Nieuwtjes uit de Filmwereld STAN EN OLIVER ZETTEN EEN STAD OP STELTEN. Nieuwe film van het hereenigd duo met vele noviteiten. Zij gaan „swingen"! Minder dialoog, maar des te meer zotte streken. In hun jongste film „Een stad op stelten", waarmede het elfde jaar van Stan Laurel en Oliver Hardy's samenwerking als 's werelds beroemdste filmkomieken wordt in- geluid, zijn verschillende noviteiten. Zoo zullen Laurel en Hardy tezamen een hoogst moderne „swing-dans" maken, die eigen- lijk het gevolg is van een ingeving van het oogenblik. In de studio immers moesten de beide komieken hun entree maken in een typische oude cowboy-herberg uit de jaren '90 en voor de deur stond een "orkestje opgesteld om deze scène met een aardige song uit dien tijd in te leiden. Toen kon Hardy, die in zijn particuliere leven een bekend muziekliefhebber is, de verleiding niet weerstaan om, ondanks zijn 303 ponden, de punten van zijn jacquet op te lichten en eenige dansstappen te doen, waarop het heeie studio-personeel dusdanig in het lachen ui_- barstte, dat producer en regisseur de koppen bij elkaar staken en besloten om dan maar in 's hemelsnaam te doen, wat tot dusverre altijd met opzet vermeden was: Laurel en Hardy samen te laten dansen. Voor beide komieken was dit op zichzelf niets bijzonders. Immers, zij komen oorspron keiijk uit het oude variété en kennen alle knepen van het vak. Stan Laurel was zelfs, zooals men weet, een „understudy" voor Charles Chaplin in zijn Londenschen tijd en het is Chaplin, die hem aan de film gebracht heeft. Men zal dan ook nog altijd Chapiin's invloed merken uit de uiterst geringe dialogen, die Stan Laurel, in zijn films toepast. Hij is de geboren pantomimist. In zijn dagelijksehe leven heeft hij bovendien veel last van zijn uiterlijke gelijkenis met Fred Astaire, die zelfs dusdanig is, dat hij den bijnaam „Fred" draagt, weshalve men Oliver Hardy in de studio van den weeromstuit „Ginger" is gaan noemen. Nu moet men echter weten, dat „ginger" in Amerika een bekende bijnaam voor roodharige menschen is. --- Een componiste ontdekt! Op muziekgebied heeft „Een stad op stelten" nog een aardige nieuwigheid. Men was op een gegeven oogenblik op zoek naar een goede song, en zooals het altijd gaat, op dat oogenblik bestond die goede song niet. Toen het bericht daarvan in de andere studio van de Metro-Goldwyn-Mayer, waar „General Spany" werd opgenomen, doordrong, trok een bedeesde extra-girl uit die film, Portia Lanning, de stoute schoenen aan en vertelde den regisseur, dat zij thuis het manuscript van een song had liggen, getiteld „Will You be my Lovey Dovey". Uit zenuwachtigheid kon zij den titel niet goed uitspreken en moest hem vijf keer zeggen voor de regisseur het nog niet begreep, maar in elk geval het manuscript opvroeg. Het is sindsdien een van de beroemdste nieuwe songs van Amerika geworden en Portia Lanning, gesteund door den productie-manager der Hal Roach Studio, S. S. Van Keuren, is thans reeds een beroemdheid, die tal van opdrachten voor het componeeren van nieuwe songs ontvangen heeft. De song „Will You be my Lovey Dovey" is tevens het muzikale hoogtepunt van de nieuwe Laurel en Hardy film geworden. Tenslotte is deze film de eerste, waarvan Stan Laurel zelf de productie op zich genomen heeft en dus, evenals Chaplin, tegelijkertijd supervisie over zijn eigen spel en dat der anderen heeft gehad. STAN LAUREL. OLIVER HARDY, Rosina Lawrence en James Finlayson In „EEN STAD OP STELTEN." --- JANE WITHERS VERDIENT ZE! Jane Withers, de negen-jarige filmster, die het eerst bekendheid verwierf, toen ze in een Shirley Temple-film optrad, heeft zich vooral in de Vereenigde Staten een geweldige populariteit weten te verwerven. Het gevolg is geweest, dat de Twentieth Century- Fox haar salaris van 1500 dollar tot 2500 dollar per week heeft verhoogd, onder conditie, dat ze niet meer voor de radio optreedt. In verband hiermede moest een contract van 75.000 dollar vervallen worden verklaard. --- Het onafscheidelijke duo weer vereend Geruimen tijd leek het, zooals ook reeds door ons werd gemeld, alsof er aan de jarenlange samenwerking van Laurel en Hardy, eerst in twee-acters, daarna in hoofdfilms, voor de Hal Roach studio's een einde was gekomen. Tallooze berichten dienaangaande werden door de wereldpers verspreid: Stan Laurel wilde producer worden, Hardy wilde in Italië filmen enz. enz. Gelukkig voor de miljoenen kleine en groote bewonderaars van deze filmkomieken kunnen wij thans op grond van officieele berichten mededeelen, dat Laurel en Hardy voor den op hen uitgeoefenden aandrang, die hen uit de geheele wereld gebleken is, bezweken zijn en een nieuw contract hebben geteekend. Voortaan zullen de beide komieken rechtstreeks onder Metro-Goldwynwerken (welke maatschappij tot dusverre slechts de door Hal Roach gemaakte films over de wereld distribueerde) en het contract houdt tevens in, dat twee groote, zelfstandige hoofdfilms per jaar door Laurel en Hardy gemaakt worden. --- DE OLYMPIADE-FILM. Leni Riefenstahl's Olympiade-film is thans zoo goed als gereed. Na een zorgvuldige keuze uit tienduizenden meters opgenomen film, die weer waren gekomen uit het kolossale getal van 400.000 meter, is nu een definitieve film van zeven duizend meter lengte gemonteerd. Maar nu wacht nog de verdere afwerking en het aanbrengen van het geluid. Men denkt hiermede deze maand gereed te zijn. De definitieve film zal uit twee gedeelten van elk 3500 meter bestaan en in Februari haar première beleven. --- OOK TINO ROSSI NAAR HOLLYWOOD. Wat zijn de redenen voor de Holly- wood-engagementen van Fransche filmkunstenaars ? In Frankrijk maakt men zich steeds meer en meer ongerust over de engagementen van Fransche filmkunstenaars, die door Amerikaansehe firma's naar Hollywood werden gehaald. De „Filmkurier" merkte in verband met deze engagementen kort geleden op, dat het er bij deze engagementen niet zoo zeer om ging, nieuwe belangrijke krachten naar Hollywood te halen, doch dat hier vooral een zakelijke politiek werd gedreven. Terwijl nog enkele jaren geleden van de Fransche film op de Europeesche markt bijna nog geen sprake was, neemt thans de Fransche filmindustrie in Europa mede een eerste plaats in. Het terrein, dat de Fransche film in deze weinige jaren van groote opbloei heeft weten in te nemen, ging natuurlijk verloren voor andere filmproduceerende landen, en zoomede ook voor Amerika. Men heeft te Hollywood reeds uitgerekend, dat de waarde van het terrein, dat de Fransche film zich heeft veroverd, bij verre ds waarde der engagementen der Fransche film artisten naar Hollywood overschrijdt. De Fransche filmindustrie zelf werd in den laatsten tijd door deze engagementen van Hollywood zoo opgeschrikt, dat zij vastbesloten is, aan deze concurrentie een einde te maken. Men is van plan, alle in Frankrijk werkende filmartisten, regisseurs, spelers, etc. te verplichten, de helft van alle films die zij jaarlijks maken, m Frankrijk voor Fransche firma's te draaien. Maar niet alleen Fransche spelers werden naar Hollywood gehaald, ook groote film regisseurs, zooals: Julien Duvivier, de maker van de film „Het Balboekje" bekroond als 's-wereld beste film, Anatole Litvak, de maker van „Mayerling", Mare Allegret, Jacques Deval en Abel Gance, terwijl twee andere bijzondere Fransche regisseurs naar Engeland werden geëngageerd, n.l. Réné Clair en Jacques Feyder. JOE BROWN doet weer veel om zich lachen door zijn dolle streken in „Luchtheld tegen wil en. dank." --- ZIJN STRADIVARIUS. Rubinoff heeft eindelijk zijn ideaal gevonden. Rubinoff. de bekende violist, dien men ln Amerika veelvuldig per radio kan beluisteren, bespeelt een van de volmaaktste instrumenten ter wereld, namelijk een Stradivarius. Dit werkstuk van den beroemden vioolbouwer uit Cremona is liefst 206 jaar oud en vertegenwoordigt een waarde van 100.000 dollar. Zijn heeie leven lang was het den vurigsten wensch van Rubinoff eens in het bezit te mogen komen van een Stradivarius en nog niet zoo heel lang geleden is deze in vervulling gegaan. Reeds menigmaal had hij verschillende oude instrumenten getest en bij handelaren èn bij antiquairs en verzamelaars. Hij kon er echter maar niet in slagen het instrument te vinden, dat hem volkomen bevredigde. De ,Rubinoff-Stradivarius" zooals zijn viool thans genoemd wordt bracht hem eerst werkelijk in extase! Het instrument heeft een merkwaardige historie. Het werd in 1731 gebouwd en kwam iri handen van de Romanoff's het Tsarengeslacht in Rusland. Toen in 1917 de revolutie uitbrak, verdween het instrument en waande men het reeds vernietigd. Het dook wederom op, en wel te Parijs. Het maakte deel uit van de bezittingen van 'n vroegeren Rus sischen prins, die 't waardevol instrument medegenomen had op zijn vlucht. De viool "draagt zoowel het met zorg gegraveerde en met juweelen versierde familiewapen van de Romanoff's als het kenteeken van een echte Stradivarius, alsmede het bouwjaartal. De algeheele uitvoering en de klank van de „Rubinoff-Stradivarlus" stempelen het tot een van de beste, die de beroemde vioolbouwer heeft ge- maakt. In de 20th Century-Foxfilm „Je kunt niet alles hebben" („You can't have everyting") krijgt men volop gelegenheid de volle, warme en diepe tonen van bovengenoemd instrument te beluisteren. — Bovendien zal het spel van Rubinoff niet nalaten een grootschen indruk te maken, daar hier een solo-partij vertolkt wordt, die komt van het witte doek op een wijze, die den toehoorder bij een werkelijk viool-recital doet wanen --- DE HOOGST BETAALDE FILMSTERREN. Cary Cooper kwam in 1937 aan den top. De tien hoogst betaalde filmsterren toucheerden in 1937 een gezamenlijk bedrag van 2.985.890 dollar. Hun resp. inkomens waren: Gary Cooper d. 370.210 Ronald Colman 362.500 Claudette Colbert 350.830 Mae West 323.330 Madeleine Carroll 287.910 Warner Baxter 284.305 Mariene Dietrich 269.430 Ruth Chatterton 249.500 Charles Boger 249.145 Rudy Vallee 238.730 Het vorig jaar stond Mae West aan de spits en was Mariene Dietrich de tweede. De eenige die verder nog in het vorige jaar tot de tien upper-stars behoorde, was Warner Baxter, die toen de zevende plaats bezette. BENNY BAKER en ROBERT ARMSTRONG in „De Helleveeg". Een vlotte journalistenfilm met Arm Sothern. --- HET LICHT, DAT VERDWEEN. Na twee jaren opgeborgen te zijn geweest, is thans door de Paramount het scenario van Kipling's „Het licht, dat verdween" weder voor den dag geftaald, ter verfilming. Eï zal nog deze maand mee begonnen worden. Gary Cooper. die aanvankelijk de hoofdrol zou vervullen, wordt vervangen door Ray MUland. Dit is de derde maal, dat Kipling's verhaal verfilmd wordt. Pathé deed het ia 1916 en Paramount in 1923. --- EEN JAVAANSCHE FILMSTER? Een Amerikaansehe filmproducer, die momenteel door ons Indië en Malakka reist* voor het opnemen van een jungle-film, heeft aan de Paramount medegedeeld, een Javaan sehe zangeres te hebben ontdekt, die hij mee naar Hollywood zal brengen, omdat hij voor haar groote mogelijkheden in de film ziet. De nieuwe aanwinst heet Soeratna Asmara. Ze wilde alleen een contract aangaan, indien ook haar heeie familie, ten getale van dertig personen door de Paramount geëngageerd werd. Dit is gebeurd, maar Soeratna Asmara zal alleen naar Hollywood komen. George Sanders en Dolores del Rio in de 20th Century-Foxfilm DE SPION DER LANCIERS --- WAT MEN ACHTER EDDIE CANTOR NIET ZOU ZOEKEN. Filmkomiek met een goed hart. Bescheiden en hulpvaardig maar vaak ook lastig. Eddie Cantor is een der zeldzame filmhumoristen van grooten stijl, over wien in Nederland tot dusver vrij weinig gepubliceerd is. Zijn roemruchte voorgangers, die in vroeger jaren aan den spits stonden, een Charlie Chaplin, een Buster Keaton, een Harold Lloyd, zijn steeds en steeds weer met de grootste uitvoerigheid beschreven, maar Cantor — ofschoon hier te lande bekend en geliefd — heeft nog weinig van zich laten hooren buiten het bestek van zijn films zélf. Het is middelerwijl dan ook alweer twee volle jaren sinds hij zijn laatste film gedraaid heeft, maar nu dat hij een langjarig contract heeft afgesloten met de 20th Century-Foxfilm Corp., zullen binnen kort tijdsbestek eenige filmwerken van breeden opzet achter elkander verschijnen. De eerste dezer is de zoo fantastische film „Ali Baba komt naar Filmstad"a. De man, van wien de Amerikanen zeggen, dat hij „Banjo-oogen" heeft (waarmee zij bedoelen, dat ze wel uitermate sprekend zijn!), heeft een onafgebroken reeks van vijftien jaar succes achter zich, zoowel bij de film, als' op het tooneel. Sinds hij in 1930 naar Hollywood kwam, heeft hij 't systeem gevolgd van niet méér dan één film per jaar en de rest van den tijd heeft hij tooneel gespeeld. Hierin ligt een zekere bescheidenheid, de vrees, dat het publiek genoeg zou krijgen van zijn gezicht, wanneer men het te vaak zou zien in de geweldige vergrooting, welke het projectiedoek uu eenmaal biedt. Want Eddy Cantor (en hij moge in zijn rollen nog zooveel prasrs hebben "> is in werkeij_.'..eid een bij ui^uet besch<_.aen man. die bij zijn vrienden bekend staxo ,n bemind is om 2ijn eenvo d. Echter maakt hij zijn directies steeds wanhopig, door zoo ontzettend vaak ideeën al te keuren. Toen hij zijn fameuse contraci teekende met de 20th Century-Fox, kwam de productieleider Darryl F. Zanuck, hij wijze van scherts aanloope__ met een kolossale prullemand Het was als grap bedoeld, maar het werd werkelijkheid; Eddy Cantor deponeerde daarin ontelbare manuscripten, waarvan velen hoop hadden gehad, dat ze een succesrol voor hem zouden bevatten. In dit opzicht gelijkt hij op Chaplin. En het is werkelijk geen arrogantie, die hem aldus handelen laat, maar de gebiedende noodzaak, de successenreeks zijner films niet af te breken door een slechtere film. Tóén kwam het scenario van „Ali Baba", die van de hedendaagsche Amer'>_aanschB wereld uit naar Bagdad komt, waardoor al de grappen op een wereld uit deze ssw konden worden toegepast op de Oriéntaalscha oudheid. Het scenario had toen no^ niet den definitieven vorm, welke het verkregen heeft, doordat Cantor er resoluut het mea inzette. Hij haat n.l. elke dubbel-.mnigheid, ieder lachsucces, dat wordt verk-egen door te speculeeren op het vulgaire en bet banale. En met 'n gigantisch blauw potlood schrapte Eddy een reeks van scènes, die naar zijn meening te gepeperd waren. Maar hij vulde de hiaten ook zelf aan met dwaasheden, zooals alleen zijn vruchtbaar brein die kan bedenken! En daarbij beroept hij zich op Will Rogers, die óók staag en standvastig weieerde, iets te spelen, waarover hij niet zélf van harte zou kunnen lachen! Hij is een door en door eerlijk karakter. Dank zij zijn loyaliteit zijn spelers als Deanna Durbin. Rubinoff, Bobby Breen en nog een heeie reeks van anderen, die bui- ten de filmpoort stonden en geen aasje kans hadden, tot roem gekomen. Hij is een groot vriend van ieder, wien het slecht gaat, hij staat steeds op de bres voor kleine, onbekende acteurs, die het moeilijk hebbeu en vaak heeft hij zijn eigen plannen tegengewerkt, om anderen te kunnen voorthelpen. Dit heeft hem een wonderlijke populariteit bezorgd. Niet de populariteit van t'iuven en feesten, maar die van rustige ontmoetingen, thuis, waar een arm man zijn twrt uitstort hem zijn hulp en bescherming aanbiedt. En niemand, die zijn ultra-dwaze films ziet, zou het vermoeden Eddy Cantor in zijn eerste 20th Century- Foxlilm: ALI BABA KOMT NAAR FILMSTAD („Ali Baba goes to Town") ---