De Staatsbegrooting voor 1856. V. Zeer opmerkelijk, ofschoon niet vreemd, is de wijze, *aarop de organen der oppositie, de voorgedragen Staatsbegrooting voor uitgaven en inkomsten bestrijden. In die bestrijding toch vinden wij, ondanks al aanhaal van 'woorden en cijfers, zóó duide'ijke bewijzen , dat het den schrijvers dier artikelen slechts te doen is , om de handelingen en voordellen van het tegenwoordig Ministerie af te keuren, dat wij meenen het publiek geen ondienst te doen met daarop voor één oogenblik te wijzen, en dat in eenige bijzonderheden aan te toonen. "Wij hooren, in de eerste plaats, een groot_ klaag.escbrei aangeheven over de uitzetting der Staatsuitgaven, ï'idien men zou gelooven, wat daarvan gezegd wordt, dan zou de tegenwoordige begrooting bijkans zes milb'oen meer bedragen dan de dienst voor 1852 vorderde, ïot dit resultaat is men gekomen, door eene begrooting te vergelijken met eene slaatsrekening, ofschoon toen zeer goed weet, dat dit twee geheel verschillende zaken zijn. De staatsrekening wijst aan, wat Werkelijk is uitgegeven; de begrooting alleen wat vermoedelijk noodig zijn zal. Het cijfer zelf is mede overdreven, lleeds heeft een ander dagblad duidelijk aangetoond , dat de begrooting van uitgaven niet zes, maar hoogstens twee millioen hooger is. Ter vermijding van herhaling verwijzen wij naar de, in dat blad geleverde, Cijfers. Maar de partijdigheid van het oordeel blijkt nog verder. Men vergeet "al dadelijk op te merken, dat de Staatsuitgaven, ook onder het Ministerie Thorbecke, jaarlijks zijn toegenomen; en men verzuimt daarbij de geheel onpartijdige en allezins juiste vraag te stellen: *of men wel zeker is, dat die uitgaven, ook wa 1853, *niet jaarlijks zouden zijn geklommen, bijaldien het 'Ministerie Thorbecke niet afgetreden ware?// Wanneer wij nagaan, dat zeer vele gunstige omstandigheden, tijdens het bestaan van dat Ministerie, de jaarlijksche Verhooging der Staatsuitgaven niet belet hebben, zou dan niet veel juister zijn de meening, dat die verhooging, even als nu, zou hebben plaats gegrepen bij het bestaan van gelijke ongunstige omstandigheden (wij hoemen b.v. de duurte der levensmiddelen, de noodzakelijkheid, om de Marine te herstellen, om ons leger op goeden voet te houden, enz.), ook al ware een Ministerie Thorbecke thans aan het bestuur? Zonder aan de waarachtige belangen van bet land te kort te doen, zou, dunkt'ons, geen Ministerie, welk ook, tegenwoordig kunnen rondkomen met hetgeen vroeger, doch reeds toen ten onregte, voldoende werd geacht. In plaats van dit onpartijdig standpunt in te nemen, «iet de oppositie, als het ware, alle deze omstandigbeden voorbij. Door hooge cijfers tracht men de Natie schrik aan te jagen en de Begering onder de verdenking van roekelooze geldverspilling te brengen. Toen men vroeger den heer Thorbecke wel eens noemde *den duursten Minister van Binnenlandsche "Zaken, dien wij ooit hadden//, toen was het antwoord: oordeelt' niet naar bet eindcijfer, maar onderzoekt wat U voor het geld wordt gegeven, hoe veel verbetering, boe veel hervorming u voor dat cijfer wordt verschaft. Ën wat doen nu de bladen der oppositie? Zij maken er geen °.wsg van , dat b. v. onze zeemagt moet worden hersteld ; 'dat het leger, na eene vroegere pCts.gewijze besnoeijing te hebben ondergaan , op een dragelijken voet moet worden gehouden; dat de boog gestegen prijs der levensmiddelen de begrootingen van Justitie, van Oorlog en Marine aanmerkelijk moet betwaren-, dat die hooge prijs ook zeer nadeelig terugwerkt op de uitvoering der werken van den Waterstaat; dat, ten nutte van het algemeen, de uitgaven voorde telegraphie en de brievenposterij jaarlijks toenemen, enz. "Van dat alles niets: men zet alleen een hoog cijfer voorop en tracht daarmede te verblinden 19 die oppositie zoo regtvaardig en billijk ? Zoo wel bij gelegenheid van de behandeling der verschillende voorstellen tot afschaffing van belasting, als bij de beoordeeling van de tegenwoordige Staatsbegrooting , is nagenoeg het volgende betoogd : Bij het voorstel van de brandstoffen. «Wij zouden wel den accijns op het gemaal afschaffen; maar het //April-Ministerie heeft zoo veel geld verspild, dat, //zonder equivalent, daaraan $iet meer te denken valt.' Bij het voorstel van hetgemaal, «-ziet bier nu de vruchten //van een April-Ministerie. Ware onze rigting nog aan //het Bestuur, dan had men den accijns op het gemaal //kunnen afschaffen , zonder dat het noodig ware , eenigen «nieuwen last op de Natie te leggen.» Men beweert dus: dat het tegenwoordig Ministerie le veel geld heeft uitgegeven , dat daarvan het gevolg is een zoo bekrompen finantiëlen toestand , dat de afschaffing van den accijns op het gemaal niet kan geschieden zonder oplegging van nieuwe lasten. En wat doen nu sommige bladen na dat betoog? Zij beweren, dat de voorgedragen verhooging van opcenten niet mag worden toegestaan , omdat de schatkist ook zonder aequivalent ht verlies kan lijden der opbrengst van den accijns op het gemaal! Een van beide is dus waar. Of men heeft de JNatie in dwaling gebragt, toen men de spilzucht der Begering rondbazuinde; of men zoekt thans een middel tot bestrijding der Begering, dat zelfs niet terugdeinst voor verwarring in 's lands finantien. Laat werkelijk de finantiële toestand toe, dat de accijns op het gemaal afgeschaft kan blijven zonder aequivalent: was dan uwe voorstelling van het verschil tusschen dit en het vorige Ministerie niet een middel, om maar oppositie te voeren ? Was uwe meening daarentegen opregt, dat, ten gevolge van het kostbaarder beheer der Begering, die accijns niet zonder aequivalent kan worden gemist: hoe kunt gij dan nu volhouden, dat er geene verhooging van opcenten noodig is? Offert gij dan niet aan partij-belang het evenwigt onzer finantien op? Wat is het middel, dat men o. a. aanwijst om te komen tot dekking der uitgaven, zonder verbooging der opcenten ? Men wil het batig slot van het vorig dienstjaar gebragt hebben als «eersle posl« op de Begrooting van inkomsten. Wij behoeven wel niet veel te zeggen , om aan te toonen, dat zoodanige wijze van handelen het gevolg zou hebben , dat men van lieverlede tot meerdere afschaffing van belastingen zou moeten overgaan; maar dat men'dan ook in gelijke mate, jaarlijks, het batig slot in bedrag zal zien verminderen , hetgeen tot eind-resultaat zoiAiebben , dat men , zonder iets van de schuld te hebben gedelgd, op nieuw afgeschafte belastingen in het leven zou moeten roepen. Waarin bestaat evenwel, volgens eenige oppositiehladcn, de hoogste roem van het Ministerie Thorbecke? Daarin: dat het heeft gezorgd voor aanzienlijke overschotten en die heeft besteed, behalve aan vele buitengewone, nuttige uitgaven, ook aan eene krachtige schulddelging, waardoor eene aanzienlijke verandering van het rentenbedrag verkregen is. En nu wensohen die zelfde bladen, dat van dezen, zoo hoog geroemden weg , het tegenwoordige Ministerie aftrede, en dat een deel der gewone uitgaven bestreden worde door het overschot van een vorig dienstjaar. Is die oppositie zoo regtvaardig en billijk? Toen, voor het dienstjaar 1851, de eerste Staatsbegrooting' van het Ministerie Thorbecke het licht zag, (die voor 1850 was nog door het vorige Ministerie opgemaakt, en werd op het einde van 1849 slechts eenigzins gewijzigd), werd de inrigting , aan die begrooting gegeven , boven de wolken verheven. Jaar op jaar werd" op nieuw den volke aangetoond, dat die begrootingen het model uitmaakten van alle staatsstukken van dien aard. De Memoriè'n van Toelichting ver wezen naar de uitgewerkte staten , en in die staten werden ieder artikel en elk onderdeel daarvan , tabelsgewijze toegelicht. De heer Thorbecke zelf beroemde zich op de eer dor uitvinding van inrigting der begrooting op die wijze , nog in de jongste zitting, welke de Tweede Kamer voor baar tegenwoordig reces heeft gehouden. En zoo dikwerf de heer Groen en zijne vrienden of andere leden der Kamers aandrongen op de uiteenzetting der beginselen van bestuur in de stukken, bij de begrooting behoorende: even dikwerf werd die aandrang , zelfs in een belagchelijk licht gesteld. Men schetste dien af als eene poging, om over beginselen van bestuur te redekavelen , in ijdelheid den tijd te dooden , zich in theoretische bespiegelingen to verdiepen : veel te pralen en weinig te doen. De tegenwoordige Begering is bij de inrigting der Begrooting in geen enkel opzigt afgeweken van den weg, door het Ministerie Thorbecke ingeslagen. Alles is gebleven zoo als het onder dat Ministerie was. Èn wat doen nu diezelfde bladen , welke de tegenwoordige inrigting der begrooting, tijdens het Ministerie Thorbecke, hemelhoog preaen, en die voorstelden als een waarborg te méér voor een goed beheer der finantien? Zij klagen thans over de dorheid der Memoriën van Toelichting; zij verwijten thans aan de Begering, dat alle bijzonderbeden zijn verscholen in de toelichtingen tot elk onderdeel der Begrooting; zij verlangen thans overzigten van den toestand #des Bijks en van den gang des Bestuurs 11 « Is die oppositie regtvaardig en billijk? Die vragen doen zich als van zelve voor; en het antwoord daarop kan wel niet twijfelachtig zijn, voor die onbevangen de zaken toetst. --- Buitenland. ALGEMEEN OVERZIGT. Volgens de jongste berigten van hel oohloostooneel beefi het leger der hondgennolen op den 13 dezer eene vuorwaartscbe beweging naar bel binnenland gedaan , voor drie dagen levensvoorraad met zich mede voerende. Aan den kant van den Belbeek slaan de vijandelijke legers digler bij elkander. De afdeelingen van het leger van prins Gortscbakoff bezetten nog altijd Albal, Airgnut en Toucori, op de hoogte aan de regterzijde der rivier, lerwtjl de Fransche bezit hebben genomen van Foti-Sala, een in de vallei gelegen dorp, insgelijk regts van den Belheek , tusschen Albal en Toucori en op vier mijlen afstands ongeveer van Bakti-Scharaï. De Turksche overheden , welke met de leiding van zaken in Klein-Azie belast zijn, hebben maatregelen genomen om Kars van leeftogt te voorzien, welke vesting, gelijk bekend ts , aan die hulp groote. behoefte had. Het naar de belegerde stad gezonden convooi telt 12000 paarden. Van den anderen kant zegl men,dal Omar-Pacha den 4en naar Sinhoum Kale op weg gegaan is. Hel doel dier krijgsverrigiing is moeijelijk le begrijpen, bij gemis van alle telegrafische mededeelingen dienaangaande. Indien zij belrekking heelt op eene afleiding legen Tillis, Balloun en Poli, waar zich bet Russische leger op dezen oogenblik bevindt, deze alle zijn zoo digt bij de hoofdstad der provinciën van Russisch Transcaucasie als Sinhoum-Kale, en de tweede dezer plaatsen hiedt het voordeel aan om daarmede door middel van eenen grooten weg verbonden le zijn. Men verneemt voorts uit Azië, dal de bondgenoolen de Armeniërs evenmin als de Circassiers in den tegenwoordigen oorlog aan hunne zijde zullen zien. Prins Leo van Armenië heeft, naar het schijnt, de zijde van Rusland gekozen, ondanks alle schoone'aanbiedingen, die hem door Turkije moeten zijn gedaan, en men verwacht genoemden prins, binnen kort, le Envati, de hoofdstad van Russisch Armenië. Deze houding baart le meer verwondering, daar hel geslacht der Armenische vorsten zich doorgaans nog al voor dat van Napoleon had verklaard. Uil Engeland wordl llians bepaaldelijk verzekerd, dat sir William Codrington tot opperlievelhebber der Britsche legermai:t in de Kritn benoemd is. Een Engelsch ministerieel blad verzekert stellig, dal lord John Russell, zich niet aau het vredes-verbond zal aansluiten, maar de zijde des besluurs zal houden. Men heeft berigten nopens de vlooien der bondgenoolen in de Oostzee. De meeste schepen bevonden zich nog altijd te Naigen. Dé najaars-storinen badden sommige kruizende schepen zwaar geteisterd , zoodat zij hier en daar in de Zweedsche havens een goed 't huis komen moeslen zoeken. Men spreekt ainjd van de zending van generaal Cinrobeil naar Stockholm ,om den Koning van Zweden over le haten een deel der vloot van de botulgenooien in eene der havens van dat land le doen overwinteren. Er zijn in de Zweedsche h ns llians vele handelssehepen uit Finland aangekomen granen, die den prijs daarvan hebben doen dalen. Uil het Zuiden van Europa verneemt men, nog altijd, vau woelingen ui Spanje en iv sommige gedeelten van Ilalie, vooral op Sicilië h, erscbl eene geweldige gisting. Te Calania is een opsland uitgebroken, zoodal de troepen verpligt geweest zijn, vuur te geven. De rusl is echter hersteld. Hel volk wilde de hkeur-slokerijen , waaraan liet de verschijning der cholera toeschrijft, in brand steken. Reeds hebben wij in een vorig no. gemeld, dal de Britsche regering besloten heeft hare zeemagt in de Amerikaansche wateren te versterken naar aanleiding van zekere verschijnselen, dal de Amerikanen voornemens waren om van den oorlog der bondgenoolen met Rusland gebruik te maken om aan lang opgevatte plannen in de West-Indien gevolg le geven. Thans leest men in de Globe bet volgende artikel dienaangaande : « Wij moeien bekennen geene voldoende reden le vinden om, in de gesteldheid van zaken tusschen de Vereenigde Stalen en Groot-Britianie, dat dreigend aanzien te ontwaren , helwelk andere bladen daaraan toekeoiien. De staalkundige en stoffelijke belangen der beide landen zijn derwijze in één doel zamengeweven, dat vrees voor eene botsing alleen zou kunnen worden gereglvaardigd door eene veel te geringe schatting van ons eigen gezond verstand en van dat onzer stauigeiiooten aan gene zijde vau den Allan".-¦:. ien oceaan ; dan de vooruitgang van elk dier landen onder de volken der wereld zou regl geven aan le nemen. Wij moeten het derhalve als eene onmogelijkheid beschouwen , dat eenige ernstige moeijelijkheden zouden kunnen ontslaan uil de onderstelde inbreuk op de wetten der Vereenigde Staten, door de werving van krijgsvolk voor de Britsche dienst, welke op dj grenzen plaats had; zelfs wanneer men hel vraagstuk ter zijde laai, id hoe ver deze handelwijze strijdig is met de wel.ook dan zouden wij de bloote daadzaak dal deze werving werd geslaakt, zoodra de Vereenigde Staten le kennen gaven, dat zulks ongaarne werd gezien, als een waarborg beschouwen voor liet verdwijnen van alle oneenigheid,'die mogl zijn opgewekt. • üns eskader op de Noord-Ainerikaansche Slaten heeft voorzeker in den laatsten lijd versterking bekomen , doch het Amerikaansche volk k^n niet onbekend zijn met de ware oorzaken , die lot dezen stap hebben aanleiding gegeven. Indien het met regt vordert, dal de wellen der neutraliteit worden geëerbiedigd , kan het een gelijk regt aan ons niet ontzeggen. Indien ongemagligile werving wordt to keer gegaan , alsdan is er niets onredelijk in gelegen , dat men aandringt op het belellen van oiigemagtigde vrijbuitertj. De Amerikanen, even als wij, kunnen weteu, dat in hunne havens op dal oogenblik groote schepen openlijk voor Rusland gebouwd en uitgerust worden, om onzen koophandel te stremmen en le beiiadeelen. Wij zeggen niets van het roekelooze, doch lang gedreigde plan van inval in lerland, waarvan schier iedere overzeesche posl de breedvoerige redeneringen der dagbladen aanbrengt. Maar het is tegen deze minder eerzuchtige ondernemingen en niet tegen Amerika, dal ons eskader is gerigt. Wij willen ongetwijfeld onzen sterken arm aanwenden, om zulke pogingen le onderdrukken , maar wanneer wij dal doen , alsil zullen de afgedwaalde beden, die zich daaraan wagen, doch niet de Amerikaansche natie, reden tot ontevredenheid hebben. Hetgeen wij doen, willen wij volgaarne onderwerpen aan het oordeel van het nadenkend gedeelte des Amerikaansebeii volks , helwelk, wij zijn daarvan overtuigd, even ongaarne als wij kan wenschen, dat aan een ligtzinnig opgeval voorwendsel zal worden vergund onze onderlinge betrekkingen in gevaar le brengen, die integendeel, wederzijdschen eerbied en wederzijdsche belangen tot een der hechlste verbonden ter wereld behooren te maken. • ---