LITURCISCHE OPSTELLEN. EERSTE ZONDAG VAN DE VASTEN Met boetetijden zou men verwachten profetische krachttermen te vernemen, die ons neerwerpen in vreeze voor den Wreker onzer euveldaden. Dit is in den Septuagesimatijd geschied. Maar nu wij ons tot boete en versterving begeven hebben, klinkt een heel ander woord! Weinig liturgische gebeden bieden meer troost, bemoediging, tegemoetkoming, dan deze Zondag! Maar deze liefelijke woorden zijn voor hen alleen, die de boosheid der zonde hebben overwogen; voor hen, die waarlijk „boeten" en zich versterven in den daartoe officieel aangewezen tijd — Ook ten deze kan men helaas zeggen: „En zij begonnen zich allen tegelijk te verontschuldigen." God stelt daartegenover: „Zoo gij geen boetvaardigheid doet, zult gij allen gelijkelijk omkomen!" Wat staat ons te doen? We moeten overtuigd zijn van de noodzakelijkheid der boetvaardigheid! We moeten WILLEN boeten! En dat kan ieder!!... De bitter gestemde, dien men ontwijkt, kan eens voorkomend en vriendelijk zijn. De behaagzieke kan zich in God en in zijn zondigheid wegbergen. Die te vrij is in woord en blik, kan zich intoomen. Die geldachtig is („gierig" hoort zoo een niet gaarne), kan eens in de beurs tasten Zoo is voor ieder wat te vinden, waar men niet... ziek van zal worden! De driftige bijte op de tanden; de ijdeltuit kieze eenvoudige kleeren en... verve zich niet .. Waar een wil is, is een weg! En wie den weg der versterving betreedt, vindt er een uiterst barmhartigen God! „Hij (Gods beschermeling) roept tot Mij en Ik verhoor hem; verlossen zal Ik hem en hem verheerlijken; met lengte van dagen zal Ik hem verzadigen" (Intr.) En de Psalm ontneemt ons allen angst: „Wie in de schutse van den Allerhoogste woont, blijft verwijlen onder de bescherming van den God des hemels." En.... zou men zich daarvoor niets willen ontzeggen? „Laat ons bidden. God, die Uwe Kerk ieder laar door het Veert'igdaagsche Boetetijdperk reinigt, verleen aan Uw gezin (de leden der H. Kerk), dat het aan hetgeen het door ONTHOUDING van U tracht te verkrijgen, door goede werken moge beantwoorden. Door onzen Heer " Het is dus... „schoonmaaktijd!" Maar zonder den rommel in huis! De ziel krijge tot Paschen eens een flinke beurt! Het doet geen pijn, de boel raakt niet overhoop.... Voor wie 't ernstig met zich zelf meent en voor God meer wil zijn dan een mislukking, is 't nu werkelijk wat Paulus noemt: EEN AANGENAME TIJD! Wie geen orde gewoon is en steeds in rommel zit, zou wel (gezien anderen), alles ,yaan kant" wenschen, maar ...waar beginnen in die janboel? Zoo is 't in 't geestelijke Eén wilsakte en de schoonmaak, de ordening, kan aanvangen Te beginnen bij het opstaan: Ad te levavi! (Tot U verhef ik mij); dan: Alles heden voor U! En als een opwelling komt... ons zelf afvragen: Is dat ook voor God? Nog eens: 't is alleen de eerste schrede, die moeite kort (Fransch spreekwoord) En de „slapperds", de futloozen, de willoozen de niet-denkers de.... wanhopigen ('t haalt toch niets uit), mogen bedenken (ook dat is te leeren!): .Broeders, wij vermanen u, dat gij de genade Gods niet vruchteloos zoudt ontvangen. WANT de Heer zegt: TEN GUNSTIGEN TIJD HEB IK U VERHOORD EN OP DEN DAG DES HEILS HEB IK U GEHOLPEN. ZIET N U IS HET DE GUNSTIGSTE TIJD, ZIET, N U ZIJN HET DE DAGEN VAN ZALIGHEID " NU treedt God u tegemoet met buitengewone genaden! NU kunt gij, wat op andere tijden u niet gelukte, want God helpt NCJ heel bijzonder. Maar, een offertje moet gebracht worden: een nieuwsgierigheid bedwongen, een woord van ijdelheid ingehouden, een twist ontweken, een dienst bewezen, een tegemoetkoming een liefdeblijk Tot groote dingen zijn we niet in staat; we leeren het door kleine dingen goed te doen! Maar NU zijn onze kleine dingen de sleutels tot Gods zeer bijzondere hulp! "Deze Vastentijd is de officiëele tijd van inkeer en verbetering en daarom is O. L. Heer NU zoo mild. Lees dit Epistel en zoek er een .puntje" uit, dat tot Paschen alle aandacht behoude. En spreekt niets u aan, raadpleeg den biechtvader: Ik wil me in den Vastentijd op iets toeleggen; ik kom tot geen besluit; geeft me ter liefde Gods iets 0p.... En als dan inwendig een „ai!" opwelt: NU is het de geschikte tijd; NU zal het u gelukken, want Gods genaden vloeien NU bij stroomen! En watt zal uw Paschen een verlossing zijn! Geen gezucht, geen moedeloosheid: „Aan Zijne Engelen heeft God wegens u (ja, wegens u!) bevolen dat zij u behoeden op al uwe wegen. — Op de handen zullen zij u dragen opdat gij uwen voet niet zoudt stooten aan een steen." (Graduale). „Kan ik daarop aan?" — „Op Gods woord?!" — Nu dan om u allen lust tot opwerping te benemen geeft de Tractus bijna heel den Psalm 90 waaraan Introïtus, Graduale, Offertorium, Communio ontleend zijn. Maar, dez^ bemoedigende woorden gelden voor NU; en als wij niets doen gelden ze niet! Trouwens eiken dag ons offertje en dan kunnen, dan mogen, dan moeten we vertrouwen op deze heerlijke toezeggingen, die NU bij 't begin van len boetetijd, gedaan worden. Denk toch na: NU !! Een strijd die allen moed beneemt.... Welnu, Jezus wil voor ons (niet voor Zich zelf!) bekoord worden.... Overderk dit Evangelie! 1. Jezus at niet in veertig dagen! 2. Door een wonder kon Hij Zijn honger stillen; maar Jezus doet wonderen voor ons, niet voor Zich zelf. 3. De duivel speelt Psalm 90 uit, om tóch een wonder te ontlokken. — God niet beproeven, zegt Jezus. Geen wonder zonder reden. 4. De duivel biedt heel de wereld aan, als Jezus hem aanbidt!! Daarop heeft Jezus alleen gezegd: Ga! TOEN KWAMEN ENGELEN EN DIENDEN HEM. Dus: wij hebben hier een God **-i een duivel De laatste wilde klaarheid: Is Jezus God, dat Hij een wonder doe. Is Hij alleen mensen, dan kon de duivel beproeven Hem te doen vallen. Jezus ontweek dit dilemma en antwoordde met Mozes Dt 8,3. Op de tweede bekoring zei Jezus alleen: gi, zult God niet beproeven. Dus weer ontwijken! De derde bekoring is niet zoo dom als zij lijkt: Kan de duivel niet zich zelf voor gewend hebben als Zoon Gods om aldus te weten te komen of Jezus dit was? Jezus joeg hem weg en Engelen brachten Hem voedsel. Jezus leert: niet redeneeren. met satan, als we hekoord worden, maar ontwijken! Jezus deed het om- den duivel niet te doen slagen in zijn weetgierigheid; wij doen het, omdat we hem uit ons zelf niet kunnen weerstaan. Met dat al blijft Psalm 90 voor ons bestaan en we mogen, moeten zelfs op God vertrouwen in bekoringen. Wat vreemde Offerande! Wat zullen we daarbij offeren?.... Ons vertrouwen! Doen wij, alsof alles van ons afhing; de natuurlijke middelen gebruiken; in bekoringen niet „zelfbewust" meenen: daar is voor mij geen -jevaar! Daarnaast: op God vertrouwen alsof alles alleen van Hem afhangt. Passen we deze dubbele voorzorg toe, dan is er niets te vreezen. Heel deze Zondag wekt vertrouwen, laten we dat in ons doordringen. „Wij dragen dat offer bij het begin van het Veertig daagsche Boetetijdperk (dat voor ons allen geldt, ook als we niet kunnen vasten, ook als we ziek zijn: boeten en versterven kan ieder) plechtig op, U o Heer biddend, dat wij met het derven van lichamelijke spijzen, ons tevens van zondige lusten mogen onthouden. Door onzen Heer " Hier wordt uitdrukkelijk het derven van spijzen genoemd en menigeen kan dat niet. Wat nu? Alle gesnoep nalaten; de boter wat spaarzamer gebruiken, geen „koekjes bij de thee," niet kieskeurig zijn, enz. enz. We gaan ter Heilige Tafel. En de Kerk geeft deze Communio: „Met Zijne wieken zal de Heer u overschaduwen en onder Zijne vleugels zult gij VERTROUWEN; met een schild zal u Zijne trouw omschutten." Laten we ons dit door Jezus bij Zijn komst in ons een echt duidelijk maken. Zien we onze zonden eens aandachtig: was het niet volkomen eigen schuld? Zoo neen, dan was het geen, of slechts in zooverr zonde als er eigen schuld bij was. Hebben we gebeden in de bekoring? Hebben we t onze gedaan? Hebben we op God vertrouwd?... Wat God doet leert deze Communie*! En vooral NU, in den gunstigen tijd (God doet „steeds" het Zijne! maar NU is Hij bijzonder genadig!) „Laat ons bidden. Moge ons, o Heer, de heilige offerande van dit Uw Sacrament vernieuwen en ons, van den ouden mensch gereinigd, deelachtig maken aan de vruchten . an het geheim onzer zaligheid. Door onzen Heer...." Vernieuwen! Dat doet elke H. Mis, elke H. Communie, elk wezenlijk gebed. Maar de H. Mis is verre verheven boven gewoon gebed: hierin staan we — steunend, ja, op Christus in Wiens Naam wij mogen bidden — min of meer alleen; in de H. Mis bidden we op den grondslag: „Doet dit te Mijner gedachtenis"; daarenboven is Jezus zelf de Offeraar en wij bidden officieel met en door de H. Kerk. Willen we „vernieuwing", dan is geen middel beter dan de H. Mis met de H. Communie. Hoe „nieuwer" we zijn, hoe meer vrucht ons van de H. Mis geworden zal! Bereiden we ons heden tot de Mis door een offertje, dat NU verwacht wordt en door een onbeperkt vertrouwen Immers heden treedt God ons welwillend tegemoet! Mochten we ons toch altijd in Gods hoede wetei, vooral NU Geeft de misliturgie geen • '->ccl anderen kijk op' „vasten?" Kunnen we niet op duizend wijzen „vasten?"... Hebben we wel in den Vastentijd een tijd van grooten schoonmaak gezien? Wisten we, dat het NU de gun ''.ge tijd is? Zien we nu in, dat de Vastentijd een heilige vreugde biedt?... Willen we een „zalig Paschen" benutten we dan din tijd, die als officiëele voorbereiding gege.n is... Meer bidden meer versterven, meer Sacramenten, meer H.H. Missen! ¦~*enken we aan de Quatertemperdagsn deze week! --- Liturgische Kalender. ZONDAG, 26 Febr. le Zond. v. d. Vasten. 2e Geb. A cunctis, 3e Omnipotens. Pref. v. d. Vasten. MAANDAG, 27 Febr. Indien wit: H. Gabriel, 2e Geb. en L. Evang. v. d. dag; — indien paars: V. d. dag; 2e Geb. en L. Evang. v. d. H. Gabriel. — In beide gevallen Pref. v. d. Vasten. De H. Gabriel van de bedroefde Maagd, Possenti, werd 1 Maart 1838 te Assisië geboren, werd Passionist in 1856. Hij deed vele wonderen vóór en na zijn dood. Zijn brieven en geschriftten verschenen in druk. Op 24-jarigen leeftijd stierf hij te Isola di Penna in de Abruzzen (Italië) den 27 Febr. 1862. Zijn leven verscheen in meerdere talen. --- DE JEZUITEN IN ZWITSERLAND. Een bevredigende oplossing gevonden. BEUN, (K.W.P.) 24 Februari 1939. Het conflict, dat ontstaan was door de overbrenging van het Jezietencollege „Canisianum" van Innsbruuck naar het Zwitsérsche plaatsje Sitlen, heelt een bevredigende oplossing gevonden. Dit conflict was ontstaan daar de Jezuiten volgens de grondwet geen nederzetting mogen vestigen in Zwitserland. De bisschop van Silten, Mgr. Bicler, had zich voor deze aangelegenheid naar Rome begeven, en hij had van Pius XI twee dagen voor diens dood verkregen, dat de Jezuiten die zich in Silten zouden vestigen, van hun gelollen ontheven zouden zijn, In de loekomst zullen zij afhankelijk zijn van den bisschop van Silten. Deze oplossing is in het kanton Wallis met groote voldoening verroTr* t --- Passagiers veranderen in roovers. In een Juni-naoht van het jaar 193 G, kort voor het uitbreken van den Chineesch-Japanschen oorlog, gleed het Macao-postschip dat van Hongkong naar Maoao terugvoer, door de Stille wateren van de Gele Zee. De passagiers sliepen en zij geloofden dan ook gerust te kunnen zijn, want al wat de politie van Hongkong kon doen, had zij gedaan, om Ki-Tsjoen, de schrik van de Gele Zee, alle lust tot piratenstreken te ontnemen. Overal stonden Indische sikhs geposteerd, sterke mannen als boomen, die in Hong-kong politiedienst verrichten. En drie machinegeweren stonden schietklaar aan .boord. De Indiërs en ook de Chineesche passagiers hielden een oogje in het zeil. Want merkwaardig genoeg: --- de Chineezen sliepen niet. Zij slenterden op het dek rond en keken in gedachten verzonken over de blanke, glinsterende zee. Dat beviel de .politiemannen riiet: wat hebben die kerels hier in den nacht te zoeken? De agenten wenden zich tot den eersten stuurman. Maar die verklaart, dat men de passagiers toch niet in hun bewegingsvrijheid kan hinderen, ook al zijn het danj Chineezen. Maar hij let scherper op. Hij heeft er echter nog geen vermoeden van, dat deze voorzichtigheid al te laat komt. Opeens klinken schreeuwen en schoten, de gele kerels stormen bliksemsnel naar de machinegeweren en werpen zich op den eersten stuurman. Uit 't stookruim komt een hoop woeste met dolken en revolvers gewapende kere's aan boord. Drie zwarte jonken duiken plotseling naast de* stoomboot op, die stopt- Ook hieruit stijgt een troepje gele onverlaten, die met hun zonderlinge ouderwetsche wapens, de doodelijk verschrikte passagiers naar de rooksalon drijven. --- „God zij ons genadig!". De deur van de rooksalon wordt opengerukt en wat nu volgt, is zoo onwaarschijnlijk, dat het wel aan een Amerikaansche film of avonturenroman kon zijn ontleend. Een jonge, aardige vrouw treedt in een fantastisch costuum binnen; in een hoog aan den hals gesloten blouse, witte broek, een fel-roode breedgeranden hoed. De bandieten saLieeren en maken eerbiedig plaats. „God zij ons grenadig!" schreeuwt 'n Engelsch handelsman, terwijl hy de handen voor zijn gezicht slaat, ,dat is Ki-Tsjoen". Ki-Tsjoen, de wr eedaar digstc en meest gevreesde zeeroofster, die ooit de Gele Zee beheersohte, het ondier in de gedaante van een schoon meisje, dat in bruutheid en stoutmoedigheid de vele mannelijke pira-t tenlc-idcrs in de jonken overtreft. Ki-Tsjoen, die in acht jaren tijd naar schatting 50 zware overvallen heeft genleegd en nog veel meer menschenlevens heeft vernietigd. Twee revolvers heeft zij in haar handen, revolvers met gouden armkettingen aan de polsen bevestigd; terwijl zij haar slachtoffers fouilleert, laat zij de wapens uit haar harjd los, om ze bij de minste verdachte beweging weer te grijpen. Weldra ligt er een heele hoop horloges, ringen en geld op tafel. Een bankier uit Hongkong geeft zijn ringen en zijn dasspeld af, maar wil zich zijn portefeuille niet laten ontrukken. Een schot, een dunne roode bloedstraal, een wankelend lichaam — en onbewogen haalt de vrouw de portefeuille uit den jas van den doode. Een dame kan haar brillanten ring niet van den vinger krijgen, zij rukt en rukt en het angstzweet' parelt op haar voorhoofd. Doch tevergpeïs. Toen opeens een langgerekte, vreeseljjke gil — de pirate houdt glimlachend den fonkelenden ring in haar hand. Doch niet alleen den ring — ook den vinger! De vrouw, een Russische, werd later als waanzinnig naar een inrichting gebracht. Toen Ki-Tsjoen alle jiassagiers had uitgeplunderd én twee hunner vermoord had, liet zij de hulpelooze menschen boeien en het schip op een rif zetten. Zoo werden zij 10 uren later door een Engelsche kanonneerboot gevonden. In Maoao heeft een Zwitsersche diplomaat die den verschrikkelüken nacht meemaakte, van zijn ervaringen vérslag uitgebracht. --- „GEEN TRAINING - GEEN STEUN" Plan om jonge Britsche werkloozen fit te houden „Geen officiëele aanmoediging van opzettelijke luiheid" Volgens de „Evening Standard" overweegt de Britsche regeering een ultimatum „no drill —no dole" (geen oefening, geen steun) te stellen aan de jongere werkloozen. Met de oefeningen worden geenszins militaire oefeningen bedoeld, doch de een of andere vorm van onderricht of b.v. de lichamelijke oefeningen, vervat in het programma van de „fitness"-campagne. Dit is een van de voorstellen der regeering die worden overwogen om paal en perk te stellen aan bepaalde toestanden, waarover ac premier in zijn rede te Blackburn sprak. Chamberlain zeide toen, dat het hem was opgevallen, dat jongere werkloozen, weigerden onderricht te ontvangen en op die wijze dus feitelijk de pogingen van anderen, die hen helpen wilden, deden mislukken. De premier verklaarde 0.m., dat het nimmer de bedoeling is geweest, dat sociale voorzieningen, zooals b.v. dé uitkeeringen aan werkloozen, opzettelijke luiheid zouden aanmoedigen. Hij zeide echter^ nog niet te kunnen mededeele:i, wat het geneesmiddel voor deze kwaal zou zijn. Het „no drill — no dole"-plan is feitelijk uitgegaan van Sir George Gilett, een socialistisch oud-lagerhuislid, die een functie heeft in de „speciale gebieden". Sir George Gilett stelde den minister van Arbeid Ernest Brown voor, aan de uitkeering aan werkloozen de voorwaarde te verbinden, dat de betrokken persoon ook een van de cursussen volgt, welke door den mini'te-r zijn georganiseerd. Het is wel zeker dat een dergelijk voorstel fel bedreden zal worden door de socialisten en vakvereenigingen. Daar tegenover staat, dat het veel steun z?l krij