Kan er niet meer gedaan ? Wy hebben onlangs naai' aanleiding van gepubliceerde cijfers omtrent het verbruik van tabak in ons land de stelling opgezet, dat zoo lang er nog voor honderd millioen aan tabak verbruikt kan worden en dus, wanneer men er de andere genotmiddelen en amusementsuitgaven bijtelt, wel kan zeggen dat ons volk jaarlijks, niettegenstaande al bet gezeur over de crisis, voor de vroolijkheid en voor misbare dingen misschien tienmaal honderd millioen uitgeeft, er geen reden kan. zijn om daar waar gebrek heerscht „naar lager plan" te duwen. Nu lazen wij in een verslag van den bondsdag van ?Horecaf" ('hotel- en restaurantbedrijf) dat volgens „zeer voorzichtige schatting" gedurende het zomerseizoen veertig millioen in het buitenland is verteerd. Men schat de vacantienemers op twee millioen en stelt degenen ,die naar het buitenland gingen op een vijfde gedeelte, dat is dus vierhonderdduizend, die gemiddeld wel honderd gulden per persoon verteerd hebben. De voorzitter, de heer M. van der Stigt uit Utrecht zeide hiervan, dat het „een ontstellend cijfer" was, die „veertig millioen" gave Nederlandsche guldens met goudwaarde, die over onze grenzen zijn gevoerd, die aan het bedrijfsleven in Nederland grootendeels zijn onthouden en voor ons i(de hotelhouders) verloren gingen". Wanneer de redeneering of de schatting van den heer van Stigt juist zijn dan moet men tot de oonolusie komen dat er nog twee millioen mernschen in ons land zijn, die vacantie hebben niet alleen maar die bovendien over gemiddeld honderd gulden beschikken die ze voor amusement kunnen besteden. Wat een bedrag vormt van twee honderd millioen gulden. Bij zulke cijfers wordt het nioeilyk te gelooven, dat het noodig is dat, waar velen te kort komen de anderen, die nog goed voorzien zijn, niet meer voor de eersten kunnen doen. De voorzitter van Horecal bekeek de dingen natuurlijk van zijn kant. Hij wil de onredelijke bedrijfsbelastingen opheffen, meer soepelheid