt zijn personeel óf geheel te ontslaan, óf voor een belangrijk deel in te krimpen. De schildersgeze!.r is gedurende maandenlang vaak aangewezen op uitkeering van steuncomité of werkloc-zehkas. Die werkloosheid is voor een belangrijk deel te wijten aan het feit, dat het een ingeroeste gewoonte is, om alleen in de zomermaanden te laten schilderen. Er worden niet, dan in liet uiterste geval ook in den winter nog opdrachten aan den schilder gegeven. Aan den anderen kant laat men liet in uitvoering- geiven van sohilderswerk na, of stelt het jaar op uit, omdat het geld kost. Wanneer men eens in de verschillende steden in oogenschouw neemt, hoe verveloos de woning-en er dikwijb, zoowel- van binnen als van buiten uitzien,' kan men dit conrtateeren. Teveel wordt uit het oog verloren, dat men juist door het voortdurend uitstellen van het onderhoud, zijner woningen, later op des te grooter kosten wordt gejaagd. Verveloosheid leidt tot verwaarloozing- en wanneer de tijd komt, dat men den schilder toch moet laten roepen, dan zullen de uite;a-ven de tes grooter zijn. Ook wordt te weinig bedacht, c{at sehilderswerk ook in den winter — extra uitzonderingen daargelaten — zeer goed kan worden uitgevoerd. Vooral met de ingrijpende veranderingen, die er hebben plaats gehad op het gebied van verlichting en verwarming, kan aan binnenwerk zonder eenig bezwaar haast altijd worden gewerkt. Electrisch licht, eleetrische of centrale verwarming maken dit in alle opzichten mogelijk. Daarbij kan in de najaacsmaanden veei buitenwerk in uitvoering komen. Ook mogen wij de aandacht er wel eens op vestigen, dat het werk van den schilder leidt tot verfraaiing van de woning en hij ydie prijs stelt op een gezellige, goed ingerichte woning, zal ook aandacht moeten wijden aan mooi on tevens goed schilderwerk. Het Comité is er van overtuigd, dat, wanneer met bovenstaande feiten voldoende rekening wordt gehouden, er heel wat meer werk voor den schilder zal komen en de werkloosheid belangrijk zal afnemen, want de beste werkloosheidbeistrijding is ten slotte nog altijd het in uitvoering geven van productief werk. Het Comité mocht voor de uitvoering zijner plannen den zeer gewaar deerden steun van Zijne Excellentie den Minister Van Ar•beid, Handel en Nijverheid ontvangen. Op -het goede voorbeeld der Regeering kunnen gemeentebesturen en particuliere cliënhet doel van het Comité steunen door aan aan den aandrang gevolg te geven en schilderwerk, dat men binnenkort toch van plan was te laten behandelen, in uitvoering te geven. --- Feuilleton De Zaakwaarnemer De huisknecht was bij het toeslaan van de deur naar beneden gekomen en zag zijn meester klesnat, maar gemoedelijk. — Ja, ïk heb 't net te pakken gehad, William, zei hij, en ik ben als een poedel. Wat een vreeselijk noodweer, hm? — Ik ga mij gauw wat verkleeden, en dan oen stukje eten. Wat koud vleeseh maar — wat 't eerst klaar is. Ja, je kunt mijn jas wel ineens meenemen. Tegelijk ontdeed hij zich van dit druipende kleedingstuk. — Ik verwacht van avond nog den heer Morris, zei hij. Die zal waarschijnlijk al gegeten hebben; maar, zoo niet, dan kan er zeker in de keuken nog wel iets voor hem worden opgewarmd O ja — en meneer Milis komt ook -om half tien — of waarschijnlijk al vroeger, want ik kar> niet denken dat hij onder die donderbui te voet van Faliner gekomen is, zooals zijn plan was. Maar zoodra hij komt, moet je hem dadelijk bij mij laten. Hij is toch niet al hier geweest, terwijl ik uit was? — Neen, meneer, zei Williams. Wilt u bijgeval een warm bad nemen? Neen, geef me maar wat droge Heeren en een half uur later deed hij zich te goed aan een eenvoudig doch smakelijk avondmaal. De huishoudster had hem een groentensoepje opgediend, daarna koud lams•h met asperges en andijvie-salade, en tot nagerecht aardbeien met room en een beschuitje' met kaas. Eenvoudig als deze maaltijd was, pastte hij juist bij den smaak van den heer Faynton, die dan ook aan het een en ander volle eer bewees, en juist bezig was zich een derde glas portwijn in te schenken, toen Williams weer verscheen —_ De heer Ashton, kondigde hij aan, en hij hield de deur open. Morris trad binnen, zonder den gastheer te begroeten. Hij was in smoking, als voor een diner. — Is hij er nog niet? was zijn eerfste woord. — Mijn beste jongen, riep meneer Eaynton, opspringend — wat ben ik hjij datf ik je zie. Ik heb mij den heelen namiddag al ongerust over je gemaakt Wil je een glas port? Morris lachte — een lach als van zeven duivelen. — O ja. Om op zijne gezondheid te drinken, smaalde hij. Hij liet zich op een stoel vallen en leunde met de ellebogen op de tafel. Hij dronk het glas port leeg als water, en zijn gastheer vulde het terstond weer. — Ach ja — ik herinner mij dat je van port niet houdt, zei meneer Faynton. Wat anders mag ik je aanbieden. — Dank u. Het js mij alles hetzelfde, antwoordde Morris. Ik versmacht van dorst. — Hob je al gegeten? vroeg de gastheer. — Ja. Of — een — 'k geloof 't niet Ik heb geen honger. De pendule op den schoorsteenmantel sloeg. — Half tien, zei Morris, zijn glas weer vullend. U verwacht hem nu, met waar? — Jawel, — maar — wat zal ik je zeggen? Een man van de Hok is Milis nooit geweest. Gedurende het volgende kwartier zaten dia twee haast zonder een woord te wisselen. Van buiten kwam het kletteren van den regen op de heesters in den tuin, — en wederom sloeg de Hok. Morris, die in het eerst heel stil had gezeten, begon nu te schuifelen en zich te verdraaien op zyn stoel, Nu en dan dronk hij eenslokje van den portwijn, dien de gastvrije heer Faynton niet ophield hom in te schenken, en telkens stak hij eene sigarette aan, die hij dan weer liet uitgaan, Maar toen nu de Hok' tien sloeg-, sprong hij op. —• Wat kan er zijn gebeurd? vroeg hij. Kan hij dcii trein hebben gemist? — Om hoe laat had hij moeten aankomen? — Hij had willen uitstappen te Falmei-, zei meneer Faynton, met eenigen nadruk op. dit woord — om kwart voor zeven. Dan wilde hij van cfaar naar huis wandelen. Morris keek met een verbaasden blik o». — Maar, zei hij* — dan — dan zou ik hem hebben kunnen tegenkomen. Ik ging daar namelijk heen, om aan Sir Eichard te zeggen dat u -morgen komen zoudt. — Heb je dan niets van hem gezien? vroeg de notaris. — Neen, natuurlijk niet. Anders Er was haast geen sterveling' op den weg-, en het onweer kwam opzetten. Hij.wilde waarschijnlijk over de duinen gaan, is 't niet? — Waarschijnlijk. Hoewel het duinpad eerst een tien minuten gaans achter Falmer begint. De kjok wees nu kwartier over tien. Morris ging naar de deur. — Ik ga aan zijn woning vragen of hij daar is ,zei hij. — Dat is onnoodig-, antwoordde de notaris. Ik zal telefonêeren._ Het instrument hing _ in een hoek van de kamer, en zonder plichtspfcgingcn werd de bediende van Milis opgebeld. Hij berichtte dat zijn patroon nog niet terug was, maar dat het, naar hij had gezegdi zeer waarschijnlijk laat worden zou. — Ilh had toch eene afspraak roet u tegen half .tien? vroeg Morris weer. — Ja, Ik begrijp niet wat hem zoo langkan hebben opgehouden. Morris liep weer driftig naar de deur. — Ik geloof dat u mij voor den gek houdt, zei hij. TJ stuurt mij maar met een kluitje in 't riet. Ik geloof dat htf al dien tijd al in zijn woning is. Ik ga, er heem om te kijken. Voor meneer Faynton hem kon tegenhouden, was de jonge man de trap al af en de straat op, zonder jas en hoed in den piassenden regen. De heer Faynton kon den jongen man niet naloopen' over 'de natte straat. Hij keerde dus in zyne kamer terug en ging. weer zitten. Morris wa.s werkelijk geheel' buiten zichzelf. Die ontdekking van Mill's gemeenheid scheen hem geheel van streek te hebben gemaakt. Heftig en opvliegend was hij altijd — maar heden avond was hij ook nog achterdochtig, zoodat hij- zelfs Faynton schoen te ¦wantrouwen. En — een verschijnsel dat Faynton vroeger nooit had waargenomen —- het jonge mens.ch had in dat halve; nui; wachtens bijna een heolq, ¦flesch port uitgedronken. Het avondblad lag open gesneden voor hem op do gewone plaats; maar wel vijf minuten lang nog sloeg do heer Faynton. er geen acht op — hoewel avondbladen,, inzonderheid het .beursbericht, zoo allergewiehtigst nieuws voor hem konden bevatten. Maar iets anders — de vreemdheid van Morris, vooral, en eene pijnlijke spaniimg over de vraag hoe deze fatale knoop zich loswikkelen zou — maakte hem bezorgd, zoodat hij, zelfs toen hij eindelijk het blad opensloeg en bespeurde dat Boston Koper sinds gisteren een vol percent gerezen was, slechts eene flauwe trilling van voldoening voelen kon. - . Het duurde echter niet lang", of Morris was alweer terug, met druipende haren en doorweekte Heeren. — Hij, is nog niet terug zeide hu. Ik ben door zijn kamer-gegaan en heb mij met eigen oogen er van overtuigd — hoewel ik geloof dat ze mij voor gek versleten. Ik heb alles doorsnuffeld. — Dat moesten ze toelaten. En morgen in de vroeg-te ga ik er weer heen — en als hij er dan nog niet is, dan ga ik naar Londen en zoek hem daar. Ik kan niet waehton. Ik kan waarachtig niet wachten — ik kan niet. Meneer Faynton _ keek hem eerst eens ernstig aan, en knikte toen. — Ja ja, zei hf — ik kan) mij in| je geval verplaatsen, Morris, Ik begrijp ook met wat er met Milis is gebeurd. >Geen ongeluk toch wil ik hopen en vertrouwen En nu, mijn beste jongen, laat mij je smeeken om terstond naar huis te gaan. Trek je natte Heeren nit en ga naar bed. Je zult anders je dolle driftigheid nog met een ziekte moeten bezuren. . — Ik zal 't hem laten bezuren, zeide Morris. Morris was inderdaad naar 's 1 heeren Faynton's raad (hoewel niet ten gevolge van diem raad), rechtuit naar zijns moeders huis aan Sussex Square geloopen, had zijn natte plunje uitgegooid en was naar bed gegaan. Nauwelijks lag hij daar, of hij viel in een diepen' slaap — zoo vermoeid was hrj. En in dien slaap droomda hij een zonderlingen droom, — een droom van buitengewone klaarheid en levendigheid — een dier droo> mm ,die niet, zooals met da meeste drootman het geval is, reeds vergoten zijn waaneer men aan de wasehtafel staat, maan die zich mpb ongemeene vastheid in hef geheugen prenten. Hij reed — goo droomde hij — in zijn! auto langs den weg, die van het station! Falmer' voorbij Falmer Park naar Brigtonj voert. Juist had hij van Sir Richard's lipgehoord, wie het was, die hem zoO gemeen belasterd had; maar in zijn droom' voelde; Krij geen wrok daarover. De zaak scheen voor een hoogeren rechter te zijni gebracht, dia zekerlijk gereehto straf zon oefenen. Dus voelde de droomer dat de zaak hem' rechtstreeks niet verder aanging —dat hij! slechts een toeschouwer was bij hetgeen etf nu gebeuren ssqu. Gehoorzamende _ aan eert innerlijken drang .stuurde hij zijn motos over hot grasveld achter het tuiimianshuisi^ zoodat do car daar van de wegzijde onzichtbaar was, stapte uit en wandelde langsl da parkschutting ,die evenwijdig liep met met den weg. J Aan den zuid-oosteluken hoek van hefj park bleef hij staan, en keek langs denJ weg. die hier kaarsrecht benedenwaarte: glooide en over een grooten afstand zichtbaar was. Langs den anderen kant vaoi den weg liep dé spoorweg-, en Morris kon> in de donkere, maar toch wonderbaar Hare lucht, heel duidelijk het station zien. Terwijl hij zoo tuurde, zag hij een rook je opstijgen.' en een oogenblik later een teem bmncnloow pen __ €en trein in de richting naar Brigtonj. Slechts één reiziger stapte er uit, en dié* kwam uit het station den weg* af. Deze reiziger was zelfs op dien afstand reeds terstond herkenbaar. In zijn droom voelde; Morris, dat hij verwacht had dien man urfi den trein te zien stappen en langs droi weg te zien gaan. Het ganscha voorvaï leek hem als voorbeschikt. Hij hoorde ook reeds .zonder uit te kijken, des reizigers voetstappen naderen. --- De Olympiade Postzegels. Naar het „Vad." verneemt zullen de postzegel, die de Nederiandsche posterijen voor de a.9. Olympische Spelen uitgeven, verschijnen in waarden van 2, 3, 5, 71/*, 15 en 30 cent. Ze worden ontworpen door Fokko Mees en L. O. Wenekebach. Mees maakt de postzegels van 2, 5 en 15 cent met voorstellingen van een ruiter, schermers en een roeier, en Wencebach van 5 7]/8 en 30 cent met een athleet. De postzegels worden uitgevoerd in offsetdruk. --- De Moord bij Maastricht. Een der verdachten op vrije voeten gesteld. Naar wij vernemen is een der belden van den moord op den jeugdigen Moermans te Maastricht verdachte personen, zekere D uit de hechtenis ontslagen. De tweede evenwel, zekeren 0. wordt nog vastgehouden. --- Doodelijk ongeval. De 18-jarige arbeider J. K. werkzaam aan de fabrieken van de Muinck-Keijser te Zuilen is door een staalblok aan den hals " getroffen en was terstond dood. --- RECHTSZAKEN. Hazardspel. Voor den Hoogen Raad der Nederlanden is een civiel proces aanhangig over <\& navolgende kwestie. De partijen H. en W. zijn tezamen overeengekomen dat een hunner met een bedrag van f 10.000 naar Monte Carlo zou gaan om daar voor gezamenlijke rekening met dat geld te spelen. Die f 10.000 hadden ze voor dat doel bij een bank opgenomen. En er is ook gespeeld, doch over die kwestie is tusschen hen ongenoegen ontstaan. Ten slotte heeft W. van H. in rechten gevorderd een bedrag van f 3800, wat hem uit dien hoofde nog zou toekomen. Het Gerechtshof te 's-Hage heeft evenwel die vor dering ontzegd, omdat bij een overeenkomst tot het spelen van hazardspel, onder de omstandigheden als hier aanwezig, n.l. dat zal gespeeld worden door personen, die zelf geen kapitaal bezitten, maar voor dat doel geld bij een bank gaan opnemen, ongeldig acht als te zijn in strijd met de goede zeden. Tegen deze uitspraak is door de verliezende partij cassatie aangeteekend en dientengevolge zal nu binnenkort ' ook de Hooge Raad hebben te beslissen over de vraag van al of niet civielrechtelijke onzedelijkheid van hazardspel. AMSTERDAM, 18 Oct. Het gerechtshof alhier heeft heden arrest gewezen in de zaak van den 28-jarige vroegeren geniemente klerk, afdeeling visch, van de Centrale dienst va-n leTensmiddeleii-voorziening te dezer stalde. Het hof heeft het vonnis der jeichtbank, waarbij beklaagde tot 3 jaar gevangenisstraf was veroordeeld met aftrek van 3 mmaanden voorarrest vernietigd en opnieuw recht doende verdachte veroordeeld tot 2 jaar en 6 maanden gevangenisstraf met aftrek van preventieve hechtenis en bepalende dat de op de beide verdachten in beslag genomen som gélds Ken bedrage van ruim f3OOO aan de gemeente zal worden teruggegeven. Daarna heeft het Hof arrest gewezen in de zaak tegen den gewezen 55-jarige klerk kassier bij de gemeente-vischvoorziening. Hij was door de 4e Kamer der Rechtbank veroordeeld tot 1 jaar en 6 maanden gevangenisstraf, met aftrek van 3 maanden preventieve hechtenis. Evenals in de vorige zaak waren zoowel verdachte als substituut off. van Justitie in hooger beroep gegaan. Het Hof heeft het vonnis der rechtbank vernietgid en opnieuw recht doende verdachte die evenals de vorige beklaagde wegens verduistering tegen genoemd bedrijf werd vervolgd veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf met aftrek van 6 maanden preventieve hechtenis. ROERMOND, 18 Oct. — Hedenmorgen eischte het O. M. bij de Rechtbank alhier, tegen G. Saes te Weert, mijnwerker te Lutterade en diensbroer H. Saes, mijnwerker te Hocnsbroek, respectievelijk 9 en 6 jaar gevangenisstraf wegens diefstal met geweldpleging en bedreiging, gepleegd op den koop man H. K. Nies te Weert in den nacht van 5 op 6 Augustus j.l. --- Provinciale Berichten. Autobusdiensten in Noord-Brabant Ged. Slaten van Noord-Brabant hebben nog de volgende vergunningen verleend: aan de Algemeene Transport onderneming te UtrecHt voor een autobusdienst van Dongen over 's-Omvenmoer, Waspik, Raamsdonk en Raamsdoukveer naar Geertruidenberg en voor een dienst van Tilburg over het Laar, Riel, Brakel en Alphen naar Baarle Nassau: aan Alph. Segers te Gilze voor een ,autobusdienst van Gilze over Bavel naar Ginneken (Markt). Aan de Mouopol Automobiel Import Mij te Breda is vergunning verleend den autobusdienst van Teteringen—Driesprong door Breda naar Haagpoort en Princenhage te onderhouden volgens een gewijzigd tracé. Vergunningen zijn geweigerd aan «den Antobusdienst Voorwaarts te Tilburg voor een autobusdienst van Tilbu/g naar Baarle Nassau.: aan J. Verschuren en J. Vos te Helmond over Stiphout en Nunen naar Eindhoven: en aan J. Melise te Klundert voor een autobusdienst van Oude Stoof over Fijnaart, Nieuwe Molen, Zwingelsdaan en Klundert naar Zevenbergen. --- Gemengde Berichten. De ruiten van den Missionaris in het ijsgebied. De Weensche correspondent van de „Msb." schrijft; Een missionaris, dio jarenlang heeft doorgebracht in het gebied van eeuwige sneeuw en ijs, pater Schilfer, hield dezer dagen in den R. K. Volksbond te Weenen, een lezing over zijn missie. Wat al ontberingen die helden der naastenliefde daar in het gebied, waar "de winter steeds zijn: scepter zwaait, te verduren hebben, dat wist de missionaris in , een hartroerende toespraak zijn hoorders te vertolken. Een der meest frappante verhalen droeg den titel: „De ruiten vanden missionaris?'. Het moge hier "een- plaatsje vinden, om den eerbied en de liefde van den lezer. jegens de pioniers van ons H. Geloof in iiooge Noorden, nog te vermeerderen en te verhoogen. _ Pater Seguin werkte met onverdroten ijver 41 jaar lang in de missie, waar de winter zetelt op eeuwigen troon. Gedurende die 41 jaren heeft de ijverige pries"ter nooit het. geluk gehad, eigenaar te zijn van een paar ruiten. Voor ons, die in een beschaafd land wonen en gewoon zijn aan ruiten, die het -daglicht in breede stroomen doen vloeien in onze woningen, voor ons is het eenvoudig niet te begrijpen, welk een gemis wordt uitgedrukt door da woorden: geen glazen ruiten. De pater heeft dat gemis 41 jaren lang in zijn volle zwaarte leer en kennen. . Al die jaren heeft hij zich moeten behelpen met het kleine lampje, dat met vischolie wordt gevoed, en dat ternauwernood de duisternis verdrijft uit de armzalige hut. Wel schijnt maandenlang; ook in de pcolstreken de dagvorstin, maar haar bleek licht kan bijna niet doordringen, door de dierenhuiden, die onze ruiten van glas vervangen. Alle missionarissen in het hooge Noorden hadden in den beginne zulke ruiten, die men vervaardigde uit half gelooide huiden van rendieren. Maar toen langzamerhand meer hulp kwam uit Europa, begon men ook de dien renhuiden te verwijderen en ze te vervangen door ruiten van glas, die veel beter het licht der. zon doorlaten en veel meer weerstand bieden tegen de binnendringende koude. De statie van pater Seguin behoorde niet tot de gelukkige waar de eerste ruiten werden aangebracht. Lang had pater Seguin reeds in zoon hutje met dierenhuiden geleefd, toen hij zijn oversten verzocht ook zijn hutje van echte ruiten van glas 'te willen voorzien. Drie jaren gingen voorbij zonder antwoord; of wel de brief was verloren gegaan of de ruiten; in ieder geval er kwam niets. Nogmaals deed de missionaris een poging en thans scheen zijn werk succes te hebben; de overste antwoordde hem, dat aan zijn verzoek zou worden voldaan. Zoo gingen weer een paar jaren voorbij, totdat men eindelijk zes jaren na het verzenden van den eersten brief de ruiten had gereed gemaakt voor de verzending. Netjes door deskundigen ingepakt, stonden de ruiten bijeen in een houten kist, die voorzichtig aan booird werd gedragen. Hoe de teleui'sfelling echter te beschrijven van den armen missionaris, die in de kisf niets vond dan onbruikbare scherven, geen] enkele ruit was heel gebleven. De Indianen hadden de kist met ruiten, bij het uitladen juist zoo behandeld als de anderei bagage, en haar eenvoudig uit liet schip) aan wal gegooid — uit was het met dei heerlijkheid. * De arme missionaris had door dit ongelukkig gebeuren zoozeer den moed verloren, dat hij het volgend jaar niet eenaf een nieuw verzoekschrift durfde indienen. Hij wist, dat ook do gebroken ruiten eeni fikschen greep in do kas van den overste! hadden gedaan en daarenboven, een pfe'gsionaris heeft nog andere raadsels op te lossen dan van gebroken ruiten. Gelukkig kwam echter het jaar daarop do bisschop op visitatie. Getroffen dooï de armoede, den nood, en do ellende van! den ouden missionaris, beloofde Mgr. hem, onmiddellijk na zijn thuiskomst, voor ruiten te zullen zorgen. Het volgend voorjaar! kwam do Bisschop weer bij Pater Seguin; hij deelde den pater mee, dat men de ruiten mee had genomen, maar ze op zekeren) morgen bij het opbreken vergeten had, eerst tegen den avond, toen het onmogelijk was terug- te keeren, had men hefj verlies bemerkt. Mgr. trachtte het ongelujf eenigszins goed te maken door het dringend' verzoek aan de lioofdstatie, onverwijld, nieuwe ruiten te zenden. Nu behoef da Pater Segnin dan ook niet meer zoo lang] te wachten als vroeger, reeds twee jaaU later werd een nieuwe missionaris als hulp voor den grijzen priester gezonden en aan! dezen nieuwen missionaris had men de ruiten toevertrouwd. Hij had streng bevel, geea oogenblik de ruiten uit het oog te verliezen. In den nacht van den 14en Septembcß landde de jonge missionaris gelukkig in del nederzetting, die bestemd was, het veld tel worden van zijn arbeid. De 300 Indianen', die door geweerschoten uit den 'slaap waren gewekt en van de aankomst van hetj schip verwittigd, ontstaken groote vreugr devuren en begroetten de aangekomenenj eveneens met een salvo van geweervuur. Vol vreugdel, dat ÏÜJ eindelijk in zijn! missiegebied was aangekomen, snelde . del jonge missionaris, omgeven door de eerstelingen van zijn kudde, naar het hutjel van den grijzen priester, om hem te begroeten. Deze lag ziek en afgemat op zijnl legerstede; maar de tijding, dat er een! jeugdig medewerker was _ gekomen, gafi hem de kracht, in weerwil van ouderdonï en ziekte, op te slaan. Met tranen in dö oogen begroette hij den vurig verbeiden medewerker en rlan was zijn eerste, vraag: En de ruiten, hebt gij ze meegebracht? Ja* vader, ik heb ze bewaakt als een kostbara schat. Waar zijn ze dan? Zijn' ze reeds! hier? Neen, ik heb ze in de boot achten gelaten. ' Bleek . van schrik riep de_ grijsaard uit: Ach, dan zijn ze stuk, de inboor)-tingen breken ze zeker bij het uitladen. Weer stonden hem de tranen in de oogen; maar nu waren het geen ' vreugdekreten! meer, zooals enkele ©ogenblikken geledeni. De 'jonge priester kon de smart van deffl grijzen priester niet begrijpen; geen wonder, hij wist niet wat het beteckent veertig jaren lang in het halfduister te moeten wonen. Gelukkfg was dezen keer niet alles verloren. Welbehouden kwam den volgenden! morgen do kist met .ongebroken ruiten aan; liefkoozend streelde de grijze priester ze. Helaas, voor hem zelf zouden zei geen dienst meer 'doen; nog slechte _ cenj klein sprankje lucht was in zijn bijna uitgedoofde oogen; hij kon het zonnelicht, dal door de ruiten in breede stroomen naaH binnen vloeide, niet meer verdragon. Menl zond hem terug naar zijn vaderland; misschien dat het de kunst der bekwame geneesheeren daar ginds zou gelukken, da oogen nog in het laatste oogenblik te redden. IJdele hoop. Korten tijd daarna wag[ da grijza missionaris geheel blind en danj sloot hij spoedig zijn oogen voor eeuwig.,, hij stierf, verteerd door heimwee en innig! zielsverlangen naar zijn anno Indianen eni zijn geliefkoosde missie in het rijk van eeuwige sneeuw en ijs. J ---