BUITENLAND. ALGEMEEN OVERZICHT. In de St-Pieter te Rome was men sinds eenige dagen begonnen met hot afbreken en wegruimen der getimmerten, welke in 1870 in een deizijbeuken waren aangebracht om de zittingszaal voor het Vaticaansch Concilie te vormen. De Italië en andere liberale bladen met haar hebben aanstonds deze amotie voorgesteld als eengevolg van 's Pausen besluit om dat Concilie definitief als peslotcn te beschouwen. De Ossermtiom romano komt hier echter dadelijk tegenop, en brengt in de eerste plaats in herinnering, dat de tegenwoordige Paus, toen hij nog kardinaal en bisschop van Perugia was, juist een dergenen is geweest, die het krachtigst bij Pius IX op de bijeenroeping van het Concilie hebben aangedrongen: indien de omstandigheden het toelieten, zon Z. 11. ook tbans niets liever wenschen dan het verdaagde maar nog steeds voortdurende Concilie tot nieuwe zittingen bijeen te roepen. De Revolutie heeft echter Rome, Italië, de gansche Wereld in een toestand gebracht, welke de uitvoering van zulk een wensch vooralsnog en ook voor de naaste toekomst onmogelijk maakt. Alleen om die reden is dan ook besloten tot de wegruiming der houten getimmerten, die een belangrijk deel der St-Pieter buiten ge brink stelden en door verloop van tien jaren hier en daar bouwvallig dreigden te worden. Van het hout zal een gedeelte aan arme kerken en scholen worden geschonken; maar al het overige materieel zal in het Yaticaan bewaard worden, totdat de geschikte tijd voor een nieuwe bijeenroeping van het Concilie zal gekomen zijn. . Hetzelfde blfld protesteert ook tegen verschillende andere valschc beberichten en .met name tegen een in de Whilehall.Review voorkomend verhaal over een audiëntie, waarin de 11. Vader aan een diplomaat wenken zou gegeven hebben betreffende de door cle bisschoppen te volgen gedragslijn, — welke audiëntie zelve echter reeds een puur verzinsel is. De Univers ontvangt uit, Rome een dépêche, meldende dat de markies de Baviera namens Z. 11. den Paus 40,000 lires aan den hertog de la Yerdura heelt ter hand gesteld voor den terugkoop der porseleinwerken van het kasteel Gandoilb. Men zal zich herinneren, dat die kunstverzameling onlangs door den hertog als bij verrassing was aangekocht, maar door de italiaansche Regeering als haar eigendom werd gereclameerd, en in het Parlement i iet onderwerp eener interpellatie lieeft uitgemaakt. De H. Vader, inmiddels onderricht van de ware toedracht der zaak, heeft zich gehaast den schat lenig te. koopen, on tevens door herstel van het status quo ante zijn eigendomsrecht te handhaven en alle gcschii daarover buiten discussie te houden. In het nauwelijks drie-weeksche ministerie-Canovas te Madrid zal alweder een verandering komen, doordien-de minister van Binnenlandsche Zaken, Romero Robledo, zich candidaat wil stellen voor het presidentschap der Kamer, in de vacature van den dezer dagen overleden heer Avala. Canovas zal, meent men, zelf de portefeuille van Binnenlandsche Zaken nemen , doch natuurlijk tevens ministerpresident blijven. De langverwachte wijziging in het personeel van Ruslands buitenlandsche vertegenwoordigers is, gedeeltelijk althans, nu eindelijk een feit geworden. Officieel wordt door het russische regeeringsblad gemeld, dat Lobanof benoemd is lot ambassadeur te Londen, Novikof in zijn plaats van Weènên naar Coastantiaopel gaat, en d'Oubi-il van Berlijn naar Wecnen. De nieuwe russische ambassadeur te Berlijn is nog niet officieel benoemd, maar de keuze blijft waarschijnlijk bepaald gelijk reeds lang is gemeld. Ook de nieuwe oostenrijksche ambassadeur te Constantinopol, in de plaats van graaf Zichy, is thans benoemd. Als zoodanig wordt vermeld de heer Dubsky, thans oostenrijksch gezant te Athene. De onderhandelingen over de griekschturksche grensregeling zijn nog niet afgebroken, maar het scheelt niet veel [Zie telegrammen]. — Het geschil tusschen Layard en de Porte, 'twelk wellicht achter de schermen veel dieper gaat dan de turksche bijbelvertaling, is ook nog niet totaal uit den weg. De ' Wetgevende Vergadering van Oost-Roemelie heeft het voorstelgoedgekeurd, om een som van 65,000 turksche ponden te bestemmen voor het uitdeden van zaaizaad en het verleenen van andere hulp aan de verschillende gemeenten. Zij heeft verder nog 30,000 pond bestemd voor de vluchtelingen en noodlijdenden. Tusschen de rumeensche Regecrinj? en de berlijnsche spoorwegmaatschappij is een overeenstemming tot stand gekomen, ten opzichte van verschillende punten der conventie ever den aankoop der rumeensche spoorwegen. Men verwacht, dat de Senaat te Bueharest daaraan nog heden zijn. goedkeuring zal hechten. De Tweede Kamer zal eerst na haar vacantie de zaak behandelen, doch naar luid der rumeensche grondwet kan de Kamer geen wijzigingen brengen in een door. den Senaat goedgekeurd ontwerp; zij moet het in zijn geheel aannemen of verwerpen. Men hoopt, dat de Tweede-Kamer voor de verantwoordelijkheid. van zulk een afstemming zal terugdeinzen. De iersche agitator Parnell, wiens plan tot uitbreiding zijner propaganda onder de leren van Amerika reeds lang bekend was, is eergisteren eindelijk te New-York mat zijn college Dillen aan wal gestapt en door de vrienden met geestdrift ontvangen, Den 10" dezer zal hij als redenaar optreden te Philadelphia; den 20" te Chicago. Ook zijn le New-York aangebracht elf personen, die met de Rorussia hadden schipbreuk geleden en na veel bjden zijn gered. --- De Moordaanslag op koning Alfonso. Allengs komen meer bijzonderheden aan het licht, over den op koning Alfonso en zijn gemalin gepleegden moordaanslag; althans wat de omstandigheden betreft, waarvan deze vergezeld ging, want nog altijd is niet uitgemaakt of men met een complot, of met een enkel individu te doen heeft, ofschoon het laatste het waarschijnlijkst wordt geacht. Ook nu weer heette hef, dat op den misdadiger compromitteerende papieren waren gevonden, maar hetzelfde werd van Moncssi en andere republikeinsdie samenzweerders beweerd, terwijl bet telkens een onjuistheid bleek. Naar het schijnt -had de Koning, wegens den dood van een president der Kamer, Adelando Ayala, besloten Dinsdag-avond, den dag van den aanslag, niet naar den schouwburg te gaan. Na in dien geest zijne bevelen te hebben gegeven, sloeg Alfonso zijn gemalin een wandelritje voor in eenige wijken van Madrid, welke de Koningin nog niet kende. De Koning mende zeil' de'paarden der phaëton. Èen koerier ging vooraf, en achterop het rijtuig stonden twee livrij-bedienden. Omstreeks 5 unr des namiddags terugkeerende, had de Koning in jJe nabijheid van het paleis eenige moeite met de paarden, die niet geheel waren afgericht. Hierbij dient le worden opgemerkt, dat, in plaats van, zooals gewoonlijk, door de »poort van Almeria" binnen te rijden, de Koning, zonder recht te weten hoé, zich vóór de»poort der Prinsen" bevond. Ten einde alle ongelukken te voorkomen, wijl zich op dat punt een groepje personen gevormd had, om hem te groeten, het de vorst de paarden stappen. Plotseling springt een jonkman achter een schilderhuisje te voorschijn, en zijn eene hand op de rand van het rijtuig leggende, lost hij, op niet meer dan 50 centimeters afstand van 's Konings borst, met de andere twee pistoolschoten. Bij het eerste schot bracht de Koning werktuigelijk zijne hand aan den hals, langs welken da kogel vloog. De paarden hielden stil, en de Koningin, een gil gevende, omhelsde haar gemaal, dien zij gewond waande. Deze beweging deed haar vooroverbuigen, en het was toen, dat het tweede schot knalde en het voorhoofd der Koningin rakelings passeerde. De \joningin bracht hare hand aan haar voorhoofd, en op zijne beurt meende de Koning, dat zijn gemalin was gekwetst Dat alles geschiedde met de snelheid van den bliksem. Toen het vorstelijk paar zich overtuigd had, dat geen van beiden gewond was, herstelde het spoedig van den schrik. Steunende op den arm van haar gemaals, beklom de vorstin, diep ontroerd, de trappen van liet paleis. De prinses van Asturië en de infantes, die juist door een andere poort van een wandelrit terugkwamen, brachten het vorstelijk paar terstond een bezoek. Weinige oogenblikken later werd de Koningin het pistool van den moordenaar getoond, en dit deed haar opnieuw hevig ontroeren. De misdadiger was inmiddels gegrepen' door den schildwacht der cavalerie, die hem met zijn lans wilde doorboren, en dit ook zeker zou gedaan hebben, zoo niet de koerier, die het rijtuig vooruitliep, hem had toegeroepen, den booswicht levend gevangen te nemen. De moordenaar werd eerst naar de gevangenis deinaburige straat Baylen, en later naar het ministerie van binnenlandsche zaken overgebracht. Het overige is bekend. Het volk heeft zijn diepe verontwaardiging uitgesproken, de dagbladen hebben artikelen van sympathie bevat, de Koningen hebben hun broeder gelukgewenscht, tot den Koning der Koningen is een Te Deum van dankbaarheid opgezonden, enz. — kortom wat na een moordaanslag van Moncosi geschiedde, is ook nu gebeurd. De misdadiger, Otero Gonzalés, een onbeduidend wezen, met een dom uiterlijk, volhardt in. zijn verklaring, dat hij lang geaarzeld heeft tusschen zelfmoord en een aanslag op den Koning. Eergisteren was de instructie afgeloopen. Gonzalés toont niet het minste teeken van berouw. Naar hij verklaart, gaf hij zich sedert eenigen tijd over aan misbruik aan sterken drank. Men gelooft, dat hij in den laatsten tijd geheimzinnige betrekkingen bad aangeknoopt, doch hij ontkent dit ten stelligste. --- Amsterdam, 5 Januari. Het Jaar 1879. 11. Het zon eenigemiate onrecht mogen heeten, en het zou zeker der volledigheid te kort doen, indien men bij eene beschrijving der regecringskracht, die het liberalisme tm toon spreidde, het koninkrijk Italië buiten rekening liet. Het ééne Italië is in des volsten zin des woords het werk, liet voortbrengsel, de schepping der liberale beginselen. Nationaliteit en noninterventie hebben tot zijn ontstaan samengewerkt; de vrijheid, de ontwikkeling, de beschaving, de vooruitgang hebben de wording bijgestaan; het verleden -~j zoo heette het immers — was zé/) donker, zóó zwart, dat het heden niet anders dan licht en leven kan zijn. In het verleden: vorsten-willekeur en priesterheerschappij, onderdrukking en verdeeldheid, dwingelandij van vreemdelingen en vertrapping van landzaten; hoe dat alles in het tijdperk van éénheid en vrijheid verdwijnen zou! Het is dan gekoniün dat tijdperk, en het heeft de eenheid gebracht der drukkende belastingen en der kwijnende volkswelvaart, der morrende ontevredenheid en der grommende omwentelingsdrift, het heeft de vrijheid beschonken aan alle ontbindende ra verscheurende krachten en het recht aan de waarheid ontrukt. Rome is de hoofdstad enhetltaliaanschc parlement zetelt op Monto- Citorio, maar de Itcdia irredenta ontplooit overal haar vanen en hoont den Koning, dien m dwong aan haar „held" de tóf °« te bewijzen. Het italia^sche parlement, het hoogste symbool in de heerlijkste belipJ«ainm§ der nationale eenheiiV 1S m?ts anders dan een colc^us> waann de ontwikkeling van ecU Volksbestaan, van eon wetgeving en een historie wordt nageaapt, en waarin niets ernstigs is dan de hartstocht der ijdelheid en der eerzucht, De vertegenwoordigers van het ééne Italië vertoonen daar het beeld van onontwarbare verwarring, Sicilianen en Lombarden, Piemontezen en Toskaners, Napöïttanen en Genuezen dingen daar om cle kroon. In den aanvang van dit jaar hield Depretis de teugels van het bewind, m Juli trad Cairoli weder op, en November zag het -zonderlingste schouwspel: de versterking en vernieuwing van het kabinet-Cairoli door het opnemen van Depretis als minister van binnenlandsche Zaken. Wie bewondert niet de vastheid der orde bij zoo gestadige ontwikkeling? De vraag zou kunnen rijzen of inderdaad al de teleurstellingen, die de liberale staatswijsheid aan haar volgers berokkent en aan ons, die nooit in haar geloofden, te zien geeft, aan het stelsel te wijten zijn. Hier beneden is niets volmaakt en de reinste, de heiligste, theorie wordt op de onvolmaakste wijze uitgevoerd. Valt ook deze proefondervindelijke waarheid niet ten bate van het liberalisme aan te voeren ? De liberale organen wijzen alle,* met meerder of minder oprechtheid en openhartigheid, op de feilen, door de liberale partij begaan. Zij wijzen hier op haar verdeeldheid, daar op haar onzelfstandigheid. Ligt in deze daden der menschen niet de Verklaring hoe het stelsel schijnbaar schipbreuk leed . Aan liet stelsel kleven deze verdeeldheid en deze onzelfstandigheid onafscheidelijk vast. Van natuur en door geboorte zijn zij hiermede verbonden. Het liberalisme is juist niets anders clan een stelsel door de rede gesteld, alleen opredekunstige gronden steunend; in zijn eigenlijk wezen houdt het geen rekening met de Averkelijkheid en staat geheel daar buiten. Hierdoor is het aan iedere rede onderworpen; het mist het gezag der eeuwige door God in de natuur geschapen of door Hem geopenbaarde wetten; het behoort aan ieder belijder als aan een meester, die het vormen en vervormen kan. Hierdoor brengt het niet alleen verdeeldheid en verschil van meening mede, maar mist ook de kracht tot regeeren, daar het geen andere zelfstandigheid kent dan die der macht, 'en alle overige liberalen zich moeten onderwerpen aan dien éénen, die voor het oogenblik de macht in handen heeft. Van iederen historischen grondslag ontdaan, een scheppingder willekeur, is het aan iedere willekeur onderworpen en kan, hoewel het de wijsheid predikt, nooit anders de regeering uitoefenen dan door de willekeur. Op staathuishoudkundig gehied, op het gebied der binnenlandsche politiek geslagen, is het liberalisme ook van het veld der buitenlandsche verdwenen. Daar is een tijd geweest, waarin de liberale politiek ook in de Europeesche Areopaag, in den hoogen raad der groote mogendheden, den boventoon voerde. Als nationaliteit en non-interventie had de derde Napoleon haar binnengeleid, het Engelsch egoïsme had er zijn behagen in gevonden, Ruslands wrevel en wrok hadden er zich van bediend, Pruisens ijverzucht had beide ten wapen gescherpt. Oostenrijk is dooi- die staatkunde verlamd, Frankrijk ten bloede toe gesjagen, Pruisen won de keizerskroon, Engeland had den vrede en Rusland meende reeds de hand te kunnen uitstrekken over den Balkan heen, om den adelaar op de Hagia Sofia te plaatsen. De ommekeer, die op dit gebied heeft plaats gehad, is met het minst opmerkelijk feit der jongste ontwikkelingen. Reeds op het congres te Berlijn, reeds tijdens den Russisch—ïuikschen oorlog bleek het, dat de liberale droomerijen en utopieën hadden afgedaan. Met besliste en beslissende stoutheid hield Engeland de Bussische geweldenarij zijn veto tegen. /Spreken en niets doen is Britaunia'smetaal;" met dit woord had men ■eens gemeend de cngelsche staatkunde tegenover het buitenland te kunnen teekenen. Maar Engeland sprak en zijn woord bleek staal te zijn. En Engeland bleef spreken en handhaafde, ook ten beste van het europeesch evenwicht, zijn woorden tegenover Rusland, dat onvermoeid zijn vijand bleef belagen, maar geen zege winnen kon. Plet sprekendste feit in de buitenlandscho Staatkunde is echter de toenadering tusschen Oostenrijk en Pruisen. De machteloosheid van Oostenrijk, van de habsburgsche monarchie, is een levensvraag voor het europeesch liberalisme. Van haar eerste optreden af heeft de Revolutie naar niets anders getracht dan naar de vernietiging van den apostolischen Keizer. 1859—1866 waren zegepralen der revolutiepartij. Het Driekeizersbond bestendigde deze zegepraal. Tusschen Pruisen en Rusland gedrongen, was Oostenrijk gedoemd tot gehoorzamen en volgen. Maar het Driekeizersbond sprong vaneen; de onberekenbare, maar zeer scherp en zeer fijn berekenende staatsman te Varzin had de gevaren derrussische alliantie gewogen en toen hij diensten weigeren kon, weigerde hij. Rusland werd verlaten, maar Pruisen en Oostenrijk traden in naamver, inniger betrekking en het Twee-Keizersbond nam de plaats van het gevreesde Driegestarnte in. De heteèkenis van dit feit valt nog niet te bepalen. De inhoud der overeenkomst werd tot heden toe met goed gevolg 'geheim gehouden. Maar onbetwijfelbaar schijnt het Duitschc Keizerrijk ten i*i»UpHJiJaa»i»i^pMP ml Ti , ■"■' minste voor het oog#nbllk zich van zijn russischenvriend te hebben afgewend. Zeker schijnt het ook, dat Oostenrijk zijn bevoegdheid; om in het Oosten en bij de oplossing van het Oostersch vraagstuk op te treden niet zal verzaken. Ook mag men vermoeden, dat de Italia irredenta den bondgenoot van 1866 niet meer bereid zal vinden. En, in beide rijken, schijnt de invloed van het liberalisme door deze verbintenis niet versterkt. Dit is nog niet alles, maar het is iets. De verbintenis .tusschen Oostenrijk Cn Duitschland, die de groote Bisschop van Mentzin 1807 reeds aanprees, die hij in 1870 in zijn programma voor de Katholieken van Duitschland opnam, de verbintenis, die het veiiedenc herstellend én uitwisschend tevens, nog voor een jaar een onbruikbaar ideaal scheen, is ook nu nog niet bereikt, Maar een stap in die richting is toch gezet, en een andere verhouding der machten wordt waarschijnlijk. Ook op-dit gebied dus is het liberalisme onvruchtbaar en machteloos gebleken. Wèl hééft vroègerj de liberale partij een vereenigmg tusschen Oostenrijk en DuitschFand gewild, maar ten schade van Oostenrijk. Nu is het anders; de oosteiirrjksche monarchie verscheen weer met Engeland ab een factor in de europeesche politiek. --- Uit Rome. Een particulier romoinsch correspondent van de Tijd zou zijne roeping „fe^ begrijpen, indien hy niet zooveel mogelijk trachtte te voldoen aan zekere levendige belangstelling, aaneene, als ik zoo zeggen mag, kinderlijk nieuw,3gifirigheid dei- lozers, die slechts de Onwillekeurige en onbewuste uiting is van eens horde, welke tevens steeds bereid is ziek te toonen m gtoote en fiere daden, in daden van edele zeUverl00ClJening en fleren heldenmoed, in offers van good en van bloed, 't Behoeft niet gezegd) dat hier geen andere belangstelling en nieuws-, of, indien men liever wil, weetgierigheid bedoeld Worden, dan die betrajsking hebben op den persoon van den Vader der geloovige») vftïl Z- H. den Paus, dien de Katholieken van Nederland beminnen met eene liefde, die even kinderlijk in ilaar eenvoud als fier en mannelijk in J$fr Wht, terecht befaamd is in I geheel do kathohe.ee wereld. Nu is het echter voor *W correspondent -Vet altijd even gemakkelijk, aan r^e zoo levendlo° nieuwsgierigheid te voldoen. ■ ndien het er °P aan kwam te gewagen van cle daden, ,jie Z. #• do thans regeerende Paus verricht in Zijne hoerigheid alg paus> dan zoude het voorzeker niet ontbreken aan rijke en dankbare stof; maar deze worden buiten toedoen van den correspodent reeds genoeg bekend; de we--eldgeschiedenis heeft er terstond mode te rekeheil; en buitendien behoort het niet tot de lx den taak van den briefschrijver daarover te spreken ; dat is het werk van de „groote" heeren deipers, van do leden der redactie. Van den correspondent, die schrijvende keuvelt, venvacht men vooral in dit opzicht iets anders, berichten op zich zelf wel is waar van geringer beteekenis, maar voor den lezer van eigenaardig belang; mededeelingen van meer byzonderen aard omtrent de uitwendige verschijning, de wijze van optreden, de persoonlijke eigenschappen en het dagelyksch leven van den algemeen beminden Vader der geloovigen; mededeelingen, gelijk de kinderen van een gezin, die ver van huis verwyderd zyn, ze verlangen, om ook in de verte nog het stille familieleven van hunne dierbaren mede ta leven, 't Ligt. nog versch in ons aller geheugen, hoe gedurende de regeering van Kus IX, zaliger en onstcrfelijkor gedachtenis, onze kinderlijke belangstelling en nieuwsgierigheid hare volle bevrediging vonden. Wij kenden allen zijne gewoonten, de eigenaardige trekken van zijn rijk karakter, zijn dagelyksch leven, zijn geheele persoonlijkheid tot in de kleinste bijzonderheden. De, reden daarvan lag zoowel in den persoon als in de omstandigheden. In de omstandigheden: immers cle langdurige regeering van Pius IX was zoo ryk aan geweldige, schokkende, tragische gebeurtenissen van den meest verschillenden aard, zij was gekenmerkt door zooveel afwisseling van vernedering en van .zegepraal, van verguizing en verheerlijking, door zooveel teekenen van providenticele leiding, door zulk eeno aaneenschakeling van daden, aio de wereld in beroering brachten: • dat zij den persoon, wiens middelpunt zy w»rfify in het volle middaglicht der openbaarheid plaatsten; buitendien was Pius gedurende verreweg het, grootste gedeelte van syn regeering nog de Koning van- zijn volk en kwam daardoor van zelf in die onmiddellijke aanraking nlet de buitenwereld, welke de eigenaardigheden van zyn mededeelzaain karakter helder ded.en uitkomen. Niet minder droeg zijn persoonlijkheid daartoe bij. Pius IX was een van die naar lichaam en ziel rijk begaafde menschen, wier geheele uitwendige verschijning, wier bewuste en onbewuste daden en woorden, .wier doen en laten een blanke spiegel zijn, welke al cle diepte en reinheid van hungemoed,al den rijkdom en de\veelde van. Hun geest levendig weerkaatst, een man, in. wiens hart alle snaren trilden van wat er groots, edels, liefdevols leeft in 's menschen ziel en die de onweerstaanbare behoefte en tevens de ongeëvenawde gave had, ze op, cle mee.-t tastbare wijze to uiten. Ten opzichte van zijnen gewis met minder gvoot.en opvolger heeft onze nieuwsgierige belangstel.'. om vcrschillendc redenen minder kans van tevreden besteld te worden.-Vooreerst zijn hier de omstandigheden geheel anders. De regeering van Leo XIII verliep tot dusverre zonder buitoifgewone, geweldigo schokken; er verschenen nog niet, gelijk o'nder.Pius, nieuwe bewegingen en stroomingen, die bestreden en belemmerd, of bevorderd en begunstigd moesten worden, maar deoade stroommgen vervolgden .haar baan met. geringer of grooter snelheid: buitendien was Leo, van het oogenblik zijner verheffing af, de gevangene van het Vaiiican en daardoor afgesneden van het meest, onmidd^lWr» natuurlijke verkeer met de buitenwereld. Daarbij komt als even gewichtige reden zijn geheel andere persoonlijkheid. In de geschiedenis der Kerk zal men niet licht twee onmiddellijk op elkaar volgende Stedehouders van Christus vinden, die heiden zoo de volheid van het pausschap vertegenwoordigden, en toch in hunne individueele hoedanigheden onderling zoo zeer- verschilden ab Pius IX en Leo XIII. Leo is een man, die.even als Pius, veel [doet, maar in tegenstelling roet dezen weinig van zich doet spreken in het dageiijksch leven, een van die voor de heerschappij geboren genieën, gelijk niet iedere eeuw ze oplevert, die met een even alles oiuvattenden als alles doordringenden blik den toestand der wereld gadeslaan, de laatste en diepste oorzaken van het verkeerde, het kwade, het bedorvene erkennen, maar tevens de middelen, welke tot verbetering, tot genezing, tot redding kunnen en moeten lelden; die dan met al de kracht, die in hun is, met onverzettelijke energie en taaie volharding en tevens met kalmte en overleg hunne groote en grootsche taak aangrypen, maar daardoor van zelf meer afgetrokken worden van het gewone van het dagelyksche leven; die - maar ik zou onwillekeurig geraken op een gebied, hetwelk te betreden niet de roeping is van den correspondent. Het gezegde zal echter volstaan, om te doen hegrijpen, waarom aan onze weetgierigheid opziclitens den thans regeerenden Paus niet zoo kan worden voldaan, als onze kinderlijke belangstelling' en de herinunering aan Pius IX ons misschien doen wensehon. Wat ik echter als porree pondent doen kan, is de indrukken weorgeven, die ik van Z. 11. LeoXUI ontving, wanneer ik het geluk had neer te knielen voor zijn voeten. Ditgeluk is mü tot d usverre driemaa 1 te beurt gevallen. Deze in dri^k - ken zijn zoo diep en scherp, dat ik wenschen z.°u scSülder te zijn, om ze weer te geveD in hjoetl en kleuren. Xu. moet. ik mij tevredenstellen me* zwakke woorden. Een der eerste nummers van de bij cle intrede van het jaar 18S0 vergroot» 10 zal voor mijne korte schiideriug wel ecu plaat«e over hebben, al is deze nog zoo gebrekkig. Voorzien van een persoonlijke uitnoodiging, U lijk men die in den regel door N^ddfiU9*JL dezen of genen prelaat gemakkelijk kan, hei?!?ven wy ons op een Jiatuuwd r.;m:e morgen naar het Vatieaau ter slgemeene auO* Z. 11. Leo XIII verleent zoodan^^,ks meer dan tweemaal in de .*»**?„ of twee honderd V^nen, o^'^ e die tijden van het jaar, we.ke do i gen naar Rome loklf, jWj* ¥e, een noodlottig. -^^Jn te hebbe», e" luten, zonder den Pa* f? zi6n de «itnoodigingen'net s^ K, heid verleend worden m.to,>** £ g» worden aangevraagd E^ de legio. Pc «waW» g<*<« '« alles ?po 5 van bigbede», w,^ wacht, ;eroorloveUZ.J;-^(Uc besteden. Iloet,l-hcid dezer aud.cn - "£*,£„, ,„„,1 ijVls gijn, mog* rijk en drm^'(1'!""'""" uit het volgende blyken. Eenige maanden geleden wenschte een door Leo zeer gewaardeerd prelaat Z. H. alleen te spreken. Hij was met den broeder van Z. H., die toen nog professor was, overeengekomen, tegen twaalf uur gemeenschappelijk met dezen naar de pauselijke vertrekken te gaan, daar Z. H. op dat unr gewoon is met zijn broedereen collatie te nemen en deze dan wel gelegenheid heeft, dezen of genen aan Z. H. te presenteeren. Toon zjj echter in de voorkamer binnentraden, vernamen zij, dat zij eene wijl moesten wachten, daar Z. H. jusit een kardinaal in een gewichtige zaak ten gehoore ontvangen had. Kort daarna vulde zich de zaal met nog andere kardinalen en met verschillende connnissiën, die allen over dringende zaken met Z. H. moesten spreken. De collatie werd uitgesteld en nog eens uitgesteld, en toen de prelaat met 's Paugen broeder tegen vier uur teleurgesteld naar huis terugkeerde, stond de collatie nog onaangeroerd. Maar tor audiëntie. Na in de voorzaal hoed en ovorjas te hebbon afgelegd, treden wij de groote consistoriezaal binnen, waar, op een viervoudige reeks van mot groen laken bekleede banken, de genoodigden het oogenblik van 's Pausen komst verbeiden. Omstreeks halféén verschijnt Z. H. op den drempel van de zaal, voorafgegaan vau een zestal officieren van de Garde noble en vergezeld van slechts weinige kamerheeren en twee kamerdienaren. De zaal binnentredend neemt Z. 11. den rooden hoed af, die door een van do kamerheeren gedragen wordt, terwijl een andere kamerdienaar Z. 11. vau den eveneens roodeu mantel ontdoet. Z. H. is geheel in het wit gekleed; alleen bedekken donkerkleurige mof jes de helft zijner handen. Terstond bij 's Pausen verschijnen hebben alle aanwezigen hun knie gebogen, maar op een teeken van monsignore Macohi, die Z. H. als ceremoniemeester voorafgaat, verheffen zij zich, met uitzondering van hen, die in de eerste rij hun plaats gevonden hebben en door Z. H. het eerst worden aangesproken. Onze plaats geeft ons tijd en gelegenheid Z. 11. ruim een uur nauwkeurig gade te slaan en wij trachten de gevoelens, die ons aangrijpen, nu wij ons zoo in de onmiddellijke nabijheid bevinden van den Stedehouder van Christus, in zoo verre zij ons in onze waarneming zouden kunnen belemmeren, meester te blijven. Het eerst viel mij op, dat Z. 11. lang niet zoo groot is als ik en met mij vele anderen gemeend hadden. Leo XIII gaat cle middelbare lengte niet te boven; maar het magere en beenderige van zijn gestalte doet hem veel grooter schijnen. In den regel gaat Z. 11. eenigszins gebukt, wat, zelfs de hooge jaren buiten rekening gelaten, niemand verwonderen zal, die de geschiedenis kent van de gewezen bisschop van Perugia. Maar niet lang houdt de gestalte van Z. H. ons bezig; het buitengewoon gelaat, de merkwaardige gelaatstrekken boeien geheel onze aandacht. Het hoofd van Leo XIII is smal en lang en sterk ovaal; het verraadt in alles den man van groote beteekenis. Een hoog voorhoofd, scherpe, kenmerkende trekken om den ietwat broeden mond en een paar oogen van zeldzamen, haast wonderbaren glans. Geheel de physionomie kan niet schoon heeten, maar heeft toch iets. buitengewoon aantrekkelijks en boeiends. Zij spreekt van gestrengheid en ernst, van beslistheid en energie, gelijk een Koning, een Heer van zulk een macht, die behoort te bezitten; maar tevens doet het goedhartigo lachje zijner oogen en de vriendelijke plooi om de lippen u gevoelen, dat gij ook tegenover uwen vader staat. Opmerkelijk is de vale klemvan het gelaat, sprekend bewijs van versterving, gelijk geheel do verschijning van den Paus getuigenis aflegt van een streng ascetisch leven. Zoo langzaam en bedaard Z. H. is in do beweging van handen en armen, zoo levendig zijn de beweging en de speling van de gelaatstrekken; zij drukken zoo sprekend mogelijk de afwisselende stemming van het gemoed uit, Zoo vereenigen zich in den persoon van den Paus op wonderbare wijze kalme majesteit en jeugdige levendigheid. Nog moet ik hier bijvoegen, dat er in de gelaatstrekken van Leo XIII iets ligt, dat, hoe weet ik niet, maar ten duidelijkste den man van groote geleerdheid en fijne beschaving verraadt. ïntusschen is Z. 11. reeds lang begonnen de ronde te doen. Monsignore Macchi gaat voorop en stelt ieder persoon of iedere groep van personen afzonderlijk aan Z. H. voor op grond van cle audientiebrieven, waarin naam, stand en vaderland der genoodigden staan opgeteekend. Met eene liefdevolle, vaderlijke vertrouwelijkheid steekt Leo dan ieder zijne rechterhand toe, die gij natuurlijk mot eerbied, maar ook met vertrouwelijkheid kust, of legt zijne beide handen op de schouders of ook wel, vooral bij grijsaards en kinderen op het hoofd van den Voorgestelde, terwijl hij de gestelde vragen en verzoeken beantwoordt of zelf vragen stelt. Voor ieder heeft Z. H. een even passend als hartelijk woord, en acht zich blijkbaar gelukkig, gevraagde gunsten te kunnen verleenen. liet goedig en vaderlijk lachje om zijne lippen wordt soms geestig, b. v. wanneer eene moeder met moederlijken trots hare kinderen voorstelt, en dan in haar liefde soms meer vraagt dan zelfs de Paus verleenen kan, of wanneer Z. H. zelf het jonge volkje in de oogen ziet, om uit te maken wie de ondeugendste is. Bewonderenswaardig is eveneens de tact, waarmede Leo XIII ook de niet-katholieken ontvangt; zonder in het minst zijn leedwezen over het verschil van belijdenis te verloochenen, weet hij hen toch toe te spreken op eene wijze, die voor hen niets krenkends heeft. Ik heb op de audiënties menig Protestant gezien, dien de tranen van aandoening in de oogen parolden. Zoo gaat dan Z. H. langzaam door do lango men van den een tot don ander, een waarlijk vermoeiend werk, wanneer men, afgezien van de verschillende talen, die Z. H. moet gebruiken, bedenkt, hoe verschillend de personen zijn, die ieder naar zijn eigenaardigheid moeten worden toegesproken. Is de teak volbracht, dan wordt de audiëntie door den plechtigen pauselijken zegen besloten. Opnieuw knielen alle aanwezigen neder, de Paus heft met majestueuzen eenvoud zijne armen ten hemel, de officieren van de garde noble presenteeren, terwijl Leo met volle en welluidende stem langzaam en duidelijk don zogen: B-viedieat vos omnipotens Deus etc. door de zaal laat weerklinken, om dan terstond met zijn gevolg te jverdwijnen. Terwijl ik mij voorbehoud, bij eene latere gelegenheid enkele kenmerkende bizonderheden mede te deelen omtrent de levenswijze van onzen veelbeminden Vader en Herder—iemand uit de naaste omgeving van Z. H. heeft mij beloofd, ze mij weldra te zullen verstrekken — eindig ik dezen brief mot het geven van een raad aan hen, die een welgeljjkend portret van Z. H. wenschen te bezitten. Van de talrijke photographsche portretten,' die reeds in het licht gegeven zijn, schynt mij verreweg het beste geslaagd hetwelk onlangs hier bij den photograaf X. Fcdericis verschenen is. Het ia een portret in buste en geeft Zijno Heiligheid op een zwarten achtergrond weer van ter zijde, waardoor èn het scherp gesneden profiel èn de eigenaardige diepe trekken alsmode de eerwaardig grijze haren van Loo voortreffelijk uitkomen. Alleen mist men op deze beeltenis den levend!-gen en vriendelijken glans der oogen; maar welke photographio, welke beeltenis in het algemeen geeft het gelaat des menschen terug, gehjk wij het wenschen, vooral wanneer deze een Leo Xlïl is '.J ---