Jeugdrubriek De Cachemir-geit uit het gebergte Het dier, dat ons de stof voor kleedingstukken levert Jullie, en vooral de meisjes, hebt natuurlijk wel 'ns gehoord van cachemir, de mooie wollen stof, waarvan vooral _jaals en dassen worden gemaakt. En weten jullie ook, waar deze cachemir vandaan komt? Wel, van de cachemir-geit. Dit dier leeft voornamelijk in Tibet, dat gedeelte van Azië, aan welks grenzen de enorm hooge Himalaya-gebergten zich verheffen. Cachemir is een gewest van Arghanistan; deze streek is rijk aan vruchtbaren grond en bezit altijd een heerlijk klimaat. Het is het schoonste dal in de gebergten en de geitjes gevoelen zich hier het best thuis. De Cachemir-geiten van Tibet en de geiten, die in de zuidelijker gelegen streken leven, leveren wel een verschillend soort wol, maar de geiten zijn toch van hetzelfde ras en vertoonen een groote overeenkomst met elkaar, zoodat iemand, die de dieren voor het eerst ziet, geen onderscheid zou kunnen maken. De cachemir-geiten zijn ongeveer een meter lang en een halve meter hoog. De hoorns zijn breed en naar achteren gebogen, terwijl het uiteinde naar buiten wijst. Het haar van deze dieren is heel lang, glad, fijn, glanzend als zijde en naar beneden hangend, terwijl zich daaronder een nog fijner en zachter wolhaar bevindt, dat wit en teer is en waar andere wol van wordt gemaakt. Men heeft fijne cachemir en grove. De fijne wordt vervaardigd uit de onderste huidharen der beesten. De kleur van deze geiten is gewoonlijk aan den hals en kop zwart, en verder geheel wit. De cachemir-geit houdt niet van al te warme luchtstreken en hoe hooger de plaats is, waar zij een geschikte weide vindt, des te fijner is haar wol en des te beter is haar gezondheid. In vroeger jaren heeft men wel eens getracht de geiten over te brengen naar Bengalen, maar de dieren geraakten al gauw hun mooie wol kwijt en een ernstige huidziekte tastte het mooie vel aan. Toen kwam men op het denkbeeld deze nuttige dieren naar Engeland, Zwitserland en Frankrijk over te brengen. Het transport moest gaan over koude landen, want zoo gauw de geiten in de heetere luchtstreken kwamen, werden zij ziek en stierven. De vervoering ging dus lang niet gemakkelijk, maar eindelijk kwam men toch op de plaats van bestemming aan. Bijzonder in de Pyreneën, het gebergte tusschen Frankrijk en Zwitserland, gewenden de geiten wel en bleven gelukkig gezond. De melk van de cachemir-geit is heel gezond, nog gezonder dan gewone geitenmelk. Het vleesch der dieren is heel goed eetbaar en alles aan het dier, zooals de huid, de hoorns en de hoeve, kan men tegenwoordig van hen gebruiken. Op de vervaardiging van de sjaals legt men zich hoofdzakelijk toe in die landstreek, waarnaar de geiten genoemd zyn, dus Cachemira. De inwoners koopen de wol van de fokkers op en de fabrieken leveren de fijnste kwaliteit cachemir-sjaals, welke over de geheele wereld worden verzonden. De wol wordt eerst goed gewasschen en geprepareerd; ze wordt door kammen en borstels uit elkaar gehaald en uitgetrokken. Vroeger geschiedde het spinnen van de wol nog met ouderwetsche spinnenwielen; tegenwoordig zijn de machines ook hiertoe in staat en dit spaart natuurlijk aanmerkelijk veel tijd en geld uit. Want moest men in vroeger jaren vier arbeiders hebben om een hoeveelheid wol te vervaardigen door middel van spinnenwielen, thans doet een eenvoudige machine dit werk voor vier mannen. Het verven van de wol geschiedt vóórdat de wol gesponnen wordt. De bloemen en allerlei figuren, welke men op de sjaal en dassen ziet, als men ze in den winkel koopt, worden er op gemaakt volgens bepaalde patronen en op de manier, zooals een tapijt met de hand wordt vervaardigd: n.l. aan den verkeerden kant, zoodat het patroon er heelemaal ingeweven wordt. In het Oosten worden de sjaals nog wel op minder vlotte wijze gemaakt, n.l. door middel van spanramen. Jullie hebt misschien wel eens gezien hoe moeder borduurde met een ronde houten tafelring, die zij aan de tafel bevestigde, terwijl het kleedje, dat m den ring zat goed strak bleef zitten. Welnu, in dien geest worden deze ramen ook gespannen rondom de kleeden en sjaals. Er was eens een. Franschman, zekere mijnheer Ternaux, die in Frankrijk zelf wollen sjaals wilde maken van cachemirwol. Hiertoe liet hij zijn koerier naar de stad Makarief, nabij Moskou, rijden en deze wist 60 pond wol machtig te worden, zonder dat hij daar de noodige uitvoerrechten voor behoefde te betalen. Want wat deed die slimme man? Hij liet van die 60 pond wol een heel groot zitkussen maken voor de zitbank in zijn rijtuig. Alzoo kon men deze wol niet belasten, want ieder reiziger mag het zich met zijn voertuigen over de grenzen zoo gemakkelijk mogelijk maken?! Dezelfde Teranux wilde de cachemir-wol ook in Frankrijk vervaardigen, waartoe hij een paar honderd geiten uit hun geboorteland weghaalde, maar de dieren stierven onderweg voor het grootste deel en de overige werden ziek, en kwijnden langzaam weg. In latere jaren wist de toenemende industrie, zooals van zoovele artikelen, een mooie imitatie te maken van de origineeie cachemir-wol, welke dan natuurlijk zooveel goedkooper was, dan de echte, hoewel deze namaak-wol lang zoo mooi niet is. --- Vriendelijk Een dame wilde eens heel vriendelijk tegen haar gasten zjjn en wees hen ieder een stoel aan. Ze zei toen: „Gaat u toch zitten dames, neemt u plaats! Ik ben zelf thuis en zou blij zijn, als u dat allemaal ook was!" --- MILLIE OP ONTDEKKINGSTOCHT. Voor een bezoek aan de bijen. Kleine Millie logeerde gedurende de zomermaand bij oude tante Rosa, die een mooi buitenhuis bewoonde, ver van de stad en ver van al het rumoer en het drukke verkeer. Tante Rosa hield niet van de drukke stad en was blij, dat het altijd zoo stil was in en rondom haar lief huisje, dat zij niet meer zou willen missen, evenmin als den mooien tuin met zijn hooge boomen, die, zoo scheen het kleine Millie toe, honderden jaren oud waren en heel wat konden vertellen, als zij een mond hadden. Millie was een stil meisje, dat veel van haar tante hield en graag bij haar buiten v/as. Dan droomde ze in den tuin of speelde met tantes honden. Eens op een middag, dat tante Rosa wat was gaan rusten, besloot Millie eens op ontdekkingstocht te gaan. Zij sloeg haar blauwe regenmantel om, want de wind joeg dikke wolken aan den hemel en wellicht kwam er heel gauw regen. Ze besloot niet ver van tante Rosa's huis te gaan, want verdwalen wilde ze niet. En de mogelijkheid hiertoe bestond .eer zeker, want Millie kende de omgeving niet en naar de uitgestrekte bosschen, welke achter het huis lagen, durfde zij niet. Dus koos zij een anderen weg. Ze liep neuriënd en springend verder, soms zag ze een kleine vlinder, die zich koesterde op een bloempje, dan trachtte ze het diertje te vangen, maar de vlindertjes waren vlugger dan Millie. Zingend ging ze verder en bereikte de buitenzijde van het dorp. „Nu niet te vei gaan!" waasrchuwde zij zichzelf. O, hoe mooi was het hier! De zon brak plotseling door en wierp haar gouden stralen ver over de weiden en bosschen. „Alles ziet er opeens anders uit!" dacht Millie en lachte verrukt om de mooie wereld, die nóg mooier werd als de zon haar stralen uitspatte over deze prachtig natuur, waarvan Millie, met haar aangebeden liefde voor de natuur, nooit genoeg van kon krijgen. „Heerlijk, heerlijk!" dacht ze en neuriënd tripte ze verder. Totdat ze plots voor een steenen muur stond, die vrij hoog was. ,Waar zou ik komen, als ik daarover heen klim?" dacht ze ondeugend, ?'t Is geen muurtuin van iemand anders; hier schijnt niemand ts wonen " En inderdaad, het groote huis, dat aan het eind van het erf lag, was jarenlang leeg. „Ik probeer 't", besloot Millie en.... tjoep! Daar stond ze aan den anderen kant van het muurtje. „Wat een mooie wilde bloemen dat niemand dis nu plukt en dat niemand daar nu pleizier van heeft.... jammer!" mompelde ze. Maar plots zagen haar spiedende oogjes een groote bijenkorf staan, waarom heen zich tal van kleine nijvere bijen hadden gezet. De een had het al drukker dan den ander. Millie, die niet bang was, stapte op de korf toe en groette de vroolijke bij tjes, die natuurlijk al heel weinig notitie van haar namen. „Wat doe je hier, wat doe je hier!" zoemden ze. Marr Milie antwoordde: „Wat zijn julie werkzaam. Wat hebben jullie het allemaal druk! ,Loop ons niet in den weg, loop ons niet in den weg!" zoemde de brutaalste, maar de anderen, die bemerkten, dat Millie hen geen kwaad wilde doen, vlogen om haar heen. Millie strekt haar handje uit en drie, vier bijtjes kwamen op haar zitten. „Wat leuk, wat heerlijk!" fluisterde Milie en langen tijd bleef zij nog praten met de bijen en toen zij zich omkeerde en afscheid nam, gingen enkele bijtjes tot het muurtje met haar mee en zoemde dartelend en spelend om haar ooren. „Nu vlug naar huis, Millie", zei ze tegen zichzelf. Tjoep!.... weer over het muurtje heen en op een drafje naar huis.... Tante Rosa was gelukkig nog pas kort geleden ontwaakt uit haar middagslaapje en had niet eens bemerkt, dat Millie een wandeling had ondernomen. „Een verkenningstocht", lachte ze tegen tante en ze vertelde, wat zij dien middag had beleefd --- Een grappige boodschappentasch Voor haar, die van borduren houdt - Bijgaand plaatje geeft jullie meisjes een leuk voorbeeld tot het bewerken van een grof-linnen boodschappen tasch. Zoon gemakkelijke tasch, waarin je van alles kunt verbergen, nebben jullie natuurlijk ook thuis. Verras nu je moeder eens en borduur er iets leuks op. Maar niet knoeien, anders is èn je handwerk èn de tasch naar de maan! Je begint met het midden van de tasch te berekenen. We nemen een Hollandsch boertje als voorbeeld. Het best doe je als je eerst den omtrek van het jongetje met potlood teekent. Natuurlijk is dat geen gemakkelijk werkje, maar misschien wil vader je daar wel bij helpen. Of de groote broer, die teekenles op school heeft. De grooteren kunnen zooiets zelf wel. Als je dus den omtrek hebt geteekent, begin je aan dé kleuren. Maak het mutsje zwart, dus van zwarte wol en koordzijde. De haren worden blond; hiervoor neem je geel of grijs. Dan volgt het buisje: ,dat wordt blauw of rood en tenslotte de broek, die zwart gemaakt kan worden. Als het buisje rood wordt, dan kan de broek donkerblauw worden. Dat kleurt leuk en dan krijg je een Markerboer. De handen van 't boertje zijn niet te zien; die zitten in de mouwen. Aan de voeten heeft onze boy een paar klompen, die natuurlijk go.'.:I_*3l werden geschilderd. --- EEN FRISCH MORGENBAD Van Topy Konijn, die niet in het water durfde - „Kom kinders", zei mevrouw Does op een morgen, „zoek je badcostuum op, dan gaan we eens 'n heerlijk frisch zeebad nemen!" „Heerlijk, heerlijk!" riepen de kinderen en vlogen naar hun buurtjes om het leuke nieuwtje te vertellen. „We gaan ook mee!" riepen deze. „Natuurlijk, jullie gaan ook mee", antwoordde mevrouw Does, die pret had om al die blijde gezichten, die zij om zich heen zag. In minder dan geen tijd waren ze naar strand gehold, waar het nog heel stil was, omdat het nog zoo vroeg in den morgen was. „Wat fijn hier!" riepen de kinderen en bespetten elkaar met het frisch-koude zeewater. Het was een spektakel van belang. De een gooide den ander heelemaal nat, totdat zy aan de koude van het zeewater gewend waren en plasten en sprongen, dat het een lust was om te zien. „Waar is Topy Konijn?" vroeg Mies Muis plotseling, maar een antwoord hoorde zij niet, want een groote golf nam haar op en gooide haar een anderen kant uit. Pffff! wat vies smaakte dat water.... De anderen lachten. Miesje Muis was ook zoo klein; de golfjes behoefden niet eens zoo hoog te zijn, of ze was al heelemaal nat. Opeens kregen ze Tony Konijn in het oog. O, 't was om te lachen. Wat stond ze daar kleumerig tegen de duinen aan! Ze was nog heelemaal niet in zee geweest. „Kom toch in het water!", riepen ze haar toè. Maar Topy schudde het kopje. Ze vond het te koud.... Wat 'n bangerd!" riep mevrouw Does, „wacht ik zal haar 'ns doopen". Ze liep op Tony toe, pakte haar bij een pootje en zei: „Kom, we gaan samen heerlijk zwemmen...." Neen, ik wil niet, 't water is zoo koud", zeurde Topy. „Och kind, hoe weet je dat nu. Je bent er nog niet eens in geweest!" grapten de anderen. Topy trok en rukte, maar mevrouw Does stapte regelrecht op het water af. Oei! Topy's pootjes werden al nat.... Neen, ze ging niet in het water, ze wilde liever naar huis.... Wat hoorde zij daar achter zich. Kwam er iemand aanloopen?.... Maar vóór Topy kon omzien, hadden twee eendjes, die ook juist een frisch morgenbad wilden gaan nemen, haar kort en krachtig in het water geduwd! De anderen lachten en bange Topy gilde. Ze was nu heelemaal nat en werd nag natter, doordat de anderen haar met water bespatten. Dat kon ze niet toelaten en niet lang daarna gooide zij het schuimend water naar die plaaggeesten terug. Gelukkig! Ze vond het water al minder koud. „Zie je wel, dat je 't wel leuk vindt", riepen de anderen. „Je durft niet omdat je bang bent voor water, maar niet omdat je niet tegen de kou kunt!" Topy antwoordde maar niet. Z» hadden eigenlijk toch wel gelijk.... --- OM TE LACHEN Hinderlijk Een dame zit in den schouwburg met haar vriendin te praten, terwijl op het tooneel de spelers al bezig zyn. Een dame, die achter hen zit, begint dit te vervelen en opeens tikt zy de praatster op haar schouder en zegt: „Pardon dame, maar wij kunnen niets verstaan!" De pratende dame keert zich om en zegt boos: „U hoeft toch zeker niet te hooren, wat ik aan mijn vriendin vertel?!" ---