Snel recht voor plunderaars De politierechter te Rotterdam legt de maximumstraf op Voor den politierechter te Rotterdam, mr. J. O Brongers, werden gisterenmorgen twee verdachten voorgeleid, die zich aan plunderingen tijdens de opruimingswerkzaamheden hadden schuldig gemaakt. De eerste verdachte was de 24-jarige aannemer van sloopwerken J. H. H. uit Schiebroek, die op 14 Mei werkzaam was geweest bij het opruimingswerk van het aan de Hoofdlaan 2 te Schiebroek ingestorte pand, dat bewoond werd door de gezusters Mouthaan. Verdachte zou zich niet ontzien hebben een gouden broche en een gouden hanger, benevens een portemonnaie met eenig geld, welke hij in de puinhoopen had aangetroffen, bij zich te steken en voor zichzelf te behouden. Verdachte had voorgegeven zich even van het werk te willen verwijderen om te drinken, maar op het werk was drinkwater aanwezig geweest. Bij de fouilleering had de Schiebroeksche politie het weggenomene in een der werklaarzen van verdachte gevonden. Verdachte gaf voor den politierechter de feiten volmondig toe, maar hij beweerde, dat hij de voorwerpen niet in zijn laars had verstopt. Hij had alles eenvoudig in zijn broekzak gedaan, doch aangezien zich daarin een gat bevond, waren deze in zijn laars terechtgekomen. — Het is toch wel buitengewoon slecht, wat u gedaan hebt, merkte de politierechter op. — Ik zat geheel zonder geld, zegt verdachte. — En dan van menschen, die alles kwijt waren. In zulk een toestand heeft men den plicht in de eerste plaats aan zijn medemenschen te denken. Gelukkig hebben velen in Rotterdam dat gedaan. Mejuffrouw O J. Mouthaan verklaarde, dat zij met haar zuster het pand aan de Hoofdlaan 2 te Schiebroek had bewoond. Op 14 Mei bevond getuige zich bij familie in de Harddraverstraat te Rotterdam. Zij weet, dat al de bezittingen van haar en haar zuster in het pand te Schiebroek waren achtergebleven en in de sieraden, die de politierechter haar toont en die door de politie op verdachte zijn gevonden, herkent getuige de eigendommen van haar zuster. De vertegenwoordiger van het 0.M., mr. J. C. V. Meischke, was van oordeel, dat hier de maximumstraf, die de politierechter kan opleggen, moet worden toegepast en spr. eischte 6 maanden gevangenisstraf met last tot onmiddellijke gevangenneming. Verdachte verzocht hem een voorwaardelijke straf op te leggen, aangezien hij in deze periode wat verdienen kan. De politierechter heeft, gelet op de omstandigheden, verdachte tot 6 maanden gevangenisstraf veroordeeld met last tot gevangenneming. --- Brandkast geplunderd. Dc 30-jarige losse werkman A. C. had behoord tot een groep van werklieden, die belast was geweest met dc opruimingswerkzaamheden aan dc Schiekade. Op 19 Mei zou C. met anderen hebben afgesproken een brandkast, die onbeschadigd uit dc puinhoopen te voorschijn was gekomen, open te breken en zich den inhoud öarvan toe te eigenen. Die brandkast behoorde toe aan den juwelier C. dc Kok, die aan dc Schiekade 126 c zijn werkplaats had gehad. In deze kast hadden zich juweelen en goud en zilver bevonden tot een waarde van f 16.000. Verdachte, die toegaf, dat hij zich op oneerlijke wijze had willen verrijken, betwistte dat hij met dc andere werklieden een afspraak had gemaakt tot opening van dc brandkast. Hij was oorspronkelijk werkzaam geweest aan dc opruiming van dc puinhoopen van een naastgelegen pand en toen hij naar dit werk werd overgeplaatst, was dc brandkast al open. Een der werklieden had zijn pet op den grond gelegd en daarin werden alle kostbaarheden, die te voorschijn werden gehaald, gedaan. Dc politierechter merkte op, dat verdachte bij zijn verhoor voor dc politie had verklaard, dat er wel degelijk een afspraak tot opening van dc kast is gemaakt en na eenig nader verhoor geeft verdachte dan ook toe, dat hij geholpen heeft aan het openmaken van de kast. De sieraden, die bij verdachte zijn aangetroffen, moeten door anderen in zijn zak zijn geduwd, beweerde verdachte en thuisgekomen heeft hij uit angst voor ontdekking' het doosje met de sieraden in zijn schoorsteen verstopt. Hij deed dit werkelijk uit angst en niet om het weggenomene te behouden, want tegen de jongens heeft hij nog gezegd, dat het slecht was, wat zij gedaan hadden. Zelf is verdachte alles, wat hij bezat, kwijt en hij is ook dakloos. Op de vraag van den politierechter wie de arbeiders waren, die mede de brandkast hebben geplunderd, zegt verdachte, dat niet te weten. Het blijkt verder, dat men hier te doen heeft met een man, die al drie maal is veroordeeld. De vertegenwoordiger van het O.M. meent, dat het feit, waaraan deze verdachte zich heeft schuldig gemaakt, té ernstig is, dan dat het met de maximumstraf, die de politierechter kan opleggen, voldoende geboet zou zijn. Spr. vraagt dan ook van den politierechter alleen het bevel tot gevangenneming van verdachte en verwijzing van de zaak naar de meervoudige kamer. De politierechter heeft de zaak daarop naar de meervoudige kamer verwezen en verdachte's onmiddellijke gevangenneming gelast, omdat verdachte blijk gegeven heeft van een zoodanigen misdadigen aanleg, dat zijn opsluiting noodzakelijk moet worden geacht. --- de spin door johnston mcculley HOOFDSTUK I. Het gouden taschje. Bij het uitgaan van den schouwburg aan . een der boulevards van New-York, kreeg John Warwik opeens weer dat eigenaardige ge roei, dat iemand hem iets trachtte mee te deelen en daarom op hem lette. Hij haaide de schouders op, als om het van zich af te zetten en grinnikte inwendig. Bang was hij immers niet? Was hij, de man van wien zijn vrienden verklaarden, dat hij nergens bevreesd voor was, bang? Of was dit een nieuwe en tot nog toe ongekende gewaarwording? Ondanks zijn schouderophalen, bleef het gevoel voortduren en voelde hij lichte rillingen over zijn rug. Hoe kwam hij aan dat gevoel te midden van de Troolijke. uitgaande menigte om hem heen? Waarom moest hij midden in dat schitterende licht, tusschen de opgewekte schouwburgbezoekers, die na afloop hun auto's of taxi's, hun tram of ondergrondsche opzochten, op een der best verlichte hoeken van een der best verlichte straten ter wereld, het gevoel krijgen, dat iemand op een ongewone manier zijn aandacht zc-h te rekken? Was het werkelijk een nieuwe sensatie, dan was hij er dankbaar voor. Hij meende alle mogelijke en denkbare sensaties reeds in ziin leven ondervonden te hebben en dacht dat er nu verder niets meer dan verveling te beleven was. Zoodra hij dan ook op straat was, bleef hij stilstaan, haalde een sigaret uit zijn koker en dwong zich, die rustig op te steken. Hij bemerkte, dat zijn hand niet beefde. Hij was heelemaal niet zenuwachtig. En toch bleef dat gevoel. Hij hief zijn hoofd op en keek als toevallig rond, schijnbaar zonder te bemerken, hoeveel aandacht hij door zijn eigen persoonlijkheid trok. John Warwik was groot, breedgeschouderd, knap, vijf en dertig jaar oud en zijn haren aan de slapen begonnen even te grijzen. Hij was een athleet, gezocht man in gezelschap. Zijn portret had ontelbare malen in de kranten gestaan en dus was het niets ongewoons, dat zeer veel menschen hem herkenden. In het begin zag hij niet anders dan de goedgekleede meniste van lachende heeren en dames, die vroolijk afscheid namen om ieder zijn eigen weg te gaan. Hij zag krantenjongens met de nieuwste edities tusschen de menschen doorkruipen. Hij zag een Politieagent zich traag een weg door de menigte banen met een verveeld gezicht. Daar zat niets ongewoons in, niets wat iemand een rilling of het gevoel, dat iemand 2rm aandacht' wilde trekken, kon bezorgen. Maar het gevoel wilde niet wijken en nogmaals keek Warwik om zich heen. Het was hem of hiï stekende blikken in ziin rug voelde, dwingende blikken ¦'.•'•• Wikken, die om antwoord vroegen. En toen oneens zag hij het meisje! Het was hetzelfde meisje, dat hem In een loste ongevallen was, dacht hij bij zich zelf. Een kiem dinsr, niet meer dan twintig naar zijn meening. met een onschuld!? gezichtje. Ze droes? s:een avondtoilet, maar een eenvoudig wif japonnetje met hier en daar een kleurtje erin. Ze had sceen poeder of rou»e on haar gezicht en dit vertoonde p-ppn trekken van wereldwiisheid of verveling. Ze was fong. fnsch en hoorde met heelemaal in die menigte thuis. Ze scheen niet op haar plaats in die zelfvoldane, eeuwig glimlachende drom van menschen. Een oogenblik ontmoette Warwik's blik den hare en hij was ervan ovsrtu'gd dat ze hem reeds geruimen tijd en z\t aandachtig had bekeken. Ze passeerde hem op nog geen meter afstand op het trottoir en heel eventjes kwam er een bijna onmerkbaar rimpeltje tusschen haar oogen, als wilde ze hem een belangrijke boodschap overbrengen. Ze was in gezelschap van een man, doch deze was blijkbaar niet haar echtgenoot. Hij was groot en had een waardig voorkomen en naar Warwik's meening moest hij minstens vijftig zijn. Hij droeg zijn hoofd rechtop, alsof de menigte hem hinderde en hij blij was. er tusschen uit te zijn. Hij scheen nauwelijks te letten op het jonge meisie, dat aan zijn arm hing. De man overhandigde een kaartje aan den portier, die het nummer dat erop stond, luid afriep. Het meisje keerde zich een oogenblik om en keek nog eens naar Warwik en weer verscheen het rimpeltje op haar voorhoofd. Daarna keek ze schielijk on. om te zien of haar begeleider op haar lette. Toch wel eigenaardig, vond Warwik. Hij bleef op zijn plaats staan, sneelde met zijn handschoenen, trok aan zijn sigaret en wachtte af. De menigte had zich verspreid en de lichten in den schouwburg werden reeds uitgedraaid "!en groote limousine reed voor met een chauffeur in bruine livrei en d 3 portier deed haastig bet nortier onen en tikte tegen zijn net. De heer deed een stap vooruit om iets teo-en den chauffeur te ze°-°-Pn. Tien oogenhlikie stond het meiste alleen bü het portier van de auto. Ze keerde het hoofd om. keek Warwik weer strak aan en richtte Tifia.r Wik nn een ta«hhle nit, o-ouddrand. dat ze In de hand hield. Ze hief het taschie zelfs een weinig in de hoogte en schudde het even, als om Warwik's aandacht eron te vestigen. Onwillekeurig knikte Warwik. De heer deed een stap terug, nam haar arm en hielp haar in den wagen. De portier stond met zijn rug naar het meisje toe. Ze keek Warwik nogmaals aan en liet, terwijl ze in den wagen stapte, het gouden taschje bedachtzaam in de straatgoot glijden langs haar rok heen, terwijl ze Warwik bleef aankijken. Vreemd spelletje, dacht Warwik Wat heeft ze ermee voor? De auto draaide de straat op en verdween om een hoek. Warwik slenterde naar den tröttoirband, keek naar het gouden taschje, aarzelde een moment, bukte zich snel en raapte het taschje op. Toen hij weer rechtop stond, zat het taschje al onder zijn jas. Hij was ervan overtuigd, dat niemand zijn daad gezien had. Maar hij voelde zich toch ietwat dwaas. Het was niets voor John Warwik, het oogensnel van een meisje te beantwoorden en ponden ta-schtes uit de goot on te ranen. Hij was over het punt heen. waarop de blik van een meisje hem ontroerde. Hij weet het aan het eigenaardige gevoel, door hem ondervonden, maar nu verdwenen, en dat hij toeschreef aan iets. wat hem niet goed bekomen was aan zijn diner. Warwik liep vlug de straat door én begaf zich naar een heerenclub. Hij zocht een tafeltje In een stillen hoek on. bestelde iets. dronk er een teugje van en leerde ten slotte het taschje op zijn knieën om het te openen. Eerst vond hij niet anders, dan wat hii verwacht had te vind2n — een Boederdoosje, een beursle met klein geld minder dr.ri vijf dollar, enkele staaltjes lanonstof Onderin vond hü eenige kaarties met alleen een naam: Silvia Rodnev. Doch daaron vond hij een stnkle nanier, van een theaterprogramma afgescheurd. Verkreukeld en onder al het andere in een hoekte van het taschje weggestopt. Warwik streek het papiertje glad en zag. dat er iets op was gekrast, vermoedelijk met een ' speld. Hij hield het tegen het licht, en kon er toen de woorden op onderscheiden: 4763 American Boulevard. Help! Help! John Warwik stopte het papiertje weer in het taschje, stak dit in zijn zak, leunde achterover in zijn stoel, greep naar zijn glas en grinnikte. Ze spelen nog steeds het oude spelletje, dacht hij. Zeker geen vernuft genoeg om iets nieuws te verzinnen. Een maagd in nood roept om hulp.... Een dappere held snelt naar haar toe verwikkelingen.... en zoo meer! En hoe loopt het af? Hij grinnikte nogmaals en dronk. Niets nieuws op de wereld! ledere sensatie is oud, redeneerde hij verder. Landschappen, gebouwen, steden, mannen en vrouwen van alles heb ik gezien Avonturen, intrigues, ontdekkingstochten allemaal meegemaakt! Altijd hopen op iets nieuws en nu dit! 't Is me wat! Hij dronk zijn glas leeg en bestelde er nog een. Hij had nog geen zin naar zijn kamers te gaan. Hij dacht weer aan het stukje papier in het taschje. Wat is de bedoeling, vroeg hij zich af. Waarom koos ze juist mij uit? Ik ben niet getrouwd, heb geen aristocratische relaties, en laat me niet chanteeren, omdat het me niet kan schelen, wat de menschen van me denken. Berooving? Dat zou me *n grap zijn! Dat meisje Hij dacht weer aan het meisje cri trachtte zich haar voor te stellen. Verdraaid. Misschien had hij het toch mis! Dat meisje was geen avonturierster dat had hij op slag gezian. En toch had ze haar uiterste best gedaan, zijn aandacht te trekken en opgepast, dat haar begeleider het niet zien zou. En ze scheen verdraaid ja. dat was het ze scheen angstig te zijn geweest! (Wordt vervolgd.)" --- 'T BETAALMIDDELVERKEER POT GEEN GELD OP Op aanwijzing van ambtelijke Nederlandsche autoriteiten zijn de ter plaatse voorradige betalingsmiddelenvoorraden in groote mate naar Den Haag teruggetrokken. Door deze beslissing is een groote schaarschte' in betalingsmiddelen in het bezette gebied ontstaan, die het economische leven in gevaar brengt. De bevelvoerende Heeresgruppe in Nederland heeft van den eersten dag aan alle van haar afhankelijke maatregelen getroffen om dat verkeer met betalingsmiddel weder op gang te brengen, om de ontstaande nood van de bevolking te minderen. Voor dit doel heeft zij tot dusverre, op aanvraag der gemeentebesturen betaalmiddelen (Reichskreditkassenscheine) als leening ter beschikking gesteld. De Heeresgruppe verwacht, dat de bevolking de in haar belang getroffen maatregelen op iedere wijze zal steunen. ledere oppotting van betaalmiddelen is verboden omdat hierdoor opnieuw een stilstand in het verkeer met betalingsmiddelen ontstaat. Daar de betaalmiddelen onder het bestuur van de Hollandsche autoriteiten werden gelaten, wordt van hen verwacht, dat zij de voorradige betalingsmiddelen over de banken of op andere wijze in het algemeen verkeer brengen. De banken hebben harerzijds de aan haar opgedragen functie op het gebied van het betaalmiddelverkeer weder op te nemen. Verder wordt door de Heeresgruppe er op gewezen, dat naast den gulden alleen de Reichskreditkassenschein een wettig betalingsmiddel is in den zin van de verordening van den opperbevelhebber van het leger van 10 Mei 1940. De verhouding 1 Gulden = 1,50 Reichsmark is alleen geldig voor de Reichskreditkassenscheine. De bevolking wordt uitgenoodigd, andere Duitsche betaalmiddelen, in het bijzonder de gewone Reichsbanknoten, niet aan te nemen. Het omruilen van Reichsbanknoten in Reichskredietkassenscheine is de bevolking verboden. Deze worden ook niet door de Feld- en Ortskommandanturen omgeruild. Naar de voorloopige deviezenverordening van 10 Mei 1940 is het o.a. verboden Reichsmarkgeld uit het bezette gebied in het rijksgebied of in het buitenland mede te nemen of te verzenden. In de eerste plaats is dit geldig voor Reichskreditkassenscheine. Zoover enkele personen buitengewoon geoorloofd was, bedragen aan geld in het rijksgebied mede te nemen, moeten deze personen Reichskreditkassenscheine bij de Duitsche douane aan de grens in rijksmark omruilen. ? --- Van Nahuysbrug te Hasselt wordt hersteld Burgemeester herbenoemd De raad van Hasselt kwam gisteren in spoedeischende vergadering bijeen. In zijn openingswoord memoreerde de voorzitter, burgemeester Roijer, de omstandigheden waaronder het Nederlandsche volk thans verkeert. Spr. spoorde aan tot eendrachtige samenwerking in het belang der gemeente en haar ingezetenen. Onder de ingekomen stukken bevond zich een schrijven van den Comm. der Koningin, houdende mededeeling, dat de heer Roijer is herbenoemd tot burgemeester der gemeente Hasselt. De begrooting voor 1939 werd gewijzigd in verband met het feit, dat de werkloosheidsuitgaven over dat jaar ongeveer f 3.000 minder hebben bedragen dan aanvankelijk geraamd was. Het hoofdpunt van de agenda was een voorstel van burgemeester en wethouders tot het doen herstellen van de van Nahuysbrug. Deze brug is op 10 Mei door de militairen vernield. Het is van het grootste belang voor de scheepvaart, dat ze zoo spoedig mogelijk wordt hersteld, hetgeen blijkens een onderzoek vanwege den Rijkswaterstaat te Zwolle mogelijk is. Na eenige discussie werd besloten de herstelwerkzaamheden op te dragen aan de N.V. V/h fa. G. J. Wispelwelj te Zwolle, waarvoor aan burgemeester en wethouders een crediet werd toegestaan. Aan het slot der vergadering deed de burgemeester de verblijdende mededeeling, dat van militairen uit de gemeente Hasselt. (met uitzondering van enkele schippers, waarover nog geen gegevens bekend zijn) op één na zekerheid bestaat, dat zil allen in leven zijn. --- GESNEUVELDE HOOFDOFFICIEREN Overste Mussert Op 14 dezer is in den strijd gevallen de commandant van het korps pontonniers en torpedisten, luit.-kolonel J. A. Mussert. J. A. Mussert is geboren in 1880, op 22 Juli 1904 is hij tweede luitenant der artillerie geworden, 1 October 1907 eerste luitenant en 1 Januari 1918 kapitein. 1 Aug. 1C29 werd hij bevorderd tot majoor. Zijn bevordering' tot luit—kolonel op 1 November 1937 bracht hem het commando over het korps pontonniers en torpedisten, waartoe hij reeds als kapitein had behoord en waarbij hij sindsdien onafgebroken had --- Wajoor W. P. Landzaat. In den strijd om den Grebbeberg is op 54-jarigen leeftijd gesneuveld majoor W. P. Landzaat, commandant van het Ie bataljon van het 8e reg. infanterie. W. P. Landzaat was 15 September 1909 officier geworden en 1 Februari 1937 tot hoofdofficier bevorderd. --- M. JOELS † In Den Haag is op 51-jarigen leeftijd overleden de heer M. Joëls, leider der vrijz. dem. raadsfractie in den Haagschen raad. --- MIES BLOMSMA † Te Laren zijn overleden de teekenares Mies Blomsma en haar echtgenoot Gerth Schreiner, litterator. --- Oproep aan de bevolking van Nederland ! Op 14 Mei heeft de vroegere Nederlandsche regee».ng zich naar Engeland begeven en het Nederlandsche volk aan zijn lot overgelaten. Onder invloed der Duitsche wapens en beseffend dat een verdere tegenstand volkomen nutteloos zou zijn heeft de Opperbevelhebber der Nederlandsche troepen te land en ter zee nog denzelfden dag besloten aan de geheele Nederlardsche weermacht het bevel te geven den strijd te staken en de Wapens r.eer te leggen. Met dit, voor een soldaat zwaar besluit, heeft de Opperbevelhebber der Nederlandsche troepen in hooge mate inzicht in den werkelijken militairen toestand bewezen. Hij heeft ten volle beseft dat ieder uur der voortzetting van dezen onzir.nigen strijd voor zijne troepen en zijn bevolking slechts ontzettende bloedoffers zou brengen en in dit geval steden en dorpen aan een totale vernieling waren prijs gegeven. Toch zou dit aan het feit van een Duitsche overwinning niet het minste hebben veranderd. Toen de vroegere Nederlandsche Regeering door haar conspiraties met Engeland en Frankrijk den strijd tegen Duitschland teweeg heeft gebracht en zoodoende tegen een weermacht wier kracht door de voorafgaande gebeurtenissen bewezen was, heeft zij van het begin af aan onverantwoordelijk gehandeld. Had de vroegere regeering niet geluisterd raar Engelsche raadgevingen maar een werkelijke neutraliteit bewaard dan zouden alle nu gebrachte offers van goed en bloed onnoodig zijn geweest. Nu de wapens zijn neergelegd is de Nederlandsche bevolking in staat haar vreedzamen arbeid te hervatten. leder wordt verzocht na deze verschrikkelijke dagen tot zijn gewoon werk terug te keer en, maar hij trede ook op tegen zulke gewetenlooze elementen, die voortdurend door passieven weerstand of actieve daden onrust stichten en daardoor den voortgang van het burgerlijke leven en de openbare rust en orde willen verstoren. Volgens het bevel van den Führer zal de Duitsche Weermacht haar best doen om aan ieder het lot van de bezetting zoo dragelijk mogelijk te maken. Zij zal leven en eieendom der bevolking tegen alle vijandelijke aanvallen beschermen en de vredelievende elementen zoo veel mogelijk steunen. Daartegenover zal de Duitsche Weermacht een ieder vernietigen, die rust en vrede verstoord. De Militaire Bevelhebber in Nederland --- Van Nieuwe Schans naar Bolsward in 6 dagen In de afgeloopen dagen hebben verschillende menschen, vooral zij die zich in of in de onmiddellijke nabijheid van het gevechtsterrein bevonden, zeer bewogen uren beleefd. Zoo is daar het verhaal van een 21-jarig meisje, dat gedurende zes dagen van Nieuweschans naar Bolsward onderweg is geweest. Het meisje was in dienst bij den burgemeester van Nieuweschans. Vrijdagmorgen schreden de Duitschers de grens over en bezetten de voornaamste openbare gebouwen, o.a. het gemeentehuis, waarin het burgemeestersgezin woonde. Het meisje vluchtte naar buiten, de weilanden in en bleef enkele uren in een greppel liggen. Nadat de gevechten afgeloopen en de Duitschers verder getrokken waren, ging zij naar het dorp terug. Zij trof niemand van het gezin van den burgemeester aan, waarom zij, waar zij zich verder geen onderdak kon verschaffen, besloot te probeeren naar Bolsward te gaan. Een lange tocht lag voor haar, maar zij aanvaardde de reis manmoedig. Het is haar gelukt via Delfzijl achter het front te komen. In Groningen vond zij bij gastvrije menschen onderdak. Alen gaf haar daar geld en eten, waarop zij verder is gegaan. Uren liep zij. De wil tot doorzetten gaf haar krachten om den zwaren tocht te volbrengen. In Twijzel viel haar een zeer vriendelijke ontvangst ten deel. Zij krseg daar eten en welkome rust. Maar ze moest verder. Langs binnenwegen kwam ze in Garijp aan, waar men haar bij iemand bracht die daar zijn werk heeft, maar in Bolsward woont. Deze heeft gezorgd, dat zij, nadat zij op een boerderij onder Wiitgaard een nacht had gelogeerd, in Bolsward gezond en wel, maar zeer onder den indruk van het gebeurde, is aangekomen. ---