OUDEJAAR EEN VERHAAL VAN OLIEBOLLEN door Oom Torn Meestal ls een Menwjaarsvertelling een ernstige vermaning aan het adres van alle kinderen, die in het afgeloopen jaar nogal wat op hun kerkstok hebben gehad. Stel je gerust, deze vertelling is dat niet- Nu is het allerminst mijn bedoeling onverschillig te zijn voor jullie goed of kwaad gedrag, o nee. Alleen ben ik van meening, dat de f.toute kinderen dezer dagen al zóp dikwijls beterschap hebben moeten beloven, en dat de brave kinderen al zooveel pluimpjes hebben in ontvangst genomen, dat mijn verhaal gerust heel iets anders kan beoogen. Om dan maar met de deur ïn huis te vallen, ik wilde jullie aan het verstand trachten te brengen dat Mie, de oude meld, die in mijn jeugd bij vader en moeder He functie van keukenprinses waarnam, een juweel was- Neen, sterker: het was de allerbeste van alle keukenmeiden, die er ooit op deze aarde oliebollen hebben gebakken Dat zeg ik en daarbij blijf ik. Ik wilde jullie dat bewijzen aan de hand van een ge- Leurtenisje, dat zich vele jaren geleden o-) Oudejaarsavond in mijn ouderlijk huis &i--speelde en dat ik mij dezer dagen herin. r.erde, nu opnieuw deze heuglijke laatst* dag van het jaar voor de deur staat. Het was in mijn jeugd de gewoonte, dat S er op Oudejaarsavond -^-""^ oliebollen gebakken C werden als een speciale lekkernij, om dezen _2^ dag van Sflvester en ook den daaropvolgenden Nieuwjaarsdag een bij zonderen luister bij te zetten. Ik weet helaas niet of dit gebruik nog bestaat. Er zijn maar al te veel aardige tradities verdwenen, die vroeger opgeld deden en waaraan ik gehecht was. Zooveel is zeker, dat ik het een alleszins prijzenswaardige gewoonte vond. Het was namelijk in mijn oog een buitengewoon geschikte aanvulling van den zoo vervelenden Nieuwjaarsdag. Dan toch gingen wij aan de hand van de oudste zus met heel de lieve kinderenschaar visites afleggen. (Ik hoop voor jullie, dat dit gebruik nu eens wel afgeschaft is!). Eerst ging het r.aar grootvader en grootmoeder, dan kwam een voor een al de ooms en tantes aan de beurt, vervolgens de oude neefs en nichts, die al getrouwd waren en door ons gemakshalve ook maar oom en tante werden genoemd, om ten slotte te eindigen bij allerlei goede kennissen, die wij, geloof ik, ook al ooms en tantes noemden. Stel je voor! Nieuwjaarsvisites! Wat een begin voor een nieuw jaar! Heele einden wandelen' aan de hand van zus en mulsstil op een stoel zitten om „ja" of „nee" te antwoorden, al naar gelang de vraag, die je gesteld werd. Wie zal het mij dus kwalijk nemen, dat ik bij zooveel narigheid de schaal met oliebollen vereerde als een bron van uitkomst, het glinsterend witte lichtpunt in de somberheid van den Nieuwjaarsdag? Nu dan, het was de beruchte eenendertigste December, waarvan ik wilde vertellen. De Nieuwjaarsdag, die in t zicht was, scheen akeliger te worden dan ooit te voen. Dick namelijk, mijn twee jaar oudere broertje en Gerrit, mijn tweelingbroer, waren allebei te logeeren bij tante Fie, die in Den Haag woonde. Dientengevolge had ik gedurende al de lange Kerstvacantieciagen geen andere speelmakkers dan den sleep van kleine zusjes, waarvan Miesje als oudste vier jaar telde. Dit gemis echter zou ik nog niet zoo gevoeld hebben, wanneer t mij niet elk uur van den dag voor den geest was gekomen, dat ik nu de vuurproef der Nieuwjaarsvisites alleen zou hebben te doorstaan. Was 't wonder, dat ik mij meer aan ooit voelde aangetrokken tot de zakken meel, die onder Mie's bekwame handen ;ouden worden omgetooverd in goudkleurige oliebollen. Geruimen tijd had Ik de twee zakken van < educhte afmetingen, die op de keukenvahrecht stonden, zóó, dat ze door het raam uit den tuin zichtbaar waren, met levendige belangstelling gadegeslagen. Mie had het wel in de gaten en hoewel ze het nooit liet blijken, vond ze het toch heel prettig wanneer èr iemand belang stelde in haar werk. Toen ze even later in dèn tuin kwam om ts in den put te gooien, probeerde Ik haar aan het praten te krijgen. „Zit er veel meel in die zakken, Mie?" roeg Ik „Hoeveel oliebollen kun je daaran wel bakken»" Ik slaagde er ln zonder n*n.«-tand v-hu* MJe aan de keuken bint-o f-- irenteien * Zootets gelukte maar *,**•» M>',-!, n jirnnt l«»r».r> domeinen vormden, ■ ■ '-hW rk begreep dan i r-r\ i-Horst weJWi!-■v">!'i'it diarvan *■■ '■■ -r. .*'" koii" i' >C IC ;!C !ïo' - len bakt?" zei" ik. De toestemming kwam echter nog niet onmiddellijk. „Ik denk er niet aan, je plaagt me veel te veel," knorde de meid, maar aan den toon van haar stem hoorde ik, dat ze er eigenlijk toch wel over dacht! Nu moet ik tot mijn schande toegeven, dat Mie's vrees voor mijn plagerijen niet heelemaal zonder grond was. 't Goede mensch was namelijk wat zwaarlijvig en ik kon haar niet boozer maken dan door te zeggen, dat dit kwam dooidat ze zoo vaak van het eten snoepte! Omdat ik het nu van tijd tot tijd erg grappig vond, Mie boos te zien, zei ik dan, dat ze weer dikker was geworden en maakte daarop mijn toespeling. Echter, ik beloofde met de hand op het hart al mijn geplaag dien middag te vergeten, wanneer ik mocht tegenwoordig zijn bij de geweldige gebeurtenis van het oliebollen bakken. En warempel haalde ik haar over. „Vooruit dan maar," gromde ze. „Anders verveel je je misschien en daarvan moeten we heelemaal niets hebben" Zoo zag* ik dan nu met eigen oogen de geheimzinnige toebereidselen maken, die het bakken voorafgaan. De groote glimmend-witte schalen werden vol meel gestort Daarop kwamen de eierdooiers, de melk en het water. Onderwijl legde Mie met zichtbaar welgevallen alles uit. „Dat zijn twee soorten meel, die ik dooreen meng, zie je. Dat grauwige meel is roggcbloem, dat mooie witte het tarwemeel! Ziezoo, nu gieten we er langzaam de melk en het water bij. Oppassen, dat we geen kluitjes krijgen! Het moet een fijn beslagje worden." Dat vond ik ook en evenzoo was ik het met haar eens, toen ze zei, dat ik eigenlijk ook wel eens iets voor haar kon doen. Dus kreeg ik tot taak op een heete schaal met reeds geschilde appelen netjes aan kleine schijfjes te snijden, waarmee ik een andere schaal moest vullen. Weldra waren we dus ijverig beide in de weer: Mie met het kneden en roeren van haar beslag en ik met mijn appeltjes. Ik wil niet beweren, dat er geen enkel schijfje per ongeluk in mijn mond in plaats van in de schaal belandde. Maar in het algemeen verrichtte ik toch mijn karwijtje netjes en goed. Toen ik klaar was, kreeg ik tenminste van Mie een ■pluimpje. Bovendien kreeg ik tot belooning (•en schoteltje vol van de eigen gesneden stukjes appel. Het resultaat van mijn arbeid werd nu vermengd met krenten en rozijnen en sucaden door het deeg geroerd, dat inmiddels een mooi gelijkmatig papje zonder een enkel kluitje was geworden. Daarna kwam er een heele reeks van geheimzinnige busjes en zakjes op de proppen, waarin allerlei poedertjes of korreltjes waren geborgen, die scherp geurden. „Dat is mijn tooverkruid." grinnikte Mie. „Dat maakt nou eigenlijk van het meel mijn bollen!" en ze strooide de poedertjes of korreltjes bij kleine beetjes door het beslag. Tot slot van al kwam ze op de proppen met een kannetje, dat ze zorgvuldig had afgedekt. Lachend kwam ze er mee op mij afgeloopen. „Ruik eens," zei ze, mij het kannetje onder den neus houdend Ik deed wat mij gevraagd werd, doch trok op hetzelfde oogenblik met een hartgrondig „bah" mijn hoofd weer terug. Uit de kan steeg een akelige zure lucht op als van iets, dat reeds mkele dagen bedorven is. „Wat ga je daarmee doen?" vroeg ik vervonderd. „Dat gooi ik door het beslag," lachte de rteid. --- Oud en Nieuwjaar Weet *s een jaar voorbij gegaan, En heel de kinderschaar Bedankte God voor al het goed, Ontvangen in dat jaar. ft Maar fenk, dat voor de toekomst dan Gif ook Gods hulp weer vraagt, Zijn sfffen over al uw werk En al wat Hem behaagt. ft Want ifiet Gods hulp wordt alles licht, Wordt alles zonneklaar. Dan wofdt het, wat 'k u allen wensch: „Een zalig nieuwe jaar!" pr-- P A MMVT.T „Ben je razend, Mie! Je zult den heelen boel bederven. De bollen zullen niet te eten zijn," riep ik en wilde haar nog beletten het booze voornemen ten uitvoer te brengen, maar reeds had ze den geheelen inhoud van het kannetje schaterlachend uitgegoten in het, beslag en ging weer geducht aan het roeren. Het huilen stond mij nader dan het lachen. Ik was er heilig van overtuigd, dat iedere kans op een lekkeren oliebol volkomen uitgesloten was. Inmiddels plaatste Mie de schalen met beslag in de hoogte op een der keukenplanken met de vriendelijke mededeeling, dat alles klaar was. Het beslag moest nu alleen nog een paar uur gisten, zei ze. Woedend verliet ik de keuken. Wat bezielde Mie in 's hemelsnaam. Natuurlijk! Ze gunde mij geen oliebollen, omdat Ik haar wel eens geplaagd had. Doch wacht maar! Ik ging alles aan moeder vertellen en Mie zou een geducht standje krijgen en een heel nieuw beslag moeten maken. Echter het noodlot scheen het er op gezet te hebben mij een treurigen nieuwjaarsdag te bezorgen: moeder was niet thuis. Ten einde raad ging ik toen de zusjes opzoeken, die ik vond spelen in de huiskamer. Met een bedrukt hart vertelde ik haar mijn ervaringen, maar geen van alle wilden ze mij gelooven. Mie stond bij haar in een veel hooger aanzien dan bij ons jongeren. Ze hielden, geloof ik, allen veel van haar. Ten slotte beloofde ik het bewijs te zullen leveren door ze aan het beslag te laten ruiken. Daartoe zouden we ih optocht naar de keuken gaan, wachten tot Mie even weg was en dan stilletjes binnendringen. Alleen Anneke, die pas twee jaar was, zou achterblijven in de huiskamer, omdat we vreesden, dat haar kinderlijke luidruchtigheid de stille uitvoering van onze plannen zou dwarsboomen. Wij overigen trokken dan op de teenen naar beneden en stelden ons alle in den omtrek van de keuken verdekt op, om, zoodra Mie verdwenen was, den stormaanval te wagen- Ditmaal scheen het lot ons gunstig, want reeds na enkele oogenblikken kwam Mie naar buiten en begaf zich, niets vermoedend een kerstliedje neuriënd, in de richting van den kelder. Dat trof heelemaal! Wanneer ze naar den kelder ging, zou ze minstens een paar minuten wegblijven. Zoodra ze dus uit 't gezicht verdwenen was, gaf ik het teeken en een oogenblik later stonden we allen onder de plank, waarop hoog en onbereikbaar de twee schalen met beslag prijkten. In een oogwenk was ik op de aanrecht geklauterd, vanwaar het mij gemakkelijk viel de schalen een voor een op te tillen en omlaag te brengen. Juist had ik echter de tweede schaal te pakken, toen eensklaps Wiesje, de meest vreesachtige van mijn zusjes, die bij de deur Was blijven staan, riep: „Daar komt Mie, ik hoor haar loopen!" In mijn lust om de schaal weer op haar plaats te zetten, klotste er een heele golf beslag over den rand, die juist kwam op 't hoofd van Loes. Doch deze had de eerste schaal beslag, die ik reeds omlaag had tezft. in de handen, om inch te over':'"iti vnn r\c ivf-arheirt mijner woorden Tweemaal geschrokken, eerst door de waarschuwing van Wiesje en vervolgens door den viezen plas beslag, die langzaam uitdrupte over haar gezicht en in haar hals, ontglipte de heele schaal met oliebollendeeg aan haar handen! Maar ook ik manoeuvreerde nog steeds alleronhandigst, ten einde mijn groote schaal zoo gauw mogelijk in de vorige houding op de plank terug te brengen. De val van Loesje's schaal bracht mij echter plotseling zoo van de kook, dat ik ook de mijne liet kantelen. Daar lag dus thans de pronk van het Oudejaarsfeest verslagen op den grond, aangestaard door de even verslagen gezichten van vijf stoute kinderen Het volgend oogenblik kwam Mie de keuken binnengestormd met een snelheid, die bij haar dikte verwonderlijk mocht worden €enoemd. Het goede mensch wist geen •oorden te vinden. Zelfs het haar nooit ontbrekende stopwoord „lieve deugd" en het daarbij ineenslaan van de handen bleef achterwege. Zonder iets te zeggen nam ze Loes mee naar den kraan en waschte haar het deeg van t hoofd. Toen wees haar rechtervinger in een streng gebaar naar de deur en een oogenblik later stonden we allen in de gang en hoorden, hoe de keukendeur op slot ging. Moeder kwam thuis met oudste zus Dora van het boodschappen doen. Kort daarop kwam vader van kantoor. Alles werd in de huiskamer zoo gezellig mogelijk gemaakt en we hoorde hoe moeder aan vader vertelde, dat we dien avond bezoek zouden krijgen van niemand minder dan grootvader en grootmoeder Misschien zelfs kwamen ook oom Hein en tante Lies. „Ik heb maar aan Mie gezegd, dat ze een flinke hoeveelheid oliebollen moet bakken," lachte moeder. „Dat hoort er nu eenmaal bij " --- DRIE KABOUTERS OP JA CHT I Drie kleine kabouters, Drie kleine kabouters, Die waren op jacht, Die werden, o zoo moe, Ze wilden vlinders vangen, Ze vlijden zich ter neder, Zoo kleurig, donzig-zacht; De oogjes gingen toe. Ze liepen en ze renden Ze sliepen en ze droomden Als haasjes ivel zoo vlug, Van vlinders donzig zacht De vlinders echter fladderden De zon ging statig onder Nu heen en dan terug. En langzaam werd het nacht. Drie kleine kabouters, Drie kleine kabouters, Die draafden, holden maar, Die sliepen op het mos. Ze liepen, slopen, sloegen, Daar kwamen elvenkindjes, En vielen door elkaar, Die zweefden door het bosch. Ze rolden en ze tolden, Ze zagen onz' kabouters, En lagen op den grond; En slopen naar hen toe, De vlinders echter fladderden Ze bliezen met een rietje Maar aldoor in het rond. Hen wakker pfoe-pfoe-pfoe- Drie kleine kabouters, Die keken vreemd in 't rond, Ze zagen d' elvenkindjes En rezen toen terstond. Ze maakten saam een dansje Tot weer de zon verscheen Gedaan was 't leuke pretje En iedereen verdween. --- HANDENARBEID MOLENTJE Neem een vierkant stukje papier en knip het bij de hoeken in, zooals de teekening aangeeft. Nu buig je vier punten over el- kaar en steek er een speld door Dan doe je aan de speld nog een kraal en prik haar aan een stokje en het molentje kan draaien. Oe 4 punten, die om2PbOE-en moeten wor■•n, 7'jn met, een kruisje gemerkt- Wij kinderen keken eikander wan eu durfden haast niet meer op te Elen. Vader, moeder en Dora evenwel schenen volkomen onbekend met het gebeurde en behandelde ons even vriendelijk als steeds- Eenmaal verwonderde vader er zicli zelfs over, dat wij zoo stil waren. Het werd etenstijd en wij gingen aan tafel. Een voor een droeg Mie de schotels op en telkens wanneer zij binnen kwam, raakten wij wel haast met onze neuzen de voor ons staande borden aan van schaamte en angst. leder oogenblik wanneer Mie ging spreken, vreesden wij, dat hét hooge woord zou komen. Maar neen. Zoo verliep de maaltijd zonder bet minste incidentje- Thans viel het aan moeder op, dat wij vreemd stil waren. „Wat scheelt er toch aan?" vroeg zij Wij beijverden ons echter om strijd te beweren, dat ons werkelijk, werkelijk niets scheelde. En moeder geloofde ons. Reeds kwam de visite van grootvader, grootmoeder en vervolgens oom en tante, toen er nog steeds niets was uitgelekt van onze euveldaad. Nu kwamen er sigaren voor den dag, terwijl moeder thee ging inschenken. „Ach Doortje," hoorden wij haar opeens tegen mijn oudste zus zeggen, „ga jij eer.-* even vragen of Mie de oliebollen binnenbrengt! Zeg ook, dat zij Vanavond bij ons in de kamer komt zitten. Dat is gezellig voor haar." Doortje deed wat moeder gevraagd had, terwijl ik mij niet wist te bergen van angst. Ook de zusjes waren bleek geworden en zaten bij elkaar in een hoekje. Wij begrepen alle vier, dat het nu zou komen! Lang, heel lang bleef Doortje weg. Eindelijk hoorden wij haar langzaam terug komen. Zij opende de deur om Mie door te laten, die een geweldige schaal torste, hoog opgeladen met goudgele bollen, welke nog dampten, zoo warm als zij waren. Een oogenblik bleef zij in de deuropening staan en zocht allereerst met haar oogen ons viertjes. Zoodra zij onze half verbaasde, half verrukte blikken zag, kregen wij een knipoogje. Toen begon grootvader luid in zijn handen te klappen. Oom Hein en vader volgden en ook bij ons brak er een donderend gejuich los. Temidden van dit tumult werd' Mie de kamer binnengeleid, waar ze haar bollen een eereplaatsje gaf op het buffet. Daar Mie dien avond bij ons in de huiskamer bleef, had ik ruimschoots gelegenheid haar ongemerkt te vragen hoe zij dit kunststuk had klaargespeeld. En zelfvoldaan gaf zij alle gewenschte inlichtingen. Vooreerst kreeg ik de verzekering, dat het zure goedje uit de kan het beslag allerminst zou hebben bedorven. Dit was integendeel als gist een noodzakelijk bestanddeel om de bollen luchtig en smakelijk te maken. Ten slotte vertelde Mie, dat ze, toen het oude beslag verloren was ge,gaan, aan niemand iets gezegd had, doch eenvoudig een nieuw had gemaakt. Was het wonder, dat de bollen mij dat jaar beter smaakten dan ooit en dat ik nog nooit te voren Mie een „Zalig Nieuwjaar" had toegewenscht, dat zóó van ganscher harte gemeend was- En zou er nog iemand zijn, die durft te beweren, dat ik ongelij;: had, toen ik bij den aanvang dezer historie verklaarde, dat Mie de beste keukenmeid was, die er ter wereld heeft bestaan? --- VAN ALLES WAT SLOTLETTER WEGLATEN Ik ken een aardig beestje, Men zit er op of rijdt er mee; Maar, hakt men „het" den staart af, Dan wordt het beest nu twee. Gij eet mij op, want ik ben een lekkernij; Mijn staart er af en ge vindt mij in de weide. Ik ben iets dat heel goed is; Mijn laatste letter er af en ik ben een kleine vrucht. In zijn geheel ben ik een lichaamsdeel zoowel van mensch of dier; zonder mijn laatste letter ben ik iets, dat men vaak van een natuurverschijnsel zegt. Gij leest in mij; Mijn staart er af en ik ben een dier, dat dit geluid voortbrengt. --- VOGELPRAATJE Twee vogels zaten op een tak, En waren echt op hungemak, Ze spraken over 't gure weer, En over nog zoo heel veel meer. De eerste zei: ,J)e wintertijd Is heusch voor óns geen kleinigheid, Want dikwijls hebben wij geen brood, En gaan van kou en honger dood- Al doe 'k mijn best voor vrouw en kind, Gebeurt het wel, dat ik niets vind. Ik noem den winter koud 'en naar, Geef mij den zochten zomer maar." „Kom, niet zoo somber, beste buur, Al is het leven nog zoo zuur, Bekijk het van den goeden kant, Dan heb je zeker niet het land. Denk steeds: Er komt een goeden Hjd Na deze ongezelligheid, Dan kom je 't leven beter door, Want somber zijn, dat geeft niets hoor!" En icerkeliik, na een kwartier Kwam Liesje van den kruidenier, Ze strooide toen met milde hand Veel kruimels uit een groote mand- R. K. --- OVERNEMING UIT DEZE RUBRIEK VERBODEN ---