LITURGISCHE OPSTELLEN VIJFTIENDE ZONDAG NA PINKSTEREN. Als men den tegenwoordigen tijd met één woord zou willen kenschetsen, dan ware het: troosteloosheid. Wij zijn voor God geschapen; is 't dan niet natuurlijk, dat onze tijd, die alles najaagt behalve God, zóó bedrogen uitkomt, dat troosteloosheid intreedt ? Maar ook de oprechte katholiek kan in levensomstandigheden geraken (eigen schuld of beproeving, dat kan buiten beschouwing blijven), dat hij moeite, veel moeite heeft, den moed te bewaren. Voor God geschapen en Hem nergens vinden; „Vader" roepen in een bange leegte; van de eene vernedering in de andere storten; alles, tot zich zei ven, moede worden tot walgens toe; het met niemand vinden kunnen; ja, dan is er oprakeling der goddelijke deugden noodig en een vriend!. Die vriend is God en Hij spreekt door de Kerk, als Hij zelf ons schijnt te vergeten, te verwaarloozen, te verwerpen. Men wil een gebrek bestrijden en valt nog meer dan voorheen; men wil meer bidden en 't wordt zinloos geratel; men gaat ter kerke ën vindt er niets, dan eigen ellende; men wil anderen goed doen en die anderen zijn ei niet\van gediend; 'l lijkt de dood in drijfzand Wat wil God toch met zulke ellende? Paulus zegt het overduidelijk in 't Epistel: (Want) indien iemand meent iets te zijn, terwijl hij toch niets is, zoo bedriegt hij zich zelven. Moedeloosheid is: men wil iets zijn en men voelt zijn niet; troosteloosheid is in den grond gekwetste hoogmoed. Nederig voor God buigen, met onwrikbare hoop op Hem vertrouwen (zie Evangelie van vorigen Zondag !) en alle eigenliefde, alle zelfzucht weren, dat is het middel. Zijn we droef te moede om God, wien wij een mislukking zijn ? Of is er geestelijke hoogmoed in 't spel: meer en beter willen zijn dan anderen om ermee te geuren ? Zijn we overtuigd (beamen is onvoldoende) niets te zijn, niets te kunnen en in alles van God afhankelijk te zijn, dan kunnen we den Introïtus aanvangen: „Neig, o Heer, uw oor tot mij en verhoor, mij; verlos Uwen dienaar, mijn God, die VERTROUWEN op U stelt; ontferm U mijner, o Heer, want tot U roep ik den ganschen dag." „Den ganschen dag,", wie kan dat ? We kunnen niets. Maar een herhaalde goede meening, nooit herroepen blijft geldig ! Stel, je neemt een kaartje Keulen; je neemt den goeden trein; je weet, overstappen of niet; is het nu noodig heel dat traject steeds te roepen: ik moet naar Keulen? Zoo is 't met den ganschen dag tot God roepen. Maar om in Keulen te komen, Keulen in de gedachten houden bij overstappen! Zoo ook God in gedachten houden, als de bedorven natuur van God af wil ! En.... zou den we ons vergeten, zoodra de bezinning terug is, ook terug naar G0d.... is dat nu zoo onmogelijk ? Als een minnend paar eens een haartje in de boter heeft, dan is 't terstond daarna nog „dikker" dan te voren. Pas dat toe op God. „Verblijd de ziel van Uwen dienstknecht (dat is nederig gezegd, doch niet minder waar !) want tot U Heer, verhef ik mijne ziel". Wat is dat, zijn ziel tot God verheffen ? Dat is: Kleine Jan mag mee naar oom, in de bus. „We gaan naar oom, vader ?" — „Ja jongen". „Lekker !" — Een poos later: „Duurt het nog lang?" — „Ja, jongen, nog een heele poos". — ?'k Wou, dat die bus vliegen kon!" Kleine Jan verheft zn ziel naar oom!" Vergelijk daarmee: Ik verheug ei mij over, dat mij gezegd is; „naar 't huis des Heeren zullen wij gaan." Maar Jan verwacht meer van oom, dan wij van God!! Zijn ziel tot God verheffen, dat is wat een meisje doet, als ze aan haar jongen denkt De troostelooze, die met geloof dezen Introïtus meebidt, is gered ! En dan zal hij niet „den ganschen dag" met zich zelf bezig zijn (denk daar eens over na !), maar de gemeenschap der heiligen gedenken en gemeend meebidden: „Moge de Kerk, o Heer, door uwe barmhartigheid voortdurend gezuiverd en beschermd worden; en moge zij, daar zij zonder U niet bestaan kan, altijd door Uwe genade bestuurd worden. Door onzen Heer " (En LATEN wij ons nu voortaan door God besturen, of willen wij God besturen?) Paulus epistelt. Eerst: nederig zijn! — dat kunnen we maar niet onthouden ! — Dan: naastenliefde; — bestaat die nog? — Verder: Ons zelf onderzoeken (en bij anderen niet in de kast snuffelen) dan vinden we ons zoo min, dat minachten van anderen niet kan voorkomen. Bedenken we wel: we hebben alleen onszelf te verantwoorden ! op eens komt die verschrikkelijke Paulus alweer over dat „vleesch" dreigen: „Wie in 't vleesch zaait zal verderf oogsten". Dat is ernstig ! Komt daarom zooveel leed in de wereld? Lees geschiedenis, lees bijbel! Vraag het den biechtstoel ! Het Graduale ¦werpt zich op tot God: „Het is goed, den Heer te leven "Stemt gij daarmee in, gij, met uw lang gezicht, waar lange zuchten uit oprijzen, O. L. Heer mag nog wel eens komen vragen: Wie zeggien de menschen, dat Ik ben? Hoevelen zouden antwoorden: Mijn God en mijn al? Wie is nu vol en oprecht tevreden met Gcd? En toch aan Zijn volmaaktheid gelooven!! Het raadsel der raadselen is de mensch! Komt, loven de het hoogste Goed, Hem, die niet alleen liefde bezit, in oneindige mate, maar die de Liefde IS! Het Alleluia bezingt „een groote (n) God". Maar, getuige Bethlehem, wat weet Hij zach klein te maken om ons te benaderen! Drie dooden verwekte Jezus: een kind; dat was niet dood, maar sliep. Het verbeeldt zondaars, die diep vielen, tot in zieledood, maar daarna leefden". Een jongeling: die was „dood"; en Jezus moest gebieden: Ec zeg u: Sta op. Een en toen weende Jezus: de dood had reeds bederf teweeggebracht: Lazarus kom uit! Lazarus is het beeld; van die in de zonde rusten en berusten. „En Hij gaf hem aan zijne moeder." Treurt om ons ook een Moeder, de H. Kerk? Wat een priesterhart lijdt om de dooden ln de parochie! Dooden hooren niet, voelen niet ... Reeds lang riep de Priester: Heer, dien Gij liefhebt, is ziek is dood is verdorven! Bidden wij voor zondaren? Doen we iets ter hunner bekeering? Of ligt er ons weinig aan gelegen? Het Offertorium gedenkt weder den zieke, den troostelooze; en de Kerk weet, dat hij er geen reden voor heeft! Ze acht hem nu overtuigd en: „Vurig verbeidde ik den Heer, en Hij gaf acht op mij; en Hij verhoorde mijne bede, en Hij legde in mijnen mond een nieuw gezang, een jubellied voor onzen God". Dat offer(!) vraagt God heden: een jubellied! Wat Hij ons deed is goed en door nefde ingegeven. Waarom niet juichen, om een God, die ons bemint?! Zijn we ook afkeerig van een dokter, die ons op dieet stelt? „Moge ons, o Heer, Uwe Geheimen bewaren en steeds tegen alle aanvallen des duivels beschermen. Door onzen Heer...." Maar dan de H. Mis bijwonen en ons vereenigen met die, welke wij niet kunnen bijwonen! Wat baat een middel, dat niet of te spaarzaam aangewend wordt? Zooals we altijd kunnen beminnen, kunnen we ook altijd mishooren! Steeds is er een H. Hostie geheven! Een schrijver laat Jezus met een ciborie langs de woningen der menschen gaan en overal aankloppen. Hier wierp men de deur dicht, daar werd gedreigd. Een spuwde naar Hem Droevig ging Jezus naar de Kerk terug.... Enkelen — en Hij straalde van vol daanheid Maar die anderen! En Jezus kwam bij het tabernakel, zette de ciborie weg, werd een H. Hostie en het deurtje ging dicht. „Het brood, dat Ik geven zal, is Mijn vleesch voor het leven der wereld." Arme Jezus! Veel beminnen is veel lijden, niet waar? Heer geef mij altijd dat Brood! „Laat ons bidden. Moge, zoo smeeken wij, Heer, de werking van deze hemelsehie gave onze zielen en lichamen geheel doordringen, opdat niet onze zinnen (die ander vleesch zoeken!), maar de kracht van dit Sacrament in ons steeds de overhand nebbe. Door onzen Heer „Geheel doordringen" ! Aan de communiebank zijn zeer veel verschillen; maar „geheel doordringen" is zeldzaam, ïjeiden we een gast niet onze woning rond? Doen we dat met Jezus ook? Wanneer toch worden we eens wakker? Dan zouden we in moedeloosheid gewaar werden, dat we met ons zelf bezig zijn, terwijl we standvastig bij God moesten verwijlen. We liggen misschien niet op een doodsbaar (of wel?), maar in een verdooving, in een slaapziekte, die licht tot den dood voeren kan. Jezus gaat rond.... zoekende of Hij een menschenkind gelukkig maken kan. Verfoeilijke hoogmoed, die ens opvult met ons zelf, óf om ons zelf te aanbidden en van ons zelf te genieten, óf om als martelaar te poseeren, óf om doorkankerd van zelfzucht in een of anderen vorm van wanhoop verdooving te zoeken!.... En toen Jezus de stad zag, weende Hij over haar „Sta op!" uit u zelf en bid den Introïtus, ervaar het Offertorium, smaak de Communio Heden wondt „leven" geboden. Waarom wilt gij het niet aannemen? Omdat gij meent iets te zijn en die begoocheling zult moeten prijsgeven? Is dat u zelf .beminnen", gezwegen van God en den naaste liefhebben. Sta op! --- Een machinegeweerpost der nationalisten op de hellingen tegenover San Sebastian. --- KATHOLIEKE ARBEIDERSJEUGD EN COMMUNISME. Nieuwe waarschuwing van den H. "Vader. Bij gelegenheid van het Congres der Katholieke Arbeidersjeugd in Zwitserland, dat Zondag j.l. te Genève plaats vond onder leiding van den Bisschop van Lausanne, Mgr. Besson, heeft Kardinaal Pa-j celli namens den H. Vader een schrijven' gezonden aan de deelnemers, waarin opnieuw ernstig wordt gewaarschuwd tegen het dreigend gevaar van het Communisme. Na erop gewezen te hebben, dat de H. Vader een bijzondere belangstelling koestert voor de Katholieke Jeugd en vooral de arbeidersjeugd, vervolgt het schrijven: „De val van den mensch is hersteld door de Verlossing. De arbeid, geheiligd door den Godmensch is een middel geworden tot zelfheiliging en geestelijke vervolmaking. Waar de onbarmhartige industrialisatie den mensch vaak tot een machine verlaagt en hem als het ware tot een slaaf maakt, komt de christenziel in verzet en de stem van de Pausen SDreken en zullen woorden spreien, die niet zullen verloren gaan. Vervolgens wijst de H. Vader erop, hoe de Katholieke Maatschappijleer de verschillende klassen tot een gelukkige samenwerking brengt en de arbeiders zoowel als hun gezinnen een leven verzekert, den mensch en den christen waardig. Waarschuwing tegen het Communisme. Bijzonder bekommerd, aldus gaat het. schrijver verder, is de H. Vader in dezen tijd, waarin de arbeidersjeugd, die Hem zoo dierbaar is, zich blootgesteld ziet aan de gevaren van een verderfelijke en opstandige propaganda, wier beginselen en leer geheel in strijd zijn met de leer der Kerk, doordat zij verklaren, dat er behalve deze materieele wereld niets anders bestaat: noch een God. noch een ziel, noch een geest, kortom niets, waarop het bouwwerk van het Christendom is opgetrokken. En een dergelijke leer wordt niet minder verderfelijk, wanneer zij gepropageerd wordt onder de leuzen van broederschap, voorzorg of sociale rechtvaardigheid, die het authentiek en wettig goed van het Christendom zijn. Welnu, zooals de H. Vader het reeds in zijn verschillende toespraken liet hooren, neemt deze propaganda, gebruik makend van de huidige economische crisis en somberheid, waarmede zij de toekomst inziet, thans in zijn onweerhoudbare en goed georganiseerde activiteit een minder heftige en schijnbaar minder goddelooze houding aan, teneinde binnen te kunnen dringen in de minder weerstandkrachtige kringen en er, wanneer het eenmaal vasten voet gekregen heeft, een zekere berusting en zwijgend instemmen te bereiken, waardoor een goede voedingsbodem geschonken wordt aan het kwaad en een slechte voedingsbodem voor het goede. Met nadruk wordt er dan oo gewezen, dat de Katholieke jonge werklieden als een heraut voor het herstel der sociale orde onder zijn werkgeze'len moet optreden. Zij moeten zich tegenover deze gevaarlijke propaganda niet alleen teweerstellen met woorden, maar ook door hun levenswijze, want niets is een beter tegengif tegen de theoretische en praktische dwalingen van het nieuw heidendom, dat het vruchtbaarste terrein is voor revolutionaire leerstellingen, dan een eenvoudig en oprecht beleefd Christendom. Jonge Werkman en Katholieke Actie. Tenslotte wijst de H. Vader op de Apostolaatstaak, die de Jonge Werkman in de arbeiderskringen heeft, door in woord en voorbeeld de schoonheid van den heiligen godsdienst te toonen. Dit Apostolaat kan echter niet beoefend worden buiten de Kerk en de leiding van bisschoppen en priesters. Dit leekenapostolaat onder leiding der hiërarchie is juist de Katholieke Actie waarop de H. Vader al zijn hoop heeft gesteld, voor het welzijn der H. Kerk. --- Als een moderne Pancho laat deze dikke Spaansche strijder zich op een muilezel voortzeulent --- VERKEERSSTREMMING. 'S-GRAVENHAGE, 11 September. — De KNAC meldt, dat het gedeelte van den Provincialen weg Ingensche veer—Veenendaal, tusschen rijksweg Utrecht—de Grebbe en den Ouden Veenendaalschenweg, in de gemeente Rhenen, met ingang van 14 September voor den duur der aan dien weg uit te voeren werkzaamheden en uiterlijk tot 21 November 1936, 13 uur voor het verkeer met motorrijtuigen op meer dan twee wielen zal zijn gestremd van des Maandags 7 uur tot des Zaterdags 13 uur. --- Liturgische Kalender. ZONDAG, 13 Sept. 15e Zond. na Pmkst. 2e Geb. A cunctis, 3e naar keuze. MAANDAG, 14 Sept. H. Kruisverheffing. Zoolang de Kerk schuilging in de catacom ben, bleef Jezus' Kruis verborgen. Toert center werd't Kruis des Heeren door 'n vrouw ontdekt. (Mannen hebben in 't Lijden weinig moed getoond!) Die vrouw was de H. Helena, Constantijns moeder. Die gedenkwaardige dag was 14 September. 320. Deze relikwie des Heeren bleef in Jeruzalem tot 614. Toen vielen de Perzen ;n Jeruzalem en namen den schat mee Jn 629 versloeg keizer Heraciius de Perzen en eex^ der vredesvoorwaarden v/as: teruggave van het H. Kruis. Heraciius wilde het zelf op de oude plaats terugdragen, doch vermocht het niet. Hij begreep, ln boetekleederen droeg hij den zoeten last. Zoo ontstonden de feesten van Kruisvinding en Kru;sverheffing. De laatste geschiedde 3 Mei 629. — Dit feest — van 3 Mei — ging over naar 't Westen, doch, men weet nog immer niet juist waarom, als het feest der Kruisvinding. Toen later ook het Oostersche teest van 14 Sept. in 't Westen overgenomen werd werd het daar gevierd als Kruisverneffing. --- Palestina voor de beslissing Arabieren maken elk compromis onmogelijk. Engeland thans vast besloten orde en en rust te herstellen. LONDEN 8 September 1936 De brandhaard Palestina, die een tijdlang bijna gedoofd scheen, flakkert opnieuw op, en ditmaal schijnt het ernstiger te zijn dan ooit. Hoezeer Engeland zijn best ook doet — de Middellandsche Zee komt maar niet tot rust, de weg naar Indië en Australië blijft in gevaar verkeeren en niemand weet wat er morgen zal gebeuren. Het besluit van het Engelsehe kabinet van eenige dagen geleden, een deel van de herfstmanoeuvres te staken, om de troepen in ijltempo naar Palestina in te schepen, is een gebeurtenis, die men niet ernstig genoeg kan opvatten. Tot nog toe hadden de Engelsehen slechts 10 bataillons in Palestina liggen en men heeft alles gedaan om een uitbreiding van het conflict te vermijden, ja, men is zelfs zoover gegaan, dat de beide vijandelijke partijen in Palestina, de Arabieren zoowel als de Joden, de Britsche regeering en den Hoogen Commissaris in Jeruzalem verweten, dat zij met voorbedachten rade de dingen maar op hun beloop lieten. Ongetwijfeld is dit verwijt rechtvaardig, voor zoover het tenminste van Joodsche zijde komt, want de Joden zijn de aangevallenen. Guerilla-oorlog. Intusschen is gebleken, dat de Arabieren al even anti-Engelsch als anti-Joodsch zijn. Steeds stoutmoediger en bloediger worden in den laatsten tijd de overvallen van Arabische benden op de Britsche militaire formaties. Eenige dagen geleden zijn niet minder dan drie Engelsehe officieren gedood. Twee van hen bevonden zich in een vliegtuig, dat een noodlanding moest maken. Zij werden onmiddellijk door Arabieren omringd en vermoord. In de omgeving van Toelkarem brak een bloedig gevecht uit, dat vele uren duurde. Tusschen Arabieren en Engelschen is een ware guerilla-oorlog aan den gang, die zich iederen dag uitbreidt, zóodat de versterking van het Engelsehe contingent dringend noodzakelijk was. Compromis onmogelijk. Bovendien maken de laatste verklaringen van den moefti van Jeruzalem, Hadj Emin el Hoesseini, die tegelijkertijd president van den Pan-Arabischen Raad is, eiken twijfel aan den buitengewonen ernst van den toestand onmogelijk. Men heeft in Londen langen tijd getracht, tusschen de eischen van de Arabieren en de wenschen van de Joodsche bevolking een compromis tot stand te brengen, waarbij men intusschen van de foutieve basis uitging, niet naar een uiteinde'ijke oplossing te streven, maar het probleem om zoo te zeggen te verdagen, om althans ten deele de rust weer i te herstelen. De onderhandelaar der Arabieren, Noeri Pasja, de minister van Buitenlandsche Zaken van Irak, heeft ongetwijfeld ook handig geopereerd en men helde er in het Britsche Ministerie van Koloniën zelfs eenigen tijd toe over, het aantal Joodsche immigratie-vergunningen te verminderen, tenminste provisorisch. Maar de Arabieren eischten meer: zij wilden van Engeland de toezegging, dat de immigratie geheel gestaakt zou worden. Deze toezegging zal Engeland nooit geven, want nog afgezien van het feit, dat er zich wel geen Britsche minister zal laten vinden, die de plechtig; afgelegde Balfourverklaring van het jaar 1917 zou wil'en breken, wenscht Engeland — en dat is het j kernpunt van zijn geheele wereldpolitiek — Arabië met behulp van de Joodsche immigranten zoover te moderniseeren. dat het land tot een economisch en politiek steunpunt van het empire wordt. Arabieren noch Joden zijn de heeren van het land, maar de Engelschen. De moefti van Jeruzalem heeft dan ook getracht, in zijn laatste oorlogsverklaring aan de Joden den Engelschen honig om den mond te smeeren en verklaarde, dat de Arabieren volkomen tevreden waren met de Engelsehe heerschappij. Slechts moesten de Engelschen de Joden niet helpen, want de Arabieren zouden tot den laatsten man strijden, om hun land terug te veroveren. Juist dit zijn dingen, die de moefti niet had moeten zeggen, indien hij de Engelschen niet tegen zich in het harnas wilde jagen. Engeland heeft er minder dan ooit belang bij, dat een nationale beweging in Arabië met succes agiteert en Britsche posities ondermijnt. De Joden zitten niet stil. Voor de Joodsche bevolking is de oorlogsverklaring van den moefti een alarmsignaal. Men heeft in de laatste maanden aan Joodsche zijde niet stilgezeten en er zich op voorbereid, dat binnen afzienbaren tijd de oorlog zou worden voortgezet. Indien niet alles bedriegt, dan is op het oogenblik de wanenstilstand voor goed ten einde en de bewering van den moefti, dat na het mislukken van de onderhandelingen te Londen de strijd zal worden voortgezet op een wijze, die al het vroegere zal overtreffen, wordt door de Joden volkomen ernstig genomen. Daar binnenkort het versterkte Britsche leger in Palestina zal trachten, onder aüe omstandigheden orde en rust te herstellen, treedt de Palestynsche oorlog in een nieuwe phase en wel in een beslissende. Men heeft in Londen, na lang, misschien al te lang twijfelen, eindelijk besloten, alle daden van geweld en pogingen tot opstand van de Arabieren te onderdrukken. Wanneer dat gelukt is, zal men verder zien. Dan is ook de tijd gekomen, om met elkaar te onderhandelen en de kunstmatig opgeworpen tegenstelling te overbruggen. Maar wat er gebeuren zal, voor het zoover is, weet niemand. --- FAILLISSEMENTEN. Uitgesproken: 9 Sept. S. Mouwes, winkelier in levensmiddelen. Amsterdam, Jodenbreestraat 73. Re. Jhr. Mr. J. v. d. Does de Willebois. Cur. 9 Sept. S. Schelvis, chauffeur, Amsterdam, Waterlooplein 17. huis. Mr. W. .1. Benes, Heerengrachl 581, AVlam. Re. Jhr. Mr. .1. v. d. Doesde Willebois. Cur. Mr. W. .1. Benes, Heerengrachl 581, Adam. 9 Sept. Butger ten Ham. broodventer, en Everlje Klokhuis, zijn echtgenoote, beiden Hilversum. Radiostraat 81. Re. Jhr. Mr. J. v. d. Does dc Willebois. Cur. Mr. A. B. 11. Niemeijer, Soestdijkerstraatweg 2a., Hilversum. --- HELDENMOED AAN HET SPAANSCHE FRONT. LISSABON, (K.W.P.) 9 Sept In de „Diario de Noticias" beschrijft de bekende Portugeesche journalist Aprigio Mafra de volgende staaltjes van dapperheid, die hij na de gevechten ia eea hospitaal aan het Spaansche front vernam. Een jonge fascistische soldaat bij de artillerie, Manuel Morais uit Buenamadre, was door een granaat uit zijn eigen kanon zoo ernstig gewond, dat hem in het hospitaal beide handen moesten geamputeerd worden. Hij huilde als een kind. en toen men hem wilde troosten, riep hij uit: „Ik ween niet van pijn. maar omdat ik nooit meer zal kunnen strijden." Een andere artillerist ging voor zijn kanon slaan, dat door de regeeringslroepen bedreigd weid, en wilde zich niet terugtrekken. HJ zeide. liever bij zijn kanon te zullen sterven, dan het te verlaten. Een andere soldaat, die door een kogef getroffen werd, knielde neer, maakte het kruisteeken en stierf. Een zekere Cenzano ontving des avond» bericht. dat hij voor de eerste maal vader was geworden. — Waarom vraag je niet enkele uren vrij? vroegen zijn makkers. — Eerst het vaderland. En dan pas m'n huisgezin, antwoordde de held. Een dag later werd hij door de kapelaan stervend op het slagveld gevonden. In de. ijlkoortsen van clen doodstrijd sprak hij met zijn kind, alsof hij bij de wieg zat Een advocaat uit Pamplona werd door een bom uit een vliegtuig gedood. Onder het heftigste geweervuur knielden zijn makkers neer op den met bloed gedrenkten boilem. om hard op een rozenhoedje te bidden voor zijn zielerust. --- Een barricade der roode troepen op den straatweg naar het veelomstreden Toledo. ---