INGEZONDEN MEDEPKELINGF-» BL ~*^ tv- 'M ¦•T*T*T?l*Tul 1 é^i"HJh¦ hi I*m BB / *¦ B____Ug__H__Ha_M_M____H_MM__i_____B_fe_____É_l__n bb\\ \. Awt v&A\m \mW mmmm^vSÊ SSb^B BmTmt BBL mW W A—\ Bb\ --- LITURGISCHE OPSTELLEN. Driekoningen. Alban Stolz schreef: „Als God mij de genade schenkt in den hemel te komen, zal ik omzien naar vele roemrijke mannen en vrouwen maar vooral zal ik deze drie Wijzen opzoeken en hun zeggen, dat ik groote liefde en diepen eerbied voor hen gevoel." Waarlijk, deze mannen hebben de genade des geloofs niet als wij „om niets" ontvangen! Ze zullen van de profetieën gehoord hebben. (Joden waren, als nu, overal!) en van een bijzondere ster De genade daalde op hen en. ze gingen! Spot zal wel niet ontbroken hebben! Maar ze gingen! Jeruzalem wist nergens van; dat moet hun een knak in hun verwachtingen gegeven hebben, maar niet in hun geloof! Ze gaan naar Bethlehem. Daar blijft de ster staan boven een woning alleen onderscheiden door armelijkheid. Dat de ontmoeting niet in den stal plaats vond kan men afleiden uit: „En het HUIS binnentredend, vonden zij het Kind " Mattheus meldt, dat Herodes, overeenkomstig den tijd, dien hij van de Wijzen had uitgevorscht, alle knaapjes van twee jaar en daaronder liet ombrengen. Mag men hieruit besluiten: 10. De ster verscheen bij de geboorte des Heeren; 2e. De Wijzen zijn meer dan een jaar later in Bethlehem aangekomen? 1) We zien dan hier drie mannen met hun gevolg wellicht meer dan een jaar lang op reis om de genade te volgen ondanks alles. Wij, die de genade des geloofs buiten ons •weten in het Doopsel ontvingen en er letterlijk niets voor deden, schatten die groote gave niet! Er is weinig geloof van de daad! Er is weinig dankbaarheid voor de onschatbare gave des geloofs. Het is ons heilzaam, heden een drietal ten voorbeeld te zien, dat «e genade wist te waardeeren. Zou er geen gevaar zijn, dat na het niet-waardeeren van öe gave des geloofs, na het ondankbaar werklos laten dier genade verlies volgt? Stellen we heden ons geloof in 't licht van «it feest! Roepen we de drie Heiligen in, dat zy ons hun voorbeeld gedurig te binnen brengen! Na de ontgoocheling van Jeruzalem kwam voor de Drie een nog grootere: een arme werkman, een jonge vrouw, een doodgewoon arm kind.... Maar ze huldigden den God, «en Mensch, den Koning, ook al vinden zij generlei steun in de zinnelijke waarneming' Bteii°ter seloof kan men zlch moeily'k vooraa ~ •' ons geloof in den Eucharistifccnen Koning zou dat der Wijzen overtref«•n, zoo we niet door tal van genaden tot "at geloof waren opgevoerd. De Introïtus van heden sprankelt Licht *an alle zijden! .. Zie, Hij is gekomen....!" — Hoort gij het »in lijden", als verdwaasde ziel? Hij is IN u., als de heiligmakende genade in u is! Hij ziet uw droefenis en al uw ellende. Maar zeg gen we den Dooper na: „Hij moet toenemen *k moet afnemen". Juist lijden, van allen aard, leert ons steeds meer los te laten, ons steeds meer te onthechten ook van ons zelf. Wie u zich zelf niet vergeten, als het geloof hem God in zijn ziel toonde? Overtuigen we ons heden eens diep van de waarheid dat door de genade God in ons wonot, öie in allerteederste liefde ons de goddelijke natuur meedeelt en ontbolstert uit onze ttienschel:jke natuur. Dit laatst tis ons „ilj°en", waarom niet ons „verblijden"? Wie is gekomen? , de Heerscher, de Heer..." Is 't we' waar' In God nn^en Heer belijden, dat gaat wel; maar Hem onbetwist iaten heersenen en ons steeds nederig onder- Werpen dat laat wel wat te wenschen over! • het bevel berust in Zijne handen, en de macht en de heerschappij," over alles wat ons vijandig gezand is. Maar wat C-'od ais onze v: anden ziet, nouden wij al tè vaak voor vrienden....! En vandaar zooveel leed! „O God geeft Uw oordeel aan den Koning uwe gerechtigheid aan den Zoon des Konings" (Hier is Koning en Zoon des Konirvs geli.ikbeduidend; in Psalm 71, waaraan de Intr.-ps. ontleend is, heeft in Vers 4 °ok „armen" en „kinderen der armen" dezelfde beteekenis. Zie Aanteekeningen van den „Professorenbijbel".) Ais ook wij nu eens or-» oorde°i over anderen en ook over ons ?cif-aan God overlieten en ons edelmoedig i* Znn riipnQf, stelden? 't Zou ons van veel zorg en narigheid bevrijden. — Het Openingsgebed herinnert aan de roe- Ping der heidenen waartoe ook onze voorouders behoorden; het getuigt, dat wij God door het geloof reeds kennen (maar wie is nu eens echt tevreden met wat God Deschikt of toelaat?); het vraagt om tot het aanschouwen Gods (met wegschuiving van den sluier der geloofs) te worden toegelaten. Door denzelfüen Vergeten we niet, dat naar de mate wy God door "'.et rreloof hebben leeren zien, we Hem in den Hemel zullen aanschouwen! Het epistel, ontleend aan Isaïas, beschrijft oen luister van het nieuwe Jeruzalem, de Kerk. De Kerk, Bruid van Christus, ja, Diens mystieke lichaam waarvan Hy 't Hoofd :s, moet wel schoon zijn! En hooren we niet eiken dac '--' kerkelijk gezag '-'niïbbeien V Maar O. L. Heer brengt het er cvi ï- af zonder dao-eh'ik^c^ eremrk, -gemop- Per — Dat geen drommen van buitenstaanders toestroomen is voor een goed dee1 te wijten ',an ons gedrag, dat geen recl-r.-.e ïs voor de Kerk! Vreer we toch, dat öe Ster niet zal stil staan, maar, ons in donkerte late J, de missielanden zal gaan aestraien! Ook het Graduale bezingt de nieuwe aanwinsten der Kerk, die 's Heeren lof verkondigen, hetgeen wy nalaten! — Het Vers roept, dat —e ons zouden laten verlich'. i, dan zou meteen de last aes levers „vernis**» worden. Het AU-duia bezingt het geloof üer Wyzen. Wy sijn zoo in :t stoffelijke -jrd:c;;t, dat we de ster niet meer zien! Van geschen ken is by ons dan ook zelden sprake! — God nam ons op als zyne kinderen; Hy verhief ons zoo hoog mogelijk; en by elke liefdevolle en voorzichtige poging om ons uit. onze Adar natuur o" t° t.-AWnn <t een gejammer als bij een tandentrekker! God heerscht niet '"*. ons; we .dienen" Hem niet;we willen ons niet laten vergoddeiyken en liever genieten van wat er ïn onze bedorven natu r te genieten valt! — Moge heden ook over ons een nieuw licht opgaan ' Geven we ons eens onvoorwaardelijk over aan rv>d! De W.ilzen wisten allerminst wat hun boven 't- hoofd hing en ten slotte, na heel wat ontgoocheling moesten ze, dror ingeving gewaarschuwd, naar huis vluchten. Maar geen gemopper: „Kan de Koning ons dan niet beschermen?" of iets dergehjks; neen, ze „gelooven" en God kon hen, dank hun goeden wil „heiligen". Denken we ons eens diep in de moeilijkheden dier geloofshelden tydens de lezing van 't Evangelie. Wat vóór Jeruzalem geschiedde vatte zij samen: Wy hebben Zijn ster gezien in het Oosten en zijn gekomen om Hem te aanbidden. Ze vertellen niets van de reis, van wat ze hadden doorstaan; ze toonen geen verwondering, geen ergenis, dat Zijn eigen volk, dat toch ook van de profetieën wist en de ster toch ook had aanschouwd, van geen Koning wist! Ze gelooven en zetten door. En wat wordt van ons gevraagd? Schamen we ons! Zoeken we nu eens God in en achter alles! Hadden wy het geloof der Wijzen, we zouden God vinden in alle omstandigheden; en in alle levenslast zouden we Hem aanbidden en onze geschenken aanbieden! Geloof, ongekende gave, ongebruikt licht, verwaarloosde kracht gij, Wyzen, zegt ons, wat geloof is, wat geloof uitwerkt! Als ons ook een „andere weg" geboden wordt, deen we als de helden, die ons heden ten voorbeeld gesteld worden! Menigeen, die in biechtstoel, of door geweten, of door dwang, in „anderen weg" geleid wordt, jammert van stuk geslagen geluk en van wat al! Eigenzinnig zijn we en den weg „nemen" we liever zelf! Het Offertorium komt alweer met „geschenken", niet om te ontvangen, maar om te geven! Kwam en we er eens toe met heel ons hebben en zijn te offeren, wat zou God doen? Van onze ondeugden zou Hij deugden maken; onze bedorven natuur zou Hij oplossen in de Zijne; onze „ik" zou Hij vervangen door Zich zelf! Wat 'n „mazzel!" Toch, we kunnen van onze ellende niet scheiden!. Ook de kerk is zeer meegaande; als wij krenterig zijn in 't geven en nooit genoeg krijgen, bidt de Kerk, dat God genadig zal neerzien op de offergaven „Uwer Kerk", geen goud, geen wierook, geen myrrhe, maar wat er door verbeeld . wordt, namelijk „Jezus Christus, Uw Zoon, die met U leeft " Waarlyk indien iemand menschenkennis heeft, dan is 't O. L. Heer! En, daar onze offers uit zich zelf geen blik van God waard zyn, dacht Jezus een Offer uit, door ons opgedragen, dat alle mogelyke, oneindige, waar de heeft! Wonen we alle H. H. Missen by, die ons zeer goed mogelijk zyn? Of vervelen we ons nog liever thuis of op straat? Is 't ons nog te veel, wat Jezus ons ter hand stelt: Zich zelf, Gode aan te bieden? De Communio onderstelt dat we nu „Zijne ster" gezien hebben, en nu eindelijk met geschenken komen! Jezus geeft Zich geheel aan ons; geven we ons geheel aan Hem! De ruil is wel onzinnig, maar O. L. Heer is nu eenmaal „dwaas van liefde" Is ons de ruil zwaar?!.... Waar is ons geloof?! „Verleen ons, smeeken we, almachtige God, dat wij, aan hetgeen wy plechtig vieren, (ach, hoe vieren wy de geheimen van Gods liefde?) met 'n gezuiverd en verlicht gemoed deelachtig mogen worden. Door onzen Heer." Verlicht gemoed! Juist dat behoeven we! Verlicht in dubbelen zin: maar zyn we verlicht door 't geloof, dan wykt alle beklemming en volgt verlichting der zwaarte vanzelf! Om Gods wil, om uw heils wil laat toch al die gelaten. Wy willen allen heilig „worden", feesten niet langs u afglyden! Alleen Heiligen worden in den hemel toegelaten. Wy willen all enheilig „word'eV, maar niet heilig zyn." Wat verdwazing!, 1). Men vermoedt: Verblyf der H. Familie in Bethlehem ruim 1 jaar; in Egypte slechts omstreeks een maand; daarna uit vrees voor Herodes' opvolger en aangemaand in een droom, naar Nazareth. Jezus zal toen omstreeks twee jaar oud geweest zyn. --- DRIEKONINGEN EN DE FOLKLORE Wanneer men in ons land spreekt of schrijft over folklore, is het haast vanzelf sprekend, dat meu zich daarbij afvraagt, hoe er de bekende Nederiandsohe folklo-' rist, D, J. van der Ven, over denkt. Deze immers is het, die door zijn onvermoeiden arbeid sinds jaren gepoogd heeft het folklore-liefhebberen dienstbaar te maken aan d© wetenschap der folklore. Zijn naarstig, pordealkundig en systematisch verzamelen op allerlei gebied van dit uitgestrekte terrein, heeft zijn vruchtbare pen gelegenheid geboden tal van interessante en goed gedocumenteerde verhandelingen, brochures, films en boeken aan ons volk te schenken, die na ons getugen zullen van wat er leefde in onzen tijd enf dan wellicht geschiedenis geworden is. Zpo is als nummer 53 en 54 der libellenserie van de uitgeyerij Bosch en Koning te Baarn van zijn hand weer 'n folkloristische, geïllustreerde monografie verschenen, getiteld: --- FOKKERVLIEGTUIG VOOR 40 PERSONEN. Bestelling van de K. L. M. ? Naar het Hbld. verneemt zal binnen heel kort op de Fokkerf abriek te Amsterdam een aanvang worden gemaakt met den bouw van een geheel nieuw, heel groot viermotorig vliegtuig, de Fokker F 40, waarmede veertig passagiers zullen kunnen worden vervoerd. Het groote toestel krijgt een in den vleugel intrekbaar landingsgestel en het zal gebouwd worden volgens dezelfde principes als de voorgaande Fokker types F 36, F 22 e.d. Het blad verneemt verder, dat dit toestel door de K. L. M. zou zyn besteld en dat het de bedoeling zou zijn het nog dit jaar klaar te krijgen. --- HET MIDDAGMAAL VAN DEN WERKLOOZE 2 FR. 25. Op de Rue du Chateau-des-Rentiers, in het 13de arrondissement van Parijs is op de deur van een café een kaart geprikt waarop te lezen staat: „Hier hefc middagmaal van den werklooze: 2 fr. 25." Het is een werklooze typograaf, die op de gedachte is gekomen dat het in dit arrondissement, waar 8000 werkloozen zyn ingeschreven, mogelijk moest zijn hun een ander warm maal voor te zetten, dan de „soupe populaire" die van gemeentewege aan hongerige menschen wordt verstrekt. In hefc werkloozenrestaurant worden dagelijks meer dan 200 Hanten bediend. Zij' krijgen op vertoon van hun werkloozenkaarfc een volledig maal van soep, vleesch en groenten en l>rood a disorétion voor minder dan een kwartje. Winst wordt er niefc gemaakt,--terwy'l alle leveranciers uit de buurt medewerken door inkoopsprijzen te • berekenen. De medewerker van de „Oeuvre" die er wist binnen te dringen getuigt dafc hefc eten er smakelijk en ry'kelijk is en dat de gasten elkaar op correcte wijze bedienen. . (Hbld.) --- MERKWAARDIGE GRAVEN GEVONDEN. In de omgeving van Szentes in Hongarije waar men op het oogenbiik opgravingen verricht, op zoek naar het graf van Attila, heeft men graven uit de meest uiteenloopende tijdperken gevonden. Het aantal der blootgelegde graven bedraagt meer dan honderd. De talrijke voorwerpen, die men ïn de graven gevonden heeft, _ vormen uiterst waardevolle cultuurhistorische documenten uit den tijd der Hunnen, Gepiden en Romeinen. Behalve talrijke munten uit de» tijd van keizer Marcus Aurelius, heeft men groote hoeveelheden paarlen uit barnsteen, koraal en karniol, alsmede kunstig bewerkte sierspelden en een compleet manueuurgarnituur, dat in vele opzichten overeenkomt met de moderne manucuur-garriïturen, gevonden. Naby den oever van de Tbeiss vond men de graven van ruiters waarin zich, behalve de goed geconserveerde skeletten der ruiters en paarden, complete paardentuigen en zadeiversieringen van metaal bevonden. In een der gTaven vond men een ruiter wiens paard, evenals zijn wapens, zich aan zyn linkerzijde bevonden. In de naby'heid van deze ruiter graven ontdekte mep de skeletten van een man en een vrouw, die elkaar vasfc omarmd hielden. Op grond van de in het graf gevonden voorwerpen schat men den ouderdom er van op 1500 Jaar. Hefc ook na 15 eeuwen nog onafscheidelijke paar kon in ongeschonden toestand naar het museum worden overgebracht. --- Liturgische Kalender. ZONDAG, 6 Jan. — Feestdag van Driekoningen met Octaaf. MAANDAG, 7 Jan. Mis v. Driek. 2e Geb. v. O. L. Vr., 3e v. Kerk of Paus. --- WAAR GAAN WE HEEN? Mevr. Wynaendts Francken vertelt in „De Vrijheid": Al jaren kryg ik met Kerstmis een kistje appelen van 'n Amerikaansche padvindsters vriendin cadeau. Dezer dagen bleek deze zending met den noodigen omhaal en tydverlies via de Nederlandsche Groente- en Fruitcentrale te moeten vervoerd worden ! Eerst kwam er een onmogelyk donkergroen kaartje, kleiner dan een briefkaart, dat er zuiver als een reclame uitzag en slechts door een gelukkig toeval niet in eens in de prulle mand verzeilde. Ik vond het een dag later nog op m'n bureau, bekeek het gelukkig en ontdekte, dat het een persoonlijke kennisgegeving van een expeditiebedryf was, dat me mededeelde, dat ik voor een „invoervergunning" by de Ned. Groente- en Fruitcentrale moest zorgen. Die had n.l. zonder m'n toestemming te vragen het cadeautje „van me gekocht". Stelde me echter welwillend in de gelegenheid het weer terug te koopen. En als ik dat eens niet deed ? Wat gebeurt er dan ? Laten verrotten ? ? Laat ik dadelijk zeggen, dat dit bureau met bekwamen spoed werkte, met 24 uur had ik de gevraagde paperassen in huis. Toen was het Zaterdagavond en den Zondag over bleven m'n appelen nog eens noodeloos staan. Maar, wat ze daardoor eventueel te lyden hadden werd ruimschoots vergoed door het deftige „Bewys van koop- en weder inkoop", dat hun entree in ons vaderland vergezelt. Want, men denke er niet min over, het cadeautje is daarna aan mij „wederverkocht" door de Ned. Groente en Fruitcentrale, waarby de factuurwaarde vermeerderd werd met 0.04 bruto, zoodat ik er f 1.20 op dien toe te leggen. Schatkistversterking sinds Januari 1934 ? Soit, gevild worden we tóch en véle beetjes helpen. En als men tariefmuren bouwen wil. dan moeten die óók maar om onze appelboomgaarden heen. Zoodat ik, overigens in volle besef van kalm te liegen, m'n handteekening gezet heb onder de „overeenkomst", die „geacht werd te zijn aangegaan op de condities van het Handelsreglement van de Ned. Groenten- en Fruitcentrale den contractant bekend". Geen flauw benul van heeren. Maar 't zal wel waar zyn. Of het de methode is om uit den knoop te raken ? Dat is een andere vraag. --- „VAN DRIEKONINGEN AVOND EN KEUNINKJE SPELEN". Op populair-wetenschappelijke wijze is veel van onze nog levende Nederlandsche folklore in woord en beeld aan de vergetelheid onttrokken. Wat de heer Van der Ven gedurende een lange reeks van jaren op zijn omzwervingen door eigen land eu 't buitenland over deze materie heeft bijeengegaard, draagt ongetwijfeld bij tot vermeerdering der kennis van eigen land en volk. Wie de schilderyen-verzameling op de tentoonstelling „Stad Tilburg 1934" aandachtig bekeken heeft, zal bijv. gelrofLen zijn door het kleurrijke, van' meesterschap getuigende doek van Jan Strube, waarin deze op naïef -realistische wijze de aanbidding van het Kindeke Jezus uitbeeldde in de sfeer van het boersch-religieuze leven der Baronie van Breda. Welnu, ge vindt dit werk gereproduceerd. 'n Plaatje voorstellende de Tilburgsche Driekoningen, zooals ze nog rondtrekken onder het zingen van het Maria-Magdalena-lied ontbrpekt al evenmin. Hoe dit liedje: „'t Was op een Driekoningen avond 't Was op een zoo heiligen dag, Dat de vrome Maria Magdalena Aan de voeten van Jezus lag". door den loop (Jer tijden zoowel hier als elders met tal van variaties gezongen werd, vindt ge verklaard. We betwijfelen echter of de woordelijke weergave voor Tilburg wel juist is. Wif althans noteerden volgenden tekst: „Op eenen Driekoningenavond, <_}*> eenen Driekoningendag, Daar zat Maria Moeder-Lena Al op Ons Lieven Heers graf. Da sterre die moet er zoo stille niet staan, Zij moet er met ons naar Bethlehem gaan, Bethlehem die schoone stad, Waar Maria met 't Goddlijk kindje zat. Hoe kleiner ster, hoe grooter God, Die hemel en aarde geschapen had. 't Is niet alleen te Tilburg dat de sterrezingers verschijnen; dat de uitgeholde knolraap met 't brandende kaarsje, of het uitgesneden sigarenkistje zoowel als de lampion op Driekoningen-avond door de .straten dwalen en 'n fantastisch tooneel bieden. Wy zingen niet enkel hier van: „Driekoningen, Driekoningen geef mij een njeuwen hoed, M'nue ouwe die is verslete, En m'n vader, die mag het niet wete, En m'n moeder,, die is nie thuis. — Piep! Zeet de muis in het zomerhuis!" Niet alleen hier klinkt dan, vaak in onvejvalscht dialect:. „Daor kommen we aon mit onze lantère, We zoeken den Heer en we hadden urn zoo gère, We klopten al aan Herodus zn deur Herodus, de Koning, kwam zellevers veur, Herodus, de koning, sprak met een valsch hart, Wat ziet er de jongste van drieën zoo zwart. Hij ziet er wel zwart, maar hy is toch zooi schoon, Hij is er de Koning van Moorenlanden, En Moorenland is een schoone stad, Waar Maria met haar klein kindeke zat Maria die moest er den berg beklimmen; Daar hoorde ze de heilige Driekoningen zingen De heilige Driekoningen die zongen zoo schoon; Zy' maakten van vreugde een gouden kroon". Ook in Den Bosch klinkt dat lied en reeds in 1922 zag Herman Moerkerk ze op de Bossche Markt, waarna zn teekenstift niet te weerhouden was, om er ons één van z'nt bekende prentjes van te geven. (Rembrandt etste ook reeds het sterre-zingen). 't Was niet alleen daar, dat het Driekoningen-loopen in de nuchtere eerste decennia der 19e eeuw gedegenereerd was tot 'n zeurig bedelen van drenzende arme kinderen uit sloppen en steegjes rond de groote markt en langs de huizen der gegx>eden en wink°ds der neringdoenden. — „In 's-Hertogenbosch heeft men echter te elfder ure ingezien, dat op deze wijzlei één der schoonste en vriendelijkste kindervermaken zou wegkwijnen", zegt Van der Ven. Laten wy' nog even beluisteren wat Vincent Cleerdin, griffier der Staten van Noord Brabant, aan dit Driekoningen-loopen wijdde: — „Ha! Wat is dat heerlijk voor de zuivere verbeelding van de kleuters, drie koningen, drie machtige en wijze mannen, die van heel ver over de bergen kwamen naar het landje, dat Onze Lieve Heertje dat zoo sprekend lijkt op het pasgeboren broer o e of zusje thuis1. En, zie eens, wat die drie mannen dragen! De één draagt goud, van dat mooie, blinkende goud, waarvan vader en moeder ieder een ring dragen en dat zoo kostbaar is; de ander een vat met wierook een slingerend vat, zooals de pastoor dat gebruikt op het altaar, en waarmee de misdienaars zoo mooi kunnen zwaaien, terwijl de rookkringels door de heele kerk drijven, lekker geurend; de derde, o! wat een echte, goedige, zwarte moriaan! draagt myrrhe, iets heel fy'ns, heeft vader uitgelegd en daarachter, kijk daar staat een kameel en een dromedaris, mooie beelden met veel verguldsel 't is om van te droomen! Van de eene kerk naar de andere gaan de kinderen met de vaders en moeders of met groote broers en zusters. Zy worden niet verzadigd van het ky'ken. Het is telkens opnieuw mooi. Al is het nog zoo druk in een kerk, omdat er juist het Lof wordt gmongen, toch dringt de jonge jeugd naar voren om het stalleke met de drie koningen by de kribbe te zien. Maar, tegen de schemering wordt de heerlijkheid nog grooter. Dan wordt de verbeelding werkelijkheid, dan gaan de kinderen zelf als drie koningen uit. Waar komen zy1 vandaan? Opeens ziet ge ze in alle straten, gedrieën of met troepjes. En allen dragen zij lampions, de roode;, of gele, of blauwe, ronde of langwerpige, die ge wel kent van feestvieringen. Dat alles beweegt zich door de schemering als bootjes met lampions over een meer. Ze wiegelen er naar links en naar rechts. Ze hoopen zich op en drijven weer uiteen, zij klotsen tegen de huizen aan en stuiven snel naar het midden van het plein ofr straat, zy' deinen vooruit en achteruit, soms slaat plotseling een vlam omhoog, omlaag, *en lampion vloog in brand en werd tegen de straatkeien gebluscht. Zóó hebben wij zeli; als kinderen de drie koningen gevierd" getuigde de schrijver. Ook onder ons zijn er velen die in hun jeugd aan dit festijn meededen. Is het niet mogelijk, dat 'dit aloude gebruik wat meer gekuiseht te Tilburg bly'ft voortleven en meer massaal en algemeen dien éénen avond des jaars het straatbeeld verohristely'kt? v. D. --- Buitenland. STEEDS MEER ARMLASTIGEN IN ENGELAND. Het Britsche ministerie van volksgezondheid publiceert een statistiek, waaruit bly'kt, dat per! 1 October 1934 het aantal personen, dat armensteun ontving 1.299.233 bedroeg of 322 per tienduizend leden der bevolking. Per 1 Ootober 1933 was dit aantal 1.5 pot. lager, terwy 1 per 1 October 1913 het totaal aantal personen, dat armensteun ontving 611.448 bedroeg. --- VERLOREN RADIUMBUISJES TERECHT. Nadat men alle vuilnis-bergplaatsen in den omtrek heeft laten doorzoeken, zyn ze-, ven buisjes radium die in den vuilnisbak van het Royal Soutli Hampshire en Southampton ziekenhuis waren terecht gekomen, teruggevonden. De secretaris van het ziekenhuis vertelde hierover aan Reuter, dat acht buisjes, in totaal bevattende twintig milligram radium, per ongeluk met eenige oude kleedingstukken waren weggegooid. De kleedingstukken waren gebruikt voor de behandeling van een patiënt en vervolgens in een vuilverbrandingsoven vernietigd. Zoodra het vérlies bemerkt werd zijn wy in de aschhoopen gaan zoekeu met behulp van een eleotrosooop. Het was een opwindend gezoek en het duurde den geheelen dag. Tenslotte vonden wij zeven van de buisjes terug. Pas wanneer wy' hen met speciale instrumenten onderzocht hebben weten wy hoeveel radium zich nog in de vuilnis bevindt. Wellicht is het zoo weinig dat het niet de moeite loont het onderzoek voort te zetten. Wy' zy'n met het tot dusver behaalde resultaat zeer gelukkig. --- 'S MORGENS „DOOD" EN 'S AVONDS WEER LEVEND. Dat een man, die 's morgens gestorven is, 's avonds weer gaat leven is geen alledaagse!) verschijnsel. Dit heeft de gemoederen van velen in Peking in beroering gebracht. Yen Yu-Ting een 69-jarige portier was na zijn „dood" door zijn achterblijvende familieleden in zijn kist gelegd, toen hij plotseling' de oogen opsloeg en eenige woorden prevelde, hoewel zyn lichaam al geheel koud was. Men waarschuwde een dokter en stelde de begrafenis voorloopig uit. 's Nachts begon hy weder te ademen en hardop te spreken. Zyn lichaam bleef echter koud en tegen den morgen verviel hy weer in een staat van volkomen bewegingloosheid. Dit proces heeft zich reeds dertien dagen herhaald: 's avonds leefde hy' op, terwijl hij 'smorgens geheel dood schijnt. De vrouw van den schyndoode stelde vier sterke koelies aan om by hefc lichaam de wacht te houden, maar toen zy den kouden adem van den schyndoode voelden, vluchtten ze hevig beangst weg, terwijl zijn zoon by het zien ervan flauw viel. Hoelang de „doode" dit zal blyVen volhouden _ kunnen de medici nog niet mot zekerheid zeggen. ---