Een vacante-episode. ■ 'tyij, drie moeders , hadden het plan be Wcht en uitgewerkt. We hadden geen geld f*Qoeg om dit iaar met onze kinderen zee te gaan. maar we waren het er °ver eens. dat we van de vacantie moesten frieten. We zouden ze soJdaatje laten spe les, We maakten een klein legerkamp voor ?ê en het grasveld van den tuin der Dru We kozen die plek. omdat het de .hoogste is.omdat er maar één groentebed ill is ('een oorlogszuinigheid) en omdat, we '*&.tuin alle drio van de eerste etage uit •tonnen zien. we maakten de tenten met de naaima fyifte en stelden ze in den avond, toen de onderen naar bed waren. on. /e zijn wel Wet onberispelijk, maar wat hindert dat. .Mevrouw Wiltens vond. dat-het een echt *»toi» was. dat ze zeker wist, dat de kjnde 'en het leuk zouden vinden en dat het tus hen een band voor de toekomst zou v°rmen. Toen de kinders het kamp 's morgens zagen, zei Herman Drumonde. dat de '«ttten beslist zouden scheuren, maar, dat SJI kolonel wou ziin. Met een jongen als Jj'eirnan als commandant, kon ik me niet hoe het kampeeren een suc c*« kon ziin en dat was mevrouw Witters *»t rn« eens. Maar mevrouw Drumonde vas heel tevreden. Ze sloeg haar armen °* Hermans hals en zei: ■*- Mijn dappere longen. I w Zou het niet het beste zijn om er om 1 gooien, wie cominandeeren zal? opper ?e mevrouw Witter*. Mevrouw Witters Jeeft erg veel tact om moeilijkheden op • * lossen. Ik vond, dat het een prachtig "cc was. Er is om gegooid. Steven Witters werd tott-mandant. lets dwazèrs kon men zicli si»t voorstellen. Mijn Kudolf zei, dat hij p& veel Just had om den boei den boel te 'M.Q en te gaan visschen. . t>at verwonderde me niet. Een geboren ['•der als Rudolf en dan te moeten gehoor giften aan Steven Witters, die veel kleiner Is. dan hii en die er altiid zoo besluiteloos "toet! 2e hebben overal om gegooid, ttudolf Soest de oppasser van den kolonel zijn. '?Ü zei. dat hii Steven Wilters' sclioenen Sjeest poetsen. Maar ik bracht mevrouw filters aan haar verstand — natuurlijk gel vriendelijk — dat ik niet zou toestaan QM hif iets dergelijks deed. ijMiin arene. kleine Vete huilde jammer ik. I .Ze had zoo gehoopt, dat ze verpleegster J 1 het kamphospitaal zou zijn: Vera is zachtmoedig kind. Maar Greta Dru *°nde won het bij het opgooien. Een /!eisie zonder eenig gevoel: ze steekt met ?'*zier een worm aan den haak. Vera koken. Walter Witters werd kwar i'6rïneest-r en hij vertelde Vera. dat ze :*n heelen dag onder zijn inspectie aard mo__st schillen voor het middag ?*«1. en dat hij haar in boeien zou slaan. *öneer ze het niet goed deed. >vera kwam, bij mij haar nood klagen. heb tk aan mevrouw Wilters ge a»ed om tegen Walter te zeggen, dat lui C6t mijn meisje geen woord meer hoefde spreken. f.v«ra is een erg gevoelig kind. Herman pruilde en wilde nergens meer * «rooien. vje zamen hebben ze. gemarcheerd. Wij Reders keken van onze open ramen uit „" öe kinderen neer en genoten evenveel '>,**» het spel. als zij zelf. Lieve kinderen! J wag wonderlijk om te zien, hoe spoedig f den echten militairen geest te pakken ,*dden. Zelfs de babies draaiden keuric J? de flank, 't Was een genot om ze te Als Steven Wilters niet wist, welk be fi hii moest roepen.dan deed Rudolf het. j^doi. is zóó knap; bij hem gaat alles '* vanzelf. vBarend Drumonde zei. dat het de taak .'t den majoor was. om het bevel te voe !."• als de kolonel een zotwas en het '*t kon en dat Rudolf in de boeien lft*st. Ik heb Barend nooit aardig cevon '•»■ het is een echte dwingeland. Rudolf negeert hem altijd en gaf dan ook rt^tu bet commando: — Rechtsomkeert.... marsch! Freddy Wilters zei, dat hij adjudant was en dat hij iedereen zou slaan, die niet. naar ziin bevelen luisterde. Mevrouw Wil ters leunde uit het raam en klapte in de banden. Ze schijnt, werkelijk tróts-h te ziin» op Freddy. Mevr. Drumonde keek naar me van haar raam uit, dat naast het mime is. en ik _ag best. wat ze dacht. Ze zijn allemaal in het «roentebed se vallen; een direct gevolg van Freddy Wil ters' tegentfeyel.We renden naar het kamp ora ze oj. te rapen. Rudolf zsi direct, dat hü heelemaal niet gewond was. maar G-a ta Drumonde beweerde, dat hij naar het hospitaal moest en sleepte hem aan een heen erheen. Ze bezeerde hem leelijk. Mevr. Drumonde was woedend, omdat Ru dolf naar haar sloeg en haar een bloed neus bezorgde, toen ze hem wou verbin den. Mevr, Witters viel op een stok, in haar haast om Walter te redden en be weerde, dat er een tand van haar loszat. Mevr. Drumonde heeft den heelen nacht opgetobd met Herman.Hij schijnt het niet to hebben kunnen verkroppen, dat hij e-een commandant kon zijn en toen hii naar bed werd gebracht, werd hjj stijf en had-een zenuwtoeval of zoo wat. Al de kin deren van Drumonde zijn zoo; mevr. D, zeet: ~ 't Is hun artistiek temperament. Maar ik noem het hysterie. Ik ben dank baar. dat Rudolf en Vera niet hysterisch zün. maar tevreden en gelukkig den hee len langen dag en dankbaar voor hetgeen voor ze woedt gedaan. Vera zei; dat ze een das; in l)ed wou blii ven. in nlaa_ts van soldsatje te spelen. Rudolf ze_L dat hij;wön, dat ik dat bs ■ voerde kampeeren nöóit was begonnen: ioneens wilden hun eigen amusement kie zen. Ik heb er een deuntje om gehuild. Mevr. Drumonde heeft srezec-d. dat haar -roente de verwoesting nooit te boven zou komen en ze bad nogal gehoopt dat zft er den heelen winter van had kunnen eten. Ze zei, dat ze wel had gewild.dat we het, kamp nooit op haar gras waren begon nen. En waarom hadden we het niet er arms anders gedaan? Mevr. Witters keek mü aan. We begrepen beiden heel s-oed. wat ze bedoelde. Mevr. Wilters vroeg, waarom we hei kamo niet zouden opheffen?, . Dat dedeu Se. * Ev. St. --- FEUILLETON. Tante Loesje. Door ANNA HUBERT VAN BEUSEKOM. *> (Vervolg.) Kraantje paste op Krik en Kokkie als J* fatten mee uit wandelen waren en jjt .veider tijd in overvloed om aan $***? tcminde'' te schrijven en 't verstel fk kij te houden. Loes en May echoten Te-al van kleine Kok, die ze 'savonds V'(Jd. naar bed bracht en betreurde jStj«F dan ooit er zelf geen te hebben, }^*w«i ze beweerde nu veel meer voor |J\W man te kunnen zijn, wiens kunst * baar geheel in beslag nam. I *y had meer vastheid aan zn leven ge j-en, door haar eigen energie en sterk v'Oef in zijn kunnen, want Bram, was £_* nature traag, hoefde 't niet om den cpofa te doen en had zooals hijzelf ge bS&ii wel 'n ttouw noodig, die hem' gere J* aan 't werk hield en dat deed May. had veel smaak, kleedde zich ;:o_d, ï6u?kte nee' mooi borduurwerk, dat ze iJj' ontwierp en woekerde met haar be pielen talent voor schilderen, dat zon w* veel pit of forschheid toch iets echt fcekoprljjka had. Loes sond hen 'n ideaal menschenpaar, bijna zooiets als Huug en Corrie yroeger, dat haar — werd er 's avonds als ze zoet geweest waren, op Loe_' kamertje sociëteit geüou den. 't toppunt van mensclielijk geluk to« scheen. Ze stond 's morgens vroeg op om Jn 't nieuwe dikke schrift te schrijven, om dat er op den dag t. weinig gelegenheid yoor was -aa se 't ook te in-Acessant vond zich dan opeens te gaan afzonderen. Miep en Bert Wesselinck, die „In 'lhoekje van den haard" gelezen hadden en 't prachtig vonden, bedelden letterlijk om verhaaltjes "en daar 'n sprookje 'n onfeil baar middel bleek om hen naar hed te krijgen werd er 's avonds, als ze zoet ge weest waren, op Loes' kamertje sociëteit gehouden. Miep, Bert. Eef en Elske in nachtgewaad namen dan plaats op haar bed. zijzelf troonde op 'n koffer en las of vertelde 'n kwartier lajig.ln 't begin eigen bedenksels., later ook sprookjes van Grinun, die ze al vertellend wat verander de of opsierde, want zooals ze lachend aan Hetty Wesselinck verzekerde, ze was geen citroen waar je maar in te knijpen had om er wat uit te krijgen. Als de kinderen er inlagen kwam 't ..schildersciubje" waarbij sjch ook de Wes selinck's hadden aangesloten bijeen voor 't huis. waar men tot laat in den avond zitten bleef onder de hooge, bloeiende Un deboomen, die met ieder koeltje 'n zacht kruiigen geur naar omlaag zonden. Een enkel© maal voegde de zenuwzieke violist zich bij hen. als 't geflirt met Truida Do rens. die met haar moeder en den ouden lieer en mevrouw De With, 'n tweed» groepje vormde, hem verveelde, 't Schil dersclubje vond hem over 't algemeen on uitstaanbaar omdat bij 't voortdurend oyer zichzelf had, maar _f_ spel was wer kelijk boven 't middelmatige, wat te week soms. maar zeer zuiver en muzikaal. May accompagneerde hem meestal op de niet al te slechte piano in de conversa tje-zaal. die _pet zn met zand bestrooiden vloer meer-had s.anv,n gel^gkamer dan van 'n salon, 't Klonk er echter goed en door de boog-opgeschoven ramen drong 't Om den kersebootu, die e*u_a_ia prijkte in 't midden vaa 'n grasveldje, stonden de gezusters Bleeker en Jaantle. geluidtot ver in öeotuin, zoodat Cis van de.Rozelaar en de juffrouwen Bleeker er even goed van genoten en vonden, „dat die zwarte meneer maar wat s&SKi &peu lea kos»" De komjt van Ven der Vooral *_. paar dagen late* Sra-fti nog meer isfflu ia d» brouwerij. Den eersten dag was hü stil. Hü zag er moe en afgetobd uit van 't va, le nachtwerk, dat hem aan 't bureau van. z'n courant was ten deel gevallen.maar t vooruitzicht van 'u maand vacantie was op zichzelf al in staat om hem spoedig op zn verhaal te doen komen en met vol Ie teugen genoot hij van zn vrijheid. Hij stoeide als 'n schooljongen met de kmde ren, die 't heerlijk vonden als „Oom Walt' zooals ze bena ai gauw noemden,meespeel de. gedroeg zich aiieib.ininnelijkst tegen de dames, zoodat zelfs de oude. vinnig© mevrouw Dorens hem „'n aangenaam jongmenseh" vond. zette allerlei tochtjes op touw, sprak plat-Brabantsen tegen de juffrouwen Bleeker en wist 's avonds on derwerpen op 't tapijt te brengen, die ein. delooze. gesprekken en discussies tengevol ge hadden. Loes. zeer behoedzaam- nruuit vrees dom me dingen te zeggen in ziin tegenwoor digheid, deed stijf-vriendelijk en hield zich zooveel mogelük op 'n afstand, wat hem zeer verbaasde. Hij had dat zusje van Freybergh de enkele malen, dat hij haar ontmoette, 'n veel te aardig, onge kunsteld meisje gevonden om er nu in eens van die gereserveerde maniertjes op na te houden. Hoe kwam ist ineens aas die kuurtie-J? Toen schoot hem hun gesprek te bi* nen over het bewuste tooneelstuk, dat prul, waarover hy zich vroolijk bad zitten maken, terwijl zij er zoo kinderlijk opge togen over was. Ja. ia. dien middag bij de Oostinghs toep alles nog in volle fleur ws=: kort na Jobs verloving, die middag had 't gedaan e» h» nam zich voor om 't I'irion Uil.et.ep hen beiden lag ingevroren maar gauw te breken, i Hij werd zeer hoffelijk voor haar, sleep te stoelen en voetenbankjes aan, holde ge dienstig naar zn kamer om zn loep te ha len en haar 'n mosplantie, dat ze niet ken de, duidelijk te laten zien eu hielp haar zelfs 'n middag bij 't theeschenkèn in den koepel. Toch baatte 't niet; 't Werd die eerste 'dagen niet 't ware tusschen lien. Loes kon haar beschroomdheid zoo gauw niet overwinnen, al stelde ze zn pogingen nog zoo op prijs; totdat door 't toedoen van "de kinderen plotseling de oude vriend schappelijke toon van vroeger werd te ruggevonden. 's Middags na de thee brak, zooals May Leydsius 't-noemde, „'t onzalige oogen blik" aan voor de kleine, wilde Frey berghjes en hun jonge tante, want Loes achtte 't dan haar plicht om met behulp van Jaantje 't viertal op te vangen en lis tig mee naar huis te voeren, waar de kin deren van top tot teen verfrischt en opge knapt werden voor ze om zes uur aan ta lel konden -verschijnen. Krik en Kokkio ljclen zich meest nogal gauw meetroonen, maar Eef en Elske waren dikwijls in geen velden of wegen te bekennen, evenmin als de Wesse linckjes, dio zich tot wanhoop van hun .moeder ook al schuil hielden tegen dien tijd. Eef had zlch zelfs eens uit puren over moed een mi.ddagverstopt.aan Elsfee.die :ij tiids naar huis ging, brutaal de boodschap meegevend, dat hij nog niet kwam en was toen om z.s uur vuil en wei de eetzaal fciw?«jig-_t«j_3aJ, met 'n zwart gejast klimmend vau ondeugd, uitroepend — Gut, zit iedereen al aan tafel, waar on vader Hugo onder 'tonherdrukt gelach der aanwezigen ii stond en zn weerspan uiteen en eenigszins overbluften zoon zon der 'n Wücud f. zoj'gen naar bove. bracht, waar hij hem in oe slaapkamer opsloot.' Na den maaltijd vond Loes den kleinen zondaar, .*.eid« rog in 't zelfde stadium van vuilheid ;>n slordigheiJ verkeere-id, voorover op zn bed neergeploft, brullend van 't huilen, met 't eten dat juffrouw Sien op Hugo's verzoek bij liem had neer gezet, onaangeroerd naast zich. Onder heet. snikken en tranen bad hij toen be loofd dat. 't nooit, nooit weer gebeuren zou en sinds dien dag was#hij steeds op tijd verschenen en schikte hij zich zonder tegenstribbelen in 't vreeselijk lot van wassèhen en opknappen. 't Was bijna een week later toen Elske 's middags tegen vijf uur met 'n geheim zinnig gezichtje kwam aangetrJppeld in haar rosé katoenen jurkje, haar groote strooJioed bungelde op liaar rug en ha even, den kring van theedrinkende 'gasten rondgezien te hebben, schoot ze op, Van der Voordt toe, die bij Loes' en May aan 'n tafelije zat. — JHoor is, oom Walt, fluisterde ze, 'n mollig bruin pootje vertrouwelijk op zn arm leggend. — Wat is» er, vroeg hij glimlachend tot haar overbuigend, 't kleine handje grij pondß H^^êTnêê^ïïënïïêrlHië^ÏMn^nenJÖl vertellen, want. niemand mag 't hooren. 'Is. Moet joti allee» wat «eggen, Eè, J-om nou, kom nou even mee. — Foei Elske, Jaat meneer Van der Voordt nou toch is met rust, bestrafte Loes. Maar er viel niets aan te doen. Oom Walt was zoo goed niét of hij moest zn lekker beschutte plaatsje plus zn kopje thee in den steek laten om zn vriendin nfctje te volgen, dat hem buiten den kring der gasten meetrok en gejaagd iets in fluisterde. Hij knikte bevestigend en liep toen op 'n drafje met haar 't larikslaantje in. dat naar den moestuin leidde. Loes 't nu wel wat al te kras vindend, stond op en holde hen achterna. — Mijnlveer Van der Voordt, begon ze hijgend, toen ze 't tweetal bijna had inge Jiaald, ik maak u m'n excuses over m'n tyrannieke nichtje. Toe, doet u me plei zier en geef 'r nu is niet 'r zin. U zult hier op 't laatst geen leven hebben, als u door gaat met de kinderen zoo op hun wenken te bedienen en te bederven. Ga jij nu gauw Eer roepen en komen jullie dan onmiddel lijk allebei naar huis om je te laten op knappen, 't Is meer dan tijd, vervolgde Loes tot Elske. — Ja maar oom Walt móet meegaan, 'tls juist om Eef. Is 't niét, oom Walt? — Ik vrees dat ze m'n hulp nu werke lijk noodig'..zullen hebben, juffrouw Frey bergji. Trouwens ik wil heel graag.... — Ja lieuscli, tanteke. Ik wou 't jou lic ver piet zeggen om je niet te laten schrik ken. 'tls ook niet zoo héél erg, maar zie ie.Eef is in den moestuin ïn den korseboom Beklommen en nou zit-ie met zn bloese aam 'n tak -zóó raar -sast, - dat-ie" 'mVxp niet meer alleen uit kan komen. Eerst ben ik juffrouw Kee gaan roepen, maar die zei dat ik maar liever een van de heeren moest gaan halen, want dat zij toch niet in den boom kon klimmen om Eef te hel pen. Nou en toen ben ik natuurlijk oom Walt gaan roepen en die zal 'm dr nou uithalen, ratelde Elske in één adem. — O kind! Loes werd spierwit en toen vuurrood van schrik. — Kom. maak U niet zoo ongerust, 't Zal wel zoo erg niet zijn. Ik zal m'n best; doen om er den jongen heelhuids uit te krijgen, en Van der Voordt zette 't op een loopen 't laantje uit. 't hekje door en den moes tuin in, gevolgd door Loes en Elske. Om den kerseboom. die. eenzaam prijkte irf 't midden van 'n grasveldje, stonden de gezusters Bleeker en Jaantje. de gezichten angstig geheven naar Eef, die heel boven in ruiter-te-paard op 'ntak zat. —- O, juffrouw, zei Jaantje zenuwachtig toen ze i^ar zagen aankomen, maar Loes antwoordde niet, te veel in spanning om ieto te zeggen of te verwijten. Met saam geknenen Jianden keek ze naar boven, ter wi" Elske haar bij haar rok vasthield. Goddank de boom was _iiet heef hoog! — Hou io maar taai jongen. In 'n oogen blik ben ik bij-je, riep Van der Voordt. dio intusschen zn hoed, jas en, manchetten in 'tgras geworpen had, zich langs den stam omhoog werkte, en toen verder naar bo ven klom. — O. riep Eef geruststellend, ik kan 't nog best uithbuën. Ik zit hier wat lekker, JiiKs ©ng hoor. Wees maar niet bang, tante Loesje* 'Als ooitt -Walt alleen maar m'n blouêe van die lamme tak losmaakt *> ik in 'n oogenblik beneden. — Praat toch niet en hou ]ö toch 8 ]g vast, jammerde Loes, maar Eef ven" de onverstoorbaar: ,ü\ — 'k Heb 'n hoop kersen gegeten- J lio houën niet van vleeschkersen, maar , vin ze zalig hoor! 'tZiJn zulke , -8k Els kijk is; ergens in 'tgras legt nz jd doek vol. Die heb ik naar beneden gego^ voor jullie, en Eef bewoog zn hoofd i» richting waar 't pakje lag. « — Wees toch voorzichtig, waarschuw Loes weer, maar Elske den stand vB^n^ ken met groote kalmte overziende, e 1 dadelijk aan 't zoek en'en vond al ga"yj 'nniet zeer smakelijken zakdoek, wa»1 hii de kersen geknoopt had. lgJl — 'k-Heb ze. We zullen ze eerlijk d^jhoor, riep ze triomfantelijk tegen h*^ broertje. ' .« — Nee, dat hoeft niet. Ik kan dr _Jee een meer op. 'kHeb er zooveel gegete- Laat tante Loesje dr maar eerst is 'np9oo proeven voor de schrik, schreeuwde de verbeterlijke Eef naar beneden. _ — Stil nou jongep. Hou je nou kalm-^ jeblieftJ, vermaande Van der Voordt,.*^ veei,inspanning—-'twas geen dagelijks^, werk voor hem:— Eefs zitplaats genadeI- -..:.-.,■ r. -ji — Buig je voorover en trekje lin^j been Wat op, anders kan ik er niet W' klonk daarop 't bevel van oom Walt, ~^ie t arme hoofd gevaarlijk bedreigd werd A0° de bengelonda beenen van 't slachtow6/. boven hsm,MUi___iy,-- , i 'ëmMw-l*ÊßmWfi” (Wordt vervolgd** : --- SCHORPIOENENBRUILOFT. Als men van schorpioenen spreekt denkt men aan niets liefelijks. niets vriendelijk». Wij -— die "t maar van hooren zeggen heb ben — wéten toch van 't gevaar hunner «ve rgi f tigen steek en begrijpen, dat een soort van afschuw voor deze tot de spinnen familie behoorende wezens, gemaakt heeft, dat hun naam wel géclucht werd en als die van een sterrenbeeld zelfs ten hemel klom, maar dat van hun doen en laten weinig be kend werd. Zelfs de wetenschap heeft zich met de schorpioenen lang niet anders dan in doo .den staat bezig gehouden, hun lijken wel ontleed maar bun levensgewoonten uiet na gespoord en 't was eerst de groote Fransch man Fabre, de „Homerus der insecten", die bet even merkwaardig als afschuwelijk hu vvelijksleven van dc griezelige dierea aan 't licht bracht, na nachten wakens, want cle schorpioenen zijn nachtdieren. In menig opziclrt is schorpioenenliefde aan alle liefde gelijk. Ze vangt aan met een zekere brooddronkenheid. De mannetjes schorpioen „stellen zich aan", gaan op hun kop staan, geven elkander 'vriendschappe lijke stompen, tot ze in het. tweede stadium zich meer direct tot het vrouw ei ijk geslacht wenden. Dan wandeien de paren, elkaar met de van grijpscharen voorziene voel sprieten vasthoudend, rond, doen alsof, maar 't is nog geen ernst en de vrijage raakt weer uit. Eindelijk komen echter de dagen, dat het rn.eenens wórdt, en 't manne (je voert zijn wijfje naar de donkere schuil plaats, welke 't, voor echtelijke woning be stemd heeft. Wil het niet gevoerd worden, dan probeert hij 't te sleepen, wal echter niet immer gelukt. Doch na Jhet huwelijjg gebeurt het vreenm de, wreede, namelijk dat het wijfje haar echtvriend uit pure.' liefde doodbijt en op. eet. als deze niet heel gauw beenen weet te maken. Wat aan velen niet lukt, gelijk hun resten aan den onderzoeker bewezen. We hebben hier te doen met een gebruik, dat onder de insecten én spinnen méér voorkomt, maar dat nog griezeliger lijkt, dan liet verslinden van eigen kroest. --- Een brandstichting. Op den 6den dezer 's morgens om elf uur bemerkte iemand op de binnen plaats, der peiceelen 24—32 Nieuwe Ach tergracht een dikke rook, die uit het mid dengedeelte van den achtergevel om hoog steeg-. De heer Gordijn, die beheer der is van deze gebouwen, welke de ge meente Amsterdam toebeh ooren en waar in een groot aantal families gehuisvest zijn. alarmeerde de brandweer en een kwart minuut daarna bevond hodid brandmeester R. Boele Ir. sich mét de koolzuurspuit, ladderwagen en auto stoomspuit reeds op bet terrein van den brand. Aan de straatzijde viel niets te bcspeu ren, dan een dichte rook, die langzaam in .de richting van het Weesperplein dreef. Het werk, dat de brandweer ver richtte, trok dientengevolge niet die groo te publieke belangstelling, waarop het anders kan bogen. Dfe redladders werden in de vensters geliaakt, touwen omlaag geworpen, de slangen opgeheschen en spoedig boorde de eerste waterstraat van' de koot zuurspuit zicli door den Kwarten rook.De vlammen begonnen nu fel uit te slaan en een oogenblik daarna perste de stoom spuit een enorme watermassa door haar slangen, met dit resultaat, dat tien mina ten later het gevaar voor uitbreiding ge weken was. Tegenover dezen acJitergevel woont de famiiie van den brandmeester Deesman. De brand scheen overgeslagen te zijn naar deze woning. Hoe het ook zij. van de Magirus-ladder af werd bet dak met een straal water nat gehouden. Het zon Jicht, speelde en dartelde Jn den stofregen en toovei)de de prachtigste kleuren op dit flonkerende waterscherm. Toen de brandwachts op de derde ver dieping van het erg rookeude perceel met hun werk bezig waren, klonken eensklaps uit de' tweede étage noodkre fen. In een oogwenk werden de rcdlad ders ingehaakt en langs deze slingeren de toestellen slaagde men er in. den on gelukkige, wiens hulpgeroep reeds zwak ker was geworden, naar het venster te sleepen. Het bleek __ de brandwacht •Schreeuwmans te zijn' Een- touw werd hem om het lichaam gebonden en lang zaam werd hij in het uitgespannen red zeil neergelaten. Hij was bewusteloos. Met den zuurstof koffer werden de levensgeesten weder opgewekt. Gelijkstraat9 puilde, nog een zware rook uit een vertrek. Het was onmogelijk daar binnen te dringen. Daarom werd een der manschappon van een rookhelm met Juchlapparaat .voorzien. De brand wacht verdween in een verstikkenden rook. Ook hier kreeg men het vuur spoe dig onder de knJe. Da voormalige stadstimmertuin, waar zich de nieuwe stadsdrukkerij bevJndt, werd eveneens met een paar stralen nat gebonden. De brandweer verrichtte kranig werk en aan haar is het zeer zeker te danken.dat het gebouwen-complex, aan de Nieuwe Achtergracht gespaard bleef. De .biue scliing werd nog bijgewoond door den commandant, de officieren Lodewijks, Fiorani. Brunei, de Rochebrone, Fórch en den administrateur Herklots. Het staat vast. dat de brand aan moed wil te Wijten is. Getuigen hebben een man rriet een donkere pet en een blauwe kiel een hoop stroo en hout op de beide verdiepingen zien aansteken. Zün naam is ons tot op dit oogenblik onbekend. Wèl die van zijn lastgever. De te is de lieer Gordijn, commandant der Amsterdamsche brandweer, die een groote brandoefening liet houden, die schitterend slaagde en ten doel had bet blusschings- en reddingswerk van het Amsterdamsche korps op daadwerkelijke. wijze te toonen aan een gezelschap hoofd lieden der Rotterdamsche brandweer,die op dezen laatzomerschen dag de gasten waren in de brandweerkazerne die zich aan de Nieuwe Achtergracht 24— 32 uil strekt. Tel. --- In den mist Het was Dinsdag den laatsten dag van zijn verlof, en Karel Melsers nam zich voor het er dezen dag nog eens flink van te nemen. — Kan ik over de klippen naar Haldijk komen? vroeg hij zijn hospita den vorigen dag., — Zeker mijnheer, was het antwoord, maar het is een lange, vermoeiende tocht;u zult er minstens zes uien voor noodig heb ben. En als er zeedampen opkomen is de weg zelfs gevaarlijk. — Ik geloof, dat ik het toch maar zal wa g-en, had Karel geantwoord. Hij begaf zich dus Dinsdagsmorgens op weg. Ben reis over de klippen dacht hij zou meer afwisseling bieden dan het vol gen van den landweg en in zes uur kon Jiij gemakkelijk het station in Hald_jk.be reiken, vanwaar 's namiddags de „snel" vertrok. Hij wilde daar liefst zoo spoedig mogelijk aankomen, daar hij daags lev o ren een telegram van zijn broer Wim ge kregen had van den volgenden inhoud: „Vertrek naar Canada Woensdag om ne gen uür", en dit zou het laatste samenzijn wezen voor een scheiding van vijf jaar tvs schen de broeders. De weg, dien hij gekozen had. was slecht en weiiiig begaan, en al was het niet be paald zonnig, het was toch aangenaam weer om te wandelen. Toen hij echter ori geveer drie nur op reis was, breidde zich een lichte nevel over de zee uit. Karel lette er aanvankelijk nauwelijks op; het werd pas bedenkelijk, toen hij be merkte dat hij het pad niet meer onder scheiden kon. Hij besloot het onzekere pad te verlaten en zijn ' schreden landwaarts te richten; maar na een uur stevig mareheeren bleef hij plotseling staan en luisterde. Vlak on der zich hoorde hij het eentonig ruischen der golven. — Ik ben in een kring rondgeloopen, bromde hij verdrietig.rriisschien is het toch nog beter den kltppenweg te volgen. Gedurende een paar mïr liep hij tastend verder, menigmaal geraakte hij tusschen dichte bremstruiken, welke hier en daar dc rotsen bedekten. EenmaaJ schrok hij hevig. Toch hij zic-b uit het struikgewas los wilde maken, was hij bijna over de rotsen heen naar benden gestort. Krampachtig hield hij zich aan de doornige struiken vast en werkte zich op den vasten bodem terug. Daar wachtte hem nieuwe schrik. Hij wa* op zoon steile helling terecht ge komen, dat hii onverwacht uitgleed en een oogenblik later hevig tegen een man bots te, die een omvangrijk pak op den sehou der droeg. De man verloor het evenwicht \6B viel. op den grond. Maar voordat Karel een ver ontscliuldïging had kunnen uitbrengen, was hij alweer overeind en in den nevel verdwenen. Karel zelf struikelde bijna over het door den val opengesprongen pak en bukte zich om bet te onderzoeken. — Alle drommels, tabak, riep hij uit, ge smokkeld. Daarom liep ds kerel zoo gauw. weg. Hij nam een weinig van de tabak van den grond en stak die in zijn zak. Toen kroop hij langzaam weer,de helling op. Een-paar schreden verder zag hij de om trokken eener kleine hut. — Goddank, dat is in elk geval een schuilplaats. Hij klopte stevig aan de deur. waarop een groote, breedgeschouderde man, in een blauw wambuis en met vischschubben bespatte broek, met, de beenen in zware laar zen, op den drempel verscheen. Zijn gestalte kwam den jongen man bekend voor. — Wat. wilt go? vroeg hij barsch. — Hallo, riep Karel uit, zijt. gij het, dien ik daar straks onderstboven heb gegooid? De man kreeg een sombere uitdrukking op ziin gelaat. — Neen, cci hij korf, wat wilt ge? — Ik Jben op weg naar Haldijk.antwoord de Karel. Kan ik hier wachten, tot de ne vel opgetrokken is? Op dit oogenblik was ook een kleine, angstig uitziende vrouw, naderbij geko men. Beiden keken Karel wantrouwend aan. — Het is zonder twijfel de smokkelaar, dacht Karel, en hij is bang voor mij. Met een wanhopigen blik op de nevelzee zei hij: ' _ — Tot tweemaal toe zou ik haast van d« klippen naar beneden getuimeld zijn. De vrouw wierp den man een ang_tigen blik toe. — Het is werkelijk gevaarlijk. Hannes, zei ze. Mijnheer kan in dezen mist niet naar Haldijk gaan. De man maakte een af werend gebaar maar zij trok hem terug en toen spraken zij fluisterend achter Am halfgesloten deur. — Hij is zoomin een douane-beambte als ik er een ben, hoorde hij de vrouw zeggen, er is hier geen in de Omgeving. Laten wij liem maar binnenlaten, dan kun venwij zien of hij wat in zijn schild voert. De man bromde goedlveurend naar het scheen, want de vrouw opende de deur wijd. — Komt u binnen, zeide zij beleefd, en wacht gerust tot het weer wat opklaart. Karel trad de hut binnen waar het net jes, maar armoedig uitzag. JDe volgende drieuren kropen langzaam voorbij. De visscher en zijn vrouw herstel den beschadigde netten, terwijl Karel roo kénd voor het haardvuur zat en ,nu en dan aan het kleino venster frad om mis troostig in den witten nevel te staren. — Het ziet er niet naar uit, dat het van avond nog zal opklaren, zei Jiij, een onze keren blik op de tw^ee visschersmenschen werpende. Het was niet alles, Jiier den hee len nacht te moeten zitten, maar aan den anderen kant geleek het op een poging tot zelfmoord, onder deze omstandigheden de reis te vervolgen. — Kunt ge mij niet ergens onderbrengen voor dezen naoht? vroeg hij. Dc vrouwzag haar man vragend aan. — Zij en ik slapen hier, was zijn ant woord, er is geen ander liuis in de nabij heid. -— Maar de Joods is er nog, Hannes, merkte de vrouw op, misschien neemt mijnheer den stroozak voor lief. Mijn zoon Ario slaapt er heer dikwijls, met deze woorden wendde zij zich tot Karel, maar hij is naar Haldijk gegaan en zal bij dezen mist wel niet terugkomen. Ik hoop het tenminste niet, voegde zij er met een be zorgden blik door het yenster aau toe. — O. ik ben heel gauw tevreden, verze kerde Karel, als ge mij die gelegenheid wilt afstaan, en mij wat to eten geven.wil ik^het u gaarne vergoeden. De twee wierpen elkaar heimelijk een blik toe. — Zijt ge met een rijksdaalder tevre, den? vroeg Karel, in zijn zak tastend. — O. zeker, mijnheer, daarvoor zullen wij ons best doen, beloofde de man met een loerenden blik. Karel haalde zijn portefeuille tevoor schijn: Hij had 's morgens zijn rekeningen betaald en daarbij al het kleingeld, dat hij bezat, uitgegeven zoodat het uitslui tend groote stukken waren, die den vis scher in "dc oogen blonken. — Kunt ge er mij een w-isselen?vroeg hij hem een papiertje voorhoudend. Langzaam en omzichtig Jiaalde de man een leeren taschje voor den dag. stortte den inhoud op de tafel en telde er een ge deelte af. dat hij Karel toeschoof. — Mooi, zei deze als ge mij nu een wei nig te eten wilt geven, dan ga ik mij spoe di? ter ruste begeven. De vrouw maakte een uitstekenden maaltijd met gebakken visch voor hem ge reed. Intusschen zat de visscher bij het vuur en staarde somber in de vlammen. Hij stond eerst op, toen Karel gereed was, nam een lantaarn en bracht zijn gast naar de loods. — Hier is het zei hij de lantaarn op den steenen vloer plaatsend, en op een stroo zak Jn den hoek wijzend. — Een hard leger voor een fijnen mijn heer, maar toch beter dan niets bij dit weer. , Karel knikte. f — Ik zal bet wel klaar spelen. " Hij trok zijn zakdoek en daarmee een beetje fijne tabak uit zijn zak, welke op den grond viel. Karel wierp den visséher een lachenden blik tee. De oogen van den man schitterden. — Ik laat u liet licht Jiier. zei hij kort, terwijl hij zich verwijderde, goeden nacht. — Goeden nacht. * Karel sloot de deur achter hem en mon sterde zijn slaapvertrek eens. Het was een vierkant hok, van ruwe planken in elkaar sespijkerd, met een plaggen dak. In de rfcen lagen manden en vischtuig van .rlei soort en boven Jiingen netten te Aogen. — Voor noodhulp goed genoeg, brom de Karel, ik hoop maar, dat de mist voor morgenochtend optrekt. Do wind steekt op. dat is een goed teeken. Na kort zoeken vond hij een stuk Hn nen, waarmee hij zich toedekte; daarna blies hij de lantaarn uit'en legde zich neer om. te slapen. Eenige uren later, toen de nevel door 'den sterken wind was verdreven en de maan helder en klaar aan den hemel stond werd de deur der hut geopend en de vis scher zwaaide onzeker naar builen. Zijn vrouw klemde zich aan hem vast. — Wat ben je toch van plan Hannes? fluisterde zij angstig en hield zijn arm vast. Als je nuchter waart zou je zeker niet gaan. Hij stiet haar ruw terug in de hut. — Laat. mij met rust. bromde Jiij, hij heeft mij toch gezien en zal mij aankla gen. Ik — ik zal hem den mond stoppen, opdat hij zwijgt. Hij wierp de deur in 't slof. en liet zijn vrouw bevend op !den grond liggen; daar na ging hij voorzichtig op zijn kousen 100 pend, naar de loods. Hij luisterde aandach tig aan de deur. In de diepe stilte vernam hij het regelmatige langzame adenhaJen van een gezonden slaper. Zachtjes opende hij de deur en het yol gend oogenblik was hij binnen, De slaper bewoog zich, het stroo ritsel de een weinig. Onmiddellijk daarop weer de diepe rus tige ademhaling. Aarzelend raakte de visscher den stroo zak aan, iv zijn beneveld brein overwoog hij lioe hij hem het best zou kunnen doo den. Hij ging naast het leger pitten en oen doffe woede, vervulde hem hij de gedachte, dat deze giadtongige mijnheer hem zijn bedrijf kon bederven.Hij wist, dat de kust wachters hem in 't vizier hadden en wachtten op een J>ewijs om hem te-kun nen pakken. De slaper bewoog zich in den slaap, hij hoorde een kort geluid, een geritsel en daarop weer diepe' stilte. De visscher voelde plotseling, dat de an "der ontwaakt.-was en in het donker in dc richting van hem staarde. Zijn woedo vlamde opnieuw op. Krampachtig greep hij naar liet pak linneh wierp zicJi zwaar op het lichaam van den ander en stopte hem dén mond mei de grove stof dicht, en terwijl hij mei. Zijn gansche gewicht op bet schokkende lichaam lag, klemden zich zijn vingers met ijzeren greep ona de keel van ztjn slachtoffer. Een paar minuten later trok hij de deur der hut open en strompelde naar binnen. Zijn vrouw, die zlch weer overeind ge werkt had, zag hem met angstige blikken aan. — Ik heb hem koud gemaakt, zei hfj op ruwen toon. Doodsbleek, met van ontzetting wijd ge opende oogen leunde zij tegen den muur niet in staat een woord te spieken. Er heerschte een geheimzinnig zwijgen in de — Is hij 'dan — werkelijk — dood? liet was, als kon zij het verschrikkelijke niet vatten. Hij richtte zich.met heftignctd op en staarde haar aan. Als hij niet dood was — dat moest vastgesteld worden. — lllaa! de lamp, beval hij met een stem die geen tegenspraak duldde. In den koudon maneschijn kroo».. *.j met hun beiden t,.a.,\r ''e loods. Bij de deur nam hij haar de lamp uit de bevende ?in gers en ging koelbloedig naar binnen, te-r wijl zij zich met g'.doten oogen..aan den. deurpost vasthield. Plotseling hoorde zij binnen een geluid. Zij herademde verruimd. — Hij leert nog, stamelde zij, terwijl zij de oogen opensperde, en haar man wenkte die met oen uitdrukking van vertwijfo .ing op het gelaat voor-het leger stond. Het Jicht dor lantaarn viel op bet gelaat van den jongen man op het stroo. — Aria. Als con snik kwam de naam over baar lippen. Den adem inhoudende knielde zij voor het leger neer. luid roepende: — Hij is niet dood. Zij nam het levenlooze lichaam van haar zoon in de armen, drukte hartstoch telijke kussen op zijn lippen, riep hem bij zijn naam en smeekte hem haar te ant woorden. — Hannes, Hannes! Help mij, hem bij te brengen, schreeuwde ze, zich wanhopig tot haar man wendend. Doz.- staarde'ha'ar met wijd geopende verwilderde degen"aan. ','"■■• — -Hij is dood, zei hij, met gedempte stem, hij is — dood.. Vóór de dag aanbrak, sleepte dc man den vermoorde weg. en liet 'hem van de klJppeh rollen, zoodat men donken kon, dat hij in den mist den weg kwijtgeraakt eti beneden op de rr-tsan verpletterd was. En dat werd inderdaad door iedereen ge Joofd. Karel Melsers kwam rog juist vroeg ge noeg om in Haldijk den trein, die om drio uur 'r-morgens vertrok, te kunnen ne men, Het ruischen der zee Jind hem ver hfriderd in te slapen, totdat de nevel op trok. En toen liad liij eensklaps bedacht, 'dat Wim iri 'tgeheel niet 'gezegd hat', of hij 'savonds cf 's morgens om negen uur zou afreizen. — De visscher zal wel vreemd opkijken, ais/hij mij niet meer vindt, dacht hij. Dat was bepaald hun zoon, dien ik op de klip pen ontmoette. Zoo was het, werkelijk. Wim reisde cm negen uur 's morgens af en Karel kwam no£ juist op-tijd, om'hem vaarwel te zeg gen. ---