Wij roddelen..... Had afwezigheid ons niet belet eerder kennis te nemen van een hoofdartikel in het Eindhovensch Dagblad — over de polemiek-Schaepman — wij zouden er, schrijvend over het onvolledig citeeren in dit verband, er zeker en met veel instemming van hebben gebruik gemaakt. ¦Wjj voor ons waren by' de lezing, vooral van het tweede artikel van den heer Ankersmit inderdaad ook „verbasterd" en onze hooggeachte eindhovensche collega heeft geen woord te veel gezegd bij zijn rake critiek op de mentaliteit, welke aan de echte „theologische bemoeizucht met de zonden van anderen", gelijk die in ons vaderland welig tiert, ten grondslag ligt. Alleen is de vraag of de regel „de mortuis nil nisi bene" aldus moet worden opgevat, dat men omtrent historische personen, menschen die een rol in dè wereld en de maatschappij hebben gespeeld, alleen maar het goede mag in herinnering brengen. -Zeer christelijk ware het misschien fwel, maar de consekwentie zou zijn dat een heel groot deel der historie ongeschreven moest blijven en voor zoover het geschreven is, worden vernietigd. 'Alles hangt echter in dezen van de motieven af. 'Wat dr. Schaepman betreft reeds tijdens zijn leven werd hij, en meest van katholieke zijde, ook persoonlijk aangevallen en afgebroken. En hetzelfde komt meer voor, en nog altijd. Daarom kan het flink betoog van het Eindhovensch orgaan nut doen in verren kring en moge het hier volgen: „Er is een -polemiek aan den gang geweest rondom de figuur van wijlen Dr. Schaepman tusschen den oud-hoo lid redacteur van het socialistische Volksiblad. en den oud-h'oo>fdredacteur van Het Centrum. De polemiek zeltf is ons ontgaan, maar wij zijn er op attent gemaakt door een hoofdartikel, in de N. Tilb. Crt., dat de nagedachtenis van den grooten Katholieken staatsman, redenaar en prêesferdichter helpt verdedigen. We heibben van het geval waarlijk eenigszins verbijsterd gestaan. Vier-en-dertig jaar reeds is Dr. Schaepman dood, maar zijn grootse ne figuur staat nog altijd hoog en machtig in de >herinnering — en niet alleen van het Katholieke volksdeel — van ons vaderland en zijn rijke geest leeft nog altijd voort in het staatkundig' streven, onzer Staatspartij. Onbestreden behoort deze emancipator tot de belangrijkste mannen, die de negentiende eeuw aan ons land geschonken heeft en vara zijn geweldigen pioniersarbeid worden heden ten dage nog de vruchten geplukt. Maar nu schijnt de heer Ankensmit het nuttig geoordeeld te heibben het particuliere leven van den doctor tegen hem vilt te spelen om zijn nagedachtenis te ontluisteren. Dr. Schaepman was geen heilige en hij was verre vara een matig man. Ziet, zoo iets is, gelooven we, alleen maar mogelijk in ons land, waair de sptonraettjes geest nog altijd geniepig voortleeft, waar de hooge hoed, de witte das en de uitgestreken Zondagsfacie eveneens tot de zeldzame verschijn togen zijn gaan behooren, maar waar een zekere godzaligheid en stijve soliditeit het decorum onaantastbaar maken en waar het getheoïogiseer wel hoe langer hoe meer ingedamd wordt door de kerkelijke onverschilligheid, maar waar de zenden, van anderen nog altijd een heerlijk onderwerp zijn om er zich theologisch mee te bemoeien. . Inderdaad, dr. Schaepman was geen heilige, in den Hollandschen zin van het woord. l>eze van levensdrang en daden overschuimende ffeuur, deze geweldige A-erker, deze sterk-creatieve persoonlijkheid was ook m het materieele onmatig, hij was geen man yoor een geklutst eitje of een glas kwast, hi* beminde het goede der aarde Hij hield — laten 'we het durven neerschrijven in ons nuchter kikkerland — van een voortreffelijK diner en een voortreffelijk glas wijn, hij was in dit opzicht zeker geen wereldverzaker, hij ¦was geen asceet en dus naar onze van een zuur en star-calvinisme aangedane heiligheidsopvatting, geen heilige. Maar wat een man, wat een mcedig strijder en wat een schitterend overwinnaar! En wat heeft hij °ver zijn copieuse, rijkelijk met edele wijnen hesproeide maaltijden heen niet ontzaggelijk veel tot stand gebracht, hoe heeft hij den geest van Rerum Novarum in ons land gepropageerd en tot wasdom gebracht, Ee schrijver van het hoofdartikel in de N. Tilb. crt. beijvert zich een verklaring te gev