De resident van Besoeki en de suiker-cultuur. I. De heer D. de Wit, geplaatst aan het. rioold van een gewest met belangrijke verwerking van producten voor de europeesche markt, behcort tot die residenten, die niet ter wille van ver- m°gende Europeanen de hand lichten met bepalingen, gemaakt in 't belang er inlandsche bevolking, maar in de ?erste plaats de bescherming dezer laatste tegen misbruik en willekeur zich ten doel stellen. strïvlnaav ccn> eervol maar gevaarlijk streven Eervol omdat zoowel de wet des lands (art. 55 Reg. Regl.) als de wet der eer de bescherming van den onervaren inlander tegen bekwame, machti°e en. hebzuchtige vreemdelingen gebiedt Gevaarlijk, omdat geen streven lichter ontaardt in parti pris, in plagerij der europeesche industrie zonder nut voor de bevolking, in wraakzucht jegens de tahrikanten wegens represailles die zij natuurlijk trachten te nemen, in het vechten ten slotte voor voldoening van eigen boozen hartstocht, onder het mom van bescherming des geduldigen bruihen broeders. Van deze valsche ridderlijkheid voor ,eene bevolking, die men zelf dikwijls .allesbehalve ridderlijk behandelt; van dat stelselmatig benadeelen der ondernemers, die dikwijls loyaler zijn dan het bestuurshoofd zelf en dan toch hunne beste levensjaren hier besteden aan een lang niet gemakkelijken strijd om het bestaan — van deze hatelijke ontaarding der bescherming van den inlander, die de Regeering, als in flagranten strijd met art. 60 Reg. Regl.Q, evenmin behoorde te gedoogen als de bij art. 55 verboden willekeur tegenover de bevolking, zijn mij, ook uit den naasten omtrek van Semarang, treffende staaltjes bekend. Maar ook het omgekeerde, het kalm pal staan tegenover onrechtmatige eischen van den industrieel, zonder noodelooze plagerij, nuttelooze benadeeling of Don Quichotterie doet zich gelukkig voor. Behoort nu de resident de Wit tol een der beide uitersten, of moet bij worden genoteerd tegen een koers daar tusschenin ? De suikerfabrikanten in Resoeki beweren het eerste, en brachten bij de Regeering bittere klachten tegen hem in wegens stelselmatige tegenwerking hunner industrie. De Gouv. Generaal deed de gelukkige keuze van Soerabaia's bezadigden en eerlijken resident J. C. Th. Kroesen, om de zaak persoonlijk in Besoeki te gaan onderzoeken. Ik voor mij stel mij voor, op grond van hier en daar verkregen betrouwbare inlichtingen, den lezer van Ac Locomotief, wellicht ook da leden der 2de Kamer (in welke naar ik hoor over de zaak zal worden geïnterpelleerd) een leiddraad te geven voor hetgeen zij van den strijd tusschen den resident en de suikerfabrikanten van Besoeki kunnen denken. De voornaamste punten, waarover de strijd liep of die in de Besoekische suikermaatschappij nadere regeling eischlen, zijn de volgende: de tusschenkomst van desahoofden of desabestuur bij het inhuren van gronden of het aangaan van werkovereerikomsten, en in verband daarmee het registreeren dier overeenkomsten; het inhuren van ambtsvelden van desahoofden of desabestuurders; het onttrekken aan de bevolking van bevloeiingswater; de rietbranden, en de houding daartegenover van het bestuur; beweerde tegenwerking door den resident of zijne ondergeschikte ambtenaren o. a. door moeilijkheden in den weg te leggen aan het vervoer van machinerieën, het aanhitsen der bevolking tot contractbreuk, het onthouden van water aan de fabrieken, het niet straffen ter politierol op klachten van fabrikanten enz. Deze verschillende punten zal ik achtereenvolgens behandelen. #a. I>e tusschenkomst van desahoofden of desabestuur bij het inhuren van gronden ot' het aangaan van werkovereeukomsten. De portee van dit vraagstuk zou ik willen stellen als volgt. Het is onloochenbaar (ik zal het nader met cijfers aantoonen) dat de inlander dooiden regel meer van zijn grond trekt wanneer hij dien zelf bebouwt met padi en tweede gewassen, dan wanneer hij (!) De Gouverneur-Generaal zorgt, dat aan nuttige bedrijven geene noodelooze belemmeringen in den weg gelegd worden of blijven. J Hein verhuurt aan een suikerfabrikant. Even zeker is het, dat de meeste inlanderseen instinktmatigen afkeer hebben van het geregelde, stelselmatige, harde, niet zelden door onbillijke behandeling verbitterde werk op de fabrieken, en daartoe slechts overgaan wanneer de nood dringt en hunne eigene velden hunnen arbeid niet eischen. Daarom beweren velen dat, zonder de tusschenkomst hunner desahoofden of bestuurders, weinigen tot het verhuren hunner gronden ot werkkrachten zou den overgaan. In ieder geval zal dé tusschenkomst der desahoofden, de invloed dien zij door belastinginnin," anderszins op den kleinen man hebben, gewicht in de schaal leggen om dezen zijn grond of arbeid tegen lageren prijs te doen afstaan dan anders het geval ware. Daarom heeft sinds jaar en dag de groote landbouwindustrie de desahoofden in den arm genomen voor het sluiten dier overeenkomsten, hun daarvoor zelfs eene, voor de verschillende streken afwisselende, belooning toegekend, meest gerekend per bouw verhuurden grond. De Regeering daarentegen, het gevaar inziende dat do kleine man aldus tegen zijn wil of althans zonder evenredige vergoeding van zijn grond zal worden beroofd en stelselmatig tot proletarier gemaakt, heeft deze bemoeienis van desahoofden, vroeger wettelijk ge oorloofd, bij verschillende bepalingen verboden . De fabrikanten houden zich echter weinig aan dat verbod. Van daar menigvuldige conflicten tusschen bestuurshoofden, die de bepalingen wenschen te handhaven, en fabrikanten die ze wenschen te overtreden. In Java's Oosthoek moet daarenboven, ten opzichte van dit punt, nog een andere factor worden in 't oog gehouden. Daar heerscht, naar men weet, al gemeen individueel grondbezit onder de bevolking. Bij dien bezitsvorm wordt door het verhuren van zijn grond aan fabrieken de kleine man nog veel beslister uit zijn aarlsvaderlijk en natuur lijk bestaansmiddel — het bebouwen zij ner eigene velden —gestooten, dan waai communaal bezit heerscht. Inde laatste streken toch pleegt, na de verhuring der gronden aan fabrieken, eene herverdeeling tusschen de gogols plaats te grijpen, waardoor ieder eenig belang krijgt bij de verhuurde uitgestrektheid maar ook ieder een stukje grond voor eigen gebruik behoudt. Men wordt dus niet geheel en al loonarbeider of f'ortuinzoeker. Bij individueel bezit daarentegen wordt de desaman, die zijn grond verhuurt, voor bijna twee jaren geheel uit zijn bezit gestooten, maakt de ontvangen huurpenningen (of wat hij er van in handen krijgt) spoedig op, en gaat dan op de schobberdebonk leven of wel op zijn eigen grond voor den fabrikant werken als daglooner. Dit laatste echter, dat de fabrikanten plegen te beschouwen als een voorrecht, een soort aequivalent voor het tegen matigen prijs afstaan der gronden, is minder algemeen dan men denkt, zooals nader zal blijken. Ik wil thans eerst onderzoeken, of inderdaad de inlandsche grondbezitter, speciaal in Be soeki, meer voordeel zou trekken van zijne velden door ze zelf te bebouwen, dan door ze te verhuren aan den suikerfabrikant. P. B. (Wordt vervolgd). --- FEUILLETON. Mevrouw Corentine. Naar het Fransch van RENÉ BAZIN. (Vertaald voor de Locomotief.) 2Yn " •ti man' u'e 'e,s 'm net rinm zoent> richtte zich op, zoodat zijn bovenlijf weer «oven het luikgat uitstak. Intf £'j M«,n.heer L'HéréecteLannion?" du |eav°éeNeuf^ynheer Willem uit d* ™ »Ja." Die laatste woorden inrl h;i dempte stem aan toe'evoïd ÏELT "? ge" voor hemzelf bestemd waren s 'I "V ech,s tot in haar hals. Cn' blmone bl°o^e •Wilt gij hem een boodschap Voor mii overbrengen? vroeg zij. •> En zonder zijn antwoord af te wachten haalde zij een klein zakboekie t» L„ u- 3 schreef op een der blaSzi SS, Li notS' *S.mone, 20 Juli 1891,"'schemd Pde °e°e «lt, vouwde haar dubbel en zeide»Hier, Wiu gy?" De vloed was reeds meer dan een m^i^ deg:-oo°rn- "el Jo«ge-e-Jedeedeeeen S e de voorwaarts, waarbij zij tot over den enh r b SieWa'er kwam> ,reikle de» •«, wetje over en, snel terugtredende, zeide zij: «Dank u Omdat gij hem toch eiken dag ziet, zou ik wel willen weten IH hij erg oud geworden?" Zij zag hem thans met tranen in de oo^en aan. Hij scheen haar eenigszins le begrijpen en antwoordde, terwijl hij zijn muts afnam: »Een beetje, mejuffrouw, u begrijpt, het verdriet...." «Wellicht geheel grijs ? »0! neen, nog niet, een beetje grijs alleen, hier aan de slapen. Een beste man, Mijnheer Willem." »En zijn moeder?" »Die is wit als sneeuw." . «Heeft zij nog altijd hare twee dienstboden ?" ».la, mejuffrouw; Gote en Tantic, nog altijd dezelfde." »Dan is er daar ginds dus bijna niets veranderd? Ik was bang, dat " Zij zweeg een oogenblik en voegde er daarop aan toe: »Mjjn grootmoeder heelt toch de groote seringen voor aan de straat niet lalen wegnemen ?" De zeeman krabde zich achter de oaren, alsof hij zich iets trachtte te herinneren en zeide loen op blijden toon: «Neen, mejuffrouw, neen. Ik herinner mij thans, dat ik er iii Mei nog voorbij gegaan ben. Toen stonden zij in vollen bloei." Simone had nog meer willen weten. Aller lei vragen drongen zich aan haar op. Maar dat alles had haar te zeeraangegre pen. Zij wendde zich af en verwijderde zich, in haar tranen bijna slikkende, terwijl zij toch deed wat zij kon om zich te beheerschen ; de jonge matroos, die haar met zijn blikken volgde en zijn muts weder opzette, zei de i »Arm kind ! Dal moet de dochter van Mijnheer Willem zijn." ) Simone schreed met gebogen hoofd langzaam voort; doch toen zij den weg naar de plaats, waar hare moeder zat, ten halve had afgelegd, was zij hare aandoeningen reeds weder geheel meester. Zy weende niet meer en gevoelde zich thans zelfs voldaan, ja bijna trotsch op hetgeen zij gedaan had. Wat zij gedaan had, Was toch heel iets anders dan kinderen gewoon zijn te doen. Dat gevoelde zij en hare zelfvoldoening werd nog verhoogd, wanneer zij aan de vreugde dacht, welke hij— haar vader—zou ondervinden bij het ontvangen van dat eene regeltje van hare hand, dat regeltje, waaruit te lezen was: »Ik denk aan u, al ken ik u bijna niet meer. Het is ook al zoo lang geleden, dat wij van elkander gescheiden zijn. Maar toch houd ik veel van u; gij neemt een groote plaats in mijne jongemeisjesdroomen in. Ik zou u willen wederzien ; ik zou "O! zij zeiden zooveel, die vier woordjes, welke zij in der haast met potlood had neergeschreven. En haar vader zou alles,alles begrijpen, wat zij in die woorden had willen leggen Toch was zij een weinig verlegen, toen zij bij hare moeder gekomen was en deze haar van onder haar zwartgestreepte parasol even vriendelijk toelachte, als zij altijd gewoon was te doen. »Wat is er, liefste ?" »Wat zou er zijn, mama ?" »Uij waart meer dan een uur alleen; waar hebt. gij al dien tijd over loopen droomen ?" »U weet wel, dat ik daarvan niet houd." »En die boot, wat is dat ?" »De Edilh. Een lieve naam, vindt u niet?" Terwijl zij dit zeide, bloosde zij, hetgeen aan de aandacht van Mevrouw L'Héréec niet ontging. »Een Engelsche bool?" vroeg zij. »Neen, mama." Zij wendde zich een weinig af, zoodat zij met het gezicht naar de baai stond, omdat zij den moed miste haar moeder aan te zien, terwijl zij zeggen zou, wat zij zich nu een maal voorgenomen had te zeggen. Toen hernam zij, zeer snel sprekende : jdlij gaat. zoo aanstonds weg. Ziet u daarginds'bij Sainte-Drelade, dat schuitje met 2rie mannen er in, twee roeiers en een, die het roer houdt. Dat is de eigenaar. Het schijnt, dat de wind goed is. Als zij gindsche punt, om zijn gevaren, gaan zij naar deoept lies." »0*!" »De zeeman, die bij de sloep was, heeft het mij gezegd. En morgen bij het aanbreken vanden dag zullen zij te Lannionzijn." »Lannion ?" »Zeker, mama, te Lannion", antwoordde Simone, terwijl zij zich omkeerde. De kleine Mevrouw L'fléréec lachle niet meer. Verrast en eenigszins ongerust, trachtte zij op het gelaat van Simone, die haar schijnbaar zeer kalm aanzag, te lezen, wat er in haar omging. Zij behoefde haar niet. lang te ondervragen. »Ik heb je inderdaad ook met dien man zien spreken. Kent gij hem?" «Neen." »En heeft hij u verteld . . . ?" »Niets," zeide Simone. »Ik heb hem gevraagd een briefje aan mijn vader over te brengen." Mevrouw L'fléréec, door deze onverwachte mededeeling verschrikt», deinsde terug. »Een briefje aan uw vader? Maar dat is een . . ." Zij voltooide hare gedachte niet. Haar fijn gevoel waarschuwde haar nog bij tijds. Zij begreep het gevaar, dat er gelegen was in den drang, dien Simone voor haar vader gevoel de. En wat had zij eigenlijk kunnen zeggen ? Had zij wel het recht otn Simone te beletten aan haar vader te schrijven. Zij hield zich in, maar haar handen beefden, terwijl zij haar parasol dicht deed. Zij stond op, sloeg langzaam het zand van haar japon, om tijd te winnen, ten einde te overleggen, en zeide daarna, met voorgewende kalmte, terwijl zij met den stok van haar parasol een kring op den boden trok : »Dat had ik niet van je gedacht, Simone fladt gij hem dan iets te zeggen '." «Neen, mama." »Wat hebt gij dan geschreven, mijn kind ?" »Mijn naam." »Niels dan je naam ?" «Alléén den datum." Een bijna onmerkbaar lachje speelde om de lippen van Mevrouw L'fléréec. »En denkt gij dat men zich daarginds doorover verheugen zal ?'' Toen zij het hoofd ophief, bemerkte zij, dat zij le ver gegaan was. Simone had zicli afgewend en sloeg met een kouden starenden blik en op elkander geklemde lippen de bewegingen der sloep gade, welker anker juist gelicht werd. Ook zij onthield zich van spreken, maar zij dacht, terwijl haar geheele wezen tegen die gedachten in opstand kwam: ».\'iet gelukkig! Zou mijn vader niet gelukkig zijn bij de wetenschap, dat ik hem liefheb? Gij be driegt u! Gij belastert hem! Gij hebt hel recht niet dat te zeggen!' liet armé kind begreep wellicht, dat hare mceder reeds de door haar gestelde vraag betreurde. Ka eenig zwijgen althans bracht zij mei moeite uit : »Wat gaat die stoep snel, niet waar?" ».Fa, zeer snel." Beiden, dicht naast elkander staande, sloegen gedurende eenige oogenblikken de scherpverlichte opening der baai gade, waardoor de Edith thans zeewaarls snelce. Daarna keerden zij zich om en zochten door de duinen den weg naar Saint-Aubin op. Wel wandelden zij naast elkander, maar de innige band, welke voorheen haar beider ziel verbond, was verbroken. Zij rieden van el kande r's gedachten juist, genoeg om een onbevangen gesprek onmogelijk le maken. Anders spraken zij over alles en aog wat, zoo als het haar in de gedachten kwam, maar hetgeen zij elkander thans zeiden, was zorgvuldig gewikt en gewogen. Die eene regel schrift had, als het ware, een scheidsmuur tusschen haar beiden opgetrokken en hoewel zij te goeder trouw trachtten elkander weder te vinden en gewoon le zijn, zij konden er niet in slagen. Toen zij de duinstreek doorgewandeld waren, volgden zijden groolen weg, die vrij sterk klimt. Verschillende groepen, Engelsche heeren en dames bewogen zich langs de helling, waarvan sommigen voor een oogenblik aan de mail-coachen »Fauvel" of «Royal Blue" ontsnapt waren, terwijl anderen te voet het station van Saint-Aubin of dat van Don- Bridge wilden bereiken. Men kon dadelijk 2ien, dat Simone en hare moeder niet tot dezelfde menschensoort behoorden en de missen wierpen haar dan ook in het voorbijgaan blikken van kwalijk verholen afgunst toe, bij het zien van hare lenige gestalte eu van haren bevalligen, als het ware gevleugelden gang. Mevrouw L'Héreéc en hare dochter trokken zich daarvan gewoonlijk niet veel aan. Soms gebeurde het zeik op hare Zondagsche wandelingen, dat zij haren gang eenigszins vertraagden om te hooren wat men van haar zeide. Dikwijls meende men, dat zij zusters waren, omdat zij beiden er nog zoo jeugdig uitzagen en geheel denzelfden gang- hadden; iets, waarom zij niet weinig lachten. Heden echter hadden zij haast om thuis te komen; de weg, dien zij volgden, boezemde haar niet het minste belang in, ja, zij gevoelden zelfs geen enkel maal behoefte om even stil te staan en een blik achter zich te werpen, zooals zij zoo vaak deden, als zij na een gelukkigen dag slechts met moeite scheiden konden van de plaat*, waar zij zooveel geluk beleefd hadden. (Wordt vcrwlgd,) --- De Hollandsche Mail. Europeesch overzicht van 9 Augustus.) Twee maanden geleden deed in Frankrijk het socialistisch gemeentebestuur ~v:>u Saint-Denis een marmeren kruis- J^ld va* het kf-rkhof verwijderen .n onlangs kwam in den raad de vraag aan de orde, wat men er mee doen zou. Een steenhouwer had er 1000 fres. voor geboden en men was op het punt om hel daarvoor af te staan, toen een der leden opmerkte dat het kunstwerk (van den beeldhouwer Paul Durand) wel twintigmaal zooveel waard was. »Tot eiken prijs," riep daarop een ander lid, Pillot genaamd, uit: »voor 4000, voor 400 fres., voor niemendal, zoo ge wilt, maar verlos ons van dat zinnebeeld hetwelk door zijne tegenwoordigheid de gemeentelijke lokalen ontreinigt. Doe er meê wat gij wilt, maar breng het ten minste vijftig kilometer ver buiten de stad, zoodat er geen sprake meer van wezen kan!" Deze stichtelijke taal werd daverend toegejuicht. Verder nam de raad eene motie aan ter berisping van den aartsbisschop van Parijs, die te Saint-Denis een^ tweede kerspel wil vormen. Volgens de Jour zal van het'proces wegens moord tegen luitenant De Segonzac vooreerst niets komen, omdat bij het desbetreffend onderzoek de voorgeschreven wettelijke formaliteiten niet in acht genomen zijn en alles dus van voren af aan zal moeten beginnen. Daar de toestand zijner echtgenoote verergerde, heeft de heer Gharles de Lesseps verlof ontvangen om, van drie agenten begeleid, haar te gaan bezoeken. Een officier, te Dijon in garnizoen, klaagt in een daar verschijnend blad over een winkelier die eenzwarte vlag heeft uitgestoken, waarop de woorden: »Weg met de grenzen!" zonder dat iemand er iets aan doet. Het gemeentebestuur, meent de schrijver, behoorde niet toe ' ten dat een anarchist aldus de vaderlandlievende gevoelens der burgerij hoont. De Jusliee is tot eene boete van 200, de Siècle en de Intransigeant zijn tot eene van 300 frc. veroordeeld, wegens het voorbarig openbaar maken van getuigenverklaringen in zake het geding der «gestolen papieren." Het hof van assises te Parijs heeft Norton veroordeeld tot drie jaren gevangenisstraf en 400 francs boete, en Ducret tot één jaar gevangenisstraf en 400 francs boete. Men herinnert zich hun misdrijf. Ze hebben de valsche stukken geleverd, waarmee Millevoye in de Fransche Kamer fiasco maakte. Tevens werden zij gezamenlijk veroordeeld tot één franc schadevergoeding, die dooi Clémenceau, den zwaarst belasterde, als civiele partij was geëischt. De onderhandelingen tusschen de eigenaars van kolenmijnen en de mijnwerkers in Engeland doen velen verwachten, dat de geschillen binnenkort zullen worden bijgelegd, en er een regeling zal worden getroffen om aan de werkstaking een einde te maken. Intusschen breidt de strike in Wales zich voortdurend uit. Tegen den 22sten Aug. zou door den mijnwerkersbond een conferentie worden bijeen geroepen ter overweging' van het voorstel van eenige mijneigenaren, om de tegenwoordige opzeggingen van het werk in te trekken,- met dien verstande, dat geen verhooging van loon zal worden gevraagd, totdat dé markt prijs der steenkolen weer gelijk is aan dien van 4801. Sir Joseph West Ridgeway, die eenige maanden geleden naar Marokko werd gezonden als buitengewoon gezant, om eene betere verstandhouding tusschen den Sultan van dat Rijk en de Britsche Regeering te bewerken, maar van wien sedert heel weinig werd vernomen, is uit Tangiers in Londen teruggekeerd. Tot dusverre blijkt niet, dat de zending van sir Joseph met eenig gunstig gevolg werd bekroond. Hierbij moet echter in herinnering gebracht worden, dat er algemeene twijfel bestond aan het welslagen der missie, en Unionistische organen beweerden, dat de gansche zending van sir Joseph naar Marokko eenig en alleen dienen moest om hem op eene geschikte wijze te verwijderen uit zijne betrekking van permanent vice-minister van lerland. Op 8 Aug. zouden de minisiers van financiën uit de verschillende Duitsche stalen Frankfort aan de Mam bijeenkomen, om maatregelen te beramen 101. verbetering der rijksfinanciën, en een middel te zoeken tot dekking van de extra-kosten die de nieuwe legerwei veroorzaakt. Daar de keizer niet wil dat de helasting op tabak, bier en brandewijn verhoogd, wordt, is.de heer Miquel, de Pruisische minister van financiën, teneinde raad ; hij heelt daarom zijn collega's bijeengeroepen, in de hoop gezamenlijk een oplossing te zul len vinden. Een gemakkelijke taak wacht den heeren zeker niet. Ze mcoten, gelijk gezegd is, nieuwe middelen zoeken, waar over er geen twee eenstemmig denken; maar nog veel zwaarder weegt, dat ze tevens de financieele verhouding tusschen het rijk en de verschillende staten aan een grondige herziening te onderwerpen hebben. De financieele administratie van het Duitsche rijk is een zeer samengestelde machine; en reeds dikwijls bleek het, dat, waareen klein onderdeel haperde, de geheele gang werd veistoorJ, of, op zijn minst, on regelmatig werd. Op 6 Aug. is te Zurich, in de »Ton balie", het internationaal congres deisocialisten geopend. Buerkli presideerde en heette den opgekomenen hartelijk welkom. Er waren ongeveer 400 algevaardigden uit de voornaamste Staten van Europa; Engeland én Daitschiand Hebben het grootste getal gedelegeerden algezonden: 58 en 57. Reeds de eerste zitting was zeer rumoerig; een voorproefje van wat volgen kan. liet program was reeds in Maart 11. te Brussel vastgesteld, op een voorbereidende conferentie, en bevat o. m. het volgende: 1. Maatregelen tot internationale toepassing van den achturigen werkdag; 2. gemeenschappelijke bepalingen omtrent de Mei-demonstratie; 3. de politieke tactiek der sociaaldemocraten; 4. de houding der sociaaldemocraliein geval van oorlog; 5. bescherming der vrouwelijke werklieden; 0. nationale en internationale vorming der vakgenootschappen; 7. internationale organisatie der sociaal-democratie; 8. allerlei. Op al deze punter) zijn reeds tal van voorstellen ingekomen, zoo van de zijde der Zwitserscue sociaal-democraten, als vanhet»revolulionnairecenlralecomité," de Parijsche »Arbeidersbeurs" enz. Het, «Gewestelijk Congres van Oostelijk Frankrijk" o. a. stelt voor : a, afschaffing vanden oorlog in Europa: b, piebiscit in alle sinds de laatste vijftig jaar geannexeerde landen tot vrije keuze van nationaliteit; c. wettelijke bevestiging dier keuze door de respectieve Parlementen; d. vorming van een internationaal scheidsgerecht uit gedelegeerden van alle Parlementen, één per millioen inwoners; en e. algemeene ontwapening, door dit scheidsgerecht voor te bereiden. Van verschillende zijden wordt natuurlijk ook weder voorgesteld : verovering der politieke macht door de j arbeidende klassen, en de afzetting vau alle regeerenden en bezittei's." Do Nederlandsche socialisten stedlen hunnerzijds voor: op een evenlueele c verklaring te antwoorden met een algemeene werkstakingen militaire dienstweigering in de landen, die bij de oorlogsverklaring betrokken zijn. Dit voorstel was reeds in Augus 1891 door Domela Nieuwen huis op het toenmalig Congres te Brussel ingediend, maar werd toen, op initiatiefder Duitsche gedelegeerden, met schier eenparige stemmen verworpen. Ook het Nederlandsche voorstel om den »Klassenstrijd" niet langs parlementairen weg uit te vechten, zal door de Duitschers. die pas zoo groot snees bij de Rijksdagverkiezingen hadden, levendig bestreden worden. Het Italiaansche Bankproces zal nu spoedig aan de orde komen. De procureur-generaal beeft zijn requisitoir gereed en eischt een gerechtelijke vervolging tegen elf der aangeklaagden, onder wie de directeur der Romeinsche bank Tanlongo, zijn kassier Lazzaroni, de commissaris baron Michele Lazzaroni, en eenige andere beambten der Bank. Volgens de acte van beschuldiging heeft de Banca romana ruim 00 millioen lire boven het wettig maximum aan bankbiljetten uitgegeven, en bedraagt het tekort in kas ruim 28 millioen, waarvoor fictieve operatiën van rekeningen-courant tusschen 28 December 1892 en 4 Januari 1893 waren geblekt. On het tekort te dekken zijn 41 millioen in dubbele seriën uitgege ve.i. Tinlongo moet verklaard hebban, dat. van de bank geld ontvangen heblen : de mini-tér-president Gioletti, de miiiisler van koophandel Lacave en de ninister van de hdatkisl Grimaldi:de eeis-te ten bedrage van 300.000 lire, de tweede en derde voor een som van 30,(200 en 24,000 lire. In Jlalië baart de zilverquaestie ontzaglijke moeilijkheden aan de regeering, die den eenen ministerraad na den andeien houdt, maar geen uitweg vindt. De vooiraad geld voor den omloop is nu zoo gering, dat allerlei eonventioneele munt. postzegels en dergelijke, als nd'rniddel allerwegen dienst doet. Nu heeft de legeering wel op vrij zware boeten het gehiutk daarvan verbo den, naar zij is er nog niet in geslaagd, iels aJdoends tegen den geldnood te vinden. De Romeinsche conespondent van het Bed. lag. meldt, dat op de wisselkantoren te Rome een premie van 00 centesinii op de inwisseling van een biljet van 10 francs in klinkende munt gevorderd worot; men begrijpt dus hoeveel stagnatie in zaken er ondervonden ■\\oidt. inlusschen heeft men te Milaan een eigenaardig middel in toepassing gein acht, om in het gebrek aan geld te voorzien. Daar ter stede is nl. een «algemeene hond van handelaren'1 opgericht, die sedeit den len Aug. als behamiddel in omloop heeft gebracht quitanliën voor een bedrag van 1 lire. leder lid van dien bond kan hij de kas eene som in geld storten tot zóó groot bediag, ais hij verkiest, en ontvangt daarvoor zooveel sluks quitantiën voor 1 lire als met dat bedrag overeenstemt. Die quitantiën luiden: «Algemeenebond van liandebien. Het lid N. N. heeft in de kas van den bond gestort 1 lire. Milaan 1893." Natuurlijk kan niemand gedwongen worden eene dergelijkequita. tic aan te nemen, maar loch vervacM u.en veel nut van den maatregel bij het I ij na geheel ontbreken van klein geld. Men beeft hier klaaiblijkelijk le doen met een vernuftig middel tot ontduiking van de wel, die alleen aan de circulatiebanken toestaat biljetten uit te geven. Waarschijnlijk echter zal de regeering het wel oogluikend toelaten, zoolang zij zelve nog geen afdoend middel 1 eelt gevonden, om aan de voorde burger.] zoo schadelijkeschaarschte van klein geld een einde le maken. In Bulgarije leeft men in den verkiezin^sstiijl, die, zooals de berichten melden, zeer ten voordeele van de regeering is uitgevallen. De regeering krijgt in Jen nieuwen Skupschtina een meerdei beid, om er van te watertanden. Van de 161 zetels heeft zij er 152 in bezit gekregen. Als*een merkwaardig feit wordt aangehaald, dat de oppositie bij deze verkiezing een geheel ander karakter draagt dan bij de vorige. Die oppositie bewijst, dat Rusland voor goed in Bulg;nije heeSt uitgespeeld. Zoodra tot nog toe in het land een parlij opstond, die der regeel ing vijandig was, zocht deze allereerst in verbinding te komen met Rusland, om zich den moreelen steun en misschien ook eenige roebels van het rijk des Czaren te verzekeren. Intijds was het nog de tijd — deze opmei kingen zijn ontleend aan een par- In ulier sctnijven in de Kölnhche Zeitung — toen men een ommekeer ten bate van Rusland voor mogelijk hield. De tegenwoordige oppositie is geheel verschilhiid van de vroegere. Zij beschouwt den vorst als het grondwettig ho« f I van den Staal; zij tracht zich door zoo mogelijk nog heftiger uitvallen legen Kusland dan de regeerin^spers bij het volk aan te bevelen en vervolgt met haar vijandschap alleen de persoon van Slainbulow. OLchoon de leiders der oppositie in de bohianje tegen de verandering der grondwet slemden en hierin dus vijtin dig tegenover de plannen van den vorst slonden, toont haar courant thans een bij/.onde'e toegevendheid jegens den vorst. Slambulow wordt als de eenige regent des lauds beschouwd, die boven de vvetlen staat en naar wien de vorst, zoowel als het volk zich voegen. Zijn verdiensten jegens het land, die door zeer onpartijdige vreemdelingen als vaststaande worden erkend, zijn voor de oppositie niet aanwezig. Door het toeval is Slambulow gestegen ; ieder zou op zijn po^t hetzelfde hebben gedaan, want de eigenlijke drijvende kracht is het v01k... ln het land is men de overbodige strenge voogdijschap en den afgodsdienst. waarvan Stambutow het voorwerp is, moede. Men wenscht en verlangt, dat den vorst meer invloed worde gegeven. Dat is de grondtoon van de stem der oppositie, een nieuw bewijs, boe moeilijk het is, in eigen land een profeet le zijn. De vermoedelijke wijziging van het »Mc Kinley-tariel" was oorzaak, dat de groote Amerikaansche fabrikanten en andere monopolisten maatregelen namen om bij de aanstaande reactie tegen hunne bevoordeeling niet al te zeer te lijden. Nieuwe fabrieken werden dus niet opgericht, zaken werden niet uitgebreid en gaandeweg de productie beperkt. Een gevolg van een en ander was ook, dat een algemeen wantrouwen in den slaat van zaken ontstond en bet kapitaal huiverig was om plaatsing te zoeken. Het besluit der Britsch-Indiscbe Regeering, tot waardebepaling van den zilveren ropy, gaf opnieuw een schok aan het Amerikaansche kapitaal. Het gevolg was, dat de zilvermijnen in Colorado en elders werden gesloten en het geld nog schaarscher werd. Een aantal banken en handelsfirma's staak ten hare betalingen, ofschoon erkend moet worden, dat daaronder weinig groote faillissementen voorkwamen. Het gebrek aan beschikbare munt was oorzaak, dat velen met een voordeelig saldo in hunne boeken toch niet op tijd aan hunne verplichtingen konden voldoen, en daardoor ook weer andere firma's in moeietïjkheden kwamen. Een en ander had eene daling van vele waarden tengevolge, die ook in Europa werd gevoeld. Uit de bekentenis van een beschuldigde voor de groote jury le Chieago (de voorloopige jury die slechts onderzoekt of eene aanklacht of zaak naar de gewone jury voor strafzaken zal worden verwezen) is gebleken, dat de groote brand op het tentoonstellingsterrein te Chieago, waardoor onlangs zoovele personen en daaronder een twintig brandweermannen omkwamen, aangestoken was om den diefstal van vele goederen te verhelen. Sedert de tentoonstelling werd geopend had een aantal geëmployeerden, wel een houderdvijflig, maar voortdurend gestolen. Hammen, kisten wijn en andere goederen werden in spoorwagens en besproeiingskarren weggevoerd. ---