Eene Stem uit het Leger. (Ingezonden). 111. (Vervolg.) S'ultum consilium non modo effectu carel, ' * Sed ad perniciem quorju- mortales devocat. lIT. Zij* dezelve bil_ij_. ? e schrijver zegt, als ware het om het leger te troosten: rr Ook werden p_ , de zoo echt nationale bemanning en hoofden der van groote winningen huiiwaartt keerende vlaoten bij den vrede afgedankt, enz. •r hij, ri.'e zoo echt nationale bemanning van daan haalt, welen wij E het is immers over bekend, dat die ook, voor de groote helft, uit Indelingen bestond; de gevolgtrekking, welke in deze aanhaling ligt, ■f' door die afdanking, welke wij zeker, voor zoo ver dezelve tegen wil fank geschiedde , niet billijk zullen noemen, de onbillijkheid , die in die f>. ten opr.igtc van het leger , plaats had, weggenomen wordt. kunnen piet toegeven ; hier toch kan geene vergelijking gemaakt worden : een • aantal matrozen. even als velt officieren, (welke laatste in vredestijd > verlof konde» krijeen, om ter koopvaardij te varen), raakten door oorlog en het daaruit voortvloeiend verminderen van den koophandel, 6n bestaan; terwijl zij bij het eindigen des oorlogs, en de daarop volle herteving des handels, weder een veel ruimer bestaan in de koop' vonden. "at overigens, zegt de schrijver, de door de regering zoo tegen wil t'nen maatregelen ter vermindering van liet leger aangaat, deze zijn heden derwijze billijk genomen, enz. Hoe deze woorden, ler beantriling van ons tcbrijven. vooral het tegen teil nemen, lc pas komen , typen wij niei; -»ij hadden daarover geen «oord gezegd, er was dus geen •oord noodig. — Ue schrijver echter zegt het. die maatregelen zijn door Vf ering lej.en wil genomen, en indien het lot zijne geruststelling kan ►n. dan kunnen wij hem de verzekering geven, dat het leger hieraan * genomen maatregels, vooral het aangeboden verlof, zijn niet onbili wij erkennen het volgaarne, maar de schrijver wete tevens, dat het «•overtuigd is, zulks alleen en uitsluitend aan gr>iint beschouwd, betreft, wij gelooven. dat zij er veel toe kan bijdragen, maar alleen? vau waar dan dat tegenwoordig, handel, zeevaart en alles, wal daarmede in verband slaat, bloejjen ? Indien de zeemagt uiteen daartoe in staat is, hoe kwam het dan, dat juist in dietijden, dat alles aan dezelve opgeofferd werd, dc koophandel achteruit ging ; zoodal in 1653, door het verval van den handel in Amsterdam tusschen de 2 en 3,000 huizen ledig stonden; en men in 1751 een onderzoek, omtrent dat verval en de middelen van herstel, in het werk stelde? Die oorzaken zullen toch wel niet in het veronachtzamen der zee-, en in het aanmoedigen der landmagt moeten gevonden worden!! «Zonder zeemagt hebben wij niets aan onze Soo rijke en bloeijende Koloniën, ook dun, indien het eene minder aanzienlijke zeemagt dan Engeland en Frankrijk slechts in den zin home, ons den oorlog aan te doen. » Wat dit zeggen betreft, in eiken zee-oorlog, met wien dan ook, moet de koophandel lijden; dit heeft ten alien tijde plaatsgehad, ook toen wij eene zeemagt haddcu, in staat, om die van Engeland het hoofd te bieden; immers in 1666 (een jaar vóór den beroetnden fogi naar Chattam) liep Holmes het Vlie in, verbrandde meer dan honderd rijkgeladen koopvaarders en twee oorloprschepen — de schade werd opruim ƒ 12.000,000 begoort — en deed hij bovendien eene landiug op Terschelling , waar hij alles verwoestte. Dat wij echter, zonder cene ontzagwekkende zeemagt, wait dit bedoelt de schrijver, niets aan onze zoo rijke en bhieijendc koloniën zouden hebben, kan zoo grif niet worden toegestaan: men vergelijke den toestand van Java in de tijden, toen wij magtig ter zee waren , met de tegenwoordige: men vergelijke niet alleen onzen hloeijenden handel op O. I. met die van vroegere tijden , maar deuke vooral aan de groote sommen, welke zij aan 's Rijks schatkist opbrengen ;cn dan vrage men zich in gemonde, heeft Nederland die voordcelen aan de zee- ofwel aan de landmagt, die Java onderwierp, te danken? Dat het vloeijen dier voordcelen, gedurende eenen oorlog met Engeland, grootendeels gestremd zoude zijn, valt niet te ontkennen; maar ook dit, de geschiedenis bewijst het, zonde, met de magtigste marine, in dat geval , niet zoo ruimschoots plaats hebben. Toegestaan, dat eene ontzagwekkende zeemagt de koloniën kan verdedigpn, waaraan men echter door het verliezen van Tabago in 1661, 107;! en 1677; van Fortnosa in 1663; van Brazilië in 1654, enz., wel eenigzins zul mogen twijfelen; dan nog zoude zij het onderhouden van eene sterke landmagt niet onnoodig maken : immers het in badwang houden van bevolkingen , als die vau Java, Sumatra, enz., zal toch wel. niet door de zeemagt verrigt kunnen wordeu; en zoodra dit niet meer plaats heeft, of liever, zoodra men ophoudt, die onder-werpinn^t dez* wjo.de» zeegen? (.1 eenen ruttigen Staat, zal toch de laudangt wel nimmer nvindelijk gemaakt warden. Het moet dus zijn in tijden van onrust ;in tijden , dat deze ot' gene partij, ter bereiking van hare oogmerken , het weltig geaae ■ en dus rust en orde, omver werpen wil, dal de landmaat sjevairlijk gemaakt kan worden. — Maar voor wie wordt zij dan gevaarlijk ? Vuur ..proermakers , voor mcosclien, die niets te verliezen, maar alles te winnen hebben. — --- MENGELWERK. HET GEHEIM. f"!SUA D..., slechts twee en twintig jaren oud, was reeds sedert drie F" *eduwe. Hare schoone, levendige gitzwarte oogen oefenden een' oner«taa..hai'en invloed uit, en men beschouwde haar als eene der bevalfe vrouwen van Efankrijk's hoofdstad. • hr. C,"lT Jer algemeene bewondering en geestdrift, .elgeen , wij KIU di 1 Spoe(',n' hare tranen deed dror/'en. liitusscben gevoelde Lrin '.;• a I,are Jeugd haar niet toeliet, om de schitterende kringen, Won» har*00 *Cle Genoegens vond, alleen te bezoeken, en zij verzocht en oom, den heer aiiran, zijnen intrek, bij haar ta nemen. ftien' harlstoei*" *M tCn ou<,e vr'jcri en 'ia(* 'n "j" gansche leven slechts In uitsluitend Be,ocl''' namelijk voor zich zelven. Hij beminde zich zelfheen te fevoe'l '" Io° ''■' somB genegenheid u' vriendschap voor anderen W» omp-anp ■__!,7" *' a,l,!en u" 1,00,d<- AfT *'°™"deelen, welke hij van ■ Welffnm-.n;-.JkM-1 '"baalde. Evenwel lieletteden zijne wereldkennis P_man,erdheid, dat dit hatelijk gebrek te zeer in het oog liep; en pp «ae<» mj tall b.!.t,estei|ing Toof bieten u l^dckn, w__ue« bij inderdaad slechts voor zich zelven zorgde. Te onverschillig om iemand te willen benadeelen, wa» hij echter tot weldaden ongenegen , als zij hem niet eenig nut aanbragten. Zoodanig was ie heer hirak. die het aanbod zijner nicht bereidwillig had aangenomen, daar hij wisl, dat AM-LIA, die, in weerwil van hare ligtzinnighcid, de goedheid zelve was, hem door hare zorgen en vriendschap bet leven zou veraangenamen. De heer MI-UK volgde amelia in de wereld, dewijl hij der luidruchtige vermaken nog niet vaarwel wilde zeggen; maar als zij op eene partij waren verzocht, alwaar hij vreesde zien te zullen vervelen, zeide hij lot zijne nicht: «Ik vrees, aMkHA , dat gij u op die partij met vermaken zult. Er zal zeker niet gedanst worden, en gij zit ongaarne aan de speeltafel. Ik ben bereid om u te vergezellen, w»nt gij •>»« 'mlßen *el • <*»' & a*.rl uwe" zin doe... maar ik waarschuw 11, dat gij n vervelen zult! » Amelia, die veel vertrouwen in haren oom had. liet zich altijd overreden, en hctzcllde had in alles plaats. Eens liet miran de zware hoornen, die voor zijn venster stonden,, omhakken, onder voorwendsel, dat hunne schaduw voor ANKLIA's gezondheid schadelijk kon zijn; en dc sierlijke kales liet hij door eene landaw vervangen, omdat zijne nicht gemakkelijker daarin zou zitten. Aldus wist hij behendig alles naar zijnen zin te schikken, zonder het te laten blijken. Amelia was tot dus verre voor alle liefdesverklaringen, haar in menigte toegestroomd, ongevoelig gebleven ; zij hoorde ze lagcliend. aan , en gaf aan alle prclendentcn hetzelfde antwoord: o Vóór dat ik u eenige hoop geve, wil ik weten, of gij mijnen oom bevalt.» Welligt had ai__lu anders geantwoord, *oo haar hart voor iemand ingenomen was geweest, maar tot dus verre wilde zij behagen, eu tevens hare vrijheid bewaren. Van zijnen kant wenschte de heer MIBAN, die alles bij zijne nicht naar welgevallen bestuurde, geenszins, dat zij 'n den echt zou treden, want haar man kon welligt minder ondergeschikt en toegevend dan amei.ia zijn; en daarom ontdekte bij bij eiken' nieuwen pretendent eenig hoofdgebrek , dat hem de hand der bevallige weduwe onwaardig maakte. Deze was veel te deftig, veel te ernstig voor amelia; gene was een LarUlogtclijU speler, eü boe gevaarlijk was dete ou deugd niet voor bare rust! Een derde had vroejfer een te losbandig leven geleid, dan dit zij hein haar geluk kon toevertro-iwen. Kortom , alle hare aanbidder, v.e.-.-tei. op de belcel.J6t mogelijke wijz.; door den oom afgewezen, welke iv dit, even als in alle overige opzigtcn, alleen het geluk zijner nicht voor oo jen schee» te hebben. Sedert eenige jaren was oom een groot liefhebber van het tiktakspel geworden , maar dit is thans weinig in zwang, zoodat hij zelden gelegenheid had het te spelen. Wanneer iemand, die zijne nicht kwam beio ken, ongelukkig dit spel verslond , nam hij hem voor den gansenen avond in beslag, en h»t was niet mogelijk den ouden vrijer te ontkomen. Maar desniettemin zuchtte de heer mikai* soms lang naar iemand, die zijne partij kon of' wilde maken, want men bezocht doorgaans de jonge en schoon* weduwe niet, om zich uitsluitend mot haren ouden oom bezig te houden. O.n hem te behagen, had ajiema getracht, zich dit spel ei->en le maken, maar dit was haar niet gelukt, daar zij te verstrooid, te levendig van geest was, om daaraan de noodige aandacht te verlieven. Dan kv >rd- de oude oom, en schoof amelia het hord mat ongeduld terg zijde, zeggende, dat zij dit spel nooit zou lec.-en. cval al'; bet tiktakspel was oorzaak, dat de bekoorlijlce ameiia mev.-ouw TR-VIUE werd. De kapitein, hierin zeer sterk zijnde, sloeg den orm eene partij voer, die zulks met graagte aannam ; en dit hield hem den ganschen avond b zig, tlewijl hij begrepen had, dat bet zijne zaak was zich bij ame.i.'s oom fangenaam te maken. > Toen hare gasten vertrokken waren , beklaagde zij zich over het gebrek aan beleefdheid van den kapitein, die zich met haar bijna niet had bezig gebonden. « Gij hadt gelijk, oom, » zeide zij met ongeduld; <* die zeelieden zijn in het geheel niet aangenaam, en ik had den heer trévilis geene toestemming moeten geven, om mij te bezoeken.» «Integendeel, amelia.» antwoordde dc oude vrijer; «ik vind den kapitein een' zeer aangenaam en welopgevoed man; wij hadden hem verkeerd beoordeeld... — Ook hel, ik hem verzocht om dikwijls mijne partij te komen maken ... of liever om u le komen zien ... hy is waarlijk een geestig en zeer aardig man. w Ameiia , bemerkende, dat de kapilein het harl van haren oom gewonnen had, vergaf hem zijne weinige oplcttenheid voor haar; en ir4ville kwam terug, omdat :.ip,.»n het aldus verlangde. Het gelukte hein in korten tijd bet zoo ver te brengen, dat amelia op zekeren morgen blozende tot haren oom zeide: «De kapitein heeft om mijne band verzocht; wat raadt gij mij te doen ? » De heer MIHAN bedacht zicb eenige oogenbiikken. er Zoo zij weigert, peinsde hij, zal TRéville natuurlijk niet meer hier komen , en dan moet ik het tiktak bord vaarwel zeggen; i en schreef' hem voorwaarden vuur. «Zoo gij mij vtaarüjk bemint...» « Mevrouw , ik zweer het. u , dat...» « Stil 1 laat mij uitspreken ; zoo gij mij waarlijk bemint, moet gij " bewijzen. Vooreerst moet gij u nooit meer een' vloek laten ontvalle" als het o nog wel eens in mijne tegenwoordigheid gebeurt, dat mij »■* aangenaam is; en in de tweede plaats (hierop ben ik vooral gesteld) gij niet meer roo ken , want de tabaksdamp is mij ondragelijk. » De kapitein onderdrukte een' zucht en antwoordde: «Ott. u Ie bc'" wil ik mij aan alles onderwerpen.... ik za. niet meer ronken.» or In dit geval,» sprak amelia met cencnhcmelschen glimlach, «' mijne hand.» . Het huwelyk werd niet lang daarna gesloten, en de beide echtg_J schenen , gedurende eenige maanden, het ongesloordste geluk te '_j Maar na verloop van dien tijd werd tr_vill_, te midden zijner bu'* vreugde en aan de zijde van zijne jeugdige bekoorlijke gade, sofjj cene geheime onrust gekweld. Op eens werd zijn voorhoofd bene,lJ verduisterden zijne blikken; maar dit was voorbijgaande en lietgeeiif J na. In den beginne had ».meli_ zulks niet eens bemerkt, maar e"'j werd zij het gewaar, en vroeg aan der, kapitein, die eens met di"l 1 den grond stampte, naar de reden van zijn ongeduld. , «Het is niets ter were'd , » antwoordde hij, geheel verlegen. * ] volstrekt niet misnwgd — tegen wie» z»udc ik misnoegd zijn ? » J «Ik weet het niet, waarde TRÉVULE, maar teeds herhaald"j meende ik te bemerken, dat u iets hinderde. Zoo ik u, zonder wetcil, verdriet heb aangedaan, kom er voor uit, opdat bet " niet meer gebeurt*. » J De kapitein omhelsde zijne vrouw met tcederheid , haar verzet i dat zij zich vergiste; en gedurende eenige dagen scheen zijne onrast h ken. Maar het duurde niet lang, of hij vergat zich op nieuw, en ''.t pe:nsde te vergeefs over de oorzaak van zijne onverklaa.bire treurig'"' (Het vervolg biern"-) ---