FRANKRIJK'S KOLONIALE TROEPEN Het zwarte legioen Minister Mandel is bezig, twee millicen man te mobiliseeren De Fransche minister van koloniën heeft een interessante verklaring afgelegd over zijn werkzaamheden als organisator van een koloniaal leger, dat binnen afzienbaren tijd twee millioen man sterk zal zijn. En deze twee millioen man zullen in Frankrijk strijden. Er zijn dan nog voldoende troepen voor de verdediging der koloniën zelf. Minister MandQl is een leerling van den onverzettelijken Clemenceau, aan wien in Frankrijk velen de eindoverwinning in den wereldoorlog meenen te mogen toeschrijven. Op het groote bureau in zijn werkkamer staat een beeldje van ..de Tijger". En met diens voorbeeld voor oogen zette minister Mande] zich aan een taak, waartoe hij de knapste koppen om zich heen verzamelde. Hij stelde vast, dat tusschen 1914 en 1918 een leger van 354.000 zwarte en gekleurde soldaten gemobiliseerd werd. Hiervan zetten er 275.000 in Frankrijk voet aan wal. Een belangrijk percentage er van verrichtte slecht' politiediensten. In April 1938 had minister Mandel zijn plannen gereed en hij ging er mee naar Daladier, wien hij uiteenzette, dat het Fransche imperium honderd millioen inwoners telt. Toenmaals rekende men op een koloniaal leger van een half millioen. Nadat Mandel zijn bedoelingen duidelijk had gemaakt, wees men hem er in een kabinetsraad op, dat de cijfers reeds verdubbeld waren. „Dan moeten we die verdubbelde cijfers verdubbelen", zei hij droogjes. En aan Daladier stelde hij het verzoek, dat zn ministerie in den grooten raad der nationale verdediging zou worden opgenomen en tevens, dat hem den bekwamen generaal Bührer ter beschikking zou worden gesteld Daladier stond slechts nood'e dezen medewerker af. maar hij zag terdeg-e de belangrijkheid van Mandels opzet in, nam het ministerie in den raad op en liet Mandel verder zijn gang gaan. Het ipinisterie werd op militairen grondslag geschoeid en uitgebreid De verschillende koloniale gebieden werden aan een nauwkeurige inspectie onderworpen. In den wereldoorlog' hadden ze elk voor 't handhaven van de sterkten van bepaalde contingenten, te zorgen. W.-Afrika moest 't leeuwenaandeel bijdragen en wel 150.000 man De Senegaleezen hiervan hebben zich inmiddels 'n bijzondere vermaardheid als buitengewoon goede soldaten verworven. Indo- China stond voor 46.000 man, Madagaskar voor 40.000 man, Fransch Somaliland voor 2500 man, de koloniën in West-Indië en eilanden als Réunion voor 36.000 man en de Stille Zuidzee-eilanden voor 1500 man. In ongeveer een maand tijd waren de maatregelen voor het oproepen van een millioen reservisten genomen. De verschillende igouverneurs pleegden overleg met de vorsten en stamhoofden en ontvingen overal de grootst mogelijke medewerking. Deze werd zoo bereidwillig gegeven, omdat het Fransche koloniale bestuur overal overdrukken had laten circuleeren van hetgeen Hitler geschreven heeft over de negers, hen als een soort halfapen voorstellend en als een bedreiging voor de Westersche cultuur. Indo-China, dat goede soldaten levert, be- loofde groote effectieven pittoreske, maar bijzonder soldateske Annamieten en Tonkineezen. En over het algemeen bleek overduidelijk, dat Frankrijk onder zijn onderhoorigen een geest van solidariteit met het moederland had weten te vestigen, die op den duur even groot en intens zal blijken als het verwant^chapsgevoel tusschen Engeland en zijn Dominions. De negers van West-Afrika beschouwen zich als Franschen, al spreken ze hun eisen talen. Velen kennen inmiddels voldoende Fransch en beschouwen Parijs ah hun hoofdstad. Toen de Italiaansche minister Volpi, een der eerste medewerkers van Mussolini, een reis door West-Afrika maakte, verwonderde hij zich over de samenwerking tusschen de soldaten der verschillende negervolken. Hij kwam tot de ervaring, dat ze zich in de eerste plaats Franschen voelden. Een Senegalees, wien hij vroeg, tot welk ras hij behoorde, keek hem even verwonderd aan en antwoordde toen: „natuurlijk tot het Fransche". Wat Volpi over de Fransche resultaten inzake het kweeken van een imperiale solidariteit aan Mubsolini mededeelde, moet dezen wel er toe gebracht hebben, voort te gaan op den door hem ingeslagen weg tot stichten van een Italiaansch imperium. Op verschillende plaatsen in Frankrijk zijn trainingkampen voor de zwarte troepen ingericht. Aan de recruten wordt allereerst een politieke uiteenzetting gegeven, waarbij speciaal de politiek der Duitschers tegenover de negers in hun voormalige kolonies besproken wordt. De zwarte soldaten van Frankrijk weten, dat ze het onder geen enkele andere mogendheid zoo goed zullen hebben als in de schaduw van de Fransche driekleur. Deze overtuiging wordt hun inmiddels niet alleen bijgebracht, maar daadwerkelijk gesteund. De verschillende schakeeringen hebben alle mogelijke vrijheid, om hun eigen gewoonten en tradities te handhaven. Katholieke negers hebben hun eigen 'aalmoezenier. Mohammedaansche Noord-Afrikanen mogen op de vastgestelde tijden en bloc hun gebeden" verrichten en de Boeddhistische Annamieten kregen verlof, eigen tempels in te richten. De Fransche regeering heeft terdege ingezien, dat de missionarissen naast hun godsdienstige taak ook een belangrijke cultureele functie verrichten en den kolonialen volken een hoog idee geven van de Westersche beschaving, in dit geval natuurlijk speciaal de Fransche. Het mobilisatiebevel riep ook vele missionarissen onder de wapenen. Ze werden direct teruggezonden, omdat ze in de koloniën als Franschen beter op hun plaats zijn dan in de loopgraven. Het leger van twee millioen man staat onder de directe, militaire leiding van generaal Bührer, die in het ministerie van koloniën te Parijs zetelt, maar uiteraard in verbinding staat met de organisatoren in de diverse gewesten. Daar vindt de eerste keuring der recruten plaats, die over het algemeen alleen reeds om de mooie uniform zich met graagte opgeven. Ook indien ze, zooals dit b.v. bij de stammen aan de Ivoorkust het geval is, door de stamhoofden worden aangewezen, blijkt het dienst nemen t van de H. Agnes herdenkt haar verschijning aan haar ouders. MAANDAG, 29 Jan. H. Franciscus v. Sales. Credo. Hoewel onstuimig van aard, werd hij de „zachtmoedigste der menschen". Hij was van adel en studeerde te Parijs, waar hij in onschuld leefde en een meerdere jaren durende hevige zielemart droeg. De duivel blies hem in: doe wat gij wilt, gij gaat naar de hel. Daar hij heilig leefde, had deze toestand alleen meer verdiensten tengevolge. Een heldhaftige daad bevrijdde hem van die sloopende opgedrongen gedachte; met alle zielskracht wierp hrj zich^ doorwoela van smart, maar in alles beheerschende liefde, in een kerk neer en vroeg — niet om van de hel gespaard'te blijven, dat stond vast bij hem! —: „God. zoo ik U eeuwig zal haten in de hel, geef mij, dat ik U tot den laatsten snik ten innigste moge beminnen." Op dit heldenoffer had God gewacht. Satan werd verjaagd en 's Heeren zoetheid vervulde hem. Hij werd Priester en werkte in Genève vooral tegen de Calvinisten, die hem zochten te dooden. Hij werd Bisschop van Genève en stichtte met ie H. Jo'nanna van Chantal de Congregatie van de Visitatiezusters. Voor deze Heilige schreef hij zijn beroemde „Inleiding tot het godvruchtig leven. Daarnaast schreef hij meerdere werken, die hem den titel van Kerkleeraar bezorgden, t 1622. ---