Gemengde berichten. Men zal zich herinneren hoe indertijd eene botsing plaats had tusschen de stoomboot Generaal Abattucci en eene Noordweegsche brik, waarbij die stoomboot zonk en een aantal passagiers den dood in de golven vonden. Dezer dagen werd eene tegen den kapitein en twee stuurlieden dier stoomboot ingestelde correctioneele strafvervolging behandeld voor de rechtbank te Marseille. Gisteren is daarin uitspraak gedaan, waarbij de kapitein werd veroordeeld tot eene maand gevangenisstraf en de stuurlieden tot twee jaren en vijftien maanden gevangenisstraf. De kapitein der Noorweegsche brik had geweigerd om voor deze Fransche rechtbank als getuige ' te verschijnen. ' — In Amerika hebben een paar potretschilders goede zaken gedaan met den verkoop van spiritualistische conterfeitsels. Zij hadden aangekondigd, dat zij afbeeldingen konden maken van geliefde dooden, die minstens twintig jaren in den koelen schoot der aarde hadden gerust. Zij openden hunne expositie, een aantal belangstellenden kwamen en herkenden hunne betrekkingen,' betaalden twee dollars per portret, en binnen weinige dagen was de voorraad geheel uitverkocht. — Dezer dagen heeft bij den Parijschen boekhandelaar Dentu een zeer belangrijk boek het licht gezien, vol mededeelingen en anecdoten omtrent een land waarvan wij tot heden nog slechts een oppervlakkige kennis hebben. Het is getiteld: Herinneringen van een page van czaar Nicolaas. De page is prins Joseph Lubomirski Het manuscript is herzien door den Franschen letterkundige F. Bechard, aan wie» de schrijver zijne voorrede opdraagt, en hem de volgende zeer bescheiden woorden toevoegt: „Wat heb ik eigenlijk gedaan? Ik heb mij mijne herinneringen voor den geest geroepen, en gij hebt die neergeschreven." De beide laatste hoofdstukken van het boek zijn vooral belangrijk. Het is bekend dat keizer Nicolaa3, van eene wapen schouwing terugkeerende, die hij halsstarrig had willen houden, ofschoon hij reeds ongesteld was, zich door eene doodelijke ziekte aangetast gevoelde. Lubomirski verhaalt het vertrek naar deze revue en de terugkomst in het paleis aldus: Op het bepaalde uur trad de keizer uit zijn kabinet om te paard te stijgen. In de antichambre bevond zich de geneesheer Mandt. — Sire , zeide de dokter met smeekende stem, hem trachtende terug te houden. — Ha dokter, zijt gij het, het gaat veel beter, dankje. — Ja sire, beter, maar nog niet geheel en al goed. — Och, een lichte ongesteldheid. — Neen sire, uwe majesteit is nog ziek. Ik bezweer uwe majesteit niet uit te gaan. — Onmogelijk. — Ik smeek u, sire, — Gij zijt dwaas, Mandt. — Sire, gij moet er u aan onderwerpen. — Gelooft gij dan dat er gevaar bij is? — Het is mijn plicht u er voor te waarschuwen. — Welnu, Mandt, zoo gij al uw plicht gedaan hebt met mij te waarschuwen, zal ik den mijnen doen door toch te gaan. En daarop vervolgde de keizer, zonder een woord meer te spreken, zijn weg. Mandt, hoewel éen oogenblik verwonderd, loopt hem na en bereikt hem op het voorplein, terwijl hij wilde opstijgen. — Sire, riep hij, luister toch naar mijn raad. ¦ — Ik blijf bij hetgeen ik gezegd heb,Mandt; ik bedank u, dring maar niet verder aan! — Maar sire, in deze lichte kleeding! — Wat zou dat? — Gij zult u den dood op den hals halen sire! — Och kom! — Gij begaat een zelfmoord! — En wie heeft u verlof gegeven, Mandt, mijne gedachten te doorgronden? Ga en dring niet meer aan, ik beveel het u. Na de wapenschouwing keert de keizer op het paleis terug, bleek, sidderend, en koud als ijs. — Ik zie dat ik een ernstige ziekte onder de leden heb, zeide hij tot zijn aide-de-camp. — Moet men Mandt laten halen? — Niet noodig. Hij heeft mij gewaarschuwd. — Heeft hij uwe majesteit gewaarschuwd? : — Ja, dat het mij den dood zou doen. , Dit is inderdaad het geval geweest. Mag men nu met het oog op het antwoord dat hij Mandt gaf op zijn „gij begaat een zelfmoord": „en wie heeft u verlof gegeven : mijne gedachten te doorgronden?" niet gelooven dat de overwonnene bij Alma, de trotsche vernederde czaar, ' opzettelijk den dood tegemoet gegaan is? --- Thermometerstand. 3 Aug. 's av. 11 u. 64 gr. , 4 „ 'smorg.7u.6sgr.'smidd.l_.7lg_'sav.7u.66gr. --- Buitenland. Algemeen overzicht. Op voorstel van den president heeft de Fransche senaat besloten om het aantal leden der commissie van rapporteurs voor het ontwerp-senaatsbesluit op tien te bepalen. Morgen zal de senaat zich te een uur in de afdeelingen vereenigen om zich met de keuze dier leden bezig te houden. Aan de grenzen van het tweede keizerrijk, hetwelk zich thans verheugen mag dat de teugels der regeering door de ijzeren hand met den fluweelen handschoen eenigszins worden losgelaten, wordt de vrijheid in geheel andere beteekenis opgevat. In de Zwitsersche republiek bestuurt elk kanton, gelijk men weet, zich zelf, terwijl al de kantons daarbij in betrekking staan tot het centraal bestuur wat de algemeene belangen der republiek betreft. Verleden jaar nu heeft het kanton Zurich, ook zonder de minste schokken, gelijk men zich herinneren zal, een regeeringsstelsel ingevoerd, hetwelk tot dusverre in de tegenwoordige wereld nergens bestond en waartoe men tot den tijd der oude Romeinsche republiek moest opklimmen. Volgens dit stelsel oefent de bevolking zonder vertegenwoordiging zelf het bestuur uit door middel van volksbesluiten. Eenigen tijdlaterwerd het voorbeeld van Zurich gevolgd door het kanton Thurgau en dezer dagen heeft het kanton Bern krachtens eene volksstemming evenzeer dat regeeringsstelsel ingevoerd. Het bekend verschijnsel dat een enkel feit meer invloed uitoefent op het publiek dan alle op onomstootelijke gegevens gebaseerde vertoogen omtrent de noodzakelijkheid dat dergelijke feiten nu en dan moeten voorvallen, blijkt thans eenmaal te meer uit het gebeurde met de non Barbara Übryk in het Carmelieten-klooster te Krakau. Tevergeefs trachten de clericale organen in alle landen den stroom der verontwaardiging van het publiek te stuiten. In geheel Oostenrijk is een geest van vijandschap tegen de kloosters opgewekt, welke aanleiding geeft tot de heftigste dagbladartikelen, tot petitiën tegen het voortbestaan der kloosters en tot volksdemonstratiën hier en daar. En hoe meer,bijzonderheden uit de instructie der zaak bekend worden, des te meer neemt de algemeene verontwaardiging toe. Waar aanvankelijk zeer juist door eenige clericale organen werd beweerd dat men al de kloosters niet verantwoordelijk kan stellen voor een geïsoleerd geval in het Carmelietenklooster te Krakau, blijkt thans dat volgens ter harer verdediging aangevoerde verklaring van de abdis dezer klooster-inrichting Barbara Übryk reeds vóorl 848 krankzinnig was, maar krachters bepaald verbod uit Rome niet naar een gesticht mocht worden overgebracht Dergelijk verbod zal dus, meent men, wel in alle dergelijke gevallen voor alle kloosters gelden. En ziedaar dus o.' a. een grief, welke tegen de kloosters in het algemeen gelden kan, en uit het feit te Krakau gebleken is, terwijl overigens het bestaan der krankzinnigheid van de non Barbara Übryk nog volstrekt niet is uitgemaakt en eene drie-en-twintigjarige opsluiting onder die omstandigheden wel geschikt kan worden geacht om een gezond hersengestel ten eenenmale te krenken. De Spaansehe regeeringsberichten gaan steeds voort met den toestand als bijzonder gunstig af te schilderen wat het mislukken betreft der Carlistische bewegingen. Een der door bet gouvernement te Madrid geïnspireerde organen verzekert dat don Carlos zelf thans aan zijne aanhangers heeft bevolen om zich van alle pogingen tot opstand te onthouden, als geheel nutteloos bij de bestaande stemming onder de Spaansehe bevolkingen. Men weet dat sedert lang het gerucht in omloop is dat dc Spaansehe regeering het voornemen zou hebben om het eiland Cuba aan de Vereenigde staten van Amerika tegen eene schadevergoeding af te staan. The Times bevestigd thans dat gerucht in zekeren zin en meldt dat Spanje geneigd zou zijn de onafhankelijkheid van Cuba te erkennen tegen eene uitkeering door het revolutionair bestuur op dat eiland van honderd millioen dollars, gegarandeerd door de regeering te Washington. Dit bericht van the Times wordt echter in een telegram uit Madrid tegengesproken. --- De hervormingen in Frankrijk. Gisteren deelden wij den tekst mede van het ontwerpsenaatsbesluit waarover de senaat nu zal hebben te beraadslagen. Wij laten thans de beoordeeling van eenpaar dagbladen hier volgen: Men kan niet ontkennen — zegt 1' Indépendance Beige __ dat dit senaatsbesluit, het veertiende sedert 1851 met het oog op het verleden eene belangrijke verbetering is. Het bevat echter ook meer dan eene bepaling, welke tot teleurstelling, wellicht tot conflicten aanleiding geven kan. Indien het systeem der officieele candidaturen gehandhaafd wordt, indien de willekeurige wijze der verdeeling van het rijk in kiesdistricten blijft toegepast worden door de regeering, kortom indien het beginsel van het algemeen stemrecht niet in al zijn beteekenis wordt aangenomen, zullen de hervormingen in het senaatsbesluit vervat, slechts een betrekkelijken invloed uitoefenen. Een door den keizer benoemde senaat, welke niet zal nalaten om zich te verzetten tegen de af kondiging i van elke wet die aan den souverein mishaagt; een wetgevend lichaam, waarvan de leden gekozen worden onder te directen invloed der regeeringsbeambten, dan dat men daarin eene juiste en waarachtige uiting der publieke openie zou kunnen zien; dat alles is nog niet het staatkundig organisme, hetwelk geheel en al beantwoorden kan aan het beginsel eener regeering van het land door het land, noch hetwelk het meest geschikt is om öf een te groote heerschappij van het gezag, öf het bedriegelijk tooverspel der kunstmatige meerderheden te voorkomen, hetwelk de oorzaak was van den val van Louis Philippe's gouvernement. Denieuwehervormingen zijn alzoo slechts eene schrede naar een beteren toestand en maken op zich zelf geen definitieven toestand uit. De wijziging in de rechten en bevoegdheden van het wetgevend lichaam en in de positie van het ministerie zijn slechts middelen. De nationale vertegenwoordiging met medewerking der dagbladpers en der publieke opiuie zal zich van die middelen moeten bedienen gelijk het behoort om ook de overige door het persoonlijk gouvernement nog in bezit gehouden positiën te bemachtigen." Het Parij sch dagblad le Temps betoogt dat het ontwerp-senaatsbesluit eene abdicatie van het persoonlijk gouvernement is en een gevolg van de macht der volksopinie. Had het wetgevend lichaam vroeger de rechten bezeten, welke thans worden voorgesteld, dan zouden aan het land een aantal rampen bespaard zijn gebleven, dan ware de Mexicaansche expeditie niet ondernomen of althans na de eerste waarschuwingen opgegeven door den wil der vertegenwoording en niet later na de dreigende houding der Vereenigde Staten; dan zouden ook, volgens le Temps, de gebeurtenissen van 1866 niet hebben plaats gehad. De Parijsche berichtgever der Kölnische Zeitung kenschetst de thans in te voeren hervormingen als „eene revolutie zonder barrikaden of kanonnen." Wat o. a. de grief betreft dat de in te voeren ministerieele verantwoordelijkheid weinig beteekent, omdat slechts de senaat ministers in staat van beschuldiging stellen kan, zegt deze berichtgever, dat de ministerieele verantwoordelijkheid toch in de meeste landen maar van moreelen aard is. Overigens raadt hij de Fransche natie aan om, zonder veel meer te wenschen, in deze hervormingen te berusten als zijnde meer dan Frankrijk weinige weken geleden nog kon hopen. — Indien het Keulsch orgaan dit denkbeeld blijft verdedigen zal het niet meer zoo dikwijls aan de Fransche grenzen in beslag genomen worden. — In hetzelfde dagblad leest men het volgende: „Deze wijzigingen in de constitutie zijn als het ware voorbereid geworden door eene gelukkige overeenstemming tusschen het gouvernement en het wetgevend lichaam." Deze woorden van den heer Rouher bij zijne openingstoespraak in den senaat doen onwillekeurig glimlachen. De eerste zorg van 116 leden in het wetgevend lichaam is geweest om eene interpellatie voor te bereiden, waarbij de ministerieele verantwoordelijkheid Werd verlangd, welke het gouvernement zooals iedereen wist, verafschuwde. — Gelukkige overeenstemming tusschen het gouvernement en het wetgevend lichaam! De houding van het wetgevend lichaam doet 'voorts het ministerie zijn ontslag indienen. Gelukkige overeenstemming! De keizer doet daarop het wetgevend lichaam uiteengaan terwijl de geloofsbrieven van vijf en vijftig leden nog niet zijn goedgekeurd. Gelukkige overeenstemming 1 — In de memorie van toelichting van het ontwerpsenaatsbesluit, door den minister van justitie Duvergier in den senaat voorgelezen, wordt in hoofdzaak gezegd dat de keizer steeds verklaard heeft dat eene constitutie het werk des tijds is en dat men een breeden weg moest openlaten voor verbeteringen. Overigens wordt omtrent dit beginsel met andere woorden hetzelfde gezegd wat de heer Rouher reeds bij zijne openingstoespraak had medegedeeld. Wat de toelichting der twaalf artikelen van het senaatsbesluit aangaat, zij komt in het algemeen hierop neder dat zij aan de natie wenschelijke waarborgen zullen verschaffen. Meer bepaald citeeren wij de volgende zinsneden: De verantwoordelijkheid des keizers ten opzichte der natie, bekrachtigd door het volksbesluit hetwelk aan de constitutie ten grondslag strekt, heeft niets onvereenigbaars met de ministerieele verantwoordelijkheid, gelijk zij u wordt voorgesteld. — Het is Wenschelijk geacht dat de senaat voortaan een meer directen invloed zal uitoefenen door goede opmerkingen te kunnen uiten. Hrj moet wijzigingen kunnen voorstellen, welke noodig geacht worden en welke, behoorlijk onderzocht, noodwendig een belangrijken invloed moeten uitoefenen op de besluiten van het wetgevend lichaam. Tevens moet ook de bepaling, dat de senaat zich kan verzetten tegen de afkondiging eener wet, welke de constitutie reeds tot op zekere hoogte bevatte, meer volledig worden gemaakt. De beperkende bepalingen omtrent de motiën van orde.zijn, blijkens de memorie van toelichting, een gevolg van den wensch der regeering om verwarringen te voorkomen, welke in de hitte van den parlementairen strijd zouden kunnen geboren worden. Ten slotte zegt de memorie van toelichting, dat de voorgestelde hervormingen, als geheel beschouwd, een veelbeteekenende daad der regeering is om aan de wenschen der natie te voldoen. „Het is tevens een schoon en grootsch schouwspel om eene natie, ondanks de hevigheid van nog heerschende politieke hartstochten, zijne constitutioneele staatsinstellingen zonder schokken te zien wijzigen." ---