AMSTERDAM, 10 April. Hoe vreeselijk is de blindheid der Joden geweest, die hun Messias, verwacht en afgesmeekt doorat de voorvaderen, voorspeld en als met den vinger aangeduid door al hun profeten, hebben gezien, maar niet erkend. Zij hebben Hem miskend, gesmaad, verstooten, gemarteld en gekruisigd! En toenPilatus, de heiden, terugdeinsde voor het bloed, dat van den onschuldige, Van den regtvaardige ging vergoten worden, hebben de Joden niet geaarzeld in ruil voor het doodvonnis, met luider stem den vloek over zich in te roepen: „Zijn dood kome over ons en onze kinderen!" En zoo hebhen zij den Koning der Joden, dien zij op onmenschelijke wijze gegeeseld en met doornen gekroond hadden, aan den balk des kruises genageld, en tusschen twee moordenaars, tusschen hemel en aarde opgeheven, opdat Hij, volgens de voorspelling, vau zijn buis alles tot zich zou trekken. Maar de Joden waren verhard, en het meerendeel hunner heeft zelfs geen schijn van medelijden gevoeld bij het ontzettend schouwspel van den man van smarten, die drie uren lang aan zijn kruis onnoemelijke pijnen naar ziel en ligchaam heeft geleden. Zij hebben zelfs geen ooren gehad voor het liefderijk gebed, dat Christus voor hen tot zijn hemelschen Vader rigtte. Want naauwelijks op zijn kruis opgerigt, bad hij: „Vader! vergeef het hun, want zij Weten niet wat zij doen!" En het volk; wat antwoordde net ? Het stond toe te zien om Hem te bespotten! En de opperpriesters met de schriftgeleerden en de ouderlingen riepen elkander met hoongelach toe: „Indien Hij de Koning van Israël is, laat Hij nu van zijn kruis komen, en wij zullen in Hem gelooven! Anderen heeft Hij bijgestaan, zich zelven kan Hij niet redden." En omdat de Verlosser der wereld goed vond aan het kruis te sterven voor de zaligheid van alle menschen, daarom teelt de eigen wijsheid der Joden zich zelve bedrogen, en het alvermogend gebed versmaad, dat de Messias voor hen ten Hemel zond. Zij hebben de wonderen gekend en gezien, die Christus, God en Mensch, deed om zijne goddelijke zending te bewijzen, doch die üiet geacht; het wonder van zijn kruisdood hebben zij Uog minder begrepen! En zoo is het gebeurd, dat, hetgeen hun tot heil moest strekken, hun tot eene ergernis heeft gediend. Helaas! wat voor 18 eeuwen te Jeruzalem is geschied, wordt in onze 19e eeuw op nieuw vertoond, moderne beschaving, de wettige dochter van het ï^otestantismus, dat door zijn dwaze vrijheid van ouder*Jek tegen Christus is opgestaan, de moderne bescha- Vlng steunt op eigen wijsheid, en op hetgeen zij noeitt de Wetenschap om zich te ergeren aan den kruisdood van den Verlosser, en om den Godmensch een dwaasheid *e achten. Het offer des kruises schimpt zij met den öaam van bloed-theologie, en Christus God-en-mensch ""eeDt zij als de vinding van krankzinnigen te moeten v6rwerpen. En met dien gruwel van godslastering niet 'evreden roept zij uit: Er is geen God. En zoo sommigen nog al van God spreken, dan maken zij dien eigen beeld en gelijkenis. De Joden bleven nog •*!¦ halverwege staan. Kruisigden zij al den Messias, 2\i erkenden toch'den eenigen waren God. Maar de heden- zoogenaamde wetenschap gaat verder. Zij loochent Christus, omdat zij God niet erkennen wil, den perslijken God, die alles uit het niet trok, den mensch J|u slijk vormde, hem eene onsterfelijke ziel inblies, * de gansche wereld met het tevens vrije menschelijk klacht bestuurt. In zooverre is de blindheid der 19e jjeuiv veel verderfelijker, dan de rampzalige blindheid *» Joden. i -ch! mogten ten minste de Protestanten, die nog ets van het voorvaderlijk geloof hebben overgehouden, .ll)delijk de oogen openen, en het leeren inzien dat het j^merlijk beginsel vau vrijheid van onderzoek, tot die _rttristUB_ eu daarna tot die Godloochening geleid heeft, ontmoeten wij Protestanten, die, getroffen door ?e schoonheid en de vruchtbaarheid der Katholieke Kerk, i are kracht en hare heilzame werking bewonderen, en e'*onderend uitroepen: #Er is veel goeds in de Katholieke Kerk! Hoe jammer, dat uw Kerk de vrijheid van onderzoek verstoot!" Wij kunnen niet zeggen met welk leedgevoel wij zulke uitingen opvangen, die van zoo groote blindheid getuigen. Immers, wat is er klaarder, dan dat de katholieke Kerk, zoo zij de vrijheid van onderzoek aannam, onmiddellijk zou ophouden de katholieke Kerk te zijn, en tevenk al het goed zou verliezen, dat de Protestanten thans in haar opmerken? De katholieke Kerk zou protestantsch zijn, en de toegelaten vrijheid van onderzoek zou niet anders kunnen dan afbreken al wat de Kerk bezit, eerst het geloof iv Christus, en vervolgens het geloof in God, juist als bij de Protestanten, waar alles verloren gaat, eu de eene geloofswaarheid na de andere verdwijnt.' Er zijn duizenden Protestanten, die met ons strijd voeren tegen de moderne Wetenschap, welke alle bovennatuurlijke openbaring Gods verwerpt, en zich slechts houdt aan de vindingen, die het natuurlijk verstand meent in de orde der natuur te ontdekken. Maar is er dan niemand onder die duizenden, die 't zich ooit afvraagt, van waar toch die moderne ongeloovige wetenschap haar oorsprong neemt? Dit toch is de hoofdvraag voor eiken Protestant, als hij strijd voert tegen de wetenschap, die alle geloof verwerpt. De kwaal van onzen tijd , het steeds toenemend ongeloof, heeft eene oorzaak. Het is die oorzaak, die op de eerste plaats móet aangetast worden, wil men de kwaal zelve genezen. Want, indien men bij eene ziekte de oorzaak laat bestaan, kan men misschien en nog slechts bij tijd en wijlen, door palliatieven eenige verzachting aanbrengen, maar genezing is onmogelijk te verkrijgen, voor dat de oorzaak is uitgeroeid. De Protestanten, als zij klagen over het ongeloof, dat in hun boezem woelt, moeten derhalve beginnen naar de oorzaak te zoeken, die dat ongeloof voortbrengt. Laten zij het beginsel, waarop zij altijd hoog blijven roemen, het beginsel van vrijheid var. Onderzoek, raadplegen, en zij zullen daar den wortel vinden van al het kwaad, dat in oaze eeuw hen en ook ons teistert; met dit verschil nogtans, dat zij, de Protestanten, er volkomen magteloos bijstaan, terwijl de Kerk, zoo zij al van den eenen kant verliezen lijdt, van den anderen zoo veel in kracht van geloof en in kracht van werken wint, dat haar triomf in de toekomst ontwijfelbaar is. Wat is het beginsel van vrijheid van onderzoek? Het kan zeer rationneel zijn, en is dat ook in de katholieke Kerk. Deze verbiedt immers niet aan de geloovigen van de h. schriften kennis te nemen, noch hun geloof uaauwkeurig te leeren kennen, en aan de rede en aan den bijbel te toetsen. De Kerk is er zoo ver af van dit te keeren, dat zij er toe opwekt en aanspoort. Maar dewijl het geloof ontspruit van en steunt op een feit, de openbaring ; zoo heeft zij, naast de rede en den bijbel, de overleveringen, door het gezag in de Kerk bewaard, en door de geloovigen overal in de wereld en ten allen tijde tot feit gemaakt. Het geloof bestond en was eeh feit geworden, voor dat eenig boek van de H. Schrift van hetN. T. geschreven was, en de H. Joannes getuigt, dat niet alles geschreven is, wat Christus gedaan en geleerd heeft. Er is derhalve een rationneel onderzoek en dat bestaat in de K. Keik, waar het gezag niet willekeurig beveelt te gelooven, maar een onderzoek instelt omtrent den bijbel, de overleveringen en de reden en het rezultaat van dat onderzoek openbaar maakt, wanneer zij het uitspreekt wat de Kerk gelooft. Zulk een onderzoek zou groote waarde hebben, als zij alleen van de menschelijke zijde werd beschouwd; hoe hooger stijgt dan niet die waarde, als men let op de woorden van Christus, die beloofd heeft, dat Hij met de Kerk zal zijn tot het einde der eeuwen, en steeds Petrus, die in de Pausen voortleeft, voor dwaling zal behoeden? Dan bezit men de leer, dat de Kerk onfeilbaar is, en men verheugt zich, daar men zich veilig gevoelt te midden van de stormen der wereld in het scheepje van Petrus, dat onvergankelijk is. Daarom en daarom alleen staat de Kerk bereids meer dan 18 eeuwen, en zal zij blijven tot de voleinding der eeuwen. Stellen wij nu naast dat onderzoek der Kerk, de vrijheid van onderzoek, door het Protestantismus aangenomen: wat krijgen wij dan? Vooreerst de kolossale dwaasheid, dat ieder Protestant zelf zijn geloof moet zoeken; de vrijheid van onderzoek immers vormt den pligt van onderzoek. Die pligt nu kan onmogelijk door de groote menigte vervuld worden. Zij heeft daartoe noch kennis, noch aanleg, noch middelen, noch lust, noch tijd. Het geloof is derhalve voor millioenen Protestanten, misschien met uitzondering van een duizendtal, louter het prodnkt van den leeraar, die hun bevalt, bijgevolg louter menschenwerk. En nu op de tweede plaats : wat wordt er van dat menschenwerk, nu eens het voortbrengsel van eene Synode, dan weer van een partijhoofd; van daag uitgesproken in eene geloofsbelijdenis, morgen toevallig gevonden in een boek, of vlugschrift of dagblad? Er gewordt dit van, dat, dewijl de vrijheid van onderzoek eigenlijk niets anders is dan de menschelijke rede, gemagtigd om over de heilige schriften te oordcelen, het rationalismus zegeviert, en dat derhalve het bovennatuurlijke onderworpen wordt aan het natuurlijke, en dat het rationalismus zelfs bij de orthodoxen, bestaat en werkt, en dat dit onvermijdelijk rationalismus de eene waarheid na de andere sloopt, totdat er niets meer te slopen overblijft. Er bestaat tusschen orthodoxen en liberalen maar een onderscheid, namelijk dit: dat de eerste gelukkig inkonsekwent zijn en de gevolgen niet trekken, die in hun beginsel zijn vervat; terwijl de liberalen doorredeneren en alles wegwerpen, wat het beginsel veroordeelt. Nemen wij een voorbeeld. De orthodoxen klagen te | regt met diep leedwezen over de goddeloosheid der liberalen, die de godheid van Christus verwerpen. Het is jmet der daad gruwelijk. Maar wie is de schuld van deze .verwerping? De orthodoxen zelven, die, om menschelijke redenen, de tegenwoordigheid van Christus in het allerheiligste Sakrament hebben geloochend. En wat is nu het \geval? Al de redenen, die de orthodoxen, als ware rationalisten, tegen het Allerh. Sakrament hebben aan} gewend, worden nu door de liberalen aangegrepen tegen de Godheid van Christus. Zij hebben voor beide waar| heden dezelfde kracht, zoodat het een niet te loochenen en het andere niet te houden is. Men moet of beide aannemen of beide verwerpen. Helaas! hoe ongelukkig is niet de blindheid der orthodoxen, die, ten spijt van al wat gebeurd is en nog plaats heeft, ten grondslag van hun geloof leggen het rationalismus, uitgedrukt in het beginsel van vrijheid van onderzoek! Gewis ook heeft Christus heden aau het kruis voor hen gebeden evenzeer als voor liberalen, die, als de Joden, Christus verzaken: Vader! vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen! En ook wij, Katholieken, wij moesten meer met Christus bidden, opdat de arme ongelukkigen, die zich Protestanten noemen , hetzij dan orthodoxen of liberalen, mogten komen tot inkeer omtrent dat zoo jammerlijk beginsel, dat hun tot roem dient, en eigenlijk slechts de hoofdoorzaak van hun gezamelijk ongeluk is. Behalve het adres van het beurssomitee alhier is i. d. 6 April door houders van oostenrijksche fondsen aan' baron Langenau, buitengewoon gezant van Z. M. den Keizer van Oostenrijk te 's Hage, een adres gezonden, waarin zij, uitgaande van de stelling, dat het gezegde comitee niet geacht kan worden de houders van oostenrijksche fonds te vertegenwoordigen, en overwegende, dat dit comitee — naar het gevoelen der onderteekenaars — zich niet heeft geplaatst op een geheel onpartijdig standpunt, van hunne zijde in het midden te brengen, dat elke vermindering van rente onbestaanbaar is met de goede trouw aan de eenmaal gesloten overeenkomst, en slechts bij force majeure kan worden verontschuldigd; dat echter, indien Oostenrijk zich in die treurige noodzakelijkheid bevindt, alle fondsenhouders gelijkelijk moet worden getroffen, en niet aan eene klasse van crediteuren voorregten moeten worden gegeven die aan anderen worden onthouden; dat de ondertêekenaars, zelven slechts eenvoudige burgers en dus in het bezit van géénerlei maqdaat, door hunne bekendheid met de meeningen der nederlandsche burgerij -eloovea te kunnen verzekeren, dat het gevoelen van de nederlandsche crediteuren van Oostenrijk in de volgende < stellingen kan worden uitgedrukt. De oostenrijksche l volken en het over hen regerende vorstenhuis, zijn ge- '¦ houden de nationale schuld, voor zooveel mogelijk te kwijten; regering noch natie moet derhalve aarzelen de verhoo^ing van lasten te vragen en toe te staan noodzakelijk om dit doel te bereiken. Blijkt het echter, niettegenstaande alle inspanning, onmogelijk te zijn zich te kwijten van zijne verpligtingen in haar geheel, dan dient eene billijke schikking te wc-rden voorgesteld, eene schikking echter, die dan ook voor goed, niet slechts tijdelijk, uitkomst geeft. Geschiedt dit te goeder trouw, zoodat de vermindering van rente beperkt wordt tot het volstrekt noodzakelijke, dan behooren de schuldeischers ook goedschiks zich daaraan te onderwerpen. De onderteekenaars laten ten slotte niet na te doen uitkomen, dat kwade trouw in deze ten slotte nog nadeeliger zou zijn voor Oostenrijk zelf dan voor de schuldeischers, daar een rijk, dat toch reeds zooveel tijd en inspanning zal behoeven, om zijnen vroegeren rang onder de natiën te herwinnen, door kwade trouw jegens de schuldeischers van den Staat ook den invloed zou verliezen, dien het thans nog bezit. (H.) Zijner Majesteits ramschip de Stier, voor rekening van het nederlandsche goevernement te Birkenhead (Engeland) in aanbouw, is den 9den dezer met goed gevolg te water gelaten. Openbare Vergadering van den Raad van State, Afdeeling voor de geschillen van bestuur, op Woensdag, den 15" April 1868, des voormiddags ten elf ure. De minister van Buitenlandsche Zaken brengt bij deze ter kennis van belanghebbenden, dat de klagten of bezwaren, welke volgens art. 98 der Mentzer konventie van 31 Maart 1831 aan den hoofdinspekteur voor de Rijnvaart moeten worden gerigt, voortaan aan de centrale kommissie voor de Rijnvaart te Mannheim moeten worden ingezonden. De koninklijke familie wordt Woensdag 22 dezer, uit de- rezidentie in de hoofdstad verwacht. WOUDRICHEM, 8 April. De goede vangst van elft neemt steeds toe. Als eene bijzonderheid kan gemeld worden, dat hier heden ochtend met één vischzegen in twee trekken, binnen drie uren, ongeveer 800 stuks elften zijn gevangen, waarvan 553 in één trek; zij zijn verkocht tegen ƒl.lO het stuk. Grootendeels wordt deze visch opgekocht tot verzending naar het buitenland , hetgeen ook de reden is, dat zulke hooge prijzen daarvoor besteed worden. DELFT, 9 April. De prijzen der boter waren heden van / 54 tot 62 naar kwaliteit. WORMERVEER, 8 April. Aan de markt alhier wade prijs der kaas voor kleine ƒ271; middelbare ƒ 29? per 50 Ned. EB. PURMEREND, 7 April. Aan de markt alhier was de prijs der kaas ƒ2Bl voor kleine per 50 Ned. BL ---