trams en begrafenisstoeten hebben - ongeacht of zij op évoorrangswegen rijden of niet - ook voorrang al naderen zij u van links 1 fMett sèeedsrwowitts! --- Buitenland. EEN BLOEDIG NASPEL. Hevige gevechten tusschen de georganiseerde en niet georganiseerde automobielarbeiders in Anderson. Staat van beleg afgekondigd. De dezer dagen geëindigde groote staking in Amerika's auto-industrie heeft Zaterdag in de stad Anderson nog een bloedig naspel gehad. Georganiseerde arbeiders vierde in den schouwburg aldaar een overwinningsfeest ter gelegenheid van de beëindiging van het conflict in Flint. Nauwelijks echter waren de feestelijkheden begonnen, of voor het ge bouw verzamelden zien ettelijke honderden arbeiders, die niet bij het vakverbond zijn aangesloten, om tegen het vroegere optreden van de georganiseerden te protesteeren. De georganiseerden verbarricadeerden zich daarop in den schouwburg en trachtten hier door tijd te winnen, om zich van stoelpooten en andere wapens te voorzien. Toen zij zich voldoende uitgerust achtten, ondernamen zij hiermede een uitval, waarbij het tot bloedige vechtpartijen kwam. De toestand werd ten slotte zoo ernstig, dat de autoriteiten zich genoodzaakt zagen, ¦den staat van beleg in Anderson af te kondigen. In twaalf steden van den staat Indiana werd de nationale garde gealarmeerd, om eventueel te kunnen ingrijpen. --- „GEEN EXPERIMENTEN" Bondskanselier Schuschnigg over de monarchale kwestie. De Duitsche propaganda in Oostenrijk. Bondskanselier dr. Schuschnigg heeft gisteren de aangekondigde rede gehouden voor 1500 leiders van het Vaderlandsche Front, vereenigd in de groote zaal van den ouden Reichsrat te Weenen. De kanselier zette zijn politiek ten aan zien van het herstel van de Habsburgers en de pogingen van de nationalisten en groot-Duitschers zich te hereenigen, uiteen. Dr. ¦ Schuschnigg waarschuwde de monar chisten tegen iedere ontijdige actie ten aan zien van de pogingen groot-Duitsche bonden op te richten, zeide hij „non possumus". Men kan niet genoeg den nadruk leggen op het besluit van den bondskanselier paal en perk te stellen aan de groot-Duitsche propaganda, op het oogenblik dat Weenen zich gereed maakt den Duitschen minister van buitenlandsche zaken, von Neurath, te ontvangen. „Het standpunt van Oostenrijk en het Vaderlandsche Front in de kwestie der monarchie", zoo zeide Schuschnigg", wordt geleid door drie richtpunten: ten eerste: de eerbied voor de historische traditie van Oostenrijk; ten tweede: alleen het Oostenrijksche volk is competent te beslissen over zijn regeeringsvorm, gebaseerde op de grondwet; ten derde: geen proefnemingen. De monarchistische propaganda moet ondergeschikt zijn aan de binnen en buitenlandsche politiek van het nieuwe Oostenrijk; alleen de leiders van den staat kunnen eventueel door een volksstemming een beslissing uitlokken. Op deze wijze handelt men in het belang van het volk, het land en het Huis van Oostenrijk. --- FEUILLETON. ZIJN HARTEKIND van JASSY FORRUND uit 't Duitsch vertaald. 12) , • Kate liet alles langs haar koude kleeren gaan met 'n ongewoon geduld. Slechts eenmaal viel ze uit: „Paul en altijd weer Paul!" Voor Paul hebt u uw leven opgeofferd, mama.... nu wilt u hem ook nog mijn toekomst opofferen? Om PauFs wil zou ik 'n man trouwen, die mijn vader had kunnen -zijn? Dat kunt u niet van mij vergen, mama! Enfin, 't is er nu toch al te laat v00r.... * besloot ze moe, „Oom Willy heeft 't mij vergeven, laat u mij dus alsjeblief ook met rust! Ik beloof u, dat, als ik mijn betrekking heb, ik voor Paul zal doen wat ik kan!" ?'t Zou wat! Die 1000 of 1100 mark zul je zelf veel te goed kunnen gebruiken!" riep haar moeder hoonend terug. Kate zweeg, zij was niet erg strijdlustig gestemd. En wanneer, zi] kon 't zich niet herinneren was 't dat zij met haar moeder goed overweg had gekund? Midden Oetober kwam Juffrouw Fanny Metzer bij Oom Willy. Zij was met haar 37 jaar nog 'n aangename flinke verschijning. Ze bracht twee groote koffers mee ten teeken dat zij besloten was lang te blijven. Na veertien dagen in huis te 'zijn geweest, had zij zich geheel ingeleefd in de gewoonten van 't huis en had er haar eigen meening over. Toen zij eens, aan 't venster staande, op Allerzielendag, den heer Overbeck en Kate, die elkaar op 't kerkhof ontmoet hadden, samen den weg zag inslaan, naar huis, kuchte zij eens veelbeteekenend. Kort daarop opende Overbeck de deur. „Oh, juffrouw Tanny, zoudt u zoo goed willen zijn een kop bouillon te brengen of 'n glas warmen wiin; Kate is door en door koud, zij moet 'n beetje verwarmd worden. „Hm", deed juffrouw Tanny en gooide 'n flink schepje zout bij de toch al zoute bouillon, die klaar stond op 't fornuis. Kate kwam toch al niet te dikwijls daar zis vlak voor haar examen stond. De dagen waren haar te kort en dikwijls werd er aan haar studie nog 'n deel van den nacht toegevoegd. Intusschen legde Juffrouw Tanny er zich op toe om haar meester zoo goed mogelijk te verzorgen. Zij had haar naaiplaatsje niet in den erker, waar Agnes' lievelingsplekje geweest was, waar haar stop- en naaimandje stond, haar bloemen bloeiden en haar vogeltjes floten maar zij had 'n bescheiden vensterkozijn uitgekozen in de eetkamer. Zij nam niet aan tafel' den stoel in van Agnes, maar schoof zich aan den anderen kant op 't einde der tafel 'n stoel bij en liet heel piëteitvol de plaats van Agnes onbezet, daar zij dan beter bedienen kon en dichter zat bij 't buffet waarop de spijzen stonden, zooals zij voorgaf. Alléén 't eenvoudige menu stelde zij juist op zooals Willy Overbeck er van hield; nooit vergat zij een of andere kleine delicatesse bij de lunch of 't souper om hem aldus, die voor zulke kleinigheden ontvankelijk was, altijd 'weer opnieuw te verrassen. Zij stofte zelf zijn werktafel af en rangschikte zijn boeken, zooals hij ervan hield.... 'n kunst, die zij bij haar vorigen chef, den ouden Gymnasiumleeraar, geleerd en beoefend had. Overbeck begora 't te merken en sprak haar langzamerhand meer en meer over allerlei dingen en vond in haar 'n aandachtig toehoorster. . Langzaam aan legde zij haar bescheiden gereserveerdheid af en overschreed ongemerkt de grens van betaalde huishoudster. 't Was alsof zij met bewonderenswaardige scherpte de situatie begrepen had en of zij nu probeerde haar hand behoedzaam en zacht op de wonde van den eenzamen man te leggen. Zoo had zij met eindeloos geduld zijn voorliefde voor oude penteekeningen uitgevorscht en bracht hem op 'n morgen, half beschaamd, half gelukkig, twee veroude waardevolle kopergravures uit haar vaders erfenis, die zij had laten reinigen en inramen. Ook de kleur der lijsten had zij gelukkig gekozen, zoodat Overbeck ,als kenner, zijn genoegen erover uitsprak. , „De lijsten passen er prachtig bij", prees hij en maakte haar opmerkzaam op eenige fijne kleinigheden van de kopergravures. De wangen van 't meisje bloosden van plezier; zij zag er op dat oogenblik bijna jong uit .en mooi. „Wilt U mij 't genoegen doen, deze gravures in uw kamer te hangen, meneer Overbeck", zei Tanny Mèlzer bescheiden, en toen hij 't afwees, voegde zij er vlug aan toe: „Mijn zitkamer hangt ai zoo vol en 't is er tamelijk donker." „Goed, we zullen ze hangen in de eetkamer, dan hebben we er samen plezier van", besloot Overbeck. Den volgenden dag vond hij Agnes portret dat op zijn bureau stond, getooid met 'n tuiltje chrysanten. Even liep ie terug naar de eetkamer. „Was Kate zoo juist hier?" vroeg ie onrustig. „Nee hoezoo?" „O, ik meende het slechts." Hij trad zijn kamer weer binnen en rukte bijna hardhandig 't bouquetje van Agnes portret Niemand had 't recht de beeltenis te versieren van zijn Agnes dan hij.... en Kate. O, hrj hoopte nog altijd, hoewel hij 't zelf ondenkbaar vond. Kate werd met iederen dag ouder en verstandiger, misschien leerde zij bij al 't andere, wat nu in haar hoofdje gepropt werd, ook nog dat eene, wat hem zoo na aan 't hart lag: de leer, die jonge meisjes soms zoo vlug en licht begrijpen. Hij zuchtte. Hoe lang al had hij 't kind niet meer gezien. In zijn werkkamer kwam ze nooit meer. Slechts 'n enkele maal op haar weg naar College kwam zij eens aanloopen als zii wist dat hij koffie dronk in Agnes erker. Altijd was juffrouw Tanny er bij. Die had zoon wakkere, opmerkzame oogen „zoo loerend", noemde Willy Overbeck 't in stilte, geërgerd. Sinds de gebeurtenissen met 't tuiltje bloemen was Overbeck voorzichtiger geworden, koel en terughoudend tegen Tanny Melzer, en deed zich zelfs soms gelden.... hoewel 't niet overeenkwam met zijn ridderlijken aard .als 'n echte huisheer tegen zijn betaalde huishoudster. Zij verdroeg zijn tyranieke buien met zachtheid. Zij was, ondanks alles, overtuigd, dat zij met haar 37 jaar beter bij hem paste, dan Kate, die 19 was. En er waren anderen die 't zelfde dachten. De tijd ging stil voorbij Willy Overbeck was er de man niet naar omi 't jonge meisje, dat hem versmaad had, te haten of te vervolgen met zn aanzoeken. Hij wist 't meeste juiste middel ervoor; de arbeid. Juist dezen winter werd hij geheel in beslag genomen door zijn werk, zijn beroepsplichten en wat dies meer zij, zoodat hij geen tijd vond zich met bijgedachten te bemoeien. Een sinds jaren heimelijk gekoesterd plan zou nu vervuld worden, 't Gold den bouw van een provinciaal ziekenhuis en sanatorium, 't Plan was lang geleden wel meer dan honderd keer met Agnes besproken. Nu ging zijn wensch in vervulling en met diepen weemoed dacht hij aan haar die 't niet meer beleefd had. En nog meer verdiepte hij zich erin, haar dikwijls bewonderenswaardige raadgevingen vanlang geleden opvolgend. Er waren uren, zelfs dagen dat hij Kate en 't leed hem door haar aangedaan geheel vergat. Hij voelde zich bijna gelukkig. Alles ging heel gewoon in dagelijksche rust en behaaglijkheid voorbij en zijn werk voerde hem, steeds hooger stijgend, op 't hoogtepunt van zijn leven Zoo kwam Paschen in 't land.... en Overbeck, die Kate in de laatste weken slechts zelden ontmoet had,- die haar, in 't jagen van zijn werk tot dikwijls diep in den nacht, bijna vergeten was, was verrast, als zij op 'n mooien morgen bi] hem binnen stoof. „Oom Willy, ik ben er door!" riep Kate stralend uit. 't Scheelde niet veel of zij was hem net als vroeger om den hals gevlogen. Hij hield haar bij haar polsen vast en keek ontroerd naar 't gelukkige gezichtje. „Mijn hartelijke gelukwenschen, Kate!" Hij liet haar los en ging naar zijn bureau toe, deed 'n lade open en kwam met 'n smal, rood leeren étui bij haar terug. Ondanks alles had hij aan dezen dag gedacht al sinds weken. 'n Uitroep van bewondering kwam van Kate's lippen. Was zij niet iederen keer, dat zij door de straat liep voor den Juwelierswinkel blijven staan om met heimelijk verlangen deze lange gouden horlogeketting met de met parels en saphiren bezette schakels te bewonderen. Hoe wist nij dat nu weer? Geen woord had zij er over gesproken.... hoe was 't mogelijk, dat hij zoo haar heimelijkste wenschen raden kon? Zij keek naar hem op, haar blauwe oogen bijna donker van vreugdige opwinding. „M'n lieve Oom Willy, ik dank u duizend, duizend keer!" Ach, wanneer zij nu van hem geweest was! Als hij zijn mooi zegevierend meisje in zijn armen had mogen nemen! Ondertusschen werd Kate, na het feest dat Oom Willy ter harer eere gegeven had, ziek de opwinding der laatste maanden was te veel voor haar geweest. De dokter wist niet precies, wat haar eigenlijk scheelde maar na acht dagen, dat Kate mat en koortsig op bed had gelegen, verklaarde hij, dat zij onherroepelijk 'n paar weken moest gaan logeeren op 't land. Kate was buiten zichzelf. Nu zou 't geldverdienen beginnen, nu eindelijk zelfstandig worden, vrij en op eigen beenen staan! Heimelijk sleepte ze zich, zoo gauw ze weer op de been was, naar den schoolraad. Die schokschouderde! --- Binnenland. HITLER EN ONZE NEUTRALITEIT. UITLATING VAN RIJKSANSELIER SLOEG INDERDAAD TERUG OP MEDEDEELING VAN 7 MAART 1936. De onaantastbaarheid voor ons een axioma. Be minister van ïhiitenlandscihe zaken heeft thans de nadere vragen van het Eerste Kamerlid den heer Van Vessem beantwoord. Op de vraag of de minister bereid is mede te deelen, op welke vroegere openbare verklaringen van de zijde van den Duitsohen leider en Rijkskanselier de zinsnede in diens op 30 Jan. jl. uitgesproken rede, luidende: „De Duitsche regeering heeft voorts aan België en Nederland verzekerd, dat zij bereid is d-ze staten .te allen tijde als onaantastbare neutrale gebieden te erkennen en te garandeeren", naar het inzicht van den mnster bLijkbaar terugsloeg zegt de minister, dat hij veronderstelde, dat de aangehaalde zinsnede terug sloeg op de mededeeling van den Duitsohen Rijkskanselier op 7 Maart 1936 in het openbaar gedaan, volgens welke de Duitsche regeering bereid was om 'n niet-aanvalsverdrag tus-sohen België, Duitsehland en Frankrijk te sluiten, onder waarborg van Groot-Brttannië en Italië en ook Nederland als partij tot zulk een verdrag toe te laten, indien dit onzerzijds mocht worden gewenscht "en de andere betrokken staten daarmede mochten instemmen. Kon de minister den bewusten passus in de rede van den Rijkskanselier van 30 Jan. op geen andere wijze verklaren, daarbij werd door hem niet voorbijgezien, dat de mededeeling van 7 Maart 1936 en de inhoud van de meer bedoelde zinsnede van ongelijke strekking zijn. Van de zijde der Duitsche regeering verkregen inlichtingen hebben de juistheid van de bovengenoemde veronderstelling bevestigd. Verder is gebleken, dat de uiting in de kwestie van den Rijkskanseler moet worden opgevat als een aanbod, dat geldt zoowel voor het geval, dat een nieuw „Westpact" tot stand mocht komen, en in dat verdrag een regeling wordt getroffen, als voor een verdragsregeling in anderen vorm indien geen „Westpact" werd gesloten. Daarop is van Nederlandsche zijde aan de Duitsche regeering medegedeeld, dat de Nederlandsche regeering met alle waardeering voor de uit het aanbod spiekende goede bedoelingen, niet bereid zou zijn nopens de onaantastbaarheid van ons grondgebied met eenig land 'n verdrag te sluiten. Die onaantastbaarheid zegt de minister — is voor ons een axioma, dat zich niet leent als onderwerp voor een door Nederland te sluiten verdrag. --- DUITSCH COMMENTAAR. Hei: Duitsche Nieuwsbureau verneemt in welingelichte kringen te Berlijn, ten aanzien van de verklaring van den Nederlandschen minister van buitenlandsehe zaken, de Graeff. inzake dat deel van de rede van den Fuehrer van 30 Jan., waarin deze verklaarde dat Duitschland bereid was Nederland en België te erkennen als onaantastbare en neutrale gebieden en als zoodanig te garnndeeren, dat de opvatting van Nee^erland geenszins in tegenstelling is met de opvatting van Duitschland over het recht van andere staten een vrije beslissing te nemen. De Fuehrer heeft in zijn rede, waarop de (verklaring van minister de Graeff beirekking heeft ook nadrukkelijk te kennen gegeven, dat het tot stand komen van een dergelijke overeenkomst afhankelijk is van den wensch van Nederland. I>ö Duitsche bereidwilligheid de onaantastbaarheid vaa Nederland evenzoo te garandeeren als die van België houdt natuurlijk op, waar Nederland van meeflïn-g is, dat 't overeenkomstig zijn internationale positie geen wensch te kennen moet geven in de richting van .het Duitsche aanbod. Mon begrijpt in Dutschland dit standpunt van Nederland volkomen. De Fuehrer heeft in dezelfde rede in een ander verband ook gezegd, dat iedere staat zelf moet beslissen over zijn eigen veiligheid en over den v.trm en mate hiervan. Voor Duitschland is slechts één ding van belang: in alle openbaarheid te hebben duidelijk gemaakt, dat het op iedere wijze bereid is de onschendbaarheid van Nederland te gararideeren en hierdoor grondig een cand te hebben gemaakt aan alle gepraat over 'n andere opvatting van Duitsehland. --- HONGAARSCHE LYRIEK OVER NEDERLAND. Open brief aan dr. H. Colijn. Na het bezoek van het Prinselijk Paar aan Boedapest. In de „Pesti Naplo" van 11 Februari treffen wij een open brief aan, welke Graaf Göbor Halier heeft gericht aan dr. H. Colijn. De vertaling laten we hier volgen: „Uw brief van 4 Januari 1937 (een particulier schrijven van dr. Colijn aan graaf Gabor Halle — red.) heeft in mij alles wakker geroepen, wat mij zooveel vreugde heeft bereid tijdens mijn verblijf in uw mooie vaderland. Een half jaar is het geleden, dat ik van Nederland naar Engeland ben scheep gegaan en van daar naar mijn land ben teruggekeerd De vele indrukken, die de zorgen en vreugden van een zich voortspoedend, overvol leven plegen mede te brengen, zijn na het lezen van uw brief verdwenen, om plaats te maken voor zooveel zuiverder en waardevoller herinneringen, welke God mij als een uniek schoone en kleurrijke bloemruiker in uw vaderland heeft geschonken. In heb het plan gehad het schrijven van Uwe Excellentie onmiddellijk te beantwoorden maar ik wilde zooveel vertellen in mijn brief, dat de eene dag na de andere slechts de hoop heeft achtergelaten op een goede gelegenheid tot rustige concentratie. Totdat de dag van heden kwam, waarop de ochtendbladen mij met de bijna lente-verwekkende vreugde verrastten, dat H. K. H. uw troonopvolgster, te Boedapest is aangekomen. U zult het mij zeker niet kwalijk nemen, mijnheer de minister-president, dat ik deze gelegenheid tot schrijven aangrijp, een gelegenheid, die niet alleen mij betreft, maar welke een geheele natie verheugt. Behalve omdat onze oprechte en liefdevolle hoogachting diep in ons wortelt, verblijdt ons dit bezoek, omdat het voor ons de beteekenis heeft van een symbool. In de persoon van de toekomstige regeerende vorstin van Holland worden wij Hongaren, die in geestelijke twisten zijn gewikkeld, door de beroemde Hollandsche geestelijke en politieke sfeer gegrepen en tot denken gedwongen. Ja, wij zijn Holland niet alleen dankbaar wegens, de hartelijke pleegouders van de zwakke Hongaarsehe kinderen. Wij denken niet alleen aan de ochtenden van de grachten, de tulpen en de windmolens, of aan den zonsondergang aan de zee, als wij den naam van Holland hooren. Wij gevoelen dan niet alleen den cultureelen dank, welke de wereld verplicht is te gevoelen, Wij zijn in hoofdzaak dankbaar voor den Hollandschen geest, welken het Hollandsche volk in zijn vrijheidsoorlog tegen Philips II heeft gewonnen en van het begin der zeventiende eeuw af onafhankelijk, ongeschonden en in de verte stralend heeft weten te bewaren. Wij zijn Holland dankbaar, omdat dit land den adel van het leven in zijn historische opvatting Leeft beleden, omdat het de hergeboorte der menschheid niet aan Rome en Griekenland, maar aan Betlehem en Golgotha toeschrijft, omdat het de vrijheid der we tenschap heeft verzekerd. Onzen dank aan Nederland, dat openlijk verkondigt dat de kunst „geen bandje aan het kleed is, geen spel, m£.ar een genadig geschenk van God". Bemoedigend is voor ons de gedachte, aan de bevrijding van Leiden, In het fatale jaar 1573, toen Alva en Willem de Zwijger hun geweldigen strijd hebben gestreden, toen de bvolking zich met ratten en honden. heeft gevoed, verklarend als één man: ?als het noodig is, eten wij onze linkerhand op, opdat wij met de rechterhand onze vrouwen, onze vrijheid en onze godsdienst kunnen verdedigen". Een verheffend voorbeeld is voor ons de vrijheidsliefde, de eerbied voor de grondwet, en de voorbeeldige bescherming der vrijheid het Nederlandsche volk. Zoo kunnen wij begrijpen, hoe Holland voor de wegens hun godsdienst vervolgden in den loop der eeuwen zoo een groote gastvrije familie kon worden. Dit was mogelijk, omdat de Nederlanders zich aan hun godsdienst, aan hun constitutie en aan hun gewetensvrijheid onverzettelijke bleven vasthouden. Mijnheer de minister-president, deze gedachten was ik zoo vrij in den vorm van een open brief te publiceeren, nu ons land door de vreugde is verrast, dat uw Kroonprinses het heeft bezocht. Wij weten dat Haar-komst van zuiver particulieren aard is, doch ik kan u deze gedachte toch niet verzwijgen. De gedachte van de volkomen vrijheid houdt ons sterk gevangen, wanneer wij de diepte en de stralende schoonheid van deze gedachten voor God meten. De gedachte van de vrijheid verschijnt voor mij met toenemende kracht, wanneer ik het ongelukkige Europa van alle kanten door het despotisme zie bedreigd. Na Groen van Prinsterer en dr Abraham Kuyper moge het aan u door God's genadt gegeven zijn om de grondwet, de nationale deugden en het gezinsleven van Nederland voor de toekomst te bewaren. Dezen dr. Hendrik Colijn die ik in de achterste banken van een der gereformeerde kerken in Den Haag heb zien bidden, dezen man, die in zijn diep ernstig bewustzijn van zijn roeping een der grootste politicus van Europa is, wensch ik Gods zgen op zijn werk en zijn persoon, --- DE STOOMTRAM IN MIDDENBRABANT VERDWENEN. De laalste rit. Midden-Brabant heeft Vrijdagmiddag onverwacht de sensatie beleeft voor het laalst ,een stoomtram te zien, lezen we inde Msbde. Oude herinneringen kwamen op. Lange jaren was in deze streken van Brabant de stoomtram het veelgesmade en veelverguisde doch even veel gebruikte vervoermiddel voor mensch en dier en goed. Het schokkende vehikel met zijn intensieve rook- en roetontwikkeling was als 't awre met de Brabantsche wegen vergroeid. Het steeds intensiever wordende verkeer, de motoriseering van 't personen- en goederenvervoer vooral deden echter langzaam maar zeker de stoomtram als vervoermiddel in beteekenis afnemen en de rails, die op verscheidene plaatsen zeer ongelukkig in den rijweg lagen, begonnen op den duu- steeds ernstiger obstakels te worden voor hel overig verkeer. De tramfusie die in Brabant tot stand kwam en die het aanzien gaf aan de B. B. A. (Brabantsche Buurtspoorwegen en Autodienslen) had in ieder geval dit groote voordeel, dat energiek gesfreeft werd naar motoriseering van het verkeer. De stoomtram moest tenslotte in Brabant het loodje leggen; haar eens zoo overheerschende positiea werd teruggedrongen tot enkele streeklijnen, waar ze, voorloopig althans, haar diensten nog bewijzen kan voor hel vervoer van bepaalde goederen. Midden-Brabant zag echter Vrijdagimddag de stoomtram onherroepelijk voor het laatst. Een locomotief met enkele goederenwagens maakte een rit vice-versa van Drunen naar Tilburg. De tocht heen en terug liep zonder ongelukken af, al ging 't dan ook met zeer veel zware zuchten en veei rammelend en knarsend geweld gepaard. En zoo knarste en zuchtte en steunde de stoomtram voor Midden-Brabant haar gewonen gang. Reeds heden Maandag zullen rappe handen tusschen Drunen en Tilburg en Tilburg— Dongen—Oosterhout en Breda beginnen niet hel opbreken van de rails, de laatste en meest gehate overblijfselen van een toch niet geheel en al onbelangrijk stoomtrambestaan. --- WORDT PRINS XAVERIUS KONING VAN SPANJE?? Franco zou met hem in contact getreden zijn. Naar van bevoegde Spaansche zijde verluidt, aldus Un. Press, heeft generaal Franco den laatsten tijd met de regeeringen van Engeland, Italië en Duitschland onderhan delingen gevoerd over een nieuwe bezetting van den Spaanschen koningstroon en is hij in aansluiting daarop in contact getreden met prins Xaverius van Bourbon Parma, ten einde te weten te komen, of deze na een definitieve overwinning van de nationalisten in Spanje de koninklijke waardigheid, die hem eventueel door Burgos zou worden aangeboden, zou aanvaarden. Indien deze onderhandelingen inderdaad gevoerd zijn, zou dit beteekenen, dat generaal Franco weliswaar aan een herstel van de monarchie denkt, doch niet aan terugroeping van Alfonso of een van diens zoons. De zeven-en-veertig jarige prins Xaverius een broer van exkeizerin Zita, is de candidaat der Carlisten. Hij woont te Parijs en heeft een buitenverblijf in Midden-Frankrijk. --- IN SLOOT GEVALLEN EN VERDRONKEN. Zaterdagmiddag om ongeveer vier uur keerde een landbouwer uit Wellerlooi met zijn kruiwagen van het land huiswaarts. Op de vonder, die over een sloot voor zijn woning ligt, verloor hij zijn evenwicht en viel in het water. Toen hij uit de sloot werd gehaald bleek de man, die 77 jaar oud was, te zijn overleden --- ERGERLIJKE VERWAARLOOZING. Imbeciele jongen in nauw hok opgesloten. Vrijdag heeft de rijksveldwacht te Wehl een inval gedaan ten huize van een landbouwer aldaar. Sinds langen tijd liep er onder de buren van den landbouwer een gerucht, dat er iets niet in orde moest zijn met den ongelukkigen zoon van den boer, een imbeciele jongen van ongeveer twintig jaar, die stom is. De buren zagen den jongen niet meer. Toen de rijksveldwacht in de boerderij een inval deed, deed zij daar een vreeselijke ontdekking. In een nauw hok, waar het licht slechts door een klein ruitje toegang had, lag de jongen opgesloten. Het eenige meubel was een bed, gevuld met stroo, dat onbeschrijfelijk vervuild was. De boer verklaarde tegenover de politie, dat de jongen reeds anderhalf jaar op deze wijze opgesloten is geweest. De burgemeester heeft maatregelen getroffen om den jongen aan betere handen toe te vertrouwen. --- Kerknieuws. BENOEMINGEN IN HET BISDOM ROERMOND. Z. H. Exc. mgr. dr. J. H. G. Lemmens, bisschop van Roermond, heeft benoemd tot pastoor te St. Pieter den weieerw. heer J. C. H. Steegmans; tot secretaris van het Liefdewerk voor kinderbescherming te Maastricht den weieerw. heer A. J. P. Dassen; tot rector der broeders van den H. Jozef te Heer len den weieerw. heer F. W. C. H. Kremer; tot kapelaan te Waubach den weieerw. heer J. W. H. Pinckaers en tot kapelaan te Pey den weieerw. heer P. A. H. Römkens. ---