OVER DEN MARINE-LUCHTVAARTDIENST. Snelle groei van den M. LD. en ontwikkeling van Moro-Krembangan. — Evolutie van den motor eischte volmaking van het vliegtuig. — Het terrein van actie van den M.L.D. NUTTIG VREDESWERK. Uiterste zorg voor het materieel. In de Vlootdagen; welke de Marine organiseert, zal ook het Vliegkamp Moro-Krembangan zijn aandeel hebben. Het luchtwapen staat in dezen tijd in het brandpunt der belangstelling en niet zonder reden, want de enorme ontwikkeling van het vliegtuig gedurende den grooten oorlog en in de jaren daarna moest de aandacht van de groote massa's wel tot zich trekken, door zijn revolutionnaire en baanbrekenden groei. Sprongsgewijze veroverde het vliegtuig zich een plaats in het wereldverkeer, vaak door verbluffende staaltjes van technisch kunnen, gepaard aan gezonden durf en ondernemingsgeest van mannen, die een terrein blootlegden met ongekende mogelijkheden. Indië binnen drie dagen bereikt, met een normaal passagiers-vliegtuig, welk feit ons de „Uiver" met zijn dappere bemanning vertoonde, moest wel tot het groote publiek spreken, omdat het de stoutste verwachtingen overtrof. Omdat het voor ons Nederlanders het begrip afstand en tijd, binnen den levensduur van één generatie, tot op een tiende heeft verkleind. ■ Is het een wonder, dat een dergelijk feit een storm van enthousiasme ontketende ? Wat de techniek in tien jaar tijds tot stand bracht, grenst soms aan het ongelooflijke. Rekende men in 1925-26 een snelheid van 300 km. per uur tot een topprestatie, heden is ons bekend, dat het snelste watervliegtuig een snelheid bereikte van ruim 630 km. per uur. Het is waar, dit vliegtuig was een wedstrijd-vliegtuig, speciaal voor dit doel gebouwd, en insiders weten, dat dergelijke snelheden voorloopig nog weinig practische waarde hebben. Dit neemt echter niet weg, dat door deze prestatie de grenzen van het snelheidsbereik aanmerkelijk werden verlegd. Speciaal voor het Marine-luchtwapen, waar het geheele systeem van verkennen gebaseerd is op snelheid, gepaard aan een grooten actieradius, is genoemde factor van groot belang. In Amerika werden millioenen dollars besteed aan onderzoek naar vorm-coëfficienten en vleugelprofielen van het vliegtoestel. Dat de vliegtuigmotor met deze evolutie gelijken tred moest houden, behoeft wel geen betoog, en we zouden vermoedelijk niet zóó ver mis zijn, wanneer we de zaak omdraaiden en het brandpunt verlegden, door op te merken, dat de ontwikkeling van den vliegtuigmotor de vervolmaking van het vliegtuig noodzakelijk maakte. Het klinkt eenigszins bevreemdend, doch bij de evolutie van den motor werd veel minder gezocht naar de opvoering van de vermogens, dan wel naar de opvoering van de bedrijfszekerheid. Nog altijd vindt men bij de meest gangbare motoren vermogens van 450, 600 en 750 pk ; doch rekende men eenige jaren geleden 300 bedrij fsuren tot een wonder der techniek, thans is ons bekend, dat 1000 onafgebroken bedrij f sur on, voordat de motor revisie behoeft, geen uitzondering meer zijn. Wat deze verlenging van activiteit op economisch en organisatorisch gebied aan bedrijfswinst oplevert, laat zich makkelijk denker. Daarnaast mogen niet vergeten worden de opkomst en gro si van verschillende neventakken der luchtvaart, waarvan ds twse. voornaamste zijn: de radio en het vliegtuiginstrumentarium. Het zijn deze beide, die het vliegtuig' een veel snootere vrijheid van handelen hebben verschaft en het practisch onafhankelijk hebben ge^ maakt van weersomstandigheden, zooals mist, hevige rogpn of sneeuw en het vliegen gedurende den nacht. Eiken Dinsdagavond kan men te" Soerabia ervaren, hoe men Marinevliegers leert, zich volkomen toe te vertrouwen aan blindvlieg-instrumenten en landingslichten. Kapitein luit.-ter-zee D. de Josselin de Jong, Commandant Vliegkamp Moro-Krembangan. --- Groei van Moro-Krembangan. Het vliegkamp Moro-Krembangan is een product van deze evolutie. Stonden in 1926 aan het Westgat te Soerabaia een drietal vliegtuigloodsen met een zeer onbeteekenenden gronddienst, tien jaren later was deze kleine opzet uitgegroeid tot een uitgestrekt complex hangars en fabrieken, waarin men makkelijk eenige uren zoek kan,brengen. Voor bezoekers, die gedurende de Vlootdagen het Vliegkamp zullen betreden, zullen we heel vluchtig den opzet van de organisatie nagaan. Bekijken we de kaart van Nederlandsch-Indië, dan blijkt, dat ons territoir in de tropen geografisch een zeer uitzonderlijke positie inneemt. Geen ander land ter wereld ziet zich, wat betreft zijn defensieve maatregelen, voor problemen gesteld, zooals dit eilandenrijk rond den evenaar die oplevert. De oude zeeweg tusschen Azië en Europa passeert Singapore en loopt via Straat Malakka voor een klein gedeelte langs ons gebied. --- Pacific-problemen. Wanneer echter straks de Engelsche vlootbasis te Singapore gereed zal zijn, beteekent dit, dat Engeland de volledige controle over het verkeer in Straat Singapore tot zich getrokken zal hebben, zoodat bij een eventueel conflict tusschen de groote mogendheden in den Pacific de route naar Europa om den Oost verlegd zal worden en, hetzij via Straat Makkas. sar, hetzij via de vele zeestraten tusschen de. -Moluksche eilanden, een uitweg gezocht zal worden naar den Indischen Oceaan. Zonder hier dieper op in te gaan, kan men zich voorstellen, welke consequenties hieraan vastzitten voor een neutrale mogendheid, wier grondgebied bovendien nQg rijk is aan het voor de scheepvaart zoo belangrijke mineraal: dé stookolie. In een gebied van zeer matig geschat 100.000 vierkante zeeemijlen, ligt het terrein van actie van het vliegtuig. Door zijn snelheidsoverschot kwam de taak van verkenning en bewaking voor een zeer groot gedeelte te rusten op den Marine-Luchtvaart-Dienst en men krijgt een goed denkbeeld van het expansieve vermogen van het vliegkamp Moro-Krembangan, door te bedenken, dat vrijwel gedurende het geheele jaar groepen vliegtuigen dit reusachtige terrein doorkruisen. Dat bij een dergelijke verkenningsactie een subliem functionneerende berichtgeving een factor van de eerste orde is, behoeft geen betoog. De radio-verbinding van vliegtuigen met hun basis, en de grondorganisatie, welke daarbij nooren, gaan eveneens voor een gedeelte van dit watervliegkamp uit. Een doelmatig gedecentraliseerd fabrieksbedrijf sluit zich onmiddellijk als gronddienst bij het vliegbedrijf aan. Een indruk van de capaciteit verschaffen de groote opzet en de uitgestrektheid van het fabriekscomplex. Zonder ons blind te staren op materieele volwaardigheid, is het een der voornaamste taken van den technischen dienst, geschoold en verantwoordelijk personeel af te leveren. In dit opzicht rust er op het grondbedrijf een zeer zware verantwoording. Zware bommenwerper in het binnenland van Borneo neergestreken,'-: --- Uiterste zorg noodig. Het vliegtuig is nog steeds verkeersmiddel, dat de uiterste zorg behoeft. Aan elk stukje arbeid mag men den redelijken eisch stellen, dat precisiewerk geleverd wordt en van eiken persoon mag een duidelijk begrip verwacht worden van de omstandigheid, dat elke nalatigheid, zelfs de geringste, fatale gevolgen kan hebben. De voor verscheidene maanden in het terrein ageerende gioep, die zich op honderden mijlen afstand van zijn basis bevindt en die de eenvoudige opdracht medekrijgt, gebruik te maken van en zich aan te passen aan elke omstandigheid, die zij in het terrein vindt, maakt het stellen van dergelijke hooge personeelseischen noodzakelijk. Dat de bevolking van kleine nederzettingen en plaatsjes, gelegen aan stroomen en rivieren tot diep in de binnenlanden van Borneo of Nieuw- Guinea, soms verrast wordt door het verschijnen van Marine-vliegtuigen, behoeft om deze reden geen verwondering te wekken. Meestal zijn dergelijke excursies naar het binnenland bedoeld om een grondige terreinkennis op te doen, maar een zeer voornaam punt is eveneens het onderzoek naar reparatiemogelijkheden, al was het slechts de aanwezigheid van een kleine prauwenhelling, of een gunstige ligging van rivier-oevers, waar men met vereende krachten een toestel op het droge kan sleepen. --- Nuttig werk in het binnenland. De ontvangst van groepen vliegtuigen op deze eenzame posten is te allen tijde buitengewoon hartelijk. Gedeeltelijk is dit te danken aan het feit, dat het vliegtuig — zij het op bescheiden wijze — mede werkt aan een sociale taak. De Europeesche bevolking van dergelijke afgelegen oorden, welke soms een paar honderd kilometers het binnenland in liggen, begrijpt zeer goed, dat het verschijnen van vliegtuigen het eerste teeken is van opheffing van hun isolement. Het vervoer van post, waar dit mogelijk is, werkt hier natuurlijk ook aan mede en de blijdschap, waarmede de gastvrijheid betoond wordt, doet goed aan. Een zeer belangrijk punt is ook het beroep, dat er soms op aanwezige vliegtuigen gedaan wordt, wanneer uit de binnenlanden een ernstige zieke vervoerd moet worden, of wanneer dringend verzocht wordt om medische hulp. Van een kortelings gehouden oefentocht is ons bekend, dat binnen twee maanden vier van deze verzoeken den commandant van dé vliegtuiggroep bereikten. In drie van deze gevallen bleek de aanwezigheid van vliegtuigen een uitkomst voor den patiënt. De terugkomst ■ van een dergelijke groep brengt meestal een vermoeide, doch niettemin in goede stemming verkeerende bemanning in het kamp. De zorg voor toestellen en motoren onder gebrekkige en vaak moeilijke omstandigheden vergt zoowel geestelijk als lichamelijk zeer veel van het personeel. Zware arbeid, gepaard aan een ongeregelde levenswijze gedurende weken achtereen, putten den man uit, doch een duidelijk besef, dat motoren en tolestellen het uiterste van hem vergen en dat daarmede zijn eigen veiligheid valt of staat, doen het personeel de taak met opgewektheid vervullen. Het best spreekt wellicht dit gevoel van de vliegtuig-bemanningen voor hun materieel uit de humoristische, doch niettemin wijze leerstellingen, welke ouderen hun jongere collega's plegen bij te brengen. Een zeer bekend voorbeeld hieraan is wel de leerstelling : „leder motor bezit een ziel; behandel haar gelijk een vrouw", of het derde gebod uit het „Gebodenboek eens Luchtvaarders," dat in de longroom hangt en gesteld is in oud Nederlandsch : „Ende Gy sult Uwe motoren spaeren, ende deese nimmer voluyt — graeger in 't gandsch niet — open maeken; opdat het onsen M. L. D. wel gae." --- VAN ADELBORST TOT OFFICIER. door H.W.A. MADSEN. Als men met den trein door de provincie Noord-Holland rijdt en men heeft Alkmaar bereikt, dan begint vandaar niet „de Victorie", doch ditmaal de reis naar het barre Noorden, Europa achter ons latende. Is de trein dan eindelijk moeizaam in Den Helder, of in de Marine meer bekend als „Jutterij", aangekomen en verlaat men het „Gare du Nord", dan hoeft niemand u te vertellen, dat u bent aangeland in Nederlands grootste Marine-haven, want de Marine en Den Helder zijn één. Ver in het Zuiden van ons land ligt de tweede Marine-basis, Vlissingen, en ik zal de strijdvraag Vlissingen versus Den Helder niet verder aanroeren, doch alleen vermelden, dat Vlissingen wel eens het Marine-paradijs wordt genoemd, vanwege zijn bekoorlijke ligging aan den drukken scheepvaartweg, de Schelde. Een adelborst, nauwelijks gestoken en gewend in 's Konings rok, voelt zich al gauw een heele zeeman. Nu is er feitelijk ook geen tweede plaats te noemen in ons vaderland, die meer geëigend is om zeelieden te vormen. Het spreekwoordelijke klimaat: 364 dagen storm of wind en 1 dag zon, van deze stad, die, zich de luxe kan permitteeren om op drie wijzen in de zeew,ereld bekend te zijn, namelijk Nieuwediep, Willemsoord en Den Helder, maakt van het gedeelte van het menschdom, dat het lot ten deel is gevallen hier zijn woonstee te hebben, of zijn Marine-loopbaan te beginnen, reeds een zeeman, zonder op zee de harde leerschool daarvan te hebben doorgemaakt. Tenminste, dat zou men denken als men over den Zeedijk langs het Marsdiep wandelt, gebogen tegen den Zuidwester in, het stuifwater der brekers in de neusgaten, het gieren van den wind als door het tuig van een volgetuigd zeilschip. Doch vader Neptunus zal ons wel anders leeren, wacht maar, die glimlacht al in zijn wierbaard en kijkt met oogen vol wraak naar de jeugdige adelborsten, die, met hun ponjaard en ketting langszij, vol trots als een admiraal rondstappen. Vooral die ketting heeft een magischen invloed op het opmerkingsvermogen van de Nederlandsche straatjeugd, die zijn humor er op botviert. Een uitdrukking als: „hei meneer, je verliest je horlogeketting", zinkt in het flauwe niet vergeleken met de schalksche opmerking van een kereltje, dat me eens hijgend achteropliep en zeide: „Meneer, ide klok is afgeloopen". Ja, het is waar, voor het zeevarende Hollandsche volk is een adelborst dikwijls nog een witte raaf. Luit.-t.-zee 2e klasse, --- In „Het gesticht.” Wij wandelen nu eens het Kon. Instituut voor de Marine binnen, welke inrichting in Marine-term het „gesticht" heet, en we zien de adelborsten, genoemd jonkers, excerceeren, stram als de beroemde grenadiers van Napoleon, met dikke boeken vol geleerdheid over artillerie, torpedo's, radio, Zeevaartkunde en wat al niet meer rondloopen;— maar waar blijft de zeevorming ? Juist, daar staat een bootsman te vertellen, hoe al die ingewikkelde knoopen in het touwwerk gemaakt worden en daar worstelt al een jonker met een zwaar eind staaldraad om er een oog in te splitsen. In de haven aan de voorzijde van het Instituut wordt er flink op , los (geroeid en buiten op de ree zeilen een paar sloepen. Maar de zee zelf lis nog geduldig, die lokt zoo nu en dan eens bij een zeiltochtje op de ree. Op het einde echter van het eerste opleidingsjaar aal dit feestelijk 'gebeuren plaats vinden, als er ingescheept wordt op een mijnenlegger, waarvan het mijnenruim, behoudens een paar enkele mijnen, omgetooverd is in slaapzaal, eetzaal en studeerkamer. Op de plaats van een grimmigen mijnbol is na veel gekraak en moeite een piano neergezet en vasfcgesjord. pit Vastsjorren lijkt al ietwat onheilspellend, want de lucht is mooi blauw ditkeer en het water in de (haven golft heel gunstig. Tegen den middag wordt de haven uitgestoomd en het duurt niet lang, of we zien ditmaal de vuurtoren van Kijkdiuiri, of „Lange Jan", en vóór ons het 'grijze water van de Noordzee. --- Eerste „zeevorming". Een stevig middageten is genuttigd en de werkzaamheden, geheel vreemd en bestaande uit poetsen, schrobben, roerganger-zijn, looden, alles nog nooit vertoond, worden met veel moed begonnen. Nog een paar minuten en daar passeeren we de uiterton, , het laatste teeken dat nog bij den wal behoort, en daar dansen we al op de vriendelijke , oppervlakte van de Noordzee. Onder dat „we" wordt ditmaal alleen bedoeld de mijnenlegger Hr. Ms. ;,Dauwe Aukes", die zich blijkbaar in zyn element voelt, doch niet de jonkers. Daarvan is bijkans 50% gesneuveld, want Neptunus' wrake is allesbehalve zoet. De zee-zieke jonkers droomen van heerlijke asphaltwegen en brommen over de burgers, we hun rust niet waanieeren. Alle aansporingen van den officier, belast met de zeevorming, of van den schipper of lbootsman, zijn voor dooveman's ooren bestemd en waarschijnlijk zou het bevel: „Spring over boord" nog het vlugst worden opgevolgd. De superieuren begrijpen het echter maar al te goed; hoogstens wordt af en toe een zeezieke een beetje uit den weg gelegd en voor de rest „uitzieken" maar. De niet zeezieke jonkers, en dat zijn er nog heel wat gelukkig, gelooven haast niet in zichzelf. Neptunus fcou zijn diplomatisch zeewerk niet goed doen, als hij niet een uurtje voordat de Hoek van Holland wordt bereikt, de >ace kalmer laat worden en de bitter teleurgestelde zeelieden Hollandsche duinen laat aanschouwen, omlijst door het heerlijk zacht stralende licht der namiddagzon. Dit doet alle hoop herleven en bij het binnenstoomen na één zeedag staat niemand fierder langs het boord dan de sectie herleefden. Wonderlijke uitwerking heeft deze eene dag, geweldige hoeveelheden etenswaren worden verslonden, sterke verhalen doen de ronde. Doch de ijdele hoop, dat het met één dag wel zal wennen, wordt totaal weggevaagd, als den volgenden morgen langs de Zuid-Hollandsche en Zeeuwsche kust wordt gestoomd langs de banken. Och, och, de dolste draaimolen is kinderspel bij wat er nu gebeurt. De eenige glimlach, die het slachtoffer nu en dan verltoont, is, als hij een kameraad down ziet gaan, die tot nu toe zeevast bleek. De Noordzee heeft een reputatie op te houden en nog wel eentje, die lang niet malsch is, maar die het voordeel heeft, dat wie hier zijn tol heeft betaald, voorloopig vrij van betalen op 's werelds andere zeeën is. Langzamerhand echter eischt de dienst weer zijn volle recht, en zeeziek of niet, er wordt geoefend en dit brengt leven in de brouwerij. Jonker „Uit de ketting" moet aan het lood komen. Dat loodje van 7y2 kg., denkt hij, zwaai ik natuurlijk als een garenklos in het rond. Doch ziet, dit onwillige ding ploft op de brug neer, vlak naast den commandant, die rustig een kop koffie drinkt. De uitdrukking „zeker een jonker aan het lood" was zacht geformuleerd, doch de ongevraagde wet der vergelding deponeert het lood op den grooten teen van den schuldige, die een in Koenen's woordenboek niet voorkomend woord uitkrrjt. „De neus", een oud matroos, glimlacht in zijn baard; die vindt dergelijke reizen met jonkers waarschijnlijk veel mooier dan die naar het land van de schoonen van Taragona, en hij uit zijn dankbaarheid door het zelfde lood één centimeter boven 's jonkers hoofd op te vangen en het vriendelijk aan te bieden onder het motto: „Daar hadt u haast een puissie op uw hoofd jonker." Bij het meeren mogen de jonkers ook eens een keesje gooien, d w. z. een met aan het eind door een zandzak] e verzwaarde lijn, die naar den wal wordt gegooid en waarmee de tros op den wal wordt gehaald. Jammer genoeg wordt meestal in het begin de heele lijn weggegooid en uit louter fanatisme dook eens een jonker in het water, alsof hij het nog niet ver genoeg vond. Deze eerste reis van één a twee maanden heeft tenminste bewezen, dat een schip iets anders is dan de schoolboeken, en veeleischend ook. Typisch effect van het „nevels leggen" door een Marine-vliegtuig, dat van een nevel-apparaat voorzien is. --- Steeds geleerder. W© keeren weier terug raaar het Instituut, worden hoe langer hoe geleerder en loopen toch al iets bedachtzamer rond, want we zagen de oudere collega's op zee al bijna „echt" doen, peilingen nemen voor de plaatsbepaling van het schip, zoowel op bekende punten» van den wal als door middel van hoogte-metingen op zon en sterren- Verlangend zien we dan ook ui,t naar de volgende reis, onderwijl al met een rang bekleed, al zijn het nog maar bananienschillen of korporaalsstrepen, toch is het „gezag". En beweerde niet reeds Hannibai, dat om gehoorzaamd! te worden men eerst zelf moet leeren gehoorzamen? Als de zomer in het land is gekomen, gaan we dus nogmaals naar den mijnenlegger en ook naar een torpedoboot,. wat een nieuwe verrassing is. Want zoo hard hebben we nog nooit gevaren. De commandant houdt echter een oogje in het zeil, want die kent zijn pappenheimers wel. Want ziet, tot grooten schrik van den jonker van de wacht, zet hij de machinekamer-telegrafen op „volle feracht acj-teruif» om het schip, dat bezig is dwars uit het vaarwater te loopen, weer op goeden koers te brengen. Oök de jonker aam het roer knippent met zijn» oogen en er gaat hem een vijfpitter op, als hij merkt, dat stroom een raar ding is, waar je deksels goed op moet letten- Ook wanneer bij het looden in het vaarwater wordt gepraald „geen grond, één palm(=l dm)", dan is het donderen in» Keulen goed /te nooren. Vader Neptunus is al wat milder gesrtemd, al deelt hij nog wel eens den één pf andier een. draai om zijn ooren uit, doch die wordt sportief geincasseerd. En, dat moet ook wel, want als oudsite-jaars op het „gesticht", heeft men natuurlijk een reputatie op te houden en tevens de jongste-jaars te onderrichten in alle zaken des leeds en vermaaks. Doorkneed, in 't hoofd althans, in alle technische en aanvierwanité vakken de Marine betreffende, en gewikt en gewogen door geweldig hooge examinatoren, zullen we ditmaal naar het groqte schip gaan op reis naar de Oostzee of door het Kanaal naar de Spaansche kust. --- Gedrang in de „nor". In de „nor", het aangewezen verblijf voor de adelborsten, is het een gedrang van je welste; de ruimte op het Instituut heefit ons verwend en een , oorlogsschip kan nu eenmaal geen mailschip zij» Het verhoogt echter de gezelligheid in niet geringe mate en wie 's avonds geen plaatsje voor zijn hangmat vindt, die zoekt zijn heil in de aangrenzende Walegang. Daar blokkeerden die jonkers finaal de hut van den officier van Artillerie, dfce eens, ditmaal door meelijden geroerd (het was een tikkeltje laat geworden), op weg naar zijn hut te middein ivan dit doolhof rechtsomkeert maakte en zuohter dan ga ik maar in de longroom slapen. Er wordt nu streng gelet op de jonkers, immers over enkele maanden zijn zij ook officier. Dit neemt niet weg, dat tot groote verbazing soms een peiling wordt uitgewerkt die midden op het land terecht komt. De officier van de wacht is juist bezig haarfijn uit te leggen aan den eersten adelborst van de wacht hoe de „tweede" het schip aan het „voorleggen" is (dit is op den juisten koers leggen vo_gens standaard kompas), waarbij na het voorleggen een peiling dient te worden genomen. --- Een vliegende kompasroos. Waarde lezers, vergeet niet dat het op de Noordzee of Oceaan ijzig kan waaien en regenen, zoodat wel eens het deksel van, het kompas aan den binnenkant beslaat. Geen nood, de tweede adelborst weet listig dit glas er af te werken; alle duivels, daar vliegt de dunne zijden kompasroos voorbij de verschrikte oogen van den officier van de wacht, die denkt dat bet spookt. Veel vreemde dingen geschieden op deze reizen, want theorie is nog lang igeen practijk, doch indien ze niet zouden gebeuren, zou het zeemansvak al heel makkelijk zijn. De vele specifieke marine-eigenaardigheden spreken eveneens een woordje mee,, want de jonker, die in het détail moest nagaan hoeveel ~zeefen,--koksharen", er zijn, keek nog ingewikkelder als bij een Chineesch kruiswoordenraadsel. Het buitenlandsch bezoek doet de waarde van vlagvertoon verstaan en leert den toekomstigen officier niet alleen het ceremonieel kennen aan dergelijke reizen verbonden, doch ook dat in den vreemde de Nederlandsche vlag met eere en trots wordt getoond. Zoo is dan na harde studie, gezonde ontspanning, en leerrijke zeevorming het oogenblik daar — na door H. M. de Koningin tot officier te zijn benoemd, en na het uitspreken van den wil en den geest om een waarachtig officier te zijn, geformuleerd in den eed en uitgesproken te midden van officieren en schepelingen der Marine, —om te treden in het volle Marine-leven. De studie is niet voorbij, doch nu legt het werk zelf deze eischen op, want groot worden we slechts door kennis en karakterstudie, niet alleen van onze eigen marine doch ook van anderen en door liefde voor de Marine en haar volgelingen:. ---