, HUU mm', HH t <<\ <-. v i '"'iiiii;"ll''! <& * --- nieuwtjes uit de Filmwereld! Een aardig snapshot van het nieuwste filmpaar BARBARA STANWYCK en ROBERT TAYLOR, twee Metro-sterren, die onlangs in het huwelijk traden. --- FELIX BRESSART BIJ WARNER Warner Bross deelen mede, dat zij Felix Bressart, den bekenden komiek, gecontracteerd hebben voor een hoofdrol in „And it all came truc", Arm Sheridan, Jeffrey Lynn en Humphrey Bogart zijn de overige hoofdrolvertolkers in dit filmwerk, dat gebaseerd is op den roman van Louis Bromfield. BETTE RAVIS en MIRIAM HOPKINS zijn twee dramatische figuren in de prachtige speelfilm „De laatste kus". --- INTERESSANTE MOEILIJKHEDEN BIT DE VERFILMING VAN HET LEVEN VAN EDISON Zooals men weet is Metro-Goldwyn-Mayer thans begonnen aan de tweedeelige erfilmrng van het leven van Amerika's grootsten ontdekker 'Thomas A. Edison, waarvan ..lickey Rooney den jongen. Spencer Tracy den volwassen Edison zal uitbeelden. Voor het eerste deel „Young Torn Edison" waren natuurlijk de tallooze, uiterst dr.suze instrumenten, vooral op het gebied der telegrafie nood:g, waarmee de aankomende jongeling zijn vernuft bewees en die hij z"lf uit gebrekkig werktuig en vooral met behulp van zijn beroemde zakmes in elkaar knutselde. De meeste dezer instrumenten zijn bebaard in het wereldberoemde Edison Museui" in Greenfield Village te Dearborn. Mir'?n,in. Nu kan een filmmaatschappij makkelijker de juweelen van Napoleon krijgen om ze eenmaal Garbo's zwanenhals te doen sieren, of, om zoo te zeggen, het zwaard van Da.no les leenen c 1 het boven het I-oofd van de Marx Brot'brs te hangen, dan in een lange speelfilm tijdens de noodige gemoedsaandoeningen gebruik te maken van p-mitieve, met touwtjes nooddruftig samengehouden historisch-unieke instrumenten, waarvan trouwens het geheim van het juiste gebruik maar aan heel weinigen bekend s en die onder geen omstandigheden beschadigd of mbruikbaai mogen worden. Daarom besloot Met-o-Goldwyn-Mayer van al deze uitvindingen en machinerieën van Edison preciese repleken te maken, welke ook thans nog makkelijker met behulp van een goed zakmes, dan met rerfijnde technische instrumenten geconstrueerd kunnen worden, maar natuurlijk tienmaal zooveel tijd en vernuft vragen. Na Ce 'oltooiing der film zullen deze replieken zonder twijfel een even interessant duplicaat Edison Museum in Hollywood vormen. --- HISTORISCHE DOCUMENTAIRE De studio-leiding van Warner Bros heeft besloten een documentaire „The American Cavalcade" in technicolor te doen vervaardigen. Deze film zal de geschiedenis van Amerika behandelen, sinds Columbus tot heden. --- BUSTER KEATON WEER OP DE PROPPEN Terwijl de vroeger zoo beroemde komiek met het onverstoorbare gezicht Buster Keaton de laatste jaren op den ¦ achtergrond was geraakt, ofschoon hij werkzaam bleef als scenarioschrijver, regisseur en een enkele maal ook als acteur in zoogenaamde „shorts", bereikt ons thans ¦ het bericht, dat Metro- Goldwyn-Mayer zijn typische burleske gaven in eere wil herstellen. Hem is de groote rol van den dwazen Lulu toebedacht in de nieuwe groote operette van Jeanette MacDonald en Nelson Eddy, „Nieuwe Maan" onder regie van W. S. Van Dyke 11. --- EEN ZELDZAME TESTPROEF Voor de film „Edison ,the man", waarin Spencer Tracy de rol van den grooten Amerikaanschen uitvinder speelt, vraagt Metro- Goldwyn-Mayer een tegenspeler, die slechts acht woorden te zeggen heeft. Hoe hij eruit ziet, hoe oud hij is, ja of hij spelen kan, doet niets ter zake. Toch zal men groote moeite hebben hem te vinden. Toen Edison namelijk de gramofoon had uitgevonden, dacht het publiek van dien tijd eerst dat dit een oplichterstruc was en dat een ervaren buikspreker de in de machine gesproken woorden terugkaatste. Dit ging zoover, dat op een gegeven oogenblik een vertegenwoordiger van dit ongeloof, namelijk een orthodoxe dominee, Edison's laboratorium binnenstapte en verlof vroeg om achter elkaar acht onuitsprekelijke namen uit het Oude Testament in de machine te roepen. Feilloos en voor ieder verstaanbaar gaf de wasrol de abacadabra terug. De namen luidden, en zullen ook op het rappe moment in de film blijven luiden: Mahalalal Methuselah, Arphaxes, Hazarmc.veth, Chedorlaorner, Zephaniah, Obad'ah, Nebuchadnezar. Alles op zn Engeisch uit te spreken, probeert U het maar eens! --- HOE HOLLYWOOD AAN DEN OORLOG DENKT Verschillende filmmaatschappijen in Hol- lywood zijn bezig aan het vervaardigen van oorlogsfilms, waarvan zij in het oorlogvoerend Europa een goeden aftrek verwachten. Bij „Columbia" zal Rowland Brown een scenario schrijven onder den titel: „Terug naar Frankrijk". Hierin zullen twee komieken optreden als Engelsche soldaten in de Maginot-linie." „Paramount" zal een film vervaardigen over een Poolschen voetballer in de Vereenigde Staten, die naar Polen terugkeert om zijn grootmoeder te redden. DeZe rol zal gespeeld worden door Joel McCrea, terwijl de rol van grootmoeder vertolkt zal worden door Maria Ouspenskaya. In deze film zal het bombardement op Warschau worden weergegeven. „Warner" zal eveneens twee films over den huldigen oorlog vervaardigen, waarvan er zich een in Polen zal afspelen. --- EEN NIEUWE FILM VAN ERNST LUBITSCH Ook hierin duikt Felix Bressart weer op. Bij zijn laatste bezoek aan Europa kocht Ernst Lubitsch in Budapest het scenario van den Hongaar Nikolaus Laszio, dat in het Engeisch „The shop around the corner" (De winkel om den hoek) heet. Het is het verhaal van een groep winkelbedienden en hun broodheer, die in de film door Frank Morgan gespeeld zal' worden. Lubitsch wilde dit volgens hem unieke gegeven eerst onafhankelijk verfilmen, doch droeg het na het succes van zijn „Ninotchka" (met Garbo) over aan Metro-Goldwyn-Mayer. Het merkwaardige is de sterk Europeesche invloed in de geheele film. Een groote rol, van de allereerste openings-scene af is toebedeeld aan Felix Bressart, die hard op weg is, zich in Amerika een nieuwe carrière op te bouwen. De kwade geest in het verhaal is Josef Schildkraut, en het curieuze feit doet zich voor, dat thans Lubitsch en Schildkraut elkaar weer ontmoeten, nadat zij ruim een kwart eeuw geleden op precies denzelfden dag bij hetzelfde tooneetgezel'chap, namelijk op 23 October 1913 in Leipzig, hun bescheiden debuut maakten als acteurs in „Der Verlorene Sohn". De Amerikaansche filmsterren in dit werk zijn de begaafde jonge spelers James Stewart en Margaret Sullavan, die reeds eerder in de M.G.M.-film ?De Gouden Kooi" tegenover elkaar stonden. --- HET EFFECT VAN 'N KEP! Toon Sparremans woonde nabij de Belgische grens. Zijn laagdakig huizeken schonkte nederig op boven de ruige pij der heide, vlak bij een' donkerend sparrrenbosch. En zelf was hij taai als sparrenhout. Toon Sparremans, lang en houterig mager, maar sterk als een leeuw. Hij was acht en dertig jaar en nog nooit ziek geweest. al had hij het den laatsten tijd ?'n bietje op de borst", zooals hij het noemde. Achter het nederig huizeken stond een keukenwagen van de soldaten, want Toon had „de kok en de bijkok" in kwartier. Hetgeen beduidde, dat Toon het goed had. Stanske, zijn vrouw, behoefde niet meer te koken. Zij was er het leger dankbaar voor en het leger haar, want de kok en de bijkok waren hij haar thuis als bij hun eigen moeder. Ook Toon was goed voor de soldaten, voor zoover hij er goed voor kon zijn. want zij zagen hem maar alleen des avonds, 's Morgens, in de vroegte, trok hij er met zijn „velo" op uit, ver over de grens, waar hij werkte in een ijzergieterij. Na zijn dagtaak rende hij terug „in de grootste versnelling", het moesten renners zijn om hem bij te houden .Hij viel meer dan hij stapte van zijn fiets, zoo moe en afgetobd was hij .na meer dan een uur sprinten. Na wat hijgen en wat hoesten, een hoest waarbij men zijn magere borstkas kon hooren kraken, begon hü te vertellen. Hij was iederen avond vol verhalen van den oorlog, die hij had „uit de Gazet". Als hij -'t over „diejen" oorlog had scheen hij zich te verbijten van woede, alsof hij zijn hart opknaagde, maar het was pruimtabak. — Diejen oorlog, bulderde hij, met zijn holle en van het hoesten gescheurde stem, diejen oorlog is het werk van gevaarlijke gekken. Menschen mee gezond verstand zouwen zeggen: „Hoe op. jongens, trap het af naar huis, naar moeder de vrouw en de kender, die hebben oe van doen", 't Is 'n wereldschande da menschen mekaar dood schieten en nie weten waarurn. De veurige keer was 't al zot en nou is 't heel en gansch krankjorem, want de menschen zijn wijzer geworre, zegge ze, maar waar is die .vijsheid dan? Toch is er niernes niet in de oorlogvoerende landen die 'nen bewoner van *h vijandelijk land wil uithongeren of vermoorden, ja zelfs maar jets tegen 'm hee. Vat de gewone mensche maar een voor een, sluit 'nen Duitscher, 'nen Franschman en 'nen Engelschman iri 'n kamer op, doet er voor mijn part nog 'nen Pool, 'nen Fin of 'nen Rus bij. En als ge efkens ater dur de spleet van de deur komt loeren om te zien wat er van over is, zal-de gewaar worren dat ze gezellig mee mekaar aan 't kaarten zijn of gemoedereerd zitten te klasseneeren; maar zet die zelfde personen op de hoogste regeeringsposten en ge hebt de poppen aan 't dansen: Ze zullen niet weten hoe ze mekaar genog kunnen beleedigen, om treiterend hun volken tegen mekaar op te jagen, den dood Na deze inleiding, die avond aan avond op het zelfde neerkwam, begon Toon aan het nieuws van den dag. De kok en de bijkok hadden al lang hun krant gelezen, maar Toon wist nog veel meer, zei hij: „uit de Gazet van ovei de meet". — In Frankrijk, zoo begon hij, is 'n nuuw wapen uitgevonden, 'n schepnet, om de valschermen mee spionnen er aan, die achter het front probeeren te dalen, uit de lucht te scheppen. In Engeland zijn ze aan een uitvinding van 'n torpedo-op-langen-afstand bezig, die niet alleen dur 't water, maar ook dur den grond boort en ze zoo maar floep van Londen naar Berlijn kunnen schieten, boets onder Ollaand dur.... De twee soldaten luisterden lachend toe, zonder een woord in het midden te brengen: zij wisten, dat het gefantaseerd was. De na het verhaal invallende stilte werd slechts gestoord door het tikken der oude hangklok en de lijzige stem van Stanske, die wel tienmaal op 'n avond vroeg: — Nog 'n bakske koffie, mannen? De belangstelling der soldaten duurde tot het oogenblik, waarop Toon in een zware hoestbui viel: de crisis van den avond. D=»n zs.t hij te wringen op zijn stoel, te snakken naar lucht, zijn gelaat verkrampt tot een gruwelijk bleek mom, alsof hij er in zou blijyen. Het was het einde van het samenzijn, het uur der oude klok: bedtijd. Als de laatste slag gevallen was gingen de kok en de bijkok naar boven, luidruchtig „goedennacht" wensch'end. Daarna viel alles stil. tot 'n eenzame krekel in de donkere schouwpijp zijn eentonig avondconcert begon. Op een avond kwam Toon doodziek thuis. Uit ziin oogen sprak een oneindig wee: het groot leed dat hij niet meer vertellen kon. Zijn borst piepte akelig en' zoo luid als de krekel in de schouw. Hij hijgde naar lucht en het zweet brak hem uit. Zijn oogen waren met bloed doorloopen en zijn lippen hadden een indigokleur. Zoo viel hij zwijmelend in een leunstoel, hoestend dat het huis ervan daverde, steunend zijn hoofd, dat purperde van de koorts, in zijn groote magere handen. Hij kon bijna geen woord uiten en maakte wanhopige gebaren. Tusschen twee zware hoestbuien in vernam men, dat hij dien avond, op den terugweg van zijn werk, ten. prooi was geweest aan een aanval van benauwdheid zoo erg, dat hij zich neer had moeten zetten aan den slootkant van den weg, waar. hij gedacht had te sterven. Toen hij zijn eed uitgezegd had begon hij weer te bulderen te hoesten, dat het huis er van dreunde en de soldaten moesten dien avond naar bed zonder „het nuuws uit de Gazet" te hebben gehoord Toen ze den volgenden morgen beneden kwamen was Toon alweer naar zijn werk. 's Avonds, bij zijn thuiskomst, zag hij er uit als de Dood van leperen, nog erger dan den vorigen avond. Zooals hij nu daar zat, bleek en als uitgeleefd, 'neengedrukt en de armen lam neer, scheen hij te zieltogen Voor de eerste maal in zijn leven erkende hij, dat hij „nijg-ziek" was, maar al kon hij het bijna niet meer gezegd krijgen, toch zou hij morgen weer gaan werken. — Da kun-de niet Toon, ge blijft dood op den weg, jammerde Stanske. — Er is geen sprake van. dat hij morgen weer kan gaan werken, oordeelde de kok. De .man 's er iel erger aan toe dan hij denkt, hij beeft als een riet. We doen maar het best gauw een dokter op te bellen of het ziekenhuis in de stad. Wie is uw huisdokter, Stanske? — Die hebben we geen, we zijn- geen van tweeën ooit ziek geweest, antwoordde de vrouw. — Uw man is nu wel ziek en erg ook, hij schijnt pleuris opgeloopen te hebben. De eenige oplossing is voor hem het ziekenhuis, daar kan men hem behandelen. — Amij, het ziekenhuis, dan komen we aan den erreme, want we hebben geen cent in huis, treurde Stanske. Bedrukt keek ze haar man aan, die .naar adem zat te snakken en niets meer scheen te hooren of te zien. Ook scheen hij de spraak verloren te hebben, hij zei geen gebenedijd woord meer. Het werd de vrouw droef te moede en zij begon zachtjes' te schreien. De kok fluisterde enkele woorden met zijn bijkok. waarna deze laatste verdween, om het ziekenhuis op te gaan bellen. Onderwijl begon de kok den zieke gereed te maken voor de reis na-r de stad. Hij trok hem zijn bovenkleeren uit, wikkelde, hem in een paar dekens en om ook zijn hoofd te vrijwaren tegen de kou trok hij er diep een oude kepi over. 'n Goed half uur later kwam- de ziekenauto voor. Het was een zeer dringend geval, zei de kok, die dapper meehielp om Toon in de ziekenauto te laden. Alles ging zeer haastig in zijn werk en de motor sloeg al aan, toen de begeleidende verpleger den kok vroeg: — Hoe heet de zieke? — Toon Sparremans, antwoordde de kok. — Hier in kwartier?.... De kok hoorde deze vraag niet, want de auto zette met groot geweld aan en reed weg. In het ziekenhuis werd Toon. die niet meer spreken kon en geen ander identiteitsbewijs had dan de kepi — die niet eens van hem was — ingeschreven als „Dienstplichtige Ant. Sparremans". Hij moest het wel goedvinden, want hij wist er niets van. Overigens ging alles naar wenseh. Toon werd liefderijk verpleegd,, raakte zijn pleuris kwijt en werd enkele weken later netjes, weer met de ziekenauto, thuis gebracht. Hij moest bij zijn vertrek gewoon zijn naam opgeven en toen men hem vroeg, welke lichting, welk regiment, welke compagnie enz.) (Toon dacht, dat het zoo hoorde), gaf hij een en ander naar waai heid op, want hij was vroeger ook in dienst geweest. De administrateur van het ziekenhuis had er geen zier erg in en Toon trouwens zelf ook niet. Hij was opgenomen en ontslagen als „militair patiënt" en behoefde geen doktersrekening of verplegingskosten te betalen. Aan 'wie hij dat eigenlijk te danken heeft weet hij nog niet. Niemand spreekt er over en hij wacht nog eiken dag, te goeder trouw, op de ziekenliuisrekening, die nooit komen zal. Hetgeen niet wegneemt dat hij voortaan iederen avond „de Gazet" begint met de laconieke inleiding: — Heden van het westelijk front geen nuuws en de rekening van 't ziekenhuis is, God dank, ook nog niet gekomen (Nadruk verboden) FRANK KLAROEN. --- MAGDA SCHNEIDER, de guitige Ufa-ster --- De „De Vrouwen" is de titel van een nieuwe Metro-film, waarin het Ü UB trio JOAN CRAWFORD, NORMA SHEARER en ROSALIND [jj ____\ RUSSELL op den voorgrond treedit. |g| ¦«lIl»l!II«l«!l«IIII!IIII«!ll!IIIIil!«IIII«IIIIIIIll ---