Gefijk te verwachten was heeft hel schandschrift van Mr. Robidé van der Aa, waarover wij in ons vorig nommer gesproken heb ben, de algemeene verontwaardiging en verachting te weeg gebragt. Alle weldenkende, van welke geloofsbelijdenis ook, verfoeijen zijn geschrift, waarmede hij slechten sier heeft gemaakt. Mr. Robidé heeft zich leeren kennen en het is (e hoopen dat zijne schandelijke verbeeldingskracht op den Hemelschen Berg geen verder voedsei an-i Godsdienstige verdeeldheden, die den Staat helaas Ie zeer schokken , zal geven. Zijne voor hel Hof van Rome honende uitdrukkingen, zijn haat legen den verhevendsten der Vorsten, voor wien alle beschaafde Monarchen hunnen eerbied betuigen, zijn zoo vele blijken van. vooringenomenheden die zijne denkwijze, vooral als-: magistraat j voor altijd bij het publiek opinie moeten schandvlekken. Wij willtju geene vervolging wegens hoon én laster aan den Meester van den bij ons hof geacredileerden gezant, aangedaan, in leg.er.decl wij bonen dat hij vun zijne dolzinnige razernij zal genezen en zelfs zal inzien op welken prijs zijne dichtregelen gesleld worden. Dat wij niet de eenige zijn die Mr. Robidé naar waarde welen Ie schatten, blijkt uit hetgeen de dagbladen dezer dagen geze 'A hebben; zelfs het Journal de la Haije keurt zijne dichtregelen ten sterkste af en verklaart de juistheid der beoordeeling van Don Juan Paolo Bonet, insgelijks een Spanjaard, aan wien de d verdienste, als uitvinder van het één-handig alphabet, wordt toe- \ gekend, een werk over dit onderwerp in het licht. Zijn werk dat in latere jaren aan de l'Epée, zeer nuttig was, is getiteld: ? Re- h duccion de las Letlras, y Arte para ensenar d hablar los I Mudos." Gedurende den tijd van Bonet, maakte de kunst ook eeni- 1 ge vorderingen in Italië. Vele oorspronkelijke ontdekkingen werden i gedaan of verbeteringen in die ontdekkingen ingevoerd. z De Eerw. Abbé de l'Epée, bekleedt eene hoogen, welligt den F ,hoogsten rang, onder de vrienden en onderwijzers van de doof- 1 stommen. Vóór en gedurende zijnen tijd, was het onderwijzen van li deze ongelukkige schepsels, slechts zeer schaars; sommigen die \ door oefening eenige bekwaamheid bekomen hadden, besteedden l hunne wetenschap ,aan eenige weinige doof-stommen, terwijl zij hunne d methode zeer-geheim hielden en niet poogden , daardoor eene, voorde i' wereld diep ongelukkige klasse van menschen, ter hulp te komen, v De Eerw. de l'Epée, bragt dooreene belanglooze weldadigheid 1 en een onvermoeid geduld, het groote werk, de onderwijzing van de doof-stommen , tot stand. Cliarles Michel de l'Epée, werd ten jare 1702 , te Versailles f geboren. Zijn vader, een regtschapen en braaf man , *aSarchitecl ' des Konings en hij gaf aan zijne kinderen eene voorbeeldige op- ' voeding. Reeds vroegtijdig werden den jeugdigen de l'Epée, liefde voor de deugd en liefdadigheid jegens zijne medemensclien,-! ingeboezemd. Hij voltooide gelukkig zijne sludien voor deirgeesle- , lijken staat. Doch er deden zich voor hem groote moeijelijkheden op, om tot dien slaat te geraken. Zijn vader was Jansenist en de jeugdige de l'Epée, weigerde de bulle te onderteekenen • hetwelk in de diocese van Parijs gevorderd werd, alvorens men de Diaconale wijding, kon ontvangen. In zijne neiging te leur gesteld, besloot hij in de regten te gaan studeren ; doch die loopbaan strookte geenszins met zijne begeerte en roeping. »Zijn eenig verlangen was, een bedienaar van het Evangelie des vredes te wezen." Eindelijk onderwierp hij zich als een gehoorzaam kind aan de 11. kerk, en werd te Troijes, door den Bisschop dier stad, die een neef van den beroemden Bisschop van Meaux, Bossuet was, tot Priester gewijd en met eene kanoniksdij aan de hoofdkerk te Troijes, begiftigd- De edele begeerte, om de doof-stommen te onderwijzen, werd hij den heer l'Epée, toevallig opgewekt. Op zekeren dag riepen hem bezigheden naar een huis, alwaar hij twee meisjes vond, die druk met naaiwerk bezig waren. Hij sprak de meisjes aan, doch ontving geenerlei antwoord. De moeder kwa-n tusschen beide en verklaarde hem de oorzaak van haar stilzwijgen — de beide zusters waren doof en slom ! Een liefderijk Geestelijke Vanin genaamd had door middel van prenten , haar gepoogd te onderwijzen ; doch na de dood van dien Geestelijke, waren zij geheel aan haar zelven overgelaten geworden. „Daarik begreep ,"zegt de heer del'Epèe zelf, „dal deze twee kinderen, zouden leven en sterven, zonderde verhevenheid van onzen Godsdienst le kennen, als ik niet eenige middelen beproefde , om ze te onderwijzen, zoo was ik met die «gelukkige wezens begaan en ik zeide aan de moeder, dat zij hare bei de kinderen, dagelijks bij mij kon zenden en dal ik voor dezelve doen zou, wat in mijn vermogen was." De heer de t'Enée herinnerde zich, dat, toen hij nog slechts zestien jaren oud was, zijn leermeester hem ter gelegenheid van een gesprek over dat onderwerp had bewezen , dat er niet meer natuurlijk verband bestond tusschen de denkbeelden en de klanken, waardoor zij aan het oor worden uitgedrukt, dan tusschen dezelfde denkbeelden en de geschrevene karakters, waardoor zij aan het oog worden uitgedrukt. Bijvoorbeeld, om de woorden: water oivuur aan te voeren: — Hij die deze woorden hoort uilspr-ken, of dezelve geschreven of gedrukt ziet, verbindt deze woorden aanstonds mei de zaken zelven. Als denkbeelden aan het verstand kunnen worden ingeprent, zonder het gezigt of de klank, dan volgt van zelve, dat den blinde het lezen op zijne vingers kan worden geleerd, en den doof-stomme het spraken door zijne handen en hel hooren met zijne oogen. Op dezen grondslag begon de heer de l'Epée zijn werk en wijdde zich aan het prijzenswaardige liefdewerk , het onderwijzen van doof-slommen, met onversaagden ijvertoe. Sommige kortzigtige menschen staken den draak met zijne onvermoeide po- ' gingen; anderen legden openlijk het medelijden aan den dag, het- ; welk zij met den goedaardigen enthousiast hadden; zij dachten dal liet onmogelijk was, om onderrigt tot verstanden te doen doordnn- . gen, die, als het ware, in eene denkbeeldige gevangenis opgesloten waren. Doch de waardige menschenvriend liel zich noch door ' mi-kenning, noch door verguizing van zijn doelwit afbrengen. Ten laa'.sle veranderde het oordeel van het. wispelturige publiek; een [ geestelijke en vriend van den Abbé, zeide op zekeren dag lot hem: __ i Voorheen had ik medelijden mefn,~en ik laakte u, (toch thans ercer ik u als een groot man, die aan de maatschappij en aan len Godsdienst leden wedergeeft, die vroeger aan beiden vreemd ivarcn." nOp zekeren dag," zegt de heer FKpée„kwam in mijne op>are lessen, een man mij een spaansch boek aanbieden, terwijl 'ij zeide, dal het mij van groot nut zou wezen, als ik het kocht Ik antwoorde hem, dat hetzelve mij van geen' dienst kon zijn,wijlk het Spaansch niet vc-stond .• doch hetzelve toevallig openslaande, ?ag ik het hand alphabet dei- Spanjaarden, zeer sierlijk in koperen rilaten afgebeeld. Ik behoefde geene verdere aanprijzing, ik betaalde iet mij gevraagde geld en hield het boek. Ik zag met ongeduld iet eindigen van de lessen te gemoet; en, hoe groot was mijne verwondering toen ik dezen titel las: Arte para ensenar a hablar los Mudos. Het viel mij niet moeijelijk om te gissen, dat leze woorden beleekenden: De kunst om de doofstommen te leeren spreken. Ik besloot oogenblikkelijk mij met de Spaansche taal, roor het welzijn mijner kweekelingen, gemeenzaam te maken." Dit boek was het hierboven gezegde werk van Bonet. Het oog van den heer de l'Epée viel spoedig daar na op een ander werk, hetwelk door Jolian Conrad Amman, een Zwitsersche natuurkundige, die te Haarlem woonde, in het Latijn geschreven was, en die in 1690, het onderwijzen van een itoof-stom geboren meisje ondernomen had. Deze beide werken hielpen hem in het daarstellen van eene eigene methode, dié hoewel in lange zoo volmaakt niet zijnde, als de verbeteringen die later in dit gewigtige vak van onderwijs hebben plaats gehad , echter destijds «eer niitüg en voorspoedig was. De heer du l'Epée offerde meer dan zijn tijd en arbeid aan het onderwijzen der doof-slommen op. Zijn jaarlijks inkomen bedroeg ongeveer f 4,000. Van deze som behield hij f 1,100 voor zijn eigen onderhoud, en hij beschouwde het overige als het erfdeel zijner adoptive kinderen, - de arme doof-slommen," — totwieronderhoud en onderrigt hij die aanzienlijke som geheel besteedde. Hij beroofde zich van alles om in hunne liehoeffen te voorzien. De eerwaarde Abbe' ontving in zijnen grijzen ouderdom , toen de vruchten van zijnen onvernioeiden arbeid , reeds ruimschoots waren geplukt geworden, en hij boven alle laster-zucht verheven was, van alle zijden de loffelijksl'e goedkeuring en vleijrndsfp huid betuigingen. De ambassadeur van Cat/iarina van Rusland bood hem kostbare geschenken aan. „Mijn heer," antwoordde de Ahbé, „ik ontvang geen goud; zeg aan Hare Majesteit, dat als mijn arbeid hare achting voor mij heefl opgewekt, ik niets anders vraag, dan dat zij mij een doof-slomme overzendt, of een meester, om hem ïn mijne leerwijze te onderrigten." Toen Keizer Jo%ef van Oostenrijk zijn gesticht bezocht, gaf de Keizer zijne verwondering te kennen , dat zóó een nuttig man geene abdij bad bekomen, wier inkomsten hij aan het onderwijzen der doof-slommen had kunnen besteden. De Keizer bood aan om eene voor hem le vragen of zelfs om hem eene rijke abdij in zijne stalen le schenken fl). „Ikben reeds te oud, gaf de V Epée ten antwoord, doch als Uwe Majesteit aan de doof-stommen wel wilt doen, dan is het nielopmJ/'/i reeds naar het graf hellend hoofd , dat de weldaad moet vallen,— maar op het werk zelve." De goede uilslag van de l'Epée's bemoeijingen was niet volkomen , doch hij legde zijne leerwijze met openhartig- en lieftalligheid aan den dag en hij streefde slechts naar het eenige doel, —• de bevordering en ontwikkeling van de morele en instellectuele vermogens zijner doofstomme kweekelingen. De l'Epée had twee groole mededingers, Jfeinecke van Leipzig en Pèreire van Parijs; de eerwaarde Abbé noodigde hen uit lot eene discussie over de waarde van de verschillende leerwijzen, helwelk zij echler verwierpen. Daar de goede Abbé met die rondbors'igheid, die een zijner schoonste karaktertrekken was, het onderzoek én het oordeel der geleerden over zijne Itcrwijze inriep, traden zijne mededinger» terug en omhulden hunne handelwijze met eenen geheimzinnige slnijer Re waardige Priester wijdde, zoo als bereids gezegd is, zijn leven en zijn fortuin, uitgezonderd een luttel gedeelte voor zijne eigene behoeften, g-dieel toe aan de ongelukkige klasse van mensehen, welke hij onder zijne bescherming had genomen. Péreire weigerde zijne methode bekend le maken, dan voor eene ruime belooning, en' Heinecke verwachtte insgelijks zijn loon van de rijken; hij ontving jaarlijks eene toelage van 400 kroonen, die hem door den groot-herlog van Saksen waren toegekend geworden. !Beide deze heeren maalden van de kunst, welke zij uitoefenden, eene winstgevende speculatie; de belanglooze de l'Epée daarentegen , beroemde zich dat bij de onderwijzer der beboeftigen was. Zijn onvolger de Abbé Sicard, bragt de beginsels van de l'Epée tot meerdere volkomendheid; bij onderwees zijne kweekelingen in de elemen'en van opstellen, een lak die in hun onderwijs nog nieuw was en waardoor Sicard zijn meester verre overtrof Sicard bestuurde aanvankelijk eene school te Bordeaux; bij den dood van den Ahbé de l' Epée werd hij naar Parijs geroepen om diens plaatsvervanger te wezen. De eerw. de l'Epée, overleed den 23 December 1789. Zijn stof(t) Dil aanbod zai welligt mennren lezer vreemd voorkomen , doch velen wete» hoednni» Keiz" Jozef bebeerschl waB door den bedorven tijdgeest , waarvan derernietifinw van zóó velt> nujügo kïooiter-^estiehien in zijne stitan "e-n wonder dos nat hij ook over de inkomsten van abdijen meende te mo»en hewnikten want bet geldt hier alleen de inkomsten , die men ook in Frankcrljk, «*n pn. iulieren aooiJ aan kinderen schonk, — VTelke misbruiken I f»Vft ovorséhol' 'vrM nu-t xee.l t^i^K^ig t«r a^cda,b«36a_,j dr, *apél!aan des Konims sprak *ijne lijkrede uit; en een van zijne" *iAof-jtair.Hie leerlingen, schreef het-volgende tweeregelige versje, -urn het onder het borstbeeld van zijnen leermeester te plaatsen 's „'II révèle a la fois secrets merveirieux-, De-parier par les juains, d'enteadre par les yeux (23." Dat is: Hij leerde't groot geheim zoo onbegrijplijk hoog, 'Te sjJft?k«n met de hand, te hooren met liet oog. üui'en"cwooii groot was de achting en de eerbied, dien men op het laaM zijns levens aan den grooten de l'Epée toedroeg; erruim' deel van de achting en den eerbied des publieks vici ook dei eerbiedwaardige Abbé Sicard, len dcci. Ue volgende .geschiedkundige gebeurtenis, is «ene onwraakbare geinige van de groote liefde die «iéh de Atóé Sicard, verworven had. Toen tijdens het schrikbewind eene bloeddorstige regtbank iri Frankrijk, de verdienstelijke leden der maatschappij, dagelijks bü honderden wegmaaide., en noch jeugd, vermogen, d-ettgft, ouderdom, bevalligheid, noch schoonheid spaarde, was het doodelijkt werktuig (de Gldllottine) in het oog van het woedende gepeupel, te traag in het vellen van zijne ongelukkige slagtoffers- Een ontaarde en woeste hoop loopt naar de gevangenissen. Reeds lieeft de knods des gewei ds eene menigte van ongelukkigen getroffen. Hij wordt nogmaals opgeheven om le treffen .... Plotselmg doet zich eene donderende slem met indrukwekkende kracht hooren \ Houdt op , wat gaat gij doen? Eerbiedigt den onderwijze! der doofstommen! Deze heldhaftige genegenheid van den horlogicmakcr Monot, heefl den Abbe Sicard gered. De Verwoedden bleven als dooi «ene onzigtbare magt getroffen, werkeloos slaan. Hunne woede veranderde in eenen godsdiensligen eerbied; eene oplettende en welwillende bescherming, verzelde den achtingwaardigeninstiluteur tot aan zijne school, alwaar hij in verrukking van vreugde ontvangen en in de armen «ijner kweekelingen , die over ziine gevangenschap zuchten en begonnen te wanhopen, om hem nooit weder, te zien, met tranen besproeid werd. Paus Pms VII, die naar Parijs gekomen was om j\apoteon ie kroonen, achtte zich verpligt om af te stappen aan het hutsvan de arme doofstomme kinderen. Op het oogenblik toen hun leermeester aan _. H. werd aangekondigd , antwoordde d« 11. Vader laansion-* met de hem zoo eigene welwillendheid: Ci anderemo, wij zullen er gaan. .. Na den val van Napoleon wilden de vorsten , welke te Parijs op een middagmaal verecnigd waren, het genie vereeren van den insliluleur der doof-stommen, door hem te noodigcn tot dien Inislèrrijken en in de gescbiedrollcn der wereld zóó eenigen maaltijd. De doorluchtige personen deden den Abbé Sicard tusschen den Keizer van Oostenrijk en Czaar Alèxander plaats nemen. De decoratien van de meeste der souvereineu prijkten op de hors! vanden eenvoudiiren Prieslcr. In het laar 183-1 heeft de eerw. heer Sicard aan zijne'blinde en doof-stomme kweekelingen een luisterrijk feest gegeven (3), bij welke gelegenheid een fraai borstbeeld van den Abbè de VEpee ontsluijerd werd, waarboven eene kroon van immortelle» was geplaatst , terwijl men onder hetzelve het volgende opschrift in gulden letters, las: L'ABBE SICARD , T.ES SOURDS-MUETS , SES F.IVFANS, K _r.U_ VéNCRABLE, BON, ET IMMORTEL PÈRE L'ABBé DE L'El'éE, FéMCITé éTERNELLE, AMOUR ET RECONNAISSANCF. (4) (Het vervolg hierna.)- (2) ftwra«T« bijzonderheden kan men vbden in The Penny Magazine af the «pc-olu f«r the diffusian of Use fal Knowlodge , vol 'I p. 500. en vol- W, p _8ü ; Gallerij of PortraiU, No. 29. en Permij Cijclo-peedia op .le artikel» Veaf en Diimi , uit «-elke bronnen -voor dit artikel meerendcela ia gepot. 13) Een belangrijk verbaal van ilie plegtigheid op den feestdag ran "en H RocLl i» medegedeeld in de Morgenstar der Toekomst. IV Deel- W«<»ï. 80. 88 — ''t welk geschreven is door den heer Pavlmier , sedert zes en "«"S ja,-ren kwcekcling van den Abbé Sigard. . r 4, Dat isi :De Abbé Sicard en de doof-stommen, zijne kinderen ,«» hunner, eerbiedwaardige» , goeden en onsterfelijken vader den Abbé do l &pêe , euwige gelukzaligheid, liefde en. dankbaarheid. --- OUDHEDEN. Italië (Perouse). — Brieven van Petrus Perugino. Op een il-r kerk muren van de 11. Maria dei Riancbi (thans genaamd Ct¦ieserolla) , te Cilta della Pieve, vindt men eene schildering, verbeeldende de drie Koningen, welke gehouden worden een dei' bftwr-ndercnswa-irdigsle fresken van Om brie te zijn. Toen indeinaa- il r-'ei'-narij 1835 herstellingen aan do muur gedaan werden, ontdekte iTi ';i vier aarde vasen en eene bukken doos, lang vier en breed Ve,> duimen. In dn vier vasen weid niefs aangetroffen. De ge- Ijiei'de Verrniglioli is van oonieel dat dezelve stalen van Kleuren inhielden' die door Perugino voor het schilderen van fresken gebruikt werden om daarvan de authenticiteit te bewijzen. De bukken doos hield m, Iwec eigenhandige brieven van Perugino die aan het letf.erkundig dagblad van Verrniglioli zijn medegedeeld. Beide z-ijn aan het adres van het broederschap der Disciplinaten van Perouse. Da eerste is van den volgenden inhoud. Mijn waarde Leenheer! (Seigneur). „De afbeelding, die gij in het• oratorie der disciplinaten vvi'(' doen schilderen, kan nie! minder dan vor twee honderd florijnen 'vordon len uitvoer gsbragt. Doch in hoedanigheid van uw landgenoot , za! ik met honderd florijnen te vrcden zijn ; vijf en twin'}% betaalbaar thans. De vijf en zeventig overige kunnen bij derdens van jaar tot jaar betaald worden. Zoo die voorwaarden n bc»aïlen, heb de goedheid om mij hel konirack! en hel geld te ijsden: ik- *>! dsde-üjk met d" se'iildering. beginnen. Ik groet u fik Pietro, Schilder, Projfria mann, Perouse, der, 20 Februari: 1504. „ Aan het adres van: Mgr. de Sijndic der Disciplinalen, op het I Castello de la Pieve." De tweede brief luidt als volgt. „Mijn waarde Leen Heer! Zend mij dadelijk een muilezel met een gids, want ik koom tot . u om de schilderij te schilderen; maak het kontrakl voor 75 florijnen op, ik zal alzoo 25 lalen vallen, doch niet minder. Ik groet . ". Ik Pielro, Schilder, propria manu. Perouseden 1 Maart 1504- Deze beide stukken vullen aan en bewijzen al hetgeen reeds door den schrijver Orsini in zijne loftuitingen over den heer Perugino gezegd is, aan wien dit schilderwerk tol aan deze nieuwe onlangs plaats gehad hebbende ontdekking, als twijfelachtig werd toegeschreven, doch hetwelk thans niet meer kan in twijfel getrokken worden. Deze beroemde man, eigenlijk genaamd Petrus Vanucci, doch meer bekend onder den naam van Perugino (Zie Feller Biographie universelle'), was geboren in 1446 te Cilta della Pieve, niet te Perouze, en werd in armoede opgebragt; met geduld verdroeg hij de slechte behandelingen van eenen onkundigen schilder bij wien hij leerde leekenen, doch aanhoudende studie en natuurlijke hegaafdheden stelden hem in staat om uit zichzelven voortgang le kunnen maken. Hij begaf zich naar Florence, alwaar hij nog lessen met Leonard de Vind van Andreas Verrochio nam. Deze schilder bragt hem tot eene buitengewone en smaakvolle hoogte in de kunst. Perugino heefl veel te Florence en te Rome voor Sitcfus IV tn le Perouse, zijn vaderlard, gewerkt. Een groot getal werken en eene spaarzaamheid, grenzende aan gierigheid, deden hem schatten vergaderen. Hij ging nooit van huis of zijne kas volgde hem. Al die voorzigligheids maatregelen ••varen hein echter aller nadeeligsf'en noodlottig;zoodra zulks bekend was, werd hij door een bandiet op den weg aangerand, die hem zijne schatten ontnam , welker verlies hem te Castello della Pieve in 1524 den dood veroorzaakte. Wat nu het meest tot zijnen mem heefl bijgedragen is, dat hij den vermaarden Raphaël voor leerling gehad heeft. Het Muséum van het Louvre, te parijs, bezit twee schilderijen door dezen schilder vervaardigd , te weten een. strijd der kuischheid tegen de liefde en de Zaligmaker die aan Magdalena verschijnt. Als eender voortreffelijkste schilderijen die men sinds jaren'hier zag, verdienl het groote sluk van den Neder'andschen schilder Vervloei, liet Marcus-plein te Venetië, vermeld te worden. De keurigheid, waarmede alles uitgevoerd is, het natuurlijke in de verheffing en ronding der tallooze, veelkleurige marmerzuilen, in het verdiepen der ingangen en nissen, in hel voorkomen der beide bronzen paarden aan de hoofddeur der kerk, verrast en boeit eiken beschouwer. De kunstenaar koos het oogenblik, waarin eene processie over de markt zich naar ds kerk begeeft; en ongeveer 590 personen verlevendigen in bonte schakering de schilderij. De heldere middagzon seh,ijnt, zoodat er bijna geene'schaduw zigibaar is', hetgeen een nieuw en belooverend effect maakt. De heer Vervloei vervaardigde dit stuk voor den Koning , die het hem , drie jaren geleden bij zijne doorreis te Venetië bestelde. Z. M. is er volkomen mede tevreden, en heeft den kunstenaar terstond opgedragen als tegenhanger de prachtige hoofdkerk van Palermo te schilderen. Voor 'eonitj is de schilderij voor bet rmbliek ten toon eestelrl. ---