De verminkte. ■' aSe Alpenjager lachte uit de verte °^ --ijn n luiter*ant der infanterie, dien hij - gewone plaatsje zag zitten. Hij ging "aar hem. tóe. Zijn ééne been, dat nog Verband was, zette hij ttiêt kracht ên , ,« °P den grond. Trots zijn krukken, .^dhaftigheid en kracht in zijn ver Crrf. bewaard gebleven. hat h«t?en dag' oude JofiSen> zei hii- Hoe t°ïiJour, zei dè officier. èérKsteêl bij, nam de knikken ■JJ geamputeerde ©h légde die naast v.^»«èhs antwoordde hij: », eeh, het gaat niet erg. "Wf*»»aag is het anders een 'reuzen •He ' Zei clè Alpenjager. Nog nooit hééft \_vè park zoo mooi toegeschenen en de "" tn Zagen G1* n°S nooit zoo aardig uit! \\^ n n°g nooit heb ik me zoo akelig ge *• IV1! Koül- ■•• 3e overdrijft! ;'"5 t-J?* ie?" vroeg de luitenant op hitte Me dunkt anders, dat de vermin an tr>ijn->gèzicht niet béter had kun riït oogenblik kwam éen meisje varl °» tien jaar, met een hoog roode - 4rmfa? **et prettige spelletje, waaraan had 'deelgenomen, teneinde op komen, wat uitrusten op een stoel, J dfe twee hei-stellenden. Zij zat ach K°' zij zagen haar niet. Het ïneisie J;8:1" de militairen en bij een bewe , e»ke «Je officier maakte, trilde zij: droeve misvormde gezicht, waar ;,6chts de oogen en één wang onge i tt_ *** Waren. > lü iPeil.iager zocht troostwoorden: V I** vo6»"a».(i»lt ie Als held geslaagd t)e oLe?rvolie vermeldingenje Kruis.... *■ EP.!.IC,er viel hem in- de rede: Jn dnJV^oeve held.die de> voorbijgangers 'Ifi q^ aan te kijken, uit vrees van in ,' Sen afschrik en medelijden te lezen! k^-s? men beklaagt alle gewonden, Bf *a ni'Pu»eerde. Mij ookmien kijkt me Hh»»»JI?en beklaagt me. En dat doet me nero>iet.... ■--.... ■ is* is niet hetzelfde Beken, dat je S je l v<-rkiest boven hot mijne. Ik keek % " toeri je daar zooeven aankwam". Jij MT »<* knap uit, St_{y-a "ogenblik stilte vervolgde de lui ' v J" S d'eeJ?' Jk 2°»- me misschien gewennen SL1-tas> • Icetl der onverschilligen, indien .N^ . de weldaad van een vrouwelijke 6ï^ ondervond. Maar ik heb mijn i Zal Verloren en ik *>eb geen zuster. En sn? den moed hebben tae .na to omhel lSi"v 5n ben vijf-en-twintig jaar. En 'ü J?Qb ik zoo verlangd haar ecu zoen J-H !v.roTO of een kind! ?ilitf,-*e-sJe, welker tegenwoordigheid de ',' \_**n niet hadden opgemerkt, luister \\i_\Z eQ met gespamien aandacht. De J* van den verminkte herinnerden ü^Rsv,11 anc*ere, welke ze in haar familie \, ü(-ord, en' die haar hadden doen wee 1 T' eerg6voelig« droomer! zeijie Alpen inneinendein toon. Niets doen is -"••aan voor jou. Je moet wat wer m>lr. Daar het front terugkeeren en me b.^st eQ scJlieten' dat is mogelijk mog iiitvnd °P' rel-^ zlet- uit met een lan a je mee een eindje wandelen? vroeg J^M bang gemaakte vogel vluchtte S-t ij:lsJe. Maar ze keerde niet terug om ï1 ««vr Vr»endinnetjes <« spelen. Zij ging Xij^vterjuffrouw zitten, die, haar onb? \.JK ziende, in gedachten verdiept, k.s n;6*l, denk je toch aan, Denise? %^ zou gi-aag naar huis willen, ant *f%t r* hst kind. Ik ben vermoeid. as waar. Haar gedachten waren ie- -5J^°r haar jonge stel. De ontroeren van. den gewonden officier had in haar verlevendigd de herinnering aan één harer bloedverwanten, eenige maan den tevoren overleden. Men had haar dik wïjls de droeve geschiedenis verteld: de ylam van een kaars was in aanraking ge komen met het haar, dat onvoorzichtig ge wasschen was met aether: het mooie ge zicht was vervormd in iets onnoemelijks, dat toen de martelares het in een spiegel had gezien, haar de'smartelijkste kreet had doen slaken. En in den langen doods strijd, de hartverscheurende klacht, steeds dezelfde: — Oh, dat verschrikkelijke gezicht!.... Ik zou nooit mijn man of mijn dochtertje .meer kunnen omhelzen.... nooit meer.... Dat' was de reden, waarom ,Denis© zoo goed het leed van den jongen luitenanj begrepen had. zich bewust was van het groote offer, dat hij gebracht had aan het vaderland. Dadelijk had ze hem een plaats geseven onder de soldaten, die men haar geleerd had hoog te achten en te bewonde ren. Ze aag ha-m iederen dag weer in het park «a had zich gewend aan zijn gezicht, dat bij haar niert den minsten afkeer wek te. Ze hield wel van,hem en van ganscher harte verlangde ze er naar hem een plei zier te doen. Uit de verte keek ze naar hem, bescheiden. — Als ik groot was, zei ze ongekunsteld bij zichzelf, zon ik met hem kunnen spre ken. Ik/ zou hem vragen, of hij mijn pet© kind wilde zijn. Op een dag, toen ze met een grooten bal speelde, rolde deze — onhandig of kinder lijk© list? — tegen de beenen van den offi cier, die op zijn gewone plaats zat te le zen. Denise ging naar hom toe. — O mijnheer, riep ze met innigheid uit-. ik vraag u vergiffenis, ik heb u pijn ge daan.... — Weineen, kindlief, zei hij mét een glimlachje,' dat hem slecht afging. Ik heb wei eens wat anders meegemaakt. — Ja, ja, ik heb u pijn moeten doen. Een gewonde wordt gauwer pijn gedaan. dan een ander. O, |k die zooveel van sol daten houd, vooral van de gewonden. Par ,don, mijnheer.,.. Toegevende aan een onweerstaanbaren drangj sloeg »e hem de kleine armen om den hals. Op de ongeschonden wang deed ze een fermen zoen kldppen. ""*■ — Die is voor den soldaat, zei ze. En die is voor den 'gewonde Op de andere wang, midden in leelijke lidteekens, zette zé vroom haar lief mond je. Toen deed ze een stap terug en keek hem aan. In beider blik stond eén uit drukking van tevredenheid. Hij zei'èrn stig: — Dank. u, juffrouw. i Een hartelijke glimlach kwam op Peru se's gedicht. ■— Tot weerziens, mijnheer, zei ze. , En haar hal oprapend, hu-ppeld« ze met vroolijke sprongetjes weg. Toen dien dag de Alpenjager ziju vriend kwam opzoeken, merkte hij dadelijk iets van geestdrift en^voldoening, dat een wei nig de gelaatsuitdrukking van vroeger had doen terugkomen. Hij legde, hem de hand op den schouder en vroeg, terwijl hij zit ten ging: — Wel, oude jongen, hoe gaat het van daag? De verminkte antwoordde met een vriendschappelijk klopje op de eenige knie van zijn Vriend en eon opgewekt: — Vandaag g4at het! --- FEUILLETON. Tante Loesje. Door NNA HUBERT VAN BEUSEKOM. -v CVerrolg.) •H vs^éa we aen krans voor neef ma (2 Oiadoliefjes, stelde Elske voor. ■■Jraj* groote menschen,die dood gaan, ii^tiw kransen van mooie echte \\. dj • Niet van zulke kleine bloeme j?ft tole in 't gras staan. Héél vroeger, J.'WfJ^sjft stierf, dat weet jij niét meer, " hog veel 6 te klein, maar ik weet ls">Hif 80e In 'touderwetsch-gemeubelde slaapvertrek, lag de doode in 't mahoniehouten ledikant met de witte gordijnen te midden van ro zen en sterk-geurende jasmijn,- zn lieve lingsbloemen. Zacht bescheen hem "t licht van de aan weerszijden van den schoor steen brandende petroleumlampen. In lich te golying lag 't lange, witte haar om 't fijn besneden wasachtige gelaat, waarover 'n trek van diepe rust en wijs weten ver snreid lag, waardoor de aanwezigen meer rr|et iets van stillen eerbied dan met droef heid naar hem zagen. Zacht nadertredénd legde Loes het krans ie aan het voeteneind, bij 'ttuiltje slap-ge worden vergeet-mij-nietjes van Nettie Al ma, trad toen terug van 't bed naar Hugo en Tine, die baar band greep en bevend fluisterde: — Dank je voor vader. Hij zou 't zoo lief vinden. \ Toen met 'n laatsten stil-eerbiedigen blik slopen ze heen. Uit de keuken," waar ze langs moesten klonk 't snikken 'van Kee, de oude, trouwe meid. die alles in de familie had meesre maakt. Tine ging er even heen, terwijl Hu go en Loes de gang doorliepen naar de tuinkamer, waar Machteld met gedempte stem vertelde hoe Job en zij den vorigen avond nog hier voor hem gezongen had den. Zii was geëindigd met net bekende 'ied van Bach: „Komm süszer Tod. had »op jsiin verzoek nog eens gezongen »!i totT. had hij stil voor zich heen de woorden «it ten prevelen: „Komm. siiszer Tod, komm, sel'g* RuM ? jsKomm führe mich in Friede.... — Zoo plotseling hè. 't 16 net 'ti droom. Eee roept maar, dat ze 'trieh ni-A b?grij pen kan- zei Tine toen ze weer binnen kwam en zich tusschen Loes en Van dar Voordt aan tafel zette. En toch h-v. ik er zoon vrede mee. Als je hem zói stiet lig gen, vervolgde ze haar oogen afvegend. — Ja. klonk schor Job's stem Wl» had %en 't niet anders mogen wenseV?: — Wat stelde hij nog 'n belang in alles en wat was hij nog helder van geest, sprak meneer -Alma. Zoon heidera blik als hij hadl Onze kleine Net'tie was zoo bedroefd, Grootvadertje, zei ze altijd en werkelijk van "reigen grootvader zou ~> niet meer hebben kunnen houden, als ze hem «rn kend had. ' _ Ja, 't kind was dol op hem. Ze ging de laatste tijd alle dagen naar hier. 'k Was wel is bang, dat 't te druk was, zei me vrouw met ongewone zachtheid in haar stem. —O, maar vader vond 't heerlijk. Hii hield zoo van kinderer* De Freyberghje* kwamen hier ook dikwijls. Zoo Hef»... ' al die bloemen Tine's stem brak. Snikkend leunde ze haar hoofd tegen Loes' schouder. — Hij is voor veel menschen een groote. steun geweest Ik heb ontzaglijk veel aan hem te danken, zei Hugo dol. Van der Voordt knikte zwijgend. Ook liti dacht aan vroeger, aan den zwaarsten tiid uit zijn leven.toen neef Oostingh en Tine de eenigen waren, die er hem door hun ln vloed bovenop gehoude» hadden. Hii zei niets, zat maar somber voor zich uit te sta ren. Loes begrijpend, waaraan hii dacht, voel de diep medelijden met hem en durfde zijo kant bijna niet uitzien, bang dat hij op haar gezicht zou lezen, dat ze wist Toep het negen uur sloeg stonden Hugo en zij op en namen afscheid. Zwijgend 'dit gen ze een poos naast elkander door den aoelen zomeravond. Toon vroeg Loes zacht: — Wat denk je dat Tine beginnen zal? — Och, voorloopig zal ze natuurlijk in huis blijven tot Job getrouwd is. En dan ~gaat ze waarschijnlijk weer in verpleging zooals vroeger voor den dood van nicht on Emrny. Tine was zoo met hart en ziel verpleeg ster en neef en zij spraken er wel is over dat ze als Job "etrouwd was en hij zelf er niet meer zijn zou, weer tot haar vroegere werkkring zou terugkeeren. —- Wel een goeie oplossing, maar toch zou het me spijten, als ze hier wegging.ik' hou zooveel van haar. Ze is zoo zacht en zoo verstandig. Aan Tine zou ik geloof ik alles durven vertellen wat ik op het hart had. — Ze heeft vee] van haar Vader. Datzelf de vertrouwenwekkende en blijmoedige, datzelfde heldere oordeel. Ik hou ook heel veel van haar, zei Hugo met Warmte, en als het ooit mocht voorkomen zal mijn huis altijd voor haar openstaan. Aan de na gedachtenis van haar vader alleen, zou Ik me daartoe al verplicht rekenen; maar ze zal haar eigen weg wei gaan.De Oostinghs ziin allemaal sterke persoonlijkheden, die meer behoefte hebben te iroven, dan van anderen te ontvangen. En allerlei herinneringen ophalend elk ander vertellend van den beminnelijken ouden man, die was heengegaan, liepen ze langzaam huiswaarts. Dier^ avond laat stonden Tine en Job hand m hand op het boyenportaal voor het open raam. In den tuin beneden iwaar de jasmijn «eurde, floot een nachtegaal en van den sterren-doorflpnkerden, diepblauwen he mei glansde vredig hét maanlicht neer als een stdl-z_egenende vertroosting.... Hoofdstuk XII. Kort voor hun vertrek naar -buiten, toen de eerste waken met hun eigenaar dige, droeve drukte voorbij waren en het gewone leven in 't huis op de Elisaheths kade weer schijnbaar zijn ouden gang ging, kwam Tine op een avond bij da Freyberghs aanloopen. Ze had een brief ontvangen van een vriendin, waarmee ze vroeger . als verpleegster langen tijd sa menwerkte. Dis vriendin, nu d'rectrice van een kinderziekenhuis, bood Tine met het komende voorjaar een plaats aan in haar inrichting, die dan vergroot zou wor den, waardoor meer uitbreiding van personeel noodzakelijk werd. Daar TCne pas in December te beslissen zou hebben — dan eerst kwamen officieel de vacatu res — en Job en Machteld er bvar dach ten in October te trouwen, leek 't haar zelf uitermate geschikt Ze kon toch niet alleen in 't oude huis achterblijven, hoe veel 't haar ook zou kosten met alle herrn neringen te moeten breken, 't Moest Ze had 't met vader menigmaal b«spro ken liet huis was hun eigendom »?n ze zouden beg'nnen met t te verhuren. Er was al1 iemand geweest, did er met November in wilde. — Ja. Loesje, negen-en-dertig ts niet jong meer. Jij moet me wel al heel oud vinden, maar 't is toch nog niet oud ge noeg om met de handen over elkaar te gaan zHten als je flink en gezond bent zooals ik, zei ze, met een weemoedig lach je Loes aanziende, drie half verscholen achter 't theeblad, stil had ritten luiste ren terwijl Tine van haar plan vertelde. •— O, natuurlijk ben je nog in 't geheel net oud, maar Huug en ik vinden 't erg naar je te moeten missen en de kinderen ook. Huug dacht wel dat je weer verpleeg ster zou Worden. Gistermiddag aan tafel hadden we'ter juist over en toen zei Elske: „Wat, gaat tante Tine hier weg? Magge'we dan nooit meer bij dr. komen spelen in de tu'n en bij Kee koekjes bak ken Sn de keuken." — Ja, dat deden ze graag hè? 's Win ters hebben we menig gezellig uurtje in die keuken van ons doorgebracht mot de kinderen. Kee had er ook atijd nleizier ün, als ze zoon Zondagmiddag kwamen' knoeien. En onze tuin als de kersen rijp waren! O, ik zal alles wel missen 't Spijt me en toch doet 't me voor mezelf een heel klein beetje pleizier, dat ze mij ook missen zullen, zei Tine zacht. Ik weet zeker dat d;t besluit me op 'don duur 't meest bevredigen zal al doet 't pijn om dat 't zoon héél groote verandering is. — Alle veranderingen d.oen pijn. Zelfs gewenschte. Op 't oogenblik dat ie met, een levensphase breekt, betreur j - altijd " wat omdat je iets verliest, dat deel uit maakte van jezelf. Gelukkig als 't n'euwe je dan gauw heeternaal in beslag neemt, je leven weer bij-vult. Jij,, die veel van kinderen houdt, veel tact hebt, zult je daarginds zeker gauw op je plaats voe len, troostte Hugo. — Zeker, 't zou geen nut hebben, als ik hier bleef. Er is nog genoeg voor me te doen en 't zou al heel wein'g in vaders geest zijn als ik doelloos bleef treuren. -_- Ik ben toch blij, dat Job je vooreerst nog noodig heeft en dat we dezen zomer nog een gezellig tijdje met jullie buiten' zullen zijn, zei Loes hartelijk. — Een beetje rust heb je tenminste broodnoodig, hoor, was Hugo's oordeel. Hij vond dat T'ne er sinds den dood van haar vader meer dan slecht en afgetobd uitzag. — 'k Verheug me er ook wel, op. Heer lijk, om 'een poosje rustig buiten te zijn en niets te doen. Ik weet wel, dat ik er niet goed uitzie, maar "k zal gauw genoeg weerin orde zijn 'k voel mij wat moe, maar ik slaap gelui i.ig al beter de laatste dagen. Jullie gaai, Donderdag over een week al hè? wendde Tine 't gesprek van zichzelf af. Ja, t is nog 'h heel gedoe om met alles klaar te komen en dan hebben wij nog iets waar Huug en ik al sinds twee da gen ons 't hoofd mee breken, nietwaar Huug? , «■ — Och, wat mij betreft, ik ben al zoo half en half besloten.maar 't is 'n beroerd iets!. Hugo stond op, wandelde met zijn handen in zn zakken do kamer door én begon te vertellen hoe Eef's onderwijzer hem 'n paar dagen geleden was komen motdeelen, dat hij met September be noemd was tot hoofdonderwijzer aan een school te Rotterdam en de leiding van Eef niet langer op zich zou kunnen ne men, tenzij — want 't speet hem persoon lijk zeer om Eef, die nu werkelijk zoo goed leerde, aan andere handen te moe ten overgeven — Hugo zou kunnen be sluiten zn jongen met hem mee te laten gaan en Eef bij hem fn den kost te doen. Hij kon 't kind klaar maken voor de - — 7^ • r' ._ JA, HB. S., die Eef dan, naderhand ' , eigen stad zou kunnen bezoeke-V j)J Loes was er tegen maar Hugo v0<.tüieW, **: de vacantie's minstens iedere tne.^.^ Zaterdag tot Maanda laten over* * . — Hoe lief van ze. Hebben ze 't zelf verzonnen? —■ kw*m Tine op 'n avond 'bii de Frev bershs aanloopen. --- Guitte.de mysay Als merkwaardigheid wordt hierbij ge geven een facsimile van een schrijven, waarbij Prins Willem I verzoekt om enke le edellieden, dié een reis gaan onderne men, goed te ontvangen, dus een soort van pas. Daar het vóór vers&nllende yan onze lezers moeielijk .zou wezen deze te ont cijferen, wordt de letterlijke overzetting in gew»ne letters daarbij afgedrukt. De brief is geschreven door een secretaris, dé'hand teekening is van den Prins. Eersarne lieve besundere, Also© die Hee re van Rosenberch wesende van der ca meren van den Roomseh Coninck mit aft dere Edelluyden tegenwoirdelijck reyst.in Hollandt' om/die grroote begreerte die hii heeft ,t selve landt te besiene, -waertce wii hem toegevu.ech-t hebben eenige Edelluy den van onsen Huyg.o orri denselven cesel scan te houden, is daeromme ons vrient lij ok begeeren, dat al? den voirsegdsn Heere bij Ulieden commen sal, êndê dese tesrenwoirdige U srethoent zullen worden den voirsegden Heere van Rosenberch mit ziinen greselscape wilt ontvanghen, enda wél tracteren, ende alle gunste ih de adresse bethoenen soe ven-e Ulieden moesreliek is. Wafcrinhe ghij ons zunder lince yrientssap doen stilt bereet Ulieden van gelycken te döene. Dat; kenne god den welcken wij. bidden Ulieden te geven lanck salick leeven. Gesereyen te Brus sele den iXden martii 1562. Wilhem hij dér gratiën goidts. nrince van Oranaieu grave van massau Stalhouder Ge nera-al van 1 HollandC Zeelandt. Utregt. Ulieden goede vrient > GUILLE DE NASSAU. --- Toen hij haar ten huwelijk vroeg. Wat hij dacht, zou Mj zeggen: —> Dat zij er ftooit liever had uitgezien dan op dat oogenblik. — Dat de gedachte aan haar hem steeds eèn spoorslag was om zijn best te doen. — Dat er geen minuut was, waarop hij niet aan haar dacht. — Bet. hij ieder oogenblik, dat hij met haar samen was, in deó zevenden hemel was. — Dat zij i.n het begin een beetje zuinig aan zouden moeten doen,» maar dat dat la tor béter 2óu worden. — Dat zijn familie bijzonder met haar in genomen was. — Dat haar, familie hem nu misschien nos; niet zoo erg genegen was, maar dat dit kwam, doordat zij hem nog niet goed kenden. x — Dat hij haar op de handen *ou dra gen. — Dat hij eenvoudig zonder haaj niet kon leven. — Dat hij er vast van overtuigd was haar srelukkisr te zullen maken, wa.nt dat er voor hem geen ander meisje bestond. Wat hij gezegd had: — Dat kon hij zich niet herinneren. --- Gekenrd. 'Hij ging met haastige star/pen, «eer opge wekt, vroolijk als ten feest/naar den dok ter,.mijn jonge vriend. In den lekkeren zoniermorgen liet hij zijn jaspanden uitwapperen als vlinder vleugels. Met vlugge bewegingen van vin gers draaide hij zijn dun rieten wandelstok door zijn hand. Een vroolijk marschdeuu tje. floot, hij tusschen zijn tanden. In de spiegelende wïnkelvensters keek hij zijn beeltenis aan met trots en welgevalleh.Gre tig snoof hij het koeltje op. Zijn gezond-man-zijn voeidehjj thans, nu hij dadelijk voor den.medicus verschijnen zou, heel prettig, heel vol. — Eigenlijk is het belachelijk mij te la ten keuren, bedacht hij. Nooit ziek geweest en zoo breed gezond als ik ben. Maar de reglementen van de verzeke ringmaatschappijen willen het zoo. De mo ♦gelijkheid dat zij ?Ach een strop aanschui ven in een ziekelijk -man, mogen zij niet aangaan. Een amice, die een versch-ijverig agent 'van de maatschappij was, had hem de for maliteit van het keuren als een kleinig heid voorgesteld. — Beteekent niets. Als de dokter jou ziet,met je dik rond snuit, keurt-ie je zóó goed. Zegvroaar dadelijk dat je nooit ziek bent geweest én je altoos lekker voelt. Spaart je een massa formaliteiten uit.We] de dokter, die haast nooit anders dan zie kè menschen ziet, zal verrukt wezen over 't bezoek ven zoon gezond exemplaar. Zó6t uitbundig gezond, belde hij aan het huis van den dokter. De meid liet hem eon lange gang doorwandelen, en plaatste hem toen tusschen een zestal patiënten om zijn ■beurt af te wachten. Hij vond dat wat on aangenaam: je kon nooit weten. Hoewel, hij met zijn ontzaglijk weerstandsvermo gen-..- De dokter die hem keuren zou, was een klein ernstig manneke, met een geweldig grooten-geweldig dikken bril op.dïe zéér be denkelijk keek, toen hij de 'bedoeling van den patiënt vernam. Hij vroeg den naanvzocht uit een romme lig bureau een formulier en las" dat