TOULOUSE, 17 Maart. Gisteren morgen, 16 maart, stond de bevolking verbaasd opf het vernemen-, bij het ontwaken, dat de in de stad ter veree-, ring der geloovigen uitgestelde kruizen waren afgenomen en irt de kerken gebragt; dat van de kerk Daurada reeds geprofaneerd; dat van de kerk van den heiligen Ste f anus, in het jaar 1809 geplant, onder de bescherming van eene schuwe, maar sterke magt; dat van de kerk van den heiligen Petrus, enz....; dat van de kerk van S. Euxapère, geplant tijdens de missie van het jaar 1.819, ouder de toejuichingen van de geheele stad, op eene afgelegene en door cijpresboomen onischaduwde plaats, het voorwerp van eene eenzame devotie, en hetwelk langen tijd aan de pogingen der verwoestyrs wederstand heeft geboden. De pompiers, lijdelijke werktuigen van onze stedelijke magistraatspersonen, hebben, met den bijstand der nationale garde, de kruizen vernield. De verwoesting is ten top gestegen en wij zullen nie,t beproeven om dezelve af te schetsen, daar wij te zeer door onze droefheid overstelpt zijn. Laten wij ons vergenoegen niet te zeggen, dat de geestelijkheid met mgr. den aartsbisschop aan bet hoofd, en de geloovigen van alle standen , mannen, vrouwen en kinderen elkander opvolgen in de kerken, waar-de kruizen opeen rouwlaken eu van flainbloawen omgeven, geplaatst zijn, om aldaar openbare boete te doen. Zoodra de heilige kruisboom van onze publieke plaatsen weggenomen was, begaf de godvruchtige bevolking onzer stad , welke hetzelve aldaar geplaatst had, zich naar de tempels, om, door eene openbare boete, de heiligschennis, welke het teeken van haar geloof ondergaan had, uit te wisschen. In de hoofdkerk hadden de geloovigen, welke zich naar die godsdienstige plegtigheid begaven, den eersten pastoor der diocese aan hun hoofd. Gedurende den geheelen dag werden de kerken door geloovige christenen, welke denzelfden pl'gt kwamen vervullen, bezocht. Nadat des avonds in de kerk van de Dalbade, de gewone oefening van den woensdag had plaats gehad, beklom de eerwaardige pastoor dezer parochie, na het^onderrigt, den predikstoel, en betreurde in eene aanspraak, vol van vuur en liefde, de verblindheid van die mensehen , welke het gewaagd hebben het heilig teeken van hunnen godsdienst, hetwelk ook dat van de vrijheid der wereld is, aan te randen. Er werden van alle kanten zuchten gehoord en de aanwezigen hieven aan den voet van het kruis nedergekr.ield, met den toon der smarten der godsvrucht den lofzang op het kruis aan : o crux ave. Vervolgens zonden zij, op het uitnoodigen van den pastoor en om te tooien , dat zij waardige navolgers waren van dien God, die zijne vijanden vergiffenis schonk, met eene vurige liefde, zelfs voor diegenen, gebeden ten hemel op , wier goddelooze bedrijven hen iv neerSlagtigheid en droefheid gedompeld had. ---