Feuilleton. De oude Dienstbode. De erfgename van dertig millioen. 67) (Vervolg.) Lucien, men ziet het, heeft voor die moeder, die bezorgd ls voor hetgelukvan haar kind, niet verborgen gehouden, dat hij .haar dochter liefhad en zijn plan om haar te huwen, zoodra hij door zijn arbeid haar een fatsoenlijk bestaan kon aanbieden. Er is dus alle aanleiding om te onderstellen, dat tusschen de moeder, de dochter en Lucien alles was overlegd. Duidelijk wordt er gezinspeeld op de plannen van den jongenman, klaarblijkelijk was het huwelijk afgesproken. En eensklaps verandert juffrouw Lureau, zondermedeweten van haar dochter, van gedachte en verbreekt plotseling een betrekking, die zij zelve heeft aangemoedigd ?. Juffrouw Lureau geeft daarvoor rede_* eQ op, die gegrond en uitnemend lijken, maar in werkelijkheid kan men zien, dat breuk een voorwendsel zijn tot de Hier ïit haal ik deze gevolgtrekking.dat de moeder een betere partij dan Lucien voor haar dochter heeft gevonden en zich gehaast neeft den hofmaker, die haar in haar nieuwe plannen kon dwarsboomen, den bons te geven. Zij vergeet niet, dat Lucien haar te hulp ls gekomen in een oogenblik van nijpenden nood en zij zal hem daarvoor eeuwig dankbaar blijven. Die julfrouw houdt er een rare manier op na om haar dankbaarheid te toonen. Zij Stuurt de duizend frauken terug. Ongetwijfeld^-oen zij Lucien zijn afscheid gal, moest zij hem teruggeven wat zij hem schuldig was, maar het komt mij vreemd voor.dat de juffrouw,die ln demaandApril in zulk een nood verkeerde, in Juni, twee maanden later,tn staat was dat bedrag van duizend .ranken terug te gevan. — Dat beu ik met u eens, zei Mourillon. — Wij weten ten naastenbij wat twee goede naaisters kunnen verdienen, wanneer zij voortdurend volop werk hebben. Het is dus onmogelijk, dat die duizend franken de opbrengst geweest zija van haar arbeid. Derhalve moet dit bedrag aan juffrouw Lureau geleend of geschonken zijn, om de breuk, waartoe zij besloten had, volledig en onherroepelijtte maken. — Ja, ja, riep Mourillon, daar komt de medeminnaar, de vijand, van wien Mientje spreekt, voor den dag. — Ik geloo! ook aan het bestaan van dien medeminnaar, dien vijand, zei Georges. — Volgens mijn meening, dus ging de graaf voort, bestaat die wel degelijk en ik houd het er voor, dat hij de vijand is. Er schuilt ontegenzeglijk een geheim achter, dat door het verdwijnen van Lucien nog duisterder wordt. De arme jongen is het slachtoffer van een helsche samenspanning. Na een oogenblik gezwegen te hebben, ging graal de Soleure aldus voort: — We hebben nu de zekerheid, dat Lucien, sinds hij zijn schilderij verkocht heeft, verliefd is geweest op een jongmeisje, Eugénie Lureau geheeten, en dat, naar alle waarschijnlijkheid, zijn liefde voordat meisje de aanleiding is geworden tot zijne verdwijning. W j kunnen het er dus wel voor houden.datonze jonge vriend en mis schienook zij, die hij bemint, de slachtolïfers zijn van een verfoeilijke samenspanning. Maar met dat al zijn we nog niet veel verder dan gisteren en staan wij voor de vraag: — Wat is er van hem geworden ? Wij moeten aan het zoeken. — En wij zullen hem vinden, indien de Voorzienigheid altoos met ons is, voegde Mourillon er bij. — Wij zouden op het spoor kunnen worden gebracht door het meisje en de moeder. Deze laatste zou misschien trachten het stilzwijgen te bewaren, maar wij zullen haar tong wel los krijgen. Ongelukkig weten wij niet waar zij wonen. Die brieven vermelden haar adres niet. — Men zou haar woning kunnen uitvinden, als men in de wijk ging navragen, sprak Mourillon. — Ja, maar welke wijk ? vroeg de graal. — O, die kennen wij al. Hier hebven wij immers den omslag van denaangeteekenden briel. Het verzendingskantoor staat er op. Kijk maar, 't is dat van de rue Rambuteau. Wij kunnen dus daar op de registers wel laten nazien door wien de brief op de post is gedaan en hooren waar die persoon woont Dan behoeven wij niet eens verdere navragen te doen. — Dat is goed bedacht, zei de graaf. Nu, dat onderzoek zal niet zoo veel tijd kosten, maar, zooals ik reeds gezegd heb, zal ik mijn vriondßertrand de I'Oseraie gaan opzoeken en met hem overleggen. Vrienden, wij staan tegenover een geheim, waarachter een schandelijke misdaad schuilt. Wij zullen het doorgronden, maar laten wij ons hoofd niet kwijtraken en onze koelbloedigheid bewaren. Ik herhaal het nog eens, laat ons hopen en vertrouwen. --- Burgerlijke Stand. GEHUWD: G. Bruins, jm. 22 en M. C. Brand, jd. 29 j., L. Baanstr. 23. J. 11. C. Brünner, wedr. 40 en E. J. Van Lit, 24 j., Paardenstr. 7LI, L. Bijl, jm. 23 en C. H. M. Toscani, jd. 23 j., Biuiketstr. 1. J. H. Goudsmit, jm.24 en H. Tammerijn, jd. 21 j., v. Alkeinadestr. 28. --- Waterstand en Weerbericht. Botterdam 5 Juli ie getij 5.18 2e getij 5.4-2 smiddags 12 uur. 3 Juli 4 Juli Baromet bij 0° Celsius 764.9 mM. 766.3 »-.. Therau in de schad. 16.2'CJiPF lC.Ö'Gfi-'F. Minim.temp.'anachts 15.0 'C.59 F 13.0 C.55«F, Maxim.temp. vor. dag 30.6,C.88,_\ 17.5"C,64IF. Windricht. en kracht W. NV. 3 Bewolking der lucht Regen olkt lluslic-tingen aau tiet Postkantoor. Donderdag 5 Jnli. Parijs. . 4.30 'sm., 8.1-5 'sm, 2.5 'sn.m., 6.50 'sav. Berlyn . 4.30 'sin., 9.35 'sm., 3.25 'sav., 5.— 'sav. 7.45 'sav., 5.40 'sav. Londen via Vlissingen . . . 8.45 'sm, 6.50 'sav. 9.— 'sav. via Ostende 2.5 'sav. via Calais 4.30 'sm. West-Afrika 9.— [sav. Noord-Amerika, Mexico 9.— 'sav. Canada, N.-Brunswijk, K-Schotland, Prias Eduard .}.- 'sar. Curacao '•>•— 'Si»v- Brazilië, Argentina, Uruguay en Paraguay 8L45 'sm. I)e uren zijn gerekend volgeus den Amsterdaoischen tijd.. --- VII. Op den bodem van dsn put. Hoe gespierd Rabiot, dle, voordat hij te Parijs kwam, bij een Bmid in de leer geweest was, ook mocht wezen, had hij Lucien niet geheel gedood. Had de verworging eenige seconden langer geduurd, dan zou het met den ongelukkigen jongenman gedaan geweest zijn, maar de beide schelmen waren te gejaagd om zich volkomen rekenschap te geven van den toestand, waarin zij hun slachtoffer gebracht hadden. , , .... . _ Lucien, voor drie vierden gestikt, had opgehouden adem te halen. De vergissing der moordenaars redde hem. ' Het was dag en de zon stond sedert een uur aan den hemel, toen Lucien uit zijn lange bezwijming bijkwam en de oogen weder opende. Hij lag in het donker op zijn rug, maar boven hem, hoewel er als het ware een floers voor zijn oogen hing, zag hij tusschen de takken, die zijn val gebroken hadden, en door de opening van den put een klein rond stukje van den blauwen hemel * Eerst na verloop van een kwartier ol twintig minuten begon zijn geheugen teru° te komen. Hij had eeo zware pijn aan den hals en in zijn hoofd. Eensklaps stond het gebeurde tot in de minste bijzonderheden voor zijn geest. Ook het gezicht van den vreeselijken neger, die bern den strot toekneep, herinnerde hij zich heel goed. Hij begreep nu alles. Hij hadzijn bewasuijn ve-ïoren ende moordenaar bad onderstelddat hij dood was en hem,^f^'o-n vfrworpen. Men moest tocb bei juj d NaT-Sn oojrenbJik nagedacht te hebben, -n.ak hii bit zioh zelf: _ fiusrónie is niet in den tuin gekomen. Men heelt haar dit belet. Zij is het dus niet, die tegen de deur heeït getikt Ikbenlaaghartig in een hinderlaag gelokt. Maar wie is toch die booswicht _._. En hoe heeit hij i kunnen weten?.. Die laatste vraag wierp een lichtstraal in zijn geest.Hij herinnerde /.ich den sent ik van Eugénie, toen zij gedruisch in deha&g hoorde.Geen twijfel.Da&rwas een manverscaolen geweest. En die man kon niemand anders zijn dan de tuinman een der afschuwelijke bewakersvan het jonge meisje. Was de tuinman niet de bewerker van den aanslag op zijn leven, dan v, as hij het toch, die den akeligen vent op de loer i-__l gezet, met last hem te dooden. De jongeman dacht slechts met een eakel persoon te doen te hebben.Eu hij kon werkelijk niet vermoeden, dat zij met hun beiden waren en dat Rabiot zija gezicht en handen zwart gemaakt had. — Ik ben onvoorzichtig geveest, dus ging hij bij zich zelï voort, heel onvoorzichtig. Blindelings ben ik het gevaar in den mond geloopen. Ik heb die samenkomst gewild. Ik drong er op aan, toen Eugénie, als had zij een voorgevoel vaa wat er gebeuren zou, er zich tegen verzette.lk heb in zekeren zin haar toeste-uiuiiug afgedwongen. Arme meid, als zij wist, dat mijn onvoorzichtigheid mij bijna het leven heeft gekost, wat zou zij daaronder lijden.. maarzij weet niets, zij zal mets weten. Dat is ten minste een troost voor-u»g En terwijl hij zoo »** t£*£gkg~vL denken, die op_resloten en o«^_W en op hem verdrukkers te bescherm ,ester fi*___j^-£& moesten verkeeren ve* weet hij zich bitter zijn onvoorzichtigheid. Maar tegelijk kwam de zucht tot /.elioehoud bij hem oy. Hii deelde, maai hoe z.c>tt hij uit dien algrond geraken? Op de gedachte, dat h. er van honger en dorst _ou kunnen omkomen, voelde h. I een-rilling door ziin leden varen. HU. had nog geen honger, maar zijn mond was droog, zijn keel brandde... O, watzouhlj | gaarne een glas water hebben gehad l Echter al zijn moed, al zijn geestkracht verzamelende.lietLucien zich niet door de vrees overweldigen en uit het veld slaan en behield h_ zijn tegenwoordigheid van geest. Hij herinnerde zich uit welke netelige omstandigheden hij zicb vroeger wel gered h.id. En nu God hem zoo zichtbaar beschermd had tegen een ellendeling, die hem had willen doodslaan en verworgen , mocht hij zich wel aan de wanhoop overgeven? Kon hij niet vertrouwen op de hulp der Voorzienigheid ? De slotsom zijner overwegingen kwam hierop neer: God helpt wie zich zelven helpt! Behalve in het hoofd en rondom zijn hals, had hij ook pijn ln zijn lenden en rug en tusschen zijn schouders. Eerst vergewiste hij er zich van, dat er niets bij hem gebroken was. Zijn armen en beenen kon hij goed bewegen. Hij was maar hier en daar wat gekneusd. Hij voelde aan zijn achterhoofd. Zijn haren waren op de wonde, door Fourel's knuppel gemaakt vastgekleeft. De wonde was door de natuur zelve op die wijze verbonden en met een compres belegd. De dikke haren hadden waarschijnlijk: de kracht van den slag Gebroken en het splijten van de hersenen voorkomen. Hij kon echter niet vermoeden, dat hij aan de takken,die inde opening boven zijn hoofd hingen, het behoud van zijn leven te danken had. Wel zag hij, toen de zon hooger gestegen en er een weinig licht doorgedrongen was op den put, dat hij op een hoop afval en droge blaren als op een matras was neergekomen, 't Was een wonder, dat hij niet te pletter was geval, len, want rondom de blaren, waarop hij lag, bevonden zich een aantal groote steenen. De put, welks opening een meter in middellijn had, liep wijd uit, zoodat hil op den bodem een middellijn van meer dan twee meter had. De diepte schatte Lucien op achttien ol twintig meter. Het metselwerk was gaaf. Met uitzondering van een soort holte, die hij boven zijn hoofd ontdekte en waaraan hij eerst niet veel aandacht schonk, in de meening, dat daar een verzakking geweest was, zag Lucien geen enkele scheur ol spleet, door middel van welke hij zou kunnen beproeven naar boven te klimmen om uit den put te komen. Dit was niet zeer geruststellend voor den ongelukkige en eensklaps bedekte zich zijn voorhoofd met angstzweet en sprak hij met een onbeschrijfelijke beklemming en met gebalde vuisten: — Ik ben verloren, als niemand mij te hulp komt! Het kwam wel een oogenblik bij hem op om te roepen, maar hij begreep, dat, in het geval zijn stem tot buiten den put doordrong, zijn moordenaar zich mischien wel in de nabijheid bevond. En wat zou dan zijn lot wezen ? Ontdekte deze, dat hij niet dood was, dan zou hij zich haasten zijn werk te voltooien, door op zijn hoofd een ontzaglijken steen, zooals hij er op den grond zag liggen, te laten neervallen en hem te verpletteren. Die gedachte deed hem kippenvel krijgen. Terwijl de honger hem begon te kwellen en de dorst zijn tong aan het gehemelte deed kleven, daalde de zon langzamerhand en begon het op den bodem van den put duister te worden. Lucien begreep, dat het ongeveer drie of vier uur in den namiddag moest wezen. Zijn horloge waa blijven stilstaan, daar hij tiet den vorigen avond niet had opgewonden. Wat te doen ? Op ongeveer zes meter boven zijn hoofd zag hij wel klimop en andere planten hangen, wier takken gebroken waren door zijn val. O, kon hij ze maar grijpen! Misschien zouden zij sterk genoeg zijn om hem te steunen en te helpen zich naar boven te werken. Maar hoe ze te bereiken ? Zijn oog viel op de steenen, die op den grond lagen verspreid. Daar rees eensklaps een denkbeeld bij hem op, dat hij zich haastte uit te voeren. Hij begon ze op elkander te stapelen, om een soort van trap te maken. Doch toen hij slechts een paar treden gereed had, viel de duisternis in en moest hij zijn werk staken. Daarenboven voelde hij zich zeer vermoeid. Hij strekte sich op zijn leger van afval uit en nam wat droge bladeren in den mond om daarop te kauwenen aldus te beproeven zijn honger ta stillen en zijn dorst een weinig te lesschen. Hi] geraakte eindelijk ln een diepen slaap, doch werd den geheelen nacht door allerlei nachtmerrlön gekweld. Het was nog nacht, toen hij ontwaakte, het voorhoofd met koud zweet bedekt. Rillingen liepen hem over den rug. Hij had de koorts. En de honger liet zich duchtig gevoelen; de folteringen van den dorst werden al heviger en heviger. Hij voelde zich bij lange na niet zoo krachtig als den vorigen dag. Maar zijn wil was ontembaar. Hij besefte, dat hij zich tegen zijn lichamelijke pijnen moest inzetten en strijden tegen de aanvallen van moedeloosheid. Zoodra er dus eenig licht in de diepte doordrong, hervatte hij het den vorigen avond gestaakte werk. Na verloop van een uur was hij afgemat. Hij kon niet meer en nam een kwartier rust. Aan zijn vierde trap was hij bezig, toen hij, een vierkanten steen wegnemend, die de anderen in evenwicht hield, dezen plotseling naar achteren zag vallen en in een diepte verdwijnen, terwijl zij met meer dan een meter de uitholling vergrootte, over welke wij reeds hebben gesproken en die Lucien op zijn best had opgemerkt. Nu was daar voor hem een ontzaglijke donkere opening, door welke hij gemakkelijk kon heengaan. Wat was die opening? Niet zonder een levendige verrassing zag Lucien, dat het de ingang was van een gewelf. Hij had gelukkig nog een doosje met eenige wasiucivers bij zich. Hij stak er een aan en verlichtte met de vlam den ingang van het gewelf. Geen twijfel meer. 't Was geen kelder, maar een onderaardsche galerij. Zijn besluit was spoedig genomen. Hij dacht niet meer aan de door hem gemaakte'trappen. Langs dezen weg moest hij ziin bevrijding zoeken. Hij stak een anderen lucifer aan. Na een oogenblikje voortgeloopen te hebben over de steenen en met gebukt hoofd om zich niet te stooten, kwam hij op een elfen bodem en kon hij overeindstaan. Steeds volgde hij nu verder de galerij, die recht doorliep en waarin geen zijgangen uitkwamen. Zij was slechts veertig of vijftig centimeter breed, maar stevig gemetseld. Zijn voorlaatsten lucifer had hij aangestoken, toen hij voor een muur stond, die hem belette verder te gaan. De ongelukkige zocht een uitgang. Tevergeefs, de galerij liep hier dood. Lucien werd vreeselijk bleek. Zijn ooren begonnen te suizen. Zijn hart bonsde, of het zou barsten. Er kwam een floers voor zijn oogen. — Ditmaal is het voorgoed gedaan, riep hij wankelend. Ik ben verloren. Hij slaakte een heeschen kreet,een kreet van wanhoop. Hij wilde op zijn schreden terugkeeren, maar zijn voeten waren als vastgenageld aan den grond. De lucifer ging uit. zijn vingers verbrandend. Hij voelde het niet.De ademhaling begaf hem. Kreunende viel hij ala een blok op den grond neder.met den rug tegen den muur, dle hem den doortocht versperde. VIIL Arme meid! Toen Fourel na het plegen van de misdaad tersluiks het huisje,dat hij bewoonde, binnensloop, zag hij, dat het venster en de zonneblinden,van Eugénie openstonden en er licht op haar kamer was. Hij begreep, dat het meisje niet naar bed was en vroeg zich ongerust af, of zij, in weerwil van den afstand, niet iets gehoord had. Op dat oogenblik ontkleedde Eugénie zich om naar bed te gaan. Zij was doodaf, want ook den vorigen nacht had zij geen. oog geloken. In de hoop Lucien voorbij te hooren komen, was zij voor het open venster gebleven, totdat het fluitje van delocornotiel het vertrek van den laatsten trein naar Parijs had aangekondigd. Zij deed de zonneblinden dicht, maar liet het venster open en blies de kaars uit Hoeveel behoefte zij aan rust had, was het eerst half vier, toen het reeds dag begon te worden, dat zij eindelijk insliep. Acht uur was het reeds geslagen, toen zÜ ontwaakte. Zij hoorde gedruisch in hot huis. Het was de meld.die de kamers deed. Het was heerlijk weder. Zij stond op Het eerste wat zij deed was naar de deur te gaan zien. Een zonderling lachje vertoonde zich op haar lippen, toen zij opmerkte, dat de deur niet meer op het nachtslol; was. Zij zei bij zichzelf, dat haar lijden spoedig gedaan zou zijn, of Lucien zou met mijnheer Georges Ramel en misschien ook wel met graaf de Soleure komen opdagen. Dit bemoedigde haar en stelde haar in staat schijnbaar kalm naar beneden te gaan en met haar moeder en mevrouw Fournier te ontbijten, zonder te verraden wat in haar omging. Hoewel de kwezel haar scherp aankeek en poogde lat haar ziel te lezen, zei of vroeg zij niets. (Wordt vervolgd.) --- CORRESPONDENTIE. J. K., M., kaalkopje, A. C. R. en anderen. Eu nu: uitknippen en bewaren s. v. p.! Zooals wij reeds eenige malen meedeelden, ziet pastoor Kneipp in den brandnetel een uitstekend middel tot behoud der haren. Neemt 200 gram fijngesneden brandnetelwortels en een liter water en een halven liter azijn (bij voorkeur wijnazijn.) Dit mengsel koke men gedurende een haif uur, het afkooksel giete men af. Voor het naar bed gaan wassche men het hoofd flink met het overgebleven vocht. Zijn de haarwortels _-i, --.'-" yAA"i"a' 7 f-uu g,J ÜÜ geen enkel midge baat vinden. ""»'>n-j,nPi,'Milm ?-_.. — D., alhier. De loten „Bevillacrjua la Masa" zijn ongeveer 4 jaar geleden door nieuwe vervangen ; voor deze nieuwe loten hebben sedert de trekkingen geregeld plaats. De waarde per lot is f 3 ai' 4. De door u genoemde firma belast zich met bet nazien van uitlotingen. --- Faillissementen in het Arrondissement Rotterdam. Uitgesproken faillissement. Woensdag 4 Juli. Arie Kruiniger, brievenbesteller en winkelier in kruidenierswaren glas, aardewerk enz., wonende te Vlaardingen. VV st Nieuwlaud 176. Bechtercomm. mr. A. 11. Van Tienhoven, curator John Scholl, candidaat-notaris te Vlaardingen. --- Vermakelijkheden, Vergaderingen, enz. Woensdag 4 Juli. Officieren-Sociëteit. Concert, 8 uur. Tivoli-Wintertuin. Specialiteiten-Voorstelling, 8 uur. Circus-Variété, Stationsplein. Specialiteiten- Voorstelling, 8 uur. --- W.A^.Heumen, wedn. 26 en E.Vermeulen, wed. . V-H-Tromp, 27 j., Vogelenzang 23. A. Hoogmoed, jm. 24 en M. Stof berg, jd.251., Irederiksti. 94. W v. LiiidL.jm. 25 en L. v. der Voort, jd. 26 j., vredenoordstr. 12. J P. H.C.Lind_tröin,jm.26eii C.Postbiinia,jd.lB j_ Herderstr. 20. * P. J. A.Oerlemans,jm. 20 enA.De Bruin, jd.2o j., G. v. d. Heijdenstr. 28. J. Speelman-jm. 23 en C. Schippers van Netten jd. 21 j., W. Potlebakkersst. 15. J.J. F. Thur.jm. 24 en J.J.C. Steenweg, jd. 27 j. Kruiskade 155. T. Verstijnen, jin. 26 en A. Buijk, jd. 25 j, v. Speijkstr. 113, P. Wayers, jm. 31 en C W. Kraan, jd. 23 j-, H. Boezem 39. A. W. Wouters, jm. 26 en H. De Neef. jd. 24 i- Hoogstr. 92. J. I.A.v.Zwam, jm.27en G-M.v. Willigen, jd.24 j„ Vierwindenslr. 20. P. Gardenier, jm. 24 en C. L. Schaap, jd. 23 j- N. Binnenweg 370. P.Oudenaarde, wedr. 58 en A. C.Lauwaars, wed. van A. LeFevre, 49 j., Erasmusstr. 15. C. S. Smid, jm. 25 en A. M. E. v. Herturn, jd. 21 j., B. Hoffmanspl. 13. - J.D.v.der Sloot, jm.33 en W.M.DenOuter. jd.2__., K. Dijkstr. 6. A. C. Tiggeloven, wedr. 36 en B. M. Ammerlaan, jd. 31 j-, Binnenweg 65. J. A. v. Walsurn, jm. 20 en J. M.Laurens, jd.22 j_ Boschlaan 9. G. De Jong, jm. 22 en A. M. Henkes, jd. 19 j, Rubroekstr. 72 a. BEVALLEN: J. Bruschetto, geb. De Witte, Z. — S. v. Olm, geb. Teekens, D. — M. G. Verhoeven, geb. v,Poederooyen, D. — A. M. de Wilde, geb. v. _01, Z.— H. J. v Tricht, geb. Hoorns v. den Berg.'/.. —G. v. Bergem, geb. Meppelinck, Z. — VV, F. Gausz, geb. Mick. D. —M. Slikkerveer, geb, v. L Ü. — L. A. V.den Ende, geb. Scholten, .0. — H. Coenraad, geb. de Vries. Z. — D. üe Hoog, geb. v. der Mark, Z. — VV. Boere, seb. De Wit, D. — M. J. v. Hijswoud, geb. r. D. — F. F. J. Eijgelsheim, geb. : D. — H. A. Schravesandc, geb. v. Veen D. C. M. T. Jansma, geb. Sioeirman Z. — A. H. M. Walter, geb. Moeken, D. —J. F. Viverooij, geb. Meijer, D. — B.Polack.aeb. Roos, D. Klein drukwerk wordt geleverd ter drukkerij van het Nieuwsblad, naar den geest des tijds, net en, goedkoop. OVERLEDEN: J. A. v. Schagen, vr.v. K. Vermeer, 41 j.— C. G. v. Es, jm. 3 m. — C, P. Jongkees, jm.B jd. 7 m. — P. limmerman, j... de Kreke, jd. 9 j. Rouwbrieven en Rouwkaarten worden gedrukt ter drukker^ van het Nieuwsblad. Op verlangen mede geadresseerd bezorgd en gepost. ---