Voor onze knntselaars Een dientafeltje Deze keer zullen we eens een dientafel'je maken. Jullie begrijpen allemaal wel, coc gemakkelijk het voor moeder is, als ze alle schalen en borden op een klein tafeltje naast zich neer kan zetten en niet steeds heen en weer hoeft te lopen, als ze iets wil halen. Misschien hebben veel moeders al een dienblad, maar meestal is dat te klein om alles op te zetten. Daarom zullen wij nu eens met elkaar een dientafeltje maken, waar twee bladen in zijn en waarop je dus tweemaal zoveel plaats hebt als op een gewoon dienblad. Het is een erg prettig werkje en ook niet moeitijk. We hebben er in de eerste plaats twee evige stukken hout voor nodig. We kunnen ze net zo groot maken, als we willen, maar laten we nu maar zeggen, dat we de bladen 45 bij 30 cm. groot maken. We schaven het hout mooi glad, want een ruw dienblad is niet erg practisch. Nu moeten we er een paar stevige randen omheen maken, zodat de schalen en borden niet op de grond vallen als het blad gedragen wordt. Met kleine, sterke spijkertjes worden deze randen om de bladen vastgetimmerd. Nu maken we in de vier hoeken van de bladen een paar gaten, want hier moeten de staven, die de bladen met elkaar verbinden, doorheen komen. Voor die staven hebben we vier schroefbouten nodig, die boven de schroefdraad minstens 25 cm. lang zijn. Verder hebben we vier koperen buisjes nodig, die ieder ook 25 cm. lang zijn, want die moeten om de bouten heen gedaan worden, dat staat veel aardiger. Als je naar de afbeelding kijkt bij de letters a en b zie je, wat de bedoeling is. Nu steken we de bouten eerst de^ir de gaten van het bovenste blad Daarna draaien we het hele blad om en staken een koperen buisje om de bout heen. Nu komt het tweede blad, maar voor we de bout door het gat in het tweede blad steken, draaien we er eerst een klein schijfje karton of vilt aan. Nu rust dus dat schijfje op 't 2e blad, als we de pin er doorheen gestoken hebben. Aan de onderkant van dit blad schuiven we nu Ook weer eerst een klein schijfje karton of vilt tegen het blad aan en daarna draaien we er een flinke moer omheen. Nu zitten de bladen stevig in elkaar. Er steekt nu nog een stukje schroefdraad onderuit en daaromheen draaien we een houten kogeltje, dat meteen als voetstuk dienst doet Nu gaan we eerst het dientafeltje mooi beschilderen. Je kunt zelf Uitkiezen, welke kleur je ervoor wilt nemen en moet het dan heel gelijkmatig verven. Nu is ons blad bijna klaar Alleen moeten we aan het bovenste blad nog een paar handvaten maken om het aan te dragen. Die handvaten kan je al goedkooD krijgen bij den timmerman of in een of ander klein winkeltje. Je maakt ze dan aan het bovenste blad vast en daarmee is het dienstertje klaar. Je zult p^ris rten, hoeveel plezier mneHor ervan zal hebbenJ --- De geschiedenis van Wolwitje door let Hoogers Elke dag ging Mien naar het huis van de buren. Direct uit school rende ze ernaar toe en kwam dan pas met het eten weer thuis. En het was ook niet te verwonderen, want als je eenmaal bij het konijnenhok stond, kon je er bijna niet wegkomen. Het grote angorakonijn had jongen gekregen en Mien kon maar niet genoeg naar al die witte, wollige bolletjes kijken. Ze hadden nog nooit zulke schattige konijnen gezien, zo pluizig en wollig. Thuis hadden ze ook een paar konijnen, maar dat waren gewone, geen angorakonijnen. Snuffel was ook lief, vond Mien, maar ze zou het toch wel heerlijk vinden om ook zon prachtig, wit konijntje te hebben. De konijntjes groeiden flink en ze sprongen en wipten door het hok heen. leder, die er naar keek moest erom lachen. Mien kon urenlang voor het hok zitten en met haar vingers tussen de tralies door de zachte konijntjes strelen. Op een keer, het was Zondag en ze had dus wel tijd om met de konijntjes te spelen, kwam buurvrouw bij haar staan. „Zo meisje", zei ze „ik geloof, dat jij niet genoeg kunt krijgen van de konijntjes, is het niet?" „Ja buurvrouw", antwoordde Mien, „ik vind ze ook zo leuk, ik kan er de hele dag naar kijken. Maar daar heb ik toch geen tijd voor. Ik moet nog meer dingen doen en ik kan toch niet altijd in uw tuin komen om met de konijntjes te spelen — Bent u niet erg blij met die kleine diertjes?" Buurvrouw begon te lachen en zei: „Ja, ik vind ze ook erg aardig, maar we hebben al een paar keer jonge konijnen gehad en dan wen je er wel aan. Het is een heel onderhoud die angorakonijnen. Ze moeten minstens eens in de tien dagen gekamd worden en dat vinden ze ook erg prettig. Zou jij er ook graag een willen hebben?" Mien knikte van ja. Natuurlijk wilde zij er graag een hebben. Het leek haar zo fijn om voor zon mooi wit beestje te mogen zorgen. Maar ze had het al aan vader gevraagd en hij moest er eerst nog eens over denken, had hij gezegd. Dat vertelde ze nu aan buurvrouw. „Ik zou het wel leuk vinden", zei ze. „Nu, als het dan van vader mag, krijg jij een klein konijntje van me. Dan moet je er samen met Dik voor zorgen Maar je moet er wel goed op passen, want het zou erg jammer zijn, als hij wegliep en als je het hok niet goed afsluit, worden angorakonijnen ook wel eens gestolen!" Mien liep vlug naar huis en vroeg of ze er een van buurvrouw mocht hebben. Vader zag heel goed, dat ze het graag wilde en daarom zei hij: „Nou vooruit dan maar, jij mag wel zon diertje hebben. Maar dan moeten jullie er eerst een mooi ruim hok voor maken." Een kwartier later waren en zij al aan het timmeren en ze maaken een prachtig konijnenhok met behulp fan een oude kist. Ze legden er stro en wat hooi in, zodat het konijntje goed zou kunnen liggen en daarna gingen ze samen naar het burenhuis. Ze zochten een heel mooi uit. Mien doopte het „Wolwitje en ze bedankten buurvrouw allebei heel hartelijk voor hun nieuwe aanwinst. Ze zetten Wolwitje in haar nieuwe hok en gaven haar eten. Het dier scheen zich in het begin erg vreemd te voelen, Het was ook plotseling helemaal alleen en had in 't oude hok met de broertjes en zusjes kunnen spelen. Maar al gauw wende het konijntje aan de nieuwe omgeving en Mien en Dik waren erg trots op hun eigendom. Ze zorgden goed voor het konijn en het groeide dan ook als kool. Dik had de zorg voor het kammen op zich genomen en elke keer vond hij het weer leuk, als de dag was aangebroken en het diertje uit het hok werd gehaald. Maar toen gebeurde er iets vreselijks. Op een morgen, toen Mien naar het hok ging, om Wolwitje eten te geven, stond het deurtje open en er was geen spoor van het konijn te zien. Mien zocht overal, ze keek in het hok van de andere konijnen, ze zocht in de deel en bij de stallen, maar nergens was het aardige witte dier te zien. Toen haalde ze Dik erbij en vertelde, wat er gebeurd was. Dik wist zeker, dat hij het hok goed had dichtgemaakt de vorige avond en hij zag nu ook duidelijk, dat het slotje doorgesneden was. Wolwitje was dus gestolen! lemand wist zeker, dat er bij Mien en Dik zon mooi angorakonijn was en had het dier 's nachts gestolen. Mien was wanhopig. Ze wist niet wat ze moest doen. „Als ze haar maar niet doodmaken om het mooie vacht te houden!" snikte ze. „Ben je mal", zei Dik, „dat doen ze niet zo gauw. Misschien vinden we haar nog wel terug. Ik zal eens in de boerderijen in de buurt gaan vragen". Maar waar hij ook naar toeging en hoe hij ook informeerde, niets hielp. Wolwitje was en bleef weg. Mien vond het vreselijk. Vader zei, dat ze dan wel een ander konijn bij buurvrouw mocht halen, maar dat wilde ze niet eens. „Dat is toch Wolwitje niet meer", zei ze. Dat vond Dik wel een beetje overdreven, maar hij zei niets, want hij wist wel, dat Mien echt aan het diertje gehecht was geraakt. Het was nu al twee dagen geleden, dat het konijn weg was en er was nog geen spoor van te bekennen. Ze praatten er niet veel meer over in huis, er was toch niets aan te doen. En toen gebeurde het onverwachte. Dik kwam 's middags fluitende thuis en liep direct door haar naar de tuin. Na tien minuten kwam hij in de kamer en zei: „Mientje, kom eens mee kijken, wat ik voor je heb?" Mien begreep er niets van en ging met Dik mee naar de tuin. En... ze zag het al uit de verte... daar zat een wit angorakonijn in het grote hok van Wolwitje. Ze holde ernaar toe en keek er goed naar. Het konijn was erg mager en zag er vies uit. Het zat onder de modder. „Is dat Wolwitje?" vroeg ze verbaasd. „Ja, zie je dat niet? Ze is nu nog een beetje vies, maar kijk maar eens, ze heeft precies dat zelfde kale plekje te" haar achterpoot als Wolwitje en zo kan je aan nog meer dingen zien, dat ze het werkelijk is. We zullen haar direct schoonmaken. Ik heb haar in het bos gevonden. Ze is zeker uit het mandje of ut de zak van den dief gesprongen en heeft een paar dagen door de bossen gelopen. Ze is er niet mooier op geworden, maar we zullen haar wel weer gauw opkweken. Ben je niet blij? Dat hoefde hij werkelijk niet te vragen. Mien straalde van blijdschap. Ze maakte het hok open en nam het konijn in haar armen. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest. „Kom Dik, dan maken we haar meteen schoon en geven haar eten. En voortaan zullen we het hok 's nachts in de deel zetten. Dan kan ze niet meer gestolen worden." Dat deden ze voortaan ook altijd en zo kon Mien nog heel lang van Wolwitje genieten. --- JAN ONDEUGD Jan Ondeugd, die kleine rakker, Bedacht weer een ander plan. Hij knipte in een zak drie gaten En zei niemand iets ervan. Maar toen Zusje naar haar bed ging, Sloop hij naar haar kamer toe. En sprong plotseling toen binnen En riep heel hard; „Boe! Oehoe!" Zusje begon hard te huilen Juist kwam vader om de hoek . . . Hij herkende het spook daadlij k En . . . gaf 't een flink pak op de broek! --- Een wonderlijk jubileum In de maand Januari werd in Londen plechtig het feit herdacht dat 100 jaar geleden het eerste schip met thee aankwam. Natuurlijk was dat niet de eerste keer, dat er thee naar Engeland werd vervoerd, maar wel de eerste keer, dat er een grote lading uit het rijk zelf, namelijk uit Engels- Indië kwam. Vroeger werd alleen uit China thee ingevoerd en dr thee was toen nog zo duur, dat het niet de algemene drank kon worden, die het tegenwoordig in Engeland is. Het is niet overdreven als men wel eens zegt, dat Engeland het land van de theedrinkers is. Ook in ons land wordt veel thee gedronken, maar toch niet zoveel als in Engeland. We zullen hier een paar getallen noemen, waaraan je kunt zien, dat het werkelijk waar is. 96 % van de Engelse mannen, vrouwen en kinderen drinken thee aan het ontbijt, 88 % drinken 's middags thee en meer dan 1/3 deel van de Engelse bevolking drinkt 's morgens vroeg een kop thee. Zo gaan elke dag meer dan 270 millioen koppen thee door Engelse kelen. En dat zijn heus flinke volle koppen! Be Engelsen drinken meer dan de helft van de wereldproductie van de thee op. Als je elke dag deze 270 millioen koppen thee in de Atlantische Oceaan zou gieten en je zou dat een jaar lang volhouden, dan zou de oceaan met zon dikke laag thee bedekt zijn, dat het grootste schip van Engeland, de „Queen Mary" daar gemakkelijk door naar Amerika zou kunnen varen. De thee zelf is al heel oud. Het woord thee komt van het Chinese woord ,ch'a" en van dat woord zijn de benamingen voor thee in alle andere talen afgeleid. De Chinezen dronken al thee in de vijfde eeuw na Christus. Daarvóór werd het alleen als medicijn gebruikt. In Europa werd de thee het eerst in ons land ingevoerd. Dat was in het begin van de 17de eeuw. Toen werden de theebladen door de schepen van de Oost-Indische Compagnie naar Amsterdam gebracht In Londen wtel in 1650 voor het eerst thee.ingevoerd. De thee was toen nog heti erg duur en alleen de rijke mensen konden deze lekkere drank gebruiken. Ze vertelden aan iedereen, dat het iets bijzonder lekkers was, maar toch was het nog niet mogelijk om thee tot een volksdrank te maken. Omstreeks 1660 kostte een pond thee 15 of 16 shilling en dat was voor die tijd een ongelooflijk hoge prijs voor een drank. Bovendien werd er toen nog maar zó weinig thee in Enueland in