ffl^SÊk handen y^fes"^^H genezen vlug met r4Jj PUROL Drogisten lAdvj --- DOOI WEER daar wordt door ons nu naar gesmacht, want dan pas kan men verder gaan met onze nieuwe zaak op Diezerstraat 2xB. (Adv.) --- (Adv.) --- „Solveig's lied" klinkt ie Finsch woud Languit in de sneeuw bij 25 graden vorst Grootsch is het leven der moderne Solveig. Dezen keer hadden wij een geluk bij een ongeluk, doordat het alarmsignaal gegeven werd, juist toen de trein door een boschrijke streek reed. Onder de honderd passagiers waren er acht moeders met kleine kinderen, enkele oudjes, die moeilijk loopen konden, en een zieke, die naar het bosch gedragen moest worden. Het was den vierden keer dien ochtend, dat het alarmsignaal klonk, en wij in alle haast een schuilplaats in het bosch moesten zoeken. De'meest mobiele van ons, vooral onze „Keurtroepen", zes jonge Lottas, hadden al doende een groote vaardigheid gekregen om in verbluffend korten tijd deize soort van „evacuatie" te volbrengen. Want wij wisten, dat iedere seconde den dood voor ons allen kon beteekenen. Wanneer de Russen bemerkten, dat zij zonder eigen risico op een afstand van 100 tot 200 meter op ons neer -konden dalen met het knetterende machinegeweer, zou zeker geen van ons levend ontkomen; want vóór wij de prikkeldraadversperring tusschen de spoorlijn en het bosch verwijderen konden, zou zeker veel bloed gevloeid zijn. --- Verrassing Wij vonden ook dezen keer onze schuilplaats en moesten er genoegen mee nemen languit in de sneeuw te liggen in omstreeks 25 graden vorst. Wij moesten geduld oefenen. Het eischt van ons gezonde volwassenen, al veel van ons uithoudingsvermogen, dus dat kleine kinderen en oude zieke menschen dit kunnen verdragen is totaal onbegrijpelijk. Maar dezen keer was er slechts een half uur voorbij gegaan, toen er beweging kwam in de achterhoede van ons' troepje, ja, wij hoorden zelfs enkelen lachen met blijde uitroepen. Weliswaar was het motorgeronk van de Russische vliegtuigen verdwenen, maar de vliegers konden ieder oogenblik terugkomen, en men had ons gezegd, dat het lang kon duren voor het veiligheidssignaal gegeven werd. Daarom begonnen wij voorzichtig te kruipen in de richting van deze verrassende vroolijkheid. Natuurlijk waren de Lottas de oorzaak van deze vroolijkheid. De Lottas, die midden in het eenzame bosch kokend heete koffie te voorschijn tooverden! Vier flinke lachende Lottas schonken de gloeiend heete drank uit twee reuze melktransportbussen, die ieder tien liter bevatten. De koffieboonen had een van de „Lottas" meegekregen van thuis in haar kerstvacantie; haar moeder had het geheele koffierantsoen van de famliie gespaard voor haar jongste dochter, de Lotta, en dit kwam ons ten goede juist op het oogenblik, dat wij het meest behoefte eraan hadden. Maar de vraag rees: Waar in 's hemelsnaam hadden zij huis en vuurplaats gevonden om dezen kostelijken drank te kunnen bereiden? Het antwoord kreeg ik op zóó een dramatische manier, dat ik mijn eigen oogen niet wilde gelooven. Toen ik de Lottas vergezelde, naar het kamp terug, waar een troep houthakkers hun slaapruimte en eetlokaal, keuken en voorraadschuur in ongeveer tien, pas getimmerde hutten hadden, begreep ik eindelijk, dat wij ons nu bevonden in dezelfde buurt van een evacuatiekamp, dat wij den vorigen dag bezocht hadden. Wij waren in een cirkel gereisd. Toen wij de hut naderden, waar de keuken was en waar de twee andere Lottas bezig waren met de koffie, deden haar stemmen ons allen stil staan en luisteren. Het was een Noorsche stem, die zong, een Noorsche vrouwenstem. En dat was weer Solveigs lied: „Misschien gaat de winter en het voorjaar voorbij, ook de zomer zal heengaan en misschien het heele jaar." De zingende vrouw, geen Lotta, maar de vrouw des huizes, stond bij het brandend houtvuur, gebogen over de dampende pannen. In de bedstee achter de deur lag een zuigeling van twee of drie maanden vredig te slapen met de. speen in den mond. De vrouw was groot en sterk gebouwd, omstreeks dertig, vijf en dertig jaar. Zij had zwart haar en bruine oogen en lachte met groote witte tanden als antwoord, toen de Lottas haar dankten voor de gastvrijheid. Ik begreep direct, dat zij weinig of niets begreep van net Finsch, dat de Lottas spraken, waarschijnlijk niet meer dan ik zelf! . Daarentegen hield zij zich in het begin ongenaakbaar, toen ik zelf, ook een Noorsche, haar aansprak in haar eigen taal. Als het kind niet leelijke wonden gemd had door bevriezing van de voeten, had ik de moeder zeker niet aan het spreken gekregen. Maar terwijl ik bezig was het kind te verplegen, zoo goed en zoo kwaad als het ging, met mijn verband- en medicijnvoorraad in noodverpakking, kreeg ik een verhaal te hooren, dat misschien voor lezers, ver van hier verwijderd, als een soort roman klinkt, maar voor ons hier in het Finland van heden, een alledaagscn verhaal wordt. Duizenden van dergeirjKe romans beleven wij dagelijks. --- Een van velen „Ergens in het Noorden", waar slechts een smalle strook water de grens uumaakte tusschen Noorwegen en *in^y£, had zij gediend bij een koopmansiamiue. Haar verloofde — thans haar man -- naa als stuurman gezeild op de Finsche veerboot tusschen de Finsche en de Noorsciit kust. Hij had haar verteld van zijn tehuis hier in het bosch, van zijn gestorven moeder, van zijn broers en zusters, die weggegaan waren en van den vader, den ouden boschwachter, die nu als een soort opzichter van dit houthakkerskamp dienst deed. Na de geboorte van het kind begon zij te verlangen naar een eigen huis, al was het ook nog zoo 'klein. Ofschoon de man zijn stuurmansbetrekking reeds opgezegd had en wilde, dat zij samen direct naar zijn vader reisden, wilde zij toch eerst het jaar uitdienen om wat meer geld bij elkaar te krijgen. Maar plotseling kwam de oorlog, die reeds lang voorspeld werd door de jagers en visschers. Zij wisten, welke voorbereidselen de Russen reeds vele maanden van te voren gemaakt hadden, ja reeds voor Kerstmis 1938. Haar man, Armas heette hij (het beteekent .Liefste", legde zij uit), was opgeroepen. Den dag daarna was ook zij vertrokken met haar kind en het weinige, dat zij in haar rugzak dragen kon. De koopmansifamilie had haar volle jaarloon uitbetaald, vertelde zij trotseh en dankbaar. Veel had zij op de reis doorgemaakt. Onderweg had zij gezorgd voor drie kleine kinderen, waarvan de eigen ouders zoek waren, maar langzamerhand werden die kinderen overgenomen door de Lottas, die de adressen op de borst van de kinderen lazen, waarschijnlijk er op genaaid door moeders, die zelf misschien op de vlucht gestorven waren. De eenige, die niet zoon adres had, was Kaisa, het kleintje, dat zoo van zingen hield. Zij had Kaisa afgegeven aan de Lottas, die klaar stonden aan het stationnetje, waar zij zelf moest uitstappen. Toch was zij de Lottas gevolgd, toen deze met haar kudde vluchtelingen en geëvacueerde kinderen het station verlieten, om zich te overtuigen, dat Kaisa in goede handen kwam. Dit zei zij langs haar neus weg zonder ophef. --- (Jnze medeiverkster in linland, Britta Berner, een Noorsche vrouivelijke arts, werkzaam bij een der vri/wühqe geneeskundige hulp organisaties, schrijft ons over een aanval van Russische vliegtuigen op een trein in Finland, waai bij zij aanwezig was, hei volgende: „Zelf heb ik zoo juist weer kennis gemaakt met aen ruwsten en gemeensten vorm van „oorlogsvoering", een lucht aanval op een rijdenden trein met geëvacueerde vrouwen en Mnderen Niet by vergissing maar met opzet schieten de Russische vliegers iuisl op de ambulance treinen, duidelijk herkenbaar aan het Roode Kruisteeken op de daken van de wagons. --- Huismoeder, Na een heelen dag en een halven nacht rondgedwaald te hebtoen, vond zij tenslotte het kamp, waar de vader van haar man woonde. Zij werd hier onmiddellijk welkom geheeten, niet het minst als vrouwelijke werkkracht, waaraan de houthakkers zoo zeer gebrek hadden. En dit verheugde haar zeer! Vanzelfsprekend werd zij de huismoeder van dit' kamp; zoo wilde de oude vader het! Hij was zoo lief geweest voor haar en het kind. Nu wachtte zij op de paar dagen verlof van haar man. Zoo is het levenslot van de moderne Solveig, . overgeplant in den Finschen grond van heden. Arm is zij en onontwikkeld en geheel niet romantisch aangelegd, maar zij wordt groot en mooi, omdat zij heelemaal opgegaan is in toewijding aan man en kind. Arm als zij is, zwoegt zij dag en nacht, maar zij en haar kind zijn een soort symbool geworden voor een ouden vader en een jongen vader, landsverdediger daarginds bij het front. Voor de houthakkers, die 's avonds om het vuur zitten, zijn zij en het kind de personificatie van de moderne Madonna. Voor den armen man, die haar naaste mannelijke beschermer is, zoolang zijn zoon aan het front is, was het alsof zijn jeugd wedergekeerd was. Blijder kon hij niet geweest zijn, als een van zijn eigen dochters bij hem gekomen was. Wat doet het er toe, dat deze menschen arm zijn? Wat zij gevonden hebben is waarlijk: De steen der wijzen! De vreugde van het oogenblik en de hoop op de toekomst, uitgedrukt in Solveigs lied: „Misschien gaat de winter en het voorjaar voorbij, Ook de zomer zal heengaan en misschien het heele jaar. Maar eens zal je komen, Mijn liefde gelooft! Ik zal op je wachten, Dat heb ik beloofd. God helpe je, waar je op aarde ook gaat, God zegene je, als aan zijn voeten je staat! Hier zal ik je wachten tot je weder keerf, En wacht jij mij hierboven, Dan vind ik je daar." --- DE BRAND IN DE OTTER Eigenaar in vrijheid. Naar wij vernemen is de heer 8., exploitant van het restaurant van de badinrichting De Otter te Loosdrecht, in vrijheid gesteld. Naar men zich zal herinneren is hij, in verband met den brand, welke eersten Kerstdag in de badinrichting De Otter te Loosdrecht heeft gewoed, op vermoeden van brandstichting dienselfden dag gearresteerd en ter beschikking van den officier van justitie te Utrecht gesteld. --- Siberische koude in Berlijn KOLEN IN OVERVLOED, MAAR HOE ZE NAAR BERLIJN TE KRIJGEN? Mopperende Berlijners en gesprongen waterleidingen. (Van een bijzonderen correspondent) Tien dagen felle vorst heeft Berlijn achter den rug. Menigmaal ln dit tijdsbestek daalde het kwik tot 29 graden Celsius onder nul; en hoewel dit nog geen record vormt voor de Duitsche hoofdstad, behooren dergelijke temperaturen toch eigenlijk meer thuis in het Oostelijke deel van Europa, dan in Berlijn, dat nog juist op de grens van het gematigde West- Europeesche klimaat ligt. Zondag is de dooi Ingevallen; en deze is als een verlosser begroet door de bevolking en— door de autoriteiten. Want het is geen geheim dat de lieden, die er voor verantwoordelijk zijn, dat het den Duitschers niet mag ontbreken aan de allernoodzakelijkste dingen des levens, gedurende de vorstperiode met de handen in het haar hebben gezeten. „Niemand zal koude behoeven te lijden!" — deze leuze werd bij het uitbreken van den oorlog verkondigd en kon dan ook gemakkelijk verkondigd worden, want Duitschland was tóch al de grootste kolenproducent en nu het bovendien in het bezit is van Opper-Silezië, heelt het de hand kunnen leggen op nog meer kolenmijnen met een enorme capaciteit. Niet alleen de binnenlandsche behoefte is dan ook ten volle gedekt, maar er blijft ook nog een flink overschot voor den uitvoer over. --- De voorjaarsbeurs te Utrecht Het A.N.P. heeft een onderhoud gehad met den secretaris-generaal van de Koninklijke Nederlandsche Jaarbeurs te Utrecht, den heer W. Graadt van Roggen. Met betrekking tot den stand van zaken in verband met de moeilijke internationale positie, deelde de heer Graadt van Roggen mede, dat de voorbereiding iets moeilijker in haar werk is gegaan dan gewoonlijk. Niet dat de wil om deel te nemen er niet was, maar omdat de onzekerheid van den toestand en de onoverzichtelijkheid van de naaste toekomst voor vele deelnemers het nemen van een definitief besluit bemoeilijken en vertragen. Het Jaarbeursbestuur is daarbij den deelnemers zooveel mogelijk tegemoet getreden dooide inschrijvingen tot 15 Januari als „voorloopig" te beschouwen en ook ten opzichte van het afsluiten van jaarcontracten, waarbij ook de deelneming voor de najaarsbeurs van dit jaar contractueel wordt vastgelegd is het Jaarbeursbestuur den deelnemers zooveel mogelijk ter wille geweest. Na Nieuwjaar is begonnen met de voorloopige inschrijvingen definitief te maken, en voor 15 Januari hebben om zoo te zeggen, alle inschrijverfhun inschrijvingsbiljet onderteekend. Slechts eer klein percentage van de geregelde deelnemers is afgevallen, doordat zij, of niet •>eheel zeker waren over "oldoende grondstoffen tp kunnen beschikken, of al? importeur te veel in het onzekere verkeerden, wat de moeilijkheden van hun import betreft. Hun plaatsen zijn evenwel door nieuwe deelnemers ingenomen, zoodat de komende voorjaarsbeurs in omvang nagenoeg gelijk zal zijn aan de voorjaarsbeurs van 1939, welkt zooals men weet, een recordbeurs was. Op de vraag of bij de voorbereiding gebleken is. dat het bedrijfsleven het nut van het Jaarbeursintermediair juist onder deze oorlogsomstandigheden nog steeds inziet, antwoordde de heer Graadt van Roggen bevestigend. Een moeilijkheid was, aldus vervolgde de secretaris-generaal, dat er deelnemers waren, die om bijzondere redenen, niet aan de voorjaarsbeurs kunnen deelnemen, doch hun oude stand voor deelneming aan de volgende beurs wilden gereserveerd houden en hoezeer het jaarbeursbestuur ook geprobeerd heeft den deelnemers ook hierin tegemoet te komen 's het in de meeste gevallen iammer genoeg niet geluk* ■iaar de opengevallen plaatsen vrijwel alle door nieuwe deelnemers zijn ingenomen. De belangstelling van net ouitenland voor Nederland als afzetgebied onder de huidige omstandigheden, aldus vervolgde de heer Graadt van Roggen, is voor Nederland nog niet verloren gegaan. De Belgische, Duitsche, Fransche, Fransch Koloniale (Tunis, Algiers en Marokko), Zuid-Afrikaansche en Zwitsersche collectieve industrieën, komen alle op de voorjaarsbeurs als gewoon en in dezelfde omgeving terug. De samenstelling van de komende voorjaarsbeurs zal dus in groote lijnen weer geheel gelijk zijn, voor wat de groepenverdeeling betreft, aan die van vorige voorjaarsbeurzen. Op het Vredenburg zal een gaspaviljoen aanwezig zijn en bovendien zal aan de voorlaarsbeurs een groep carosseriefabrikanten met autobussen enz. deelnemen. Dit !aatste in verband met het liet doorgaan van de R.A.I. De Beatrix-hal is gehee) gevuld met de deelnemers in de groep machine-industrie, metaalnijverheid, en electrotechniek. Onderhoud met den heer Graadt van Roggen --- Verdachte bedoelingen En verstandige meisjes Dezer dagen verscheen in de Amsterdamsche bladen een advertentie, waarin meisjes werden opgeroepen om zich aan een adres op een der grachten te vervoegen, waar men modellen voor mannequin zocht. Men had, volgens deze advertentie, meisjes noodig van „tussohenmaten" en ook „bakvischmaten". Advertenties van dezen aard trekken altijd de aandacht van de politie, want de ervaringen, die men met dergelijk advertenties heeft, zijn, zooals men weet, niet bepaald van den eersten rang. Men dacht o.a. aan het geval van een schoonheidsstudio in de binnenstad, dat modellen had gevraagd; de politie bemerkte later, dat het een huis van ontucht betrof. Ongeveer een jaar geleden heeft een ander een poging ondernomen om „modellen" voor een kunstfotograaf te verwerven, met een soortgelijke bedoeling. Dezen keer bleek de advertentie volkomen in orde te zijn en afkomstig van één der groote modehuizen. Maar buiten het huis had zich een ongeveer 50-jarige man opgesteld, die de meisjes, die zich voor de vacante betrekking hadden aangemeld, aansprak. Vooral op de jongeren onder de sollicitanten had hij 't gemunt. Hij informeerde of zij de betrekking al hadden gekregen en als hij dan een ontkennend antwoord ontving, betuigde hij zijn spijt. En dan kwam hij met een voorstel: „Kom maar bij mij. Ik heb een plaatsje vrij, ik betaal beter dan mijn concurrent en je hebt het bij mij beter". De meisjes waren echter zoo verstandig niet in zijn voorstel te treden, zoodat de man tenslotte maar wegging. Enkele meisjes volgden hem, denkend aan het geval De Nigtere, en wezen hem aan een agent van politie aan. Op het Centraal Station werd de man gearresteerd. Het bleek een inwoner van Den Haag te zijn. Voorloopig is hij op het bureau Raampoort vastgehouden. --- IJSGANG OP DE WADDENZEE De postboot, die de verbinding Terschelling—Harlingen onderhoudt en gisterenmorgen om half acht van het eiland was vertrokken, heeft voor de reis naar Harlingen twee uur langer dan gewoonlijk noodig gehad. Zij bereikte deze plaats eerst om twaalf uur. Om half twee vertrok de boot naar Terschelling, doch na eenigen tijd moest zij terugkeeren door den ijsgang op de Waddenzee. Des morgens had het schip het getij mee gehad, hetgeen de vaart mogelijk maakte, doch 's middags bleek de postboot niet opgewassen tegen het drijvende ijs. Hedenochtend zou men opnieuw de terugreis ondernemen. --- Uitvoer van kolen brengt deviezen. Aan de landen, die vroeger hun kolen uit Engeland betrokken, doch die daarbij thans ten gevolge van den oorlog moeilijkheden ondervinden, heeft Duitschland dan ook aangeboden, Engeland als leverancier te vervangen. Voor Duitschland zijn deze kolenleveranties, als een van de weinige, traag voortvloeiende bronnen van buitenlandsche deviezen, overigens van de grootste beteekenis. Ondanks dezen overvloed aan kolen heeft men evenwel zijn woorden niet waar kunnen maken: Duitschland, of in ieder geval Berlijn, heeft koude geleden en lijdt ten deele nóg koude. Want aan één ding schijnen de verkondigers van het „Niemand zal koude behoeven te lijden!" niet te hebben gedacht — en dat is aan het transportprobleem. Het is een openbaar geheim, dat de Duitsche spoorwegen te kampen hebben met gebrek aan rollend materiaal. Dit is eigenlijk reeds het geval sinds den wereldoorlog, want een van de bepalingen van het Verdrag van Versailles hield in, dat Duitschland een niet onaanzienlijk deel van zijn spoorwegmateriaal moest afstaan aan de geallieerden. Dit verlies is men feitelijk nooit te boven gekomen, want al heeft men ook in later tijd zooveel mogelijk nieuw materiaal in dienst trachten te stellen, met de wagonruimte heeft men altijd eenigszins moeten schipperen. --- Scheepvaart kan vervoer niet verwerken, Zeer sterk ging men dit tekort voelen onder het nationaal-socialistische regime, dat bij de uitvoering van het vierjarenplan bijzonder hooge eischen aan den spoorweg ging stellen. Weliswaar trachtte men het spoorwegverkeer zooveel mogelijk te ontlasten door den aanleg van nieuwe water- en autowegen, maar afdoend was ook deze hulp niet. De behoefte aan wagonruimte bleef zich in stijgende lijn bewegen, de slijtage nam enorm toe en de beschikbare grondstoffen werden in de eerste plaats voor de herbewapening gebruikt, zoodat er voor vernieuwing van spoorwegmateriaal niet voldoende overbleef. En nu, in den oorlog, is op een zeer aanzienlijk deel van het rollend materiaal natuurlijk beslag gelegd door de militaire autoriteiten, zoodat men reeds maatregelen tot inkrimping van het reizigersverkeer heeft moeten nemen. Bovendien heeft men voor het vervoer van niet-militaire goederen nog sterker zijn toevlucht moeten nemen tot het scheepvaartverkeer. Kolen en levensmiddelen, die niet snel aan bederf onderhevig zijn. worden al sinds eenigen tijd hoofdzakelijk per schip vervoerd. Deze schepen werden nu overvallen door de plotSPling invallende vorst. raakten ingevroren en de Berlijner wachtte, terwijl er een Siberische koude heerschte, te vergeefs op zijn brandstoffen. --- Aan het mopperen, Het moet erkend worden dat de autoriteiten alle mogelijke moeite deden om den eersten nood te lenigen. Eenige extra kolentreinen werden ingelascht en S.A. gerequireerd om hij het lossen behulpzaam te ziin: maar het was onmogelijk den Moloch, die de Berlijnsche bevolking van 4 millioen zielen is, te bevredigen. Op het oogenblik is het ergste leed weer geleden. De thermometer is tot eenige graden toven het nulpunt gestegen en de dool bevrijdt kanalen en rivieren van hun ketenen, zoodat de aanvoer van kolen weer toeneemt. Tegeliik echter heeft de dooi ook onaangename gevolgen gehad. Tallooze buizen van waterleiding en centrale verwarming zn'n gesprongen: en het is buitengewoon moeiliik. materiaal voor reparatie en arbeiders te krijgen. En aldus lijden ook thans nog vele lieden, hoewel zij nu kolen hebben, nog koude, daar zij hun centrale verwarming niet kunnen stoken. De autoriteiten zullen met deze ervaringen voor een eventueelen volgenden oorlogswinter hun "oordeel moeten rtnen. Want van o-een enkel norl