FOTO's! l B- L VElDil HEUVELPLEIN 22 GEHM I tLtl UUH üüü --- DE WINTER NADERT . . , è » Aanleg, Reparatie, Onderhoud Centrale Verwarming Pa. $f. DE BONT, ST. JOZEFSTRAAT 149 — TELEFOON 904 --- Uit Prins Bermo's leven Hachelijke avonturen bij een vliegoefening. Relaas van een zijner beste vrienden De Berlijnsche correspondent van de Tel. ls gisterenmiddag op visite geweest bij een van de intiemste vrienden van prins Bern' hard, den heer Heinrich Langenheim, die te Berlijn werkzaam is en wiens ouders, bij wie de prins eenige jaren geleden zijn vacantie doorbracht, in Marokko wonen. Zelfs voor dezen vriend is het bericht van de verloving geheel onverwacht gekomen. „Ik heb nauwelijks een week geleden hier te Berlijn nog met Benno gedineerd", vertelt hij, „en bij die gelegenheid is het mij wel opgevallen, dat hij zich over iets verheugde. Ook meende ik uit ons onderhoud te mogen opmaken, dat hij daartoe alle reden had, maar met geen enkel woord verried hij, welke heugelijke gebeurtenis op til was. Nu ik weet, wat hij toen reeds wist, kan ik mij zijn Innerlijke blijdschap best begrijpen." En dan vertelt ons de heer Langenheim, dat hij prins Bernhard reeds jarenlang kent en zelfs geruimen tijd te Berlijn met hem samenwoonde. Uit zijn verhaal blijkt ook weer, dat prins Bernhard bij zijn vrienden groote sympathie geniet, niet alleen wegens zijn kameraadschappen.]kheid, doch bovenal door zijn open en eerlijk karakter en door de manier, waarop hij, als het noodig is, voor zijn vrienden in de bres springt. „Benno heeft altijd geleefd en gehandeld volgens de lijfspreuk „Treue über alles", zegt de heer Langenheim. „Hij was een vroolijke makker en we hebben dikwijls samen groote pret gehad, maar aan den anderen kant kon Benno ook heel ernstig zijn. Soms midden in een oppervlakkig en vroolijk gesprek kon hij plotseling, zonder dat dit overigens opviel, een ernstig thema ter sprake brengen en daarbij bleek dan telkens zijn veelzijdige belangstelling en ontwikkeling. Daaraan is het dan ook wel toe te schrijven, dat hij vooral bij de ouderen van ons gezelschap zeer ln aanzien was. Benno is geen droge jurist. Zijn interesse richt zich weliswaar hoofdzakelijk op de staatswetenschappen, maar daarbij heeft hij nooit de practische zijde van dit gebied uit het oog verloren. Reeds tijdens zijn studie wijdde hij volle aandacht aan de sociale kwesties van zijn tijd. Een opvallend kenmerk van zijn karakter was ook steeds zijn warsheid van elke overdrijving." --- AVONTUREN. Enthousiast schildert ons de heer Langenheim dan de jachtavonturen, die hij tezamen met prins Bernnhard in Marokko beleefd heeft. En vol bewondering constateert hij, dat zijn vriend in zoon korten tijd het jagen op zulk gevaarlijk wild leerde. „Maar, zegt hij,het opwindendste avontuur heb ik met Benno doorgemaakt toen wij dienst deden als waarnemers bij den Duitschen Luchtsportbond. Dat was — ik weet het nog precies — op 17 Sept. 1934. Wij waren allebei van dezen bond lid geworden, om het vliegen te leeren en namen op dien dag voor het eerst als waarnemers aan de manoeuvres deel. Benno in het eene, en ik in het andere vliegtuig, dat door mijn broer werd bestuurd. Voor dag en dauw waren wij opgestegen met de opdracht den vijand te zoeken. We slaagden erin de stellingen der tegenpartij na vrij korten tijd te ontdekken en keerden — tevreden over ons succes — naar onze eigen linies terug, waar we op een klein veld landden. Even later kregen we het bevel, weer op te stijgen en de vijandelijke posities te bombardeeren. Gewapend met een lading papieren zakken vol meel gingen we de lucht in. De machine van Benno vloog voorop en wij volgden op een afstand van ongeveer 50 M. Het ging prachtig. Het gelukte ons eenige malen onze meelprojectielen midden tusschen de vijandelijke troepen te werpen, waarbij — dat moet ik eerlijk bekennen — Benno een veel beter scherpschutter bleek te zijn dan ik. We maakten vele malen achter elkaar valvluchten, doken vanuit een hoogte van 400 Meter tot vlak boven den beganen grond en hulden onze tegenstanders in witte meelwolken. Toen we dit deel van onze opdracht vervuld hadden, maakten we een zwenking om elders aan het front ons bombardement voort te zetten. Zoo kwamen we aan 'n meer aan een zijde begrenst door een heuvelrug. Achter die hoogte bevonden zieli eveneens vijandelijke stellingen en om niet te vroeg ontdekt te worden, vlogen we zoo laag mogelijk over het water, om dan plotseling in een scherpen boog over den heuvel heen te komen en den vijand te veri assen. Een ongeluk. Nog altijd vloog het toestel van Benno voor ons, doch veel lag-er nog dan wn'. Het scheerde als het ware over het water en plotseling — ik zie het nog gebeuren, als ik er aan denk — sprong het geheele vliegtuig uit elkaar, alsof het van lucifers gemaakt was. Blijkbaar had de geheel houten machine met haar landingstoestel de wateroppervlakte geraakt, was over den kop en in splinters geslagen. Mijn hart stond stil, want het leek een oogenblik, of er van het vliegtuig en de inzittenden niets, meer was overgebleven dan enkele latten en een paar flarden zeildoek, die hier en daar op het water dreven. Wij maakten onmiddellijk een grooten boog en zagen even het hoofd van Benno op duiken, doch onmiddellijk weer verdwijnen. Wa vreesden allebei het ergste, want we wisten maar al te goed, dat onze vriend in zijn zwaren bont jekker nauwelijks in staat zou wezen, zich zwemmende boven water te houden. Geheel ontdaan en ziek van angst, zochten we langa de oevers van het meer naar een geschikte landingsplaats, maar nergens was een open plek te vinden. Of we wilden of niet, we moesten terugkeeren naar de plaats, waar we waren opgestegen. Met een laatste sprankje hoop in onze kloppende harten renden we vandaar naar een 2 K.M. verwijderd dorp, waar we zonder veel woorden en formaliteiten een autobus requireerden en langs den straatweg naar de plaats des onheils terugraasden. Onderweg spraken we geen woord. Het stond voor ons vast, dat onze kameraden verdronken waren. U kunt zich voorstellen, welk een onbeschrijfelijke vreugde het voor ons was, toen wij, bij het meer aangekomen, mochten vernemen, dat Benno en zijn piloot gered waren. Men had beiden ondergebracht in een boerderij. Toen wij daar binnentraden, lag Benno In een groote boerenbedstee, warm toegepakt onder een stapel wollen dekens. Nauwelijks zag hij onze ontredderde bleeke gezichten, oi hij schoot in den lach en begroette ons met een laconiek: „daar ben ik. Zooals je ziet, onkruid vergaat niet." --- Door een geluk gered. Het ongeluk moet wel een zeer diepen indruk op hem hebben gemaakt, want een lange wijle zwijgt hij, terugdenkend aan die angstigu oogenblikken. „Ja — begint hij weer na een heele poos — dat heeft maar een haartje gescheeld. Benno heeft groot geluk gehad. Hij zat namelijk op zijn waarnemersbank vastgesnoerd. Dat moest wel, anders zou hij bij de vreemde bokkensprongen, die zoon vliegtuig bij dergelijke gelegenheden maakt, over boord zijn gevallen. Maar denk u eens aan: door den geweldigen schok dien de machine kreeg, toen hij op het water sloeg, is de heele bank afgebroken. Toen Benno door te hulp schietende boeren uit het water werd getrokken, droeg hij de zitting en de rugleuning van de waarnemersplaats nog met dikke riemen aan zijn lichaam vastgegespt. Later vertelde hij ons, dat hij, dank zij de groote drijfkracht van zijn zwaren vliegjekker, na een eerste onderdompeling weer naar boven was gekomen Wel zonk hij daarop nog eens, doch den tweeden keer, dat hij boven kwam, had hij het geluk het drijvende staartstuk van zijn toestel te kunnen grijpen. Vastgeklampt aan dit wrakstuk, had hij zich zoolang boven water kunnen houden, tot zijn redders hem met een bootje uit zijn netelige positie bevrijden. Dat was niet alleen het opwindendste avontuur, dat ik met Benno ooit heb beleefd, het was ook het meest opwindende oogenblik van mijn heele leven". --- Kerkelijk Leven. HET COLLEGE VAN HET H. KRUIS VIERT FEEST De feestelijke herdenking van den zevenhonderdsten sterfdag van den stichter van de orde van het heilig Kruis: Theodorus van Celles; en tevens de herdenking van het vijftigjarig bestaan van het college. Des morgens had in de kerk van het college een plechtige pontificale Mis plaats, opgedragen door Z.H. Exc. Mgr. A. F. Diepen. Teil uur vond in het college de feestelijke herdenking plaats. Nadat de genoodigden in de feestzaal hadden plaats genomen zongen de studenten onder leiding van R. D. Esselaar de „Vespcrklokken" van Beethoven. Hierna sprak de Hoogwaardige heer W. v. Dinther het openingswoord, gewagend van het dubbele feest, dat bijzonder in Uden gevierd wordt, om gelegenheid le hebben dank te brengen aan God en ook aan de reguliere en seculiere geestelijkheid, die hel college gesteund hebben. Hij wijst op den groei van lul College, waardoor ionderden 't priesterschap hebben kunnen bereiken, niet alleen in de Orde van het H. Kruis, maar zeer vele religieuse ordes en congregaties. Speciaal bracht spreker dank aan Mgr. Diepen voor zijn bereidwilligheid om het feest bij te wonen. Na deze toespraak, verkreeg de heer Kipp, lid van Gedeputeerde Staten van Noordbrabant, als vertegenwoordiger van Z. E. den Commissaris der Koningin in Noordbrabant het woord en bracht dank voor den eeuwenlangen arbeid van de Kruisheeren. Speciaal de Orde van het H. Kruis had hij daarbij op het oog. Met belangstelling had hij kennis genomen van de vele publicaties die over de Orde zijn verschenen. Hij herinnerde aan de lotgevallen van de H. Orde die zoo treffend Gods voorzienigheid aantoonen. Verder sprak hij over den cultuürarbeid door het onderwijs op het college verricht en uitte den wensch dat nog lange jaren de Kruisheeren zouden mogen werken voor het heil van de provincie en hare bevolking vooral door het voortreffelijke college van Uden. Hierna hield Dr. H. van Rooijen, O.S.C, een doorwerkte rede over het leven van iTheodorus van Celles, geheel beheerscht door de Kruisgedachte, zoo vol lessen voor onzen tijd, waarop de jeugd het lied van Theodorus van Celles van J. Scheerder, 0.5.C., zong. In de I.atijnsche taal hield de student Theo Copray een rede om de dankbaarheid van de studenten te uilen. Vervolgens bracht Z. 11. Exc. Mgr. Diepen dank en hulde aan de Kruisheeren, voor den velen arbeid in zijn bisdom verricht. Hij herinnerde er aan dat hij reeds 50 jaar geledet op het seminarie samenwerkte met het college van Uden, dat zoo wonderlijk uitgroeide. Hij wees de studenten op het geluk dat zij hebben te mogen zijn op een college met zoo een roemvolle traditie, en spoorde aan deze te bewaren en nog te doen uitgroeien. Vooral de godsvrucht moet met den goeden geest overgegeven worden van klas tot klas. Hij hoopte,, dat ook eenmaal bisschoppen mogen aangetroffen worden on*er de leerlingen. Een langdurig applaus volgde op de rede van Mgr. Diepen. Tenslotte zongen de studenten Hosanna filio David. waarop Z. H. Exc. Mgr. Diepen de vergadering zijn zegen schonk en een vrijen dag aan de studenten schonk. --- Schenking. Bij gelegenheid van het jubileum is door de oud-studenten een gebrandschilderd raam aangeboden. Dit raam ontworpen door L. v. Hoek te Tilburg en uitgevoerd door LoiXs van Essen le Roermond, stelt in sobere en welgekozen kleuren drie figuren voor, studie, vroomheid en ontspanning. Het raam wordt bekroond door Maria ter Linde, terwijl onder de opdracht van de oud-studenten en het Kruisheeren kruis zijn aangebracht. --- HUWELIJKS-AANGIFTEN. Wilhelmus A. Hopmans en Adriana v. Hooijdonk — Jozef 0. L. v. Abeelen en Jacoba W. Verhagen — Oornelins A. H. Jansen en Joanna G. 0. v. Poppel' — Cornelius J. M. v. Leeuwen en Johanna M. Versteden — Leonardus H. Th. Lamberts en Adriana J. v. d. Boogaard — Johannes D. Hoes ffn Anna M. Brokfee — Norbertus A. J. de Koek en Adriana C. J. v. d. Pas — Joannes J. IT. de Jong en Maria Th. M. Simons —.. Joannes L. 0. de Koek en Catharina W. M. v. d. Schors — Josephus F, A. C. .Mois en Wilhelmina, 0. M. Siaps — Adrianus J. M. v. d. Put an Maria W. M. Nagel — Antonius 0. v. d. Wee en Antoinette F. W. Cruijssen — Cornelis 11. Vermeer en Cornelia O. M. Kruijssen — Henricus P. Dekkers en Anna M. Fouchier. --- Gemeentebegrooting 1937 De zorg voor armen en werkloozen brengt Tilburg aan de grens der „noodlijdendheid." - Beroep op de Regeering. In de gisteravond gehouden raadsvergadering heeft de Burgemeester de gemeentebegrooting voor 1937 aangeboden. Deze aanbieding is vergezeld gegaan van een „Memorie van Toelichting," waaraan we in ons blad van vorige week Zaterdag reeds een en ander ontleenden. Onze lezers weten dus reeds, dat er een tekort is van bijna f 6 ton en hebben ook kunnen lezen, hoe B. en W. zich voorstellen naar dekkingsmiddelen te zoeken. Voor de eerste maal in al de jaren van crisis, — waardoor een industriestad als Tilburg meer in het bijzonder geteisterd is en nog wordt, — zal een beroep gedaan moeten worden op een extra-ondersteuning van het Rijk. De jarenlange werkloosheid, die aan ons welvaartsleven knaagt — het nooit-bereikte geval van 6000 is thans overschreden! — en de armoede het gevolg is, heeft van lieverlede onze krachtige finantiëele weerstand gebroken. We kunnen niet meer. Welke stad in Nederland, geslagen door de gevolgen onzer economische Regeeringpolitiek, als wij heeft het nog zoo lang volgehouden? Geene! En al stempelt deze positie ons nog niet tot die der „volslagen noodlijdendheid" — toch is de grens daarvan nu angstig dicht bereikt. Zoo denken B. en W. er ook over. „Het totale beeld, dat wij ten aanzien van burgetaire positie gegeven hebben, — aldus besluiten B. en W. de nota waarmee ze de begrooting aankondigen — is inderdaad weinig bevorderlijk voor het wekken van optimistische verwachtingen, voorwat den gang van zaken in de nabije toekomst betreft." „Veel sterker dan haar voorgangster, staat de nieuwe begrooting in het teeken van de welhaast nog onverminderd voortdurende economische depressie. Tegen den abnormaal langen duur van deze periode van laagconjunctuur is ook de gemeente Tilburg ten laat ite niet bestand gebleken en, mede als gevolg van de groote inperking van het gemeentelijk belastinggebied, ziet zij zich genoodzaakt om — zij het in de betrekkelijk bescheiden mate — regeeringshulp te vragen. „Het behoeft geen betoog, aldus eindigen B. en W., dat door ons geen middel onbeproefd zal worden gelaten om het tijdvak, waarvoor die extra-hulp noodig is, in elk geval zooveel mogelijk te bekorten. Doch, wij verheelen ons niet, in dit opzicht zal ln eerste instantie het toekomstig verloop van de nationale conjunctuur beslissend zijn." Dat laatste vooral is volkomen juist. Tilburg heeft nooit aan „potverteerderij" gedaan. Haar „financieel beleid" heeft nooit aanleiding gegeven tot gereede klacht, — zij 't dan ook dat sommigen wel 'ns meenden critiek te moeten oefenen. Waar in Nederland bestaat geen verschil aan inzichten nopens allerlei beleid? Daarvoor moet niet zijn de gelukzalige gouwen der „gelijkgeschakelden!" Neen, tot zelfs in Den Haag was de faam van Tilburg's voorzichtigheid in het beheer der Overheidsgelden doorgedrongen! En 't lijdt dus geen twijfel, of wij zullen den kop wel boven water houden, voor zoover het uitsluitend van ons afhangt. Maar dan moet de Regeering andere mogelijkheden scheppen om onze „nationale conjunctuur" weer tot opleving te brengen. Haar befaamde „aanpassings"-politiek voert ons, — en elk ander industrie-centrum — met overtuigende zekerheid, naar den kelder! Minister Slingenberg heeft het Donderdag nog zelf in de Eerste Kamer verklaard: „dat het levenspeil niet meer naar beneden kan." Trouwens loonverlaging of niet, uitkomst kan zulks niet meer brengen in ons nijverheidsleven. Daartoe dient iets anders te gebeuren. En als men onze industrieën de kans geeft, hetzij zich meer op de buitenlandsche markt te bewegen, hetzij vrijer armslag te behouden binnen de eigen grenzen, — dan zal Tilburg spoedig haar ooren weer kunnen schudden dat ze klappen. En zelfstandig, zonder Rijks-bijstand, haar eigen boontjes vermogen te doppen. We zullen onze lezers voetje voor voetje bin nenleiden in het voor de meesten onherbergzame labyrinth van cijfers en beschouwingen — welke B. en W. over de begrooting ten beste geven. Wellicht dat men dan, na het alles gevolgd te hebben — eenig begrip overhoudt van het gemeentelijk finantiëel beheer. En zich zoo doende kan hoeden voor oordeelvellingen, die niet steunen op den basis van „kennis en wetenschap". De eerste klap, welken we in ontvangst hebben te nemen bestaat uit een belangrijk geringer „batig saldo" stammend uit 1935 — dan waarop gerekend was. In de voorafgaande twee jaren was dit telkens nog ongeveer drie ton — en nu slechts f 110.000. Er is wel meer, maar bij de behandeling van de begrooting voor 1936 is reeds voer een bedrag van f 94.000 uit dit „vermoedelijke saldo" beschikt. lets was geen normale manier van doen was, maar door de omstandigheden toen, werd getoden. Intusschen komen deze verschillende manipulaties ten slotte hierop neer, dat de dienst 1936 met bijna 2£ ton meer batig saldo kan beginnen dan die van 1937! 'n Handicap, die dan ook de moeilijkheden leeft gebracht, waarvoor we thans staan, en iie ons verplicht aan de Regeeringsdeur te kloppen. Anders had deze kelk ons nog kunnen voorbijgaan. Maar daar zijn ook nog tal van andere factoren, die ongunstig inwerken. We gaan die achtereenvolgens wel na. --- KATHOLIEKE JONGE MIDDENSTANDSVEREENIGING. Groote landelijke actie. Radio uitzending. De katholieke Jonge Middenstandsvereeniging in Nederland, begint thans bij den aanvang van het winterprogramma met een groote campagne welke ten doel heeft: meer bekendheid aan onze vereeniging te geven en daardoor de vele Jonge Middenstanders welke nog niet bij onze organisatie zijn aangesloten aan te sporen zich onder deze banier te scharen. Dat de K.J.M.V. nog niet die belangstelling en bekendheid heeft waar zij evenzeer als de andere jeugd-standsorganisaties recht op heeft is een feit dat niet ontkend kan Worden. Het nationale hoofdbestuur voldoet met het inzetten van deze actie dan ook aan een dringende noodzakelijkheid, voor het voortbestaan van onze nog zoo jeugdige K.J.M.V. Wellicht komt bij U de vraag naar voren: Is de K.J.M.V. dan werkelijk zoo noodzakelijk? Ik meen deze vraag niet beter te kunnen beantwoorden, dan hier even het volgende schrijven onder Uwe aandacht te brengen: Het Hoogwaardig Episcopaat van Nederland wenscht nadrukkelijk te verklaren, dat voor de Katholieke Jonge Middenstanders het nut en de noodzaak niet minder is dan voor de andere standen om zich te organiseeren in de hun geëigende Jeugdstandsorganisatie, welke voor hen is de K.J.M.V. In de plaatsen derhalve, waar men kan toetreden tot deze Jeugdstandsorganisatie sporen Wij zoowel de werkgevende als werknemende Jonge Middenstanders van 17 jaar en ouder allerdringendst aan, zich aan te sluiten bij en actief lid te zijn van de Katholieke Jonge Middenstandsvereeniging. Utrecht 10 Augustus 1936. Namens het Hoogwaardig Episcopaat, De Aartsbisschop van Utrecht, w.g. Dr. J. de Jong. Het zal wel niet noodig zijn op deze allerduidelijkste uitspraak omtrent het nut en de noodzakelijkheid van onze K.J.M.V, nog eenig commentaar te geven. Zeer terecht zult U echter opmerken: Wat is de K.J.M.V., wat doet zij, en hoe werkt zij? Ook hierop zal U een bevredigend antwoord gegeven worden, wanneer TJ zich slechts even de moeite wilt geven om op a.s. Zondag 13 September Uw radio om 1 uur even af te stemmen op de K.R.O. Katholieke Jonge Middenstanders, georganiseerde en vooral ook nog niet georganiseerde, en ook Gij Ouders van onze Jonge Middenstanders, luistert morgen eens aandachtig naar deze 20 minuten uitzending, en U zult inzien dat onze K.J.M.V. een mooie, nuttige, en inderdaad noodzakelijke organisatie is voor de Jonge Middenstanders van onze dagen; U zult ondervinden dat het bij ons heusch geen „saaie" boel is, maar dat wij ondanks den ernst welke aan onze vereeniging ten grondslag ligt, toch o.ok ons „jong en blij-zijn" niet vergeten. In den loop der maand September de „Actie-maand" der K.J.M.V. hopen wij U nog meer omtrent onze vereeniging mede te deelen, terwijl wij thans reeds als vaststaand kunnen annonceeren dat er voor degenen die nader met onze K.J.M.V. afd. Tilburg wenschen kennis te maken, in de tweede helft van September een „Oriëntatie-cursus" gegeven zal worden, waarin doel en streven van onze K.J.M.V. duidelijk zal worden uiteengezet, en de gelegenheid tot het bekomen van nadere inlichtingen gegeven zal worden. Katholieken van Tilburg, en vooral gij jonge Middenstanders, en niet minder Gij groote Middenstanders, toont Uwe belangstelling voor de K.J.M.V. en luistert morgenmiddag om 1 uur even naar de K.R.O. Doet U het?? U zult er geen spijt vaa hebben!!! P. RAAIJMAKERS, Voorz. K.J.M.V. afd. Tilburg. --- Kerknieuws. BENOEMINGEN. Zijne Hoogw. Excellentie de "bisschop vaw 's-Hertogenbosch heeft met ingang van 39 September aan den Weleerw. heer J.. F. W. Weijters, op zijn verzoek om gezondheidsredenen, eervol ontslag verleend als Rector1 der Zusters Augustinessen te St. Oedenrode' Zijne Hoogw. Exc. heeft benoemd tot Rector van het Werkkamp „De Baast" te Oirschot den Weleerw. Pater J. Bokoloh' der Paters Montfortanen te Oirschot. i Verder heeft Z. Hoogw. Exc. benoemd: < tot Directeur der KJV voor het disrtict Nijmegen den Weleerw. Zeergel. Heer Kapelaan Dr. L. J. L. M. de Gruyter — voor de stad Helmond den Zeereerw. heer Pastoor J. H. M. Knegtel, — en voor de parochie Beu ningen den Zeereerw. Heer Pastoor H. J. A. Schoenmakers. tot Commissaris der St. Elisabethsvereenl ging te Nijmegen den Zeereerw. Pater Pastoor A. Frankenmolen O.F.M. tot Geestelijk Adviseur der R. K. Werklledenvereenigingen te Westerhoven en te Rossum: resp. de Zeereerw. Heeren Pastoors F. J. J. van der Eerden en L. B. Schcorlemmer en te Wychen, Waspik, Ooy en Persingen, Nuenen, Mierlo-Dorp, Boven-Leeuwen Haaren, St. Geertruidenberg en Boekei, resp. de Weleerw. Heeren Kapelaans Pater F. M. Chermin O.F.M. K. M. J. Brans, R. J. van' Oers, M. A. P. J. Oomens, C. J. J. van Acht, C. J. A. van Roestel, P. J. Verbaarschot, P. A. van der Velden en G. A. M. van Mii, en tot Kerkmeester te Boven Leeuwen de Heeren W. Megens en C. van Gelder St.J. --- AUDIENTIE. Z. Hoogw. Excell. Mgr. A. F. Diepen, Bisschop van 's-Hertogenbosch zal in de a.s. week alleen Woensdag, Donderdag en Vrijdag audiëntie verleenen, --- Tilburgsche Berichten. BURGERLIJKE STAND VAN TILBURG. ? opgaaf van 4 tot en met 10 Sept. GEBOREN. Johanna A. P. d. van Franciscus A. v. Raak en Oatharina M. v. Otterdijk — Gerja d. van Gerrit J. Sizoo en Jacoba H. v. Driel — Alfons W. z. van Franciscus J. v. Oers en Anna H. Janssen — Wilhelmus Ch. G. z .van Arnoldus H. J. v. Engelen en Wilhelmina M. J. Toirkens — Johannes P. W. z. van Adrianus J. Verhoeven en Petronella C. Moonen — Adriana J. W. d. van Embertus J. v. d. Oetelaar en Catharina G. Witters — Jacobus C. J. z. van Adrianus J. H. M. Meh'ers en Cornelia H. J. Spijkers Adrianus O. G. z. van Gerardus Hobbelen en Maria P. O v. Dun — Hubertus A. E J. z. vau Adrianus J. Brent en Henrietta M. W. v. Gerven — Anna O. F. en Wilhelmina. A. M. dochters van Bernardus J. Kuijpers en Maria J. v. d. Hoof — Charles L. J. J. z. van Josephus W. J. Selbaoh en Eiisabeth H. J. v. d. Hout — Adrianus F. H. M. z. van Franoiseus J. A. v. d. Boer en Maria P. J. Loon'mans — Franciscus M. P. z. van Machilis A. Dusee en Adriana M. de Jong — Martinus H. z. van Johannes A. Vissers en Elizabeth de Voog-t — Maria A. O. d. van Joseph Gompers en Pauiina Hollander — Marianne Ph. F. d. van Godefridus J. M. v. d. Eerenbeemt en Marie J. W. Seng-ors — Aldegonda A. M. d. van Jacobus A. v. Nuenen en Elizabeth M. v. d. Pol — Anna P. M. d. van Wilhelmus P. La Maitre en Jacoba M. O. v. Doormalen — Petronella H. M. d. van Aloijsius H. v. d. Mehs en Johanna M; O. H. Schurmans Adrianus W. O. z. van Antonius A. J. Liebregts en Agnes M. v. Herk — Adrianus M. P. z. van Petras N. v. d. Schoot en Maria O. O. Zoontjens — Maria H. J. d. van Peter J. Naaijkens en Johanna H. Gillis — Johannes J. z. van Petrus O. A. Jansen en Johanna Vogt — Johannes M. z. van Johannes J. Krol en Dirkje Honcoop — Petronella W. O. M. d. van Alphonsus O. Missen en Corneliai A. Huijbregts — Johanna A. A. d. van Petrus A. Haneveer en Adriana H. v. Kastel — Franciscus P. z. van Pieter G v. Gooi en Petronella Willemen — Johanna J. d. van Joannes A. de Beer en Johanna M. Jansen — Leonardus C. M. z. van Leonardus J. F. Donders en Johanna M. A. Janssen — Norberta F. M. d. van Franciscus v. lersel en Wilhelmina v. Drunen — Antonia F. C. d. van Gerrit v. Soelen en Catharina C. M. Brefis_ — Hendrikus G. M. z. van Antonius Spierings en Gerdina Timmermans — Petronfilla M. O. d. van Pierre Janse en Johanna C. v. Dijk. OVERLEDEN. Huberdina M. de Jong 81 ƒ. — Johanna v. Kollenburg wed. van Diderikus v. Hiüjgevoort 73 j. — Petronella v. d. Aa wed. van Wilhelmus v. d. Dries 79 j. — Lucia A. Davies wed. van Frederik W. Melehior 76 j. — Godefridus O. Melis echtg. van Maria O. v. d. Laar en bev. wedn. van Petronellla Sohellekens 74 j. — Cornelis J. M. Reukers 13 m. — Maria O. J. Maissan echtg. van Theodorus F. Mallens 63 j. Adrianus A. Horvers echtg. van Anna M. A. Rubbens 55 j. — Wilhelmina Bastos echtg. van Cornelis v. d. Klundert 65 j. — Johannes v. Gooi wedn. van Dirka Netten 67 j. t / GEHUWD. Lambertus J. Naninok 28 ƒ. en Maria J. J. Vollaers 26 j. — Franciscus J. Janssen 26 j. en Antonetta M. N. Sebreg-ts 24 j. — Hubertus A. v. Leusden wedn. van Anna M. Maas 52 j. en Maria C Berkelmans 44 j. --- De Christusspeler. Des middags om vijf uur werd voor een groot aantal genoodigden „De Christus- Speler", een spel van Jac. Schreurs M.S.C, opgevoerd onder regie van Antoon van de Velden. Onder de genoodigden bevonden zich Z.Hoogw. Exc. Mgr. A. F. Diepen, mgr. van Dinther, Generaal der Kruisheeren, mgr. Stoecker, de prelaat van Heeswijk, mgr. van de Venne, directeur van Rolducj .verteger*woördigingen van de provinciaals der paters Carmelieten, Dominicanen, Jesuieten, Capucijnen en vele geestelijken uil den omlrek. En daarnaast talrijke andere genoodigden en belangstellenden, die in den prachtigen avond het openluchtspel kwamen gadeslaan. (Msb.) --- PATER C. VAN DEN BROEK O. CARM † Bij zijn familie te Boxmeer kwam 't bericht, dat in het klooster Itu, ,na voorzien te zijn van de H.H. Sacramenten der Stervenden is overleden de Zeereerw. Pater Cornelius van den Broek, van de Orde der Carmelieten, missionaris in Brazilië. Hij werd 28 Augustus 1983 te Bladel geboren. Hij maakte zijn lagere studies aan het gymnasium der Paters Carmelieten te Zenderen. Hij werd geprofest 30 September 1915. Als theologant ging hij 28 Januari 1920 naar Brazilië, waar hij op 15 Augustus 1921 de H. Priesterwijding ontving. Aanvankelijk werd Z.Eerw. benoemd tot parochie-geestelijke, doch reeds na eenige jaren werd hij aangesteld tot professor aan het college te Itu waar hij belast was met de opleiding der priester-studenten. ---