verneming uit deze rubriek zonder toestemming verbode --- DE PANTOFFELS VAN DEN MAJOOR Veertig lange Jaren had majoor Dree- Ben zijn vaderland trouw gediend; natuurlijk niet altijd als majoor, want als jong tweede luitenant was hij begonnen en door goei gedrag, vlijt, moed en trouw was hij snel opgeklommen, was achtereenvolgens eerste luitenant geworden, daarna kapitein en tot besluit werd hij nog als majoor aangesteld en droeg zijn gouden kraag met ster vol trots. De zaken klopten altijd bij majoor Dreesen en zün „jongens" — zooals hij zijn soldaten altijd noemde — droegen hem op de handen, want eerlijker majoor was er in het heele leger van 't koninkrijk der Nederlanden niet te vinden! Wie straf had verdiend, kreeg er van langs — dat verzeker ik je! Maar wie zijn plicht deed, kon altijd op zijn Steun rekenen. De majoor was ook een echte üzerrr. eer, die niets maalde om weer of wind, maar er met zün troep op uit trok, als hij dacht, dat het noodig was. En als er dan eens door een paar soldaten of onderofficieren werd gemopperd om bij zulk „hondenweer" uit te gaan, aan keek majoor Dreesen hen verontwaardigd aan en sprak: „Zijn de Hollandsche soldaten dan jongejuffertjes geworden, die haar japonnetjes niet door den regen mogen laten bederven of die haar fijngelakte schoentjes niet in de plassen mogen besmeuren!? Schaam je, kerels! Een goed soldaat maalt niet om het weer, die gaat er op Bit, als zijn meerdere 't gebiedt!" En dan zwegen de mopperaars en dachten bü zichzelf: „De majoor heeft ' en ze stapten weer als fiere dragonders mee in de gelederen en schaamden zich een beetje over hun gemopper. Gezeten op zijn groot, zwart paard, kon de majoor alles overzien gedurende de militaire oefening en liet eerst dan voor de rust blazen, als alles in de puntjes was verloopen, zonder 't minste foutje. De majoor gnuifde, als hü zag, hoe schitterend zoon oefening onder zijn leiding verliep en was dan in het best denkbare humeur. Heerlijk vond hü het, zoo zijn dienst te kunnen doen en een beetje angstig en wrevelig werd hij, toen de ouderdom aan kwam tikken aan zijn lichaamsdeur: Rheumatiek in de beenen begon hem vreeselük te plagen, zoodat het hem büna onmogelijk werd, zijn paard de sporen te geven. Stijfheid in de gewrichten tusschen de kootjes van zijn vingers maakte het hem tot een kwelling langen tüd achtereen de teugels vast te houden. En sombere gedachten stegen op ln den geest van den majoor Zou het mogelijk zijn, dat hü zijn dienst niet meer naar behooren kon verrichten? De c.okter moest maar uitspraak doen en die oordeelde: „Majoor, uw tüd van heengaan is gekomen! Neem uw pensioen maar, dan kunt u er zeker nog heel wat jaartjes van genieten; maar voor den actieven dienst raakt u langzaam aan ongeschikt." De majoor schrok, maar toch wist hij zich gauw in zün lot te schikken. Er was niets aan te doen, dat is het tot van eiken militair. En zoo vinden we nu majoor Dreesen thuis in zyn (uien stoel de krant lezende, terwül zijn jongste dochter, het eenige kind, dat nog thuis is, bezig Is de tafel af te ruimen. „Vadertje," zegt Anna, „toe doe mü eens een plezier en doe die oude sloffen weg. Laat nüj nu eens een paar nieuwe pantoffels voor u koopen. Ik schaam me n.l. dood als de lui zich welke schoeisel u thuis draagt." ?Zeur toch niet zoo, Anna," antwoordt mopperig de majoor. „Je weet, dat mün voeten erg pijnlük zijn en dat deze oude pantoffels mü zoo echt gemakkelük zitten. Waarom moet je me nu zoo kwellen door me dingen te laten dragen, die me zeker met zoo gemakkelijk zullen cijn? Geef je dus alsjeblieft geen moeite en laat mü die _>ude dingen maar dragen." „Maar vader," vervolgde irma — zich nog geenszins ;ewo_j_m gevend — „u ziet er uit als een oude boer met die dingen aan uw voeten en u zult zien, dat de pantoffels, die ik voor u koop, even lekker zitten!" „Kan me allemaal niks schelen," riep nu de majoor een beetje boos. „Ik wensch geen andere en ik ben hier baas!" Zoo eindigde voor den zooveelsten keer het gesprek tusschen den majoor en zijn dochter over het hoofdstuk: pantoffels. En toch wou Anna haar pogingen niet opgeven! Weet je wat, ze zou samenspannen met Heintje, de werkvrouw! Die zou wel raad weten! En toen Vrijdags Heintje verscheen, had er in de keuken een heel geheimzinnig gesprek plaats, de oude pantoffels vormden het thema van dit gesprek. „Nee, juffrouw Anna," hooren we de werkvrouw zachtjes zeggen. „Ik durf ze niet mee nemen. Hij zou me terstond wegjagen, als hy hoorde, dat ik zn pantoffels had weggenomen. Neen, hoor — dat doe ik niet! Maar weet u, wat we 1 kan? Laten we ze in den tuin verstoppen tusschen de struiken. Hij zal ze dan liet zoo makkelijk vinden en als ze dan liet gevonden worden, welnu — dan noet hij wel aan een paar nieuwe!" „Afgesproken, Heintje," juichte Anna. Jk zet vanmiddag, als vader zijn midiagdutje doet, stilletjes die oude dingen ;rgens in den tuin en ik zet het nieuwe paar, dat ik al eenige dagen in huis heb, ander den stoel bij zijn bed. Dan zullen we eens zien, hoe 't afloopt." Om twee uur precies verdween de majoor in zijn slaapkamer, die uitzag op [ien tuin, zette de groote, openslaande deuren half open — hij hield van f risich^uch_^n de kamer — en kroop in I bed. Weldra sliep hü Stilletjes sloop nu Anna Bnaar binnen, nam de oude B sloffen wt|t en zette het Bpaar nieuwe — keurige Bdingen waren 't — op de Bpiaats der oude. Als een Bdief sloop ze den tuin bin- Bnen en deponeerde de ou_- Bjes tusschen de hooge re- Bsedastruiken. Met kloppend wachtte' ze de dingen af die zouden komen. In den tuin was Jakob, cte tuinman, net bezig met het nazien van de broeibakken, die in de nabijheid der resedastruiken stonden. Al spoedig' viel zijn oog op de oude pantoffels. „Mijn hemel," dacht hij, „daar staan nu warempel de pantoffels van den majoor! Goed, dat ik ze daar net zie. Hij is zoo gehecht aan die oude dingen! Laat ik ze maar gauw weer stilletjes in zijn slaapkamer zetten." En de daad bij het woord voegend, raapte hij de oudjes op, veegde de waterdroppels er met de mouw van zn jas af en bracht ze heel stilletjes in de slaapkamer van den majoor, door ze voorzichtig tusschen de breede deurspleet heen te schuiven. En om vier uur ontwaakte de oude krijgsman, kleedde zich aan en vond ook, na eenig zoeken, zün oude pantoffels. „Gek," dacht hü, „dat ze daar zoo staan vlak bij de deur." Maar verder interesseerde het hem niet — hij had zijn oudjes weer terug en naar de nieuwe dingen onder den stoel keek hij niet eens om, die gunde hij geen blik! Kuchend stapte hij de huiskamer binnen, waar Anna net de thee zette. Stilletjes wierp ze een blik op papa's voeten. Wat was dat? Neen maar, die oude sloffen! Hoe kon dat nu? En zóó hevig schrok ze, dat er een heele straal kokend water bezijden den theepot terecht kwam! Hoe was dat nu toch in 's hemelsnaam gebeurd? Heintje wist het ook niet; maar toen Jakob om half 5 in de keuken verscheen om zijn kopje thee te halen, hoorden ze de oplossing van het raadsel. Beiden moesten er om lachen. „Waar bemoeit die Jakob zich toch mee? Laat hij maar op de broeikassen letten!" Zoo was dus de eerste aanslag op de oude pantoffels verijdeld; maar een tweede, beter voorbereid, zou weldra volgen. 's Zaterdags kwam Heintje weer om te werken en nu werd het volgende plan gemaakt: Heintje zou om een uur of half drie de pantoffels weggooien, heel ver weg — tusschen de rails van de electrische tram, die achter den tuin liepen. Daar zou niemand op die oude dingen letten; misschien zou een of andere bedelaar ze dan oprapen en meenemen. Op die manier zou men sse toch zeker kwüt zijn. De beide vrouwen lachten al bij voorbaat — dat was een goed plan! En het werd uitgevoerd ook! Maar weer zou er een spelbederver komen. Ditmaal was 't nu niet de tuinman, maar de hond van den majoor. Die mocht nooit in de slaapkamer komen en liep dus om zoo te zeggen van 2—4 met zijn ziel onder den arm. Zoo ook dezen middag. Eerst drentelde hü een poosje door den tuin en toen sprong hü over het lage afscheidingshekje en zette zün speurtocht voort tusschen de rails der electrische tram. Even bleef hij staan en snoof de frissche lucht op, die uit 't Westen in zn neus drong. Maar.... rook hü daar niet iets heel bekends? lets, dat zijn meester toebehoorde? Ja; hü bedroog zich niet! Weldra had hü nu de dingen te pakken, die zoon welbekenden reuk afgaven; de oude sloffen van zün baas. Met zekeren eerbied, honden eigen, nam hij beide dingen in zün bek, sprong behendig over 't lage hekje en liep den tuin door. „Bij deze bijzondere gelegenheid zal de baas 't me niet zoo kwalijk nemen," zoo redeneerde Fik bü zichzelf, „als ik de slaapkamer binnendring." Met zijn poot stiet hij dus I de eene deur wat wijder open I en ging toen stil naar binnen. I Voorzichtig zette hü de pan- I tof f els vóór het bed neer en I ging er zelf naast liggen, want I hü voelde zich nu zoo'n beetje I bewaker van de eigendommen I zijns meesters. Op zn gewonen tijd ont- I waakte de majoor en.... zag I zün hond in de kamer. „Wat is dat, Fik? Wil je wel I eens maken, dat je wegkomt!" I zoo begroette hij het trouwe I beest en dit begon uit angst I een beetje te huilen en legde I de voorpooten op de beide I sloffen. Toen dacht de majoor: I „Drommels, wat doet die hond I raar! Hü laat mijn oude sloffen I geen oogenblik los. Eigenaardig! I Gister stonden ze daar zoo I bü den tuindeur en nu weer I dit. Zou men iets in het schild voeren tegen mün oude, getrouwe i pantoffels?" De hond keek zün baas eens heel verstandig aan, alsof hij wou zeggen: „Houd een oogje in 't zeil, baas! Denk om je pantoffels." Maar de baas begreep 't niet en wist niet, aan welk gevaar zün sloffen hadden bloot gestaan. In de huiskamer zat Anna te lezen en wachtte op de komst van vader en toen ze dezen hoorde aankomen, was natuurlijk haar eerste blik voor de sloffen. Hoe zouden die mooie pantoffels vader staan? Maar zag ze wel goed? Daar droeg vader me warempel weer die oude dingen! Was er nu hekserij in 't spel? Neen dat kon geen zuiver spel zijn! En zonder groet verliet ze de kamer om Heintje t geheimzinnige geval mee te deelen. Die schrok hevig en wist er geen touw aan vast te knoopen. Waren die sloffen misschien behekst? Lieve hemel, ze wilde ze absoluut niet meer aanraken! En een beetje verschrikt keek ze Anna aan. „Toch moeten ze weg!" besloot deze. „En wel vanavond, als vader naar de sociëteit is. Om zes uur gaat hij weg en dan zal ik eens zien, wat i k doen kan." „Wees maar voorzichtig, juffrouw," waarschuwde Heintje. Maar Anna was al weer in de huiskamer om voor vader een kopje thee in te schenken Tegen zessen verliet de majoor zün woning om in de soos een partijtje te gaan kaarten. Een groote sigaar rookend, liep hij heel voorzichtig — die rheumatiek hinderde hem zoo bij 't gaan — over de schoone straten van het stadje. „Ja, die stadsreiniging en het toezicht op de reinheid der straten en grachten laat bij ons niet veel te wenschen over. Daar kunnen de grootere plaatsen nog een voorbeeld aan nemen," mompelde hy in zichzelf. Nu, wat hij daar zoo zei, was volkomen waar. Het zag er allemaal even netjes uit ta de stad. Aüe straten werden dagelüks goed onderhanden genomen evenals de parken en plantsoenen. Gegen wonder echter: streng spiedde de politie overal rond of iemand ook vuiligheid op straat wierp of de stadsgracht verontreinigde. Maar juffrouw Anna dacht: „De politie mag nog zoo waakzaam zün, ik zal ze wel verschalken." En toen het donker was, nam ze de oude sloffen voorzichtig op, ging er mee naar buiten, keek — terwijl ze op de stoep bleef staan — eerst eens, of er onraad was en toen ze niets zag hup, toen vlogen de oudjes opeens met een sierlijken zwaai hoog door de lucht in de richting van de gracht. Flap werd de deur dicht gedaan er. Anna wreef zich in de gang in de handen, terwül ze zei: „Eindelijk zijn ze toch v/eg!" Maar een agent van politie, een kranige, groote kerel, die net uit een zü straatje op de gracht aankwam, had iets verdachts door de lucht zien zweven op weg naar 't water! Ja, ja — daar wilde er weer een t prachtige, heldere water verontreinigen. Proces-verbaal, dat is 't eenige middel! En onverschrokken belde hij aan bij den majoor. Juffrouw Anna deed open en- kreeg een kleur als vuur, toen ze daar zoo plotseling den man der wet vóór zich zag. Streng vertelde de agent, wat hü zoo even had gezien en haalde zün zakboekje al voor den dag. Wat moest Anna nu beginnen!? „Het best is maar," zoo dacht ze, „dat ik eeriyk opbiecht" en nu begon ze 't verhaal te doen van de oude sloffen en eindigde met de woorden: „En nu ligger, ze in de gracht, agent en ik hoop, dat u voor dezen keer nu eens niet boos op me zult zün. Ik beloof u, dat ik het nooit, meer zal doen." Even begon de man der wet te lachen en antwoordde: „In de gracht? Dat denkt u maar. Kyk, één ligt er net nog op den kant en de andere is terecht gekomen op het vlot, dat net voor uw huis in de gracht ligt." Anna schrok. Zouden die akelige dingen nu nog niet weg zijn! „Als u ze nu nog gauw mee naar binnen neemt," vervolgde de agent, „dan zal ik een oogje toeknijpen." Toen ging hij naar den rand van de gracht, raapte den eenen pantoffel op en vischte den anderen van 't vlot op. Daarop reikte hij 't oude paartje aan Anna over met de woorden: „Geluk er mee, juffrouw!" en nijdig als een spin zette juffrouw Anna die vervelende dingen weer neer in vaders slaapkamer. Neen, ze moesten in Godsnaam maar blijven, waar ze waren! En zoo bleef de majoor nog jaren zün oude pantoffels dragen tot groote ergernis van zijn dochter en nog altüd zou hy ze gedragen hebben, als niet een paar maanden geleden de majoor plotseling was overleden! J. v. d. M. In zijn luien stoel de krant lezende sprong behendig over t lage hekje --- De B.L.N.S. EEN VACANTIEBRIEF VAN HENK Ameland, Augustus 1931 Beste allemaal! Wat was het vreemd, toen we bij het voet aan wal zetten onzen trouwen Brandaris misten. Maar laat ik geregeld vertellen. Eergisteren gingen we op weg. We moesten eerst naar Holwerd aan de Friesche kust. Daar wachtte ons eerverrassing, die minder prettig was. De „Waddenzee", de boot naar Ameland, kan namelijk alleen by vloed varen, 't Gevolg was, dat we in Holwerd moesten overnachten. Veel byzonders zagen we daar aan de Friesche kust niet. Er stond een massa zeekraal (fig. 1). We kauwden wat op de stengeltjes, maar vonden er niet veel aan. Ook zagen we Engelsch gras (fig. 2). Die planten staan hoofdzakelük aan den buitenkant van den dük. Enkele vogels zagen we ook, hoofd- We sliepen dien nacht niet veel, dat verzeker ik jullie. Den volgenden morgen waren we het eerst aan den steiger. Het was een aardig gezicht al de reizigers successie velu k te zien aankomen. We maakten met een paar aardige menschen kennis, en waren nog druk in gesprek, toen de boot al aankwam. De bootreis duurde maar kort, heel wat korter dan naar Terschelling. Een beetje gek stonden we te kijken, toen we hier het havenhoofd te zien kregen, waar we aan moesten leggen. Ik heb gehoord, dat het by stormweer niet mogelijk is, droogvoets over te komen. Een autobus wachtte de reizigers op, maar wü fietsten direct naar het dorp, naar ons pension, dat we zonder veel moeite vonden. Den volgenden morgen gingen we eerst het dorp eens beldjken. Er zün aardige oude geveltjes en er is een hooge toren. Dien kun je overal in den omtrek zien, dus gevaar voor verdwalen Is er niet. Later op den dag fietsten we het eiland over en het viel ons tegen, dat er zooveel bordjes „verboden toegang" waren. Bosschen zün er veel meer dan op Terschelling, 's Middags gingen we naar zee. In de duinen zagen we veel blauwe zeedistels (fig. 4). Op Terschelling is er maar één plaats, waar die overvloedig voorkomen. Toen naar het strand. Druk was het er niet, we zagen de kennissen, waar we op reis kennis mee hadden gemaakt, maar verder niemand. Bijzondere vondsten deden we ook niet. Wel lagen er hoopen wier en een heeleboel kwallen. Met die laatste hoop ik me eens bezig te houden, als ik ze op sterk water kan zetten. Ik heb gehoord, dat je die dieren uitstekend bewaren kunt, als je ze op formaline zet. Ze worden dan heelemaal hard en stijf. Dus morgen eerst een drogist opgescharreld om formaline. Jampotjes kan ik hier genoeg krijgen om ze in te doen. Mientje vond het idee, om die dieren op sterk water te zetten, erg griezelig. Ze wist niet, dat kwallen al dood zün voor ze aanspoelen. Er ligt hier ook erg veel zeeschuim aan het strand (fig. 5). Dat zün de schelpen van inktvisschen. Ik zal er wat van meenemen voor de kanaries van mijnheer Van Deventer. De anderen schrijven de volgende week. Wie weet wat we dan beleven. Jullie HENK. zakelijk scholekster» (fig. 8), die over de weilanden zwierven. Ze trippelden op en achter den dük, zeker op zoek naar krabbetjes en slakken. --- DE WEDVLUCHT Sg# Eens — op een mooien morgen tn Met — 525 J|3 kwamen zij samen uit hun ei, tes @_ mef no£r meerd're broers en zusjes, ew, in 't oudernest, zoo knusjes, x~| j|3 waarin zij waren uitgebroed, (|| !» werden zij verder opgevoed. (H @j _fe? tweetal, waar 't hier over gaat, fes (S)i waren vinkjes, o, heel kordaat, £__* |s d' allerflinkste uit het nestje S|| SÈ' rara /ze. vroolijk vinken-restje. j® D' één heette „Flink" en d' ander JFier" — Xp )Sg Zy strekten 't nest tot eer en sier. «g >W» p^ {§8 Opééns zei tot hen vader Vink: p* g|} »Ze_, ftoor eens even, Fier en Flink — §| 'fKjj '& WiZ eens zien, wie van jou beiden w| i^i 't Vlugste vliegt naar d' overzijde ||j Ips, — en terug — waar j' oome woont — gij '@ d' overwinnaar wordt beloond " £-• 1 8 jg§? . Zoo'k wedvlucht mocht hun welkom zijn! Kg ii Zij vlogen weg op Vaders sein, !^| en wiekten wat zij wieken konden, SÉ ]©[ wel bijna zeventig seconden i® FZirefc wow den prys — was 't éérst weerom — c*. ft|j! ftor fteeA jaloersch, bleef strak en stom. £_§ _s_ _» Si Toen «ader Vinfc _Fier_; boosheid zag, P !^t Zei hij: „Wat's dat, als.'k vragen mag? ]Gs ]®[ I^ heb toch nimmer kunnen vreezen, «£ !®i *rf * eén naijverig zou wezen lp!|j| op d' ander van mijn kinderschaar.... |J§ |{g| want dit lijkt mij toch al te raar! i|| P_ H !^! Wte was jaloersch op Flink en Fier? — Fe |®[ Géére vara je broers of zusjes hier! — 'S \m ziJ mochten jullie gaarne lijden !« |@| en waren trötsch op jullie beiden — !pj |^; -D«* *» <*e houding, die j' óók past, || '>k mijn fcireö — jjj hebt mij wreed verrast!" ©| Vink Fier keek zijn papa eens aan <È M\ en schaamde zich bij diens vermaan; 8S ||! hoe kwam hij toch zoo laf te wezen? — M |3 Hij heette Fier, kón 't nog, na dézen? — M §_!> HiJ hield zich echter kloek en koen, M IU! en zei: ,J*een, nóóit zal 'k zóó meer doen!" M m 'M j|| ,J)= K 3 iïy was een vinken-Salamo, ijg fiSti (5_ fc# althans, dat vonden allen zoo; m K|| aZ waf Va Vink deed mocht gelukken jj» l||j hiJ wist 't verkeerde t' onderdrukken — ;£. ?©; Zoo stichtte hij dan nu weer vree >£< fê3 tusschen zijn allerbeste twee! ïë P' I M, HERMAN J. HAIJEMAIJE. p| --- VAN ALLES WAT DE NIEUWSTE MOTOR Je neemt een blikken of kartonnen buisje waar precies een kaars in past. Dit buisje hang je met een asje van Üzerdraad of een stuk breinaald op in twee lagertjes, zooals dit op het teekeningetje hieronder duidelyk is aangegeven. Met behulp van een figuurzaag kun je heel gemakkelük zelf dit staandertja uit triplexhout vervaardigen. Je moet er natuurlük voor zorgen, dat het buisja precies in evenwicht hangt. Is je dit gelukt, dan steek je in de beide uiteinden twee even zware stukjes kaars. Op moeders weegschaal weeg je ze eerst even af en klopt het nog niet precies, dan krab je er net zoolang wat kaarsvet af, dat dit wel het geval is. Wanneer je nu de beide eindjes kaars aansteekt, dan zu! je zien, dat ze uit zichzelf gaan wippen, vooral wanneer je in het begin je toestel een beetje scheef houdt. Van het laagste kaarsje druppelt kaarsvet weg, dit wordt dan lichter, zoodat dit naar boven gaat en het andere omlaag komt. Dit druppelt dan weer kaarsvet weg en keert daarna weer naar boven terug. Wanneer je het ding secuur ia evenwicht gefabriceerd hebt, schommelt het net zoolang tot de kaarsjes heelemaal opgebrand zyn. --- ALTIJD VIER OF ZES NULLEN. 000000 000 0 0 0 000000 000000 000000 000000 Probeeren Jullie eens van deze 36 nullen er door te strepen, zoodanig, dat er in alle rijen een even getal — 4 of 6 overhuiven. ---