INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. --- LITURGISCHE OPSTELLEN. TWEEDE ZONDAG NA PASCHEN. Het groote tekort in de wereld is dat der goddelijke deugden. Geloof heeft Jezus gepredikt, geloof geëischt in Zijn zending, in Zijn macht, in Zijn liefde. — Paschen is de hoeksteen van ons geloof. Maar gelooven is rekbaar-! Petrus geloofde en liep over de baren.... maar hij merkt op water te gaan, valt in zioh zelf en... zinkt! Prachtbeeld van ons geestelijk leven! Zoolang Petrus enkel dacht aan Jezus, zouden de winden hem gedragen hebben; maar toen hh" aan „water" dacht, moest hij roepen: Eed mij', ik verga! Is er in ons geestelijk leven vredige zekerheid mogelijk? Kunnen we al die mooie uitspraken veilig gelooven?.... Arme wereld, die iederen marktschrceuwer gelooft, maar God niet! Zou er ooit iemand door God verworpen zijn, omdat hij TB hoogen dunk had van Zijne liefde en barmhartigheid? — Zeker er bestaat „vermetel, vertrouwen." Dat God niet-betreurde en niet-verfoeide zonden zou vergeven — 't is me dezer dagen gebleken! — 't komt voor, dat zoon absurde meening post vat! Maar, als uw kwajongen u tart en sart en dan toevoegt: Je doet toch lekker niks, — dan heeft dat niets te maken met wat de goddelijke deugd deihoop ons leert! — Eén willen zijn met God en tegelijk niet-een, is iets dat een kind reeds voor onzin beschouwt. Je kunt niet tegelijk binnen en buiten zijn! — Maar de deugd der hoop overdrijven is even onmogelijk als de liefde overdrijven, of 't geloof (bijgeloof is ongeloof: 't is willen steunen op wind, en kracht bekennen waar die niet is; 't is 'n soort afgoderij; 't is God uit de auto houden en er een poppetje in hangen). Hoeveel kruis en crisis zou ons bespaard blijven, als we op God durfden vertrouwen. Men vertrouwt, al is 't op een waarzegster: al is 't op een Stavisky. De menschen erin laten loopen is handigheid. We weten 't, fen we blijven vertrouwen,... maar op God niet!! Menschen, die radeloos zijn, die diep in de put zitten, werpen zich zelden vertrouwvol in Gods armen. 0. L. Heer is een boeman, men -vreest Hem; maar men bemint Hem niet en gelooft niet aan Zijne liefde. En toch, welke schuldeischer scheldt kwijt op enkel •„schuldbekentenis"? — God alleen! — Wie wordt duizendmaal bedrogen en ?geeft" opnieuw? — God alleen! — Wie gaat een schuldenaar, die alles verbrast heeft opzoeken, enkel om hem alles te kunnen kwijtschelden? — God alleen. — Maar men vertrouwt God niet: „daar zit iets achter".... God „goed" erkennen, neen, .;... daar diep in 't binnenste is men ontevreden over G0d.... men durft 't niet te zeggen, maar beaamt het tóch wel eenigszins: God doet niet altijd, wat goed en rechtmatig is." — We hebben God te erkennen als de oneindige volmaaktheid: beter dan alle Engelen en menschen kunnen uitdenken. Maar we willen God begrijpen!! Hij doet soms zoo raar! — Als nw jongen op ambacht komt bij een smid en 'deze zegt: „Je moet de vijl zóó houden", dan „gelooft" uw jongen, al vindt hij 't wellicht onnatuurlijk en lastig. — Maar zulk geloof krijgt God van ons niet! Wij.... beoordeelen!' ¦— Als de smid zoon leergast-je had, stuurde hij 't op! — God niet; die heeft geduld en liefde! Wat heeft de Kerk vandaag? Ie Waarheid! 2e Net geknipt voor ons: wie alles te kort komt, kan alles gebruiken! — Maar nu Pasohen de lichten des geloofs ontstoken heeft en Beloken Pasohen ons de Kerk bracht met haar onfeilbare lear en genademiddelen... ligt het voor de hand: Gelooft ge? — Hoop dan! — Hoort: „De aardo is vol van de barmhartigheid des Heeren, alleluia...." Calderon, de Spaansche Vondel, laat een roovor een kruisbeeld in de bergen treffen. Hij staat stil. — Kijkt. — „Voor mij!" — Hij werpt zijn zondig ik ter aarde, stort boete- en liefdetranen en heeft Gods liefde geroofd! — Zooals de zon stralen schiet door het looverdak van 't donkere woud, zoo werpt God lief destralen en geiiadeschichten door de poriën van het pantser der boosheid. •— God is barmhartig! — Twijfelt gij? — Hoort de Kerk bidden: „God, die door de vernedering van Uwen Zoon de gevallen wereld hebt opgericht: verleen Nu raad eens, waar de Kerk om bidt? „verleen aan Uwe geloovigen een voortdurende blijdschap De Kerk wordt verhoord.... tenzij wij ons zelf uitsluiten. Hier dringt zioh een krasse gevolgtrekking op: 3Vie niet voortdurend blij is, i 5.... geen geloovigeü! — Ja, daar is geen ontkomen aan! Wie niet „blij" is na Paschen, na uit het leven der vervloeking gevoerd te zijn in dat der genade, d.i. van het deelgenootschap aan de goddelijke natuur, zoo iemand kan men geen „,geioovige" noemen! Welk geloof is vertroostender dan 't onze? En wat beduiden ai die aardsche rampj es, die de blijdschap rooven? — Ja, ik kan me een nuf denken, die dol is om een uitnoodiging, en „wanhopig" snikt omdat 'r hoedje — Petrus zonk, toen Hij Jezus niet meer met zijn geloof „vast" had; moeten wij om beuzelingen als geld, eer , die daar boven als valsche munt geweigerd worden, onze blijdschap verliezen nu we opgaan ten hemel? — Blijft toch bij uw zaak!— „Wist ik dat maar!" zucht er een. — Nou, als je je niet halsstarrig verzet, zal Jezus je in den hemel dragen, al moest Hij nog eiens driemaal, vallen onder het kruis, dat ge voor Htem waart. (Dat hout deed 't 'm niet: onze zonden!) Die ter helle gaan, hebben 't gtewild, d.i. datgene wat er toe leiden moet: Scheiding van God, ondanks God! Dat zul ;e God nooit kunnen voorwerpen dat Hij niet naar je gezocht heeft, alle seconden van je leven! — Paulus zegt 't zoo onnavolgbaar in 't Epistel: Gij waart dwalende schapen. En die dwalen alléén, omdat ze van den herder wegloopen! (Het Evangelie, zegt wat de Herder doet: zich laten doodmnrtelen voor een eigenzinnig schaap Men scheldt wel eens: „schaapskop!" om overgroote domheid, tegen eigen eigenbelang, te kenmerken.) Het is in de liturgie vaak het geval, dat je paf staat. Zoo het Alleluia, 't eerste en 't tweede! Is iets zeer beslist noodig, dan zegt men: broodnoodig; niet geldnoodig, of sportnoodig, of éérnoodig En wil je 'r een iets echt inscherpen: ?'k Zal 't 'm op zn brood geven": Daarom nam de Eucharistische Liefdekoning de gedaante aan van brood. En: „de leerlingen herkenden den Heer Jezus bij het breken des broods". Die twee liepen droef langs den weg: ze hadden herstelling van onafhankelijkheid verwacht; dat het Rijk Gods hersteld was, dat kwam niet in hun gedachte! Ze waren .droef, want »ze waren geen „geloovigen" En dat verweet Jezus hun. Maar ze herkenden Hem niet. Pas bij het breken des broods brak Jezus hun ook het brood der genade en des geloofs Maar toen ook dachten ze niet aan slapen. Hun vreugde moesten ze overdragen in Jeruzalem! Geloovigen zijn blij! Wij nu herkennen Jezus niet immer zelfs als Hij ons het brood der genade breekt: wij zitten nog dieper in het Rijk der wereld dan de Emmaüsgangers. Zelden vermag het bovennatuurlijke om zóó te boeien, dat het aardsche ons niets is. „Ik ken Mijne schapen " Wat teederheid moest onze dankbaarheid verwarmen: Jezus kent ons! Hij weet, wat ons „ongelukkig" maakt; Hij weet, dat we niet gelooven, en daarom droevig zijn; Hij weet, dat we vol van „wereld" en van ikzucht zijn, gepantserd tegen Zijn genade Maar Hij „kent" ons en weet wat ons dienstig is. En dat geeft Hij, zelfs al „voelen" we er ons ongelukkig bij, als de twee leerlingen, die groot op aarde zijn wilden. „En de Mijnen kennen Mij " Niet waar, hier grijpt de twijfel u brj de keel: Ben ik wel de Zijne? Als je Hem „kent", ja! Erken Zijn liefde in al wat u overkomt, cl herstelt Hij niet uw rijk, maar— u in het Zijne! Vertrouwt nu toch eens blind op God, die u kent en bemint en alles ten beste leidt. Al lijkt het u averechts, geloof en vertrouw: dan zijt gij de Zijne en zult Hem kennen, immer meer tot ge als Thomas verrukt uitroept: „Mijn Heeer en mijn God!" Het Evangelie hebben we allen aan den lijve ondervonden: de wereld perst ons uit en werpt ons dan in de goot. Al die volkskenners gebruiken de menschen als trekossen voor hun zegekar!! Maar ze beloven van alles (en wat hebben ze?) en dezulken loopt men na als schapen! Jezus belooft den hemel en geeft hem ookmaar Hem vertrouwt men niet!! Als de menschen verstand hebben, gebruiken doen 't weinigen. Intusschen God heeft ons ten uiterste lief gehad; Hij doet het Zijne Loopen wij liever naar Emmaüs met lange gezichten, 't is onze zaak. En als Hij ons ook daar volgt en vriendelijk vraagt: Waarom ben je droef?. Als we dan nog maar ons verstand gebruikten! Waarom zegt Jezus ons» dat Hij nog schapen heeft die niet van dezen schaapstal (de H. Kerk) zijn? Hebt gij Jezus lief, doe dan wat ge kunt om onze dwalende broeders in de Kerk te leiden. Bid en doe wat God u ingeeft. (Kent ge het tijdschrift: Het Schild? ) Zielen winnen....: „Hieraan zal men erkennen, dat gij Mijne leerlingen zijt; als gij elkander hefhebt". Uw twijfel of ge „de Zijne" zijt is eenvoudig op te lossen: beoefen naastenliefde! Doe goed aan de kinderen en ge wint den Vader. De wereld zelf weet dit en past het helsch toe in haar: „Aap, wat heb je mooie longen"; maar als wij Gods verdwaalde schapen tot Hem brengen omdat het zielen zijn die Hij bemint, dan zal er niet alleen vreugde zijn bij de Engelen, maar ook in ons hart „Tot U waak ik op" zegt het Offertorium. Wie staat 's morgens op met eerste bewustwording: „Tot U waak ik op?" Veel liever werpen we ons terstond in narigheid' Verstandig? Godsdienst is „dienst" dienst vraagt „werk" Op dat werk vragen we, steunend op de H. Mis, zegen en wat de H. Mis 21 geheimenis uitwerkt moge door hare kracht voltooid worden. Brood wordt Christus waarom kan God ons met aan de goddelijke natuur meer en meer deelachtig maken? Waarom komen we niet blij uit de H. Mis? De Communie toont (en geeft) ons den Goeden Herder. ¦ Volgen we Hem voortaan? We bidden om genade! genade die levend maakt. Genade, waarop we ons altijd mogen beroemen. Op iets anders roemen is onzin --- Liturgische Kalender ZONDAG 15 April, 2e Zond. na Pasehen 2e Geb. Concede., 3e v. Kerk en Paus. Pref. v. Paschen. MAANDAG 1