Ker» mensch, die Ude loef afsteekt *UUw wasch met „AZON" bleekt! (Adv.) --- Overal op de wereld waar aan , Rheumatische pijnen geleden werd, heelt Kruschen zijn weldadige werking bewezen. — Neem toch óók BIJ apoth. en drog. 1.-7, 0.76, 0.41. (Adv.) --- lïïïïifcAZÜN * (Adv.)] --- Historisch kleinood aan bijzondere waardij „Onze Lieve Heer op Zolder", een oude Amster damsche schuilkerk, thans belangwekkend museum * plaats waar Wl kerkte "•fc een bijzonderen medewerker.) PN behoeft geen Katholiek te zijn om plek, waar Vondel kerkte, zoo __V als een heilige plek te beschout Met Leoüardus Marius, den geleertrector van den Amsterdamschen Be- Ij, of> die veel invloed had op des dich- I overgang* naar de R.K. KerK, moet ¦n^S-ld het schuilkerkje aan de Oude K** Voorburgwal bezocht hebben, waarin jef museum van den Amstelkring is tjf'-gd. Dit Ls een juweel van een mu[?• °mdat het eigenlijk géén museum E^r patriciërshuis èn kerk, en bovenin een monument van 15e en 16e eeuwig architectuur, domein vol sehoone 3ering m het hart van Amsterdam. C koopmanshuis gesticht in de vijf*• eeuw, werd het in 1578, toen de _* pastoor uit de Oude Kerk wegfcw t6> als schuilkerkje gebruikt, waar , kff a.h.w. clandestien werd opgedragen moest langs kleine trapjes en LJchemerig portaal, langs een simpel ¦* Waar de kapelaan huisde en sliep ¦t^f91 licht en versche lucht heeft hij |Cet gehad, en de bedstee was alleen :*end op korte menschen! — om te n in een paar saam^etrokken kayb Waar de dienst werd gehouden. Aan Sw, °ge ligging van het kerkje zal de ¦r^e naam „Onze Lieve Heer óp Zolh^&l te danken zijn. Het verhaal wil 'e priester door een valluik of gat 'erdwijnen, als de schout met zijn hrs Werd gesignaleerd, maar aangefcv,* 6 menschen van dien tijd eerder infc:*. earongen en breed dan lang en ; waren, en ook de geestelijken de 't v, e liin" niet huldigden, terwijl het al nauw is, zal dit verhaal wel on' te fabels moeten worden gerang''B3 mochten de Roomschen hun en weer in het openbaar houden, - iel niet in kerkgebouwen, welke als ___&g van buitenaf kenbaar waren. De kon toen in een „huiskerk Cen omgezet, eh bij deze „vertimme- E, Werden twee verdiepingen in het ___*¦ doorbroken, op vernuftige en ¦Mige wijze werd de wegvallende Vu vervangen, en het kerkje kreeg nu '*¦?,:lQoge „middenbeuk" met lage „zijbeu- E[_ Waarboven smalle galerijen. Van K* tijd ook dateert het barokke inte- E? -Qiet het smaakvolle altaar — verdoor een kleurige schildering van E}'-, de Witt: „Doop van Christus in den ¦paan" de communiebank, een staal_ 'an fijne schrijnwerkerskunst, een K^ate sierlijk antependium, en niet te Beten het bekoorlijke orgeltje dat zoo* als een trapezewerker tusschen Gerijen inhangt. . Afmeer men bedenkt, dat Vondel j l640 overging naar de R.K .kerk, en 't,Bt in 1675 stierf, dan kan men aaneen, dat hij zoowel het kerkje in /-n oudsten en primitiefsten staat bezocht, als ook het- nieuwe a«2ien goed gekend heeft, De lite- va,liNgevoelige mensch, de vereerder *& Vondei's genie, bevindt zich hier s op gewijden grond. Maar. ook wie et tot die groep behoort moet one Hiijdelijk onder den indruk komen J1*1 dit sympathieke, curieuze kerkje et simpele bescheiden ' afmetingen zijn lieflijke intieme sfeer. atmeer men de diepe rust in het eigenaardige gebouwtje op zich laat inwerken en bedenkt, dat wie hier kerkte, iets over had voor zijn geloof, ja zijn vrijheid in de waagschaal stelde, dan gaat het stille plekje nog sterker leven. HToCH is dit kerkje gelukkig ook een levend getuigenis van het feit, dat in ons volk, zelfs tijdens de woelige dagen na de reformatie , en nog wel in het hart van Calvinistisch Amsterdam de verdraagzaamheid een levend element ls gebleven. Immers, het gebouw is eigendom geweest en tot in de 19e eeuw bezit gebleven van voorname protestantsche families! Natuurlijk heeft het in den loop der jaren eenige verbouwingen ondergaan en na 1887 trad een periode van bedroe. vende verwaarloozing in, die het gevaar groot maakte, dat het gebouw geheel ten onder ging. Toen de R. Kath. parochie zich in de 19e eeuw zoo uitbreidde, dat zij de nieuw gebouwde St. Nicolaaskerk moest betrekken, werd het gebouw op initiatief van mgr. Klönne aangekocht en tot museum, ingericht, maar het grondkapitaal was zoo gering dat het gebouw zich moest bedruipen van de bitter kleine opbrengst van het bezoek. Aan het onderhoud kon onmogelijk meer de hand worden gehouden, en waar n.b. in tien jaar tijds niet gestookt, terwijl/het museumbestuur steeds verder in de schuld raakte. In 1928 was de situatie dermate bedroevend, dat met besloot het museum op te heffen en het pand te verkoopen. Dr. C. W. H. Baard, oud-directeur van de Gemeentemusea te Amsterdam, luidde de alarmklok. Hij had indertijd eenige jaren van het museumbestuur deel uitgemaakt, en nog steeds een zwak overgehouden voor dit typisch monument. Het zou een zwarte bladzijde zijn in de historie van R.K. Amsterdam, indien dit schilderachtige schuilkerkje zou moeten verdwijnen. Gelukkig zette de heer Dreesmann zijn schouders onder deze zaak, en maakte, het I mogelijk het gebouw in zijn ouden luister te herstellen. Men heeft nu ook een fondsvorming ter hand genomen, wat te gemakkelijker gaan zal, nu het aantal bezoekers — vroeger amper 300 per jaar — thans tot 10.000 per jaar is gestegen. Het is allerminst bevreemdend, dat dit bezoek zoo groot is. Ondanks de stijlveranderingen welke vooral in de 18e eeuw hebben plaats gehad, bewaart het gebouw op wonderlijke wijze de sfeer van de bouwkunst van onzen grooten bouwmeester Hendrick de Keyser. De herstellers hebben de kamer aan de voorzijde in Lodewijk stijl intact gelaten, al is het vrijwel zeker dat hier oorspronkelijk een groote voorhal is geweest met een vloer van marmeren tegels. De heer Baard meent het bewijs daarvoor gevonden te hebben, toen er schelpen in den vloer voor den dag kwamen, welke eertijds gediend zullen hebben om de marmeren tegels in vast te leggen. VOORDAT men den opgang naar de kerk betreedt komt men in een zeventiend' eeuwsche kamer, zoo fraai van stijl en aankleeding, dat dr. Jap Kalff, onze groote monumentenkenner verzekerde in ons land geen interieur te kennen van een zoo zuiver Pieter de Hooghtype. De hooge schouw met zijn getorseerde marmeren zuilen, de glanzende betimmering van wortelnoten en de koperen lichtkroon zijn ware pronkstukken van de zeventiende eeuw, maar nog meer wordt men getroffen door de volmaakte verhoudingen en de gave sfeer. Eén van de schilderijen die het vertrek verrijken (w.o. een Maarten Heemskerck) is een portret van Betsy van Meurs, van wie men vertelt, dat zijn nimmer voedsel tot zich heeft genomen gedurende de 42 jaren van haar leven! Aan de voorzijde van het gebouw op de étage, langs een „opwindende" trap te beieiken, bevindt zich de bibliotheek, tevens werkkamer van dr. Baard, die in zijn rust als museum-directeur opnieuw .... museum-directeur is geworden en met name de zorg voor dit monument op zich heeft genomen". Het is een voorrecht onder zijn leiding op alle détails en gehelmen van dit gebouw attent te worden gemaakt. Een van die „geheimen" is de verborgen preekstoel, welke uit één der als marmer aandoende altaarzuilen te voorschijn gerold kan worden! WIE het gebouw z'uiyer als museum bezoekt, zal niet teleurgesteld worden. De schilderijen, plastieken en kerkelijke paramenten zijn de moeite van het kennisnemen ten zeerste waard. Wij volstaan met 't noemen van een levensgroot beeld van Ignatius van Loyola, dat in een der zolders van het Paaleis aan. den Dam werd ontdekt en aan dit museum is geschonken. Het is een monumentaal werk van allure en bezit een indringende gelaatsuitdrukking, zoodat de veronderstelling dat het,, hoewel van een leerling van Quellirius, ook diens eigen meesterhand vertoont, zeker niet behoeft te worden verworpen. Dr. Baard weet op gezette tijden speciale tentoonstellingen te arrangeeren. Zoo is er nu een Paaschtentoonstelling van een gfoote en boeiende verscheidenheid aan oude plastieken en schilderijen, waaraan zoowel door particulieren als andere musea is bijgedragen. Het zou te ver voeren hier op in te gaan. Er is werk van Hugo v. d. Goes, Caravaggio, Joost van Calcar, L. Bramer, Fra Bartalommeo, Joost van Cleef, Thomas de Keyser, zoomede een zestal religieuse doeken van Andr. v. d. Velde, de geheimen van Christus, die belangwekkend zijn om hun compositie en voordracht, nog te meer, wijl van Adr. v. d. Velde- slechts weinig religieus werk bekend is, terwijl deze doeken dreigden verspreid te raken. Wie de komende feestdagen Amsterdam bezoekt, vindt hier een aantrekkelijk punt, waar hij. niet teleurgesteld vandaan zal komen. --- Ontvoerd DOOR P. MATTHEUS Ij) niiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiMiiiiuiiiiii Ve£e rijdt nooit met een chauffeur. Boha*en heeft Gill vandaag vacantie." Ce beide mannen staarden elkaar eenige •^blikken lang en zonder iets te zeggen Je^ar°P pakte de dikke mister Tiggel oL^ Plotseling bij zijn arm en trok hem jonden achter zich aan. IC,°oruit, vooruit" hijgde hij. „Als het k Dt' Wat u zegt, dan is er geen seconde &nJerliezen. We nemen de limousine. IIH6II Minuut later suisde de groote wagen W-te garage naar buiten en sloeg den fc, New Vork in. Jerry zat aan het •f*- Naast hem zat mister. Tiggel, $-. reden met razende snelheid. •*Jsf mijlen verder vonden ze de gele J*ster van miss Edna. auto stond verlaten onder een boom ïlöf, öen rand van den weg en van miss aa was wijd en zijd niets te zien. HOOFDSTUK VII. cP„c deftige butler van mister Tiggel verle^e ln een stemming, alsof de wereld y,l? Was te vergaan. 3», aar had ten eerste een jonge man ge- ÈB14 en mister Tiggel te spreken gevraagd. üij1 man, die duidelijk den indruk gaf, BK behoorde het tot zijn gewoonten, in te ovenachten. Natuurlijk was hij niet binnengelaten. ws°rt daarop had hij — de butler — met *•* etsen w-sn -v_\eu, hoe deze Jonge man eenvoudig over de tuinheg sprong en een regelrechten overval op mister Tiggel pleegde. En dadelijk daarop waren mister Tiggel en hij — alsof het zoo hoorde — in de beste verstandhouding de garage binnengestormd en in een afgrijselijk tempo met de limousine er vandoor geg Dat was de eerste zonderlinge gebeurtenis van dezen dag. Daarop waren ze samen teruggekomen __. mister Tiggel en zijn zonderlinge vriend. Belden waren ze in een verschrikkelijke stemming geweest, beiden hadden wild gevloekt. Ze waren naar de bibliotheek o-egaan en hadden de deur achter zich dicht geworpen. Hij — de butler —had zijn waardigheid vergeten en,een weinig aan de deur geluisterd. Het was hem gelukt, twee of drie zinnen op te vangen. En uit deze zinnen bleek, dat miss Edna ontvoerd was. Dat was de tweede zonderlinge gebeurtenis van dezen dag. En dan was er opnieuw aan de huisdeur gebeld Een brief voor mister Tiggel had op den drempel gelegen. De brenger moest al zijn weggegaan, want hij was nergens te zien geweest. Hij — de butler — had den brief naar de bibliotheek gebracht en mister Tiggel had hem geopend en gelezen. En dan hadden de beide mannen in de bibliotheek om het hardst gevloekt. Nog veel erger dan tevoren. Dat was de derde zonderlinge gebeurtenis Van dezen dag. Een beetje te veel in eens, vond de butler. „ , ** Hij was geen jongeling meer. Zijn hoofd was met eere kaal geworden. Hij had betrekkingen gehad bij de fijnste en rijkste families van het land — bij de Astors, de Goulds en de Cheynes. Maar zooveel merkwaardigheden op één dag had hij nog nooit beleefd. En daarbij hadden op zijn minst de Goulds veel meer geld dan mister Tiggel. Hij dacht er ernstig over na, of hij niet nogmaals zijn waardigheid zou vergeten en opnieuw een beetje zou gaan luisteren. In de bibliotheek liepen intusschen mister Tiggel aan den eenen kant en Jerry aan den anderen kant heen en weer. Steeds maar heen en weer. Tusschen hen in, op' de groote tafel in het midden van de kamer, lag de brief, dien de butller was komen brengen. „Daar heb je het nou!" zel mister Tiggel en sloeg zich met zijn dikke, mollige hand tegen het y_oorhoofd dat het zoo knalde. „Honderdduizend dollar! Binnen drie dagen! Anders I Lieve hemel, waarom heb ik niet geluisterd naar wat Gill verteld heeft? Waarom heb ik niet —?" „En waarom", zei Jerry van den anderen kant van de kamer vandaan, „waarom kon die mister Wrench me niet twintig minuten eerder oprapen? Maar twintig minuten! Dan zou ik nog op tijd zijn gei komen en:..." • Hij steunde. Beiden renden naar de tafel, beiden boaen zich opnieuw" over den brief. Daarop staarden ze elkaar aan. . ..Nou —?" zei mister Tiggel. ?Nou —?" zei ook Jerry. leder van hen nam de wandeling aan zijn kant van de kamer weer op. „De politie", stootte mister Tiggel na een tijdje uit, „moet .natuurlijk buiten de zaak blijven." - „Natuurlijk", zei Jerry. ?In de eerste plaats staat het zoo in den brief en In de tweede plaats hebben We er vermoedelijk toch geen nut van. Ik zal toch het leven van mijn zuster niet onnoodig in gevaar brengen!" „Zeker niet", zei Jerry. j Mister Tiggel snelde plotseling naar een ' tafeltje in den hoek, waarop een aantal pilledöosjes stond. Een ervan opende hij, stak een ronde pil in zijn mond en spoelde dle met een slok water weg. Daarna Het hij zich zwaar hijgend in den dichtstbijzijnden stoel vallen. „Ik zal betalen", verklaarde hij. „Dat zult u niet doen", schreeuwde Jerry. „Toch wel!" zei mister Tiggel eigenwijs. „Ik betaal die honderdduizend dollar." „Dan zal de ben*le nog eens honderduizend vragen." „Die betaal ik ook!" „En nog eens honderdduizend! En weer honderdui-jend en weer honderdduizend!' „Groote goedheid!" zei mister Tiggel en rende opnieuw naar het tafeltje in den hoek. Dit keer was het een ovale pil. „Vertelt u me eens — wat doet u daar eigenlijk?" vroeg Jerry, zijn voorhoofd fronsend, en keek hem aan. „Wat slikt u daar nou?" „Ik ben een zieke man", zuchtte mister Tiggel klagelrjk en liet zich weer in den stoel zinken. „Een heel zieke man. Niets is bij me in orde. Het hart niet, de lever niet, de maag niet. Deze opwinding zal nog mijn einde zijn." „Nou, nou", meende Jerry troostend „zoo ziek ziet u er heelemaal niet uit. u heeft een heel gezonde kleur. Hm — bovendien zullen we uw zuster wel daar weghalen." Mister Tiggel zette een sceptisch gezicbt en schudde het hoofd. ' I „Weghalen !" mompelde hij. „Weghalen! Makkelijk gezegd! Maar hoe ?" „We zullen haar gaan bevrijden", riep Jerry opgewonden en sloeg op de tafel. „We zuüen de bende een loer draaien en uw zuster bevrijden!" Mister Tiggel schudde zijn hoofd, nog heftiger. ... „Je hebt makkelijk praten", zuchtte hij. „Wat u daar voorstelt is een hoogst gevaarlijke geschiedenis. Drie dagen hebben we maar den tijd en als het mislukt ? Nee, nee! Het is miin zuster, nietwaar? I U heeft niets te riskeeren." „Ik heb een persoonlijke rekening te nceffenen", barstte Jerry uit. „Vooral met dien Graddle." „Dat kan me niets schelen", zei mister Tiggel. „Ik moet betalen. Er blijft niets anders over." „U moet niet betalen!" „Ik moet toch betalen!" „U moet het niet!" schreeu**«e Jerry kwaad. „Wanneer u, in plaats van hier maar zonder iets te doen rond te hangen en uw stomme pillen te slikken, liever —" Mister Tiggel stond op, met een gezicht zoo rood als een kreeft. „Mijnheer!" zei hij waardig en stak zijn ronden buik vooruit, „u bent hier gekomen om me te waarschuwen. Dat u te laat gekomen bent, ls niet uw schuld. U heeft gedaan, wat u kon en ik ben u dankbaar voor uw bemoeiingen. Maar dat geeft u nog lang niet het recht, óp dezen toon met mij te spreken. Werkelijk, mijnheer: u gedraagt u hoogst belachelijk! U spreekt over het bevrijden van mijn zuster en u weet niet eens, waar mijn zuster zich hervindt." „Zoo?" zel Jerry. „Misschien weet ik het toch." Mister Tiggel ging weer met een ruk zitten en staarde hem met. open mond aan. „Wat —? Weet u dat?" „Misschien weet ik het, heb ik gezegd", protesteerde Jerry. „Er zijn een paar feiten, waaruit mogelijk iets valt af te leiden." „Wat voor feiten?" Mister Tiggel verslond hem met zijn blikken. „Nou", zei Jerry langzaam, „u moet niet vergeten, dat ik de reis ginds heen, waar uw zuster vermoedelijk is al eens gedaan heb. In de eerste plaats dan: het laatste stuk van den weg gaat bijna voortdurend bergop. Dat heb ik duidelijk gemerkt. Ik neem dus aan, dat het bewuste huis in de bergen staat. Mister Tiggel knikte. --- Dr. GOEDEWAGEN IN BRABANT Dinsdag heeft de secretaris-generaal van het departement van volksvoorlichting en kunsten dr. T. Goedewaagen een bezoek aan Den Bosch en het onder den rook der stad gelegen Vught gebracht, teneinde kennis te nemen -«ran de cultuurmonumenten, welke de stad binnen haar muren met trots bewaart, tevens om zich op de hoogte te stellen van de Werken van het herlevende Brabantsche ambacht, dat in het prachtige raadhuis van de Bossche randgemeente uitingen van de groote mogelijkheden in verscheiden vorm en van sehoone kwaliteit herbergt entenslotte om in den historischen raadskelder onder het Bossche stadhuis een aantal Brabantsche kunstenaars toe te spreken. Dr. Goedewaagen was in gezelschap van de heeren J. G. Goverts, hoofd van de afdeeling muziek, F. Primo, hoofd van de afdeeling theater en dans, J. A. M. van Anrooy, wnd. hoofd van de afdeeling bouwkunst, beeldende kunsten en kunstnijverheid en H. F. Roessingh, wnd. chef van het kabinet. --- Rondom .Hendrick de Keyser'. - Links twee der merkwaardigste bezittingen van de vereen.ging, nI. het zeldzaam houten .hun aan den Zeedijk en het huis van Piet Hein aan het Rapenburg, beiden te Amsterdam. Daarnaast het eerste bouwwerk van H-.ndr.ck de Keyser, de Zuiderkerk en rechti zijn belangrijkst- wtrk, de Westerkerk, eveneens beiden ta Amsterdam (Foto s Pax-Holland) --- Het dansverbod Wij hebben gemeld, dat op grond van de verordening van den Rijkscommissaris nr. 20 van 1941 is verordend, dat alle openbare dansvermaak tot nader order verboden .is. Reeds uitgereikte vergunningen zijn vervallen. Ter toelichting hieroD kan worden meegedeeld, dat dit besluit is genomen om den toestand op dit gebied in overeenstemming te brengen* met dien in het groot-Duitsche rijk. De beweegredenen zijn, dat het als ongepast wordt gevoeld dat, terwijl de soldaten aan het front hun leven óp het spel zetten het publiek thuis zou doen of er niets aan de hand was. Men is van oordeel, dat van het publiek onder deze omstandigheden grootere ingetogenheid, dan anders mag worden verwacht. Het verbod heeft uitsluitend betrekking op dansen in oüenbare lokalen, het slaat niet op danslessen zoo daaraan werkelijk uitsluitend leerlingen van danscursussen deelnemen. Ook voorstellingen van kunstdans op het tooneel vallen niet onder het verbod. Het is niet toegestaan dat dansleeraren bals organiseeren. --- Nederlandsche landjeugd naar Duitschland De persdienst van het N.A.F, deelt mede, dat ten einde de bestaande betrekkingen te 'versterken en nieuwe aan te knoopen, en tevens om van eikaars practische ervaring te leeren, de gelegenheid wordt geopend voor een 50-tal Nederlandsche jongemannen en een even groot aantal Nederlandsche meisjes uit gezinnen van boeren, tuinders en landarbeiders, niet jonger dan 17 jaar en zelf ook in het land en tuinbouwbedrijf werkzaam, om een half jaar in het Duitsche rijk te verblijven. Zij zullen daar als gast in Duitsche gezinnen worden ondergebracht, zooveel mogelijk op bedrijven naar te voren te kennen gegeven wensch, om daar met het gezin mee op te leven en te werken. Deze mogelijkheid is geschapen door samenwerking van den Deutschen Reicüsnahrstand en het Nederlandsch Agrarisch Pront. Het verbljjf als gast vangt aan op 15 Mei 1941. Verzoeken om uitzending moeten vóór 20 April ingediend zijn bij het Nederlandsch Agrarisch Front, afd. Volk en Bodem, Zeestraat 69, Den Haag. De deelnemers verzamelen zich voor het gezamenlijk vertrek naar Duitschland in een kamp te Lunteren, waar zij op hun verblijf in het Duitsche rijk worden voorbereid. Dit verblijf in het kamp duurt hoogstens drie dagen. / De deelnemers zullen worden ondergebracht in Mecklenburg, Pommeren, Oost- Pruisen, Weser-Emsgebied, Rijnland*, Saksen en Thüringen. Voor enkelen .-7 ten hoogste 3 meisjes en 5 jongens — bestaat 'gelegenheid in de Oostmark te worden geplaatst. --- Fabrieksbrand te Mierlo-Hout Eenige tonnen schade dinsdagavond tegen elf uur wer*i brand ontdekt in de fabriek van Claus' Garenen Weefindustrie aan den Stiphoutscheweg te Mierlo-Hout. De omwonenden werden gealarmeerd door het met daverende knallen uit elkaar spatten van de asbestbedekking der fabriek. Toen .bleek het vuur reeds een zoodanigen omvang te hebben aangenomen, dat er vrijwel niets meer te redden viel. Ijlings werd de Mierlosche brandweer gealarmeerd, doch die verscheen met haar motorspuit eerst tegen half twaalf. Toen was het ongeveer zestig meter lange fabriekscomplex reeds in één groote vuurzee veranderd. De door den burgemeester van Mierlo ter assisteotie ingeroepen Helmondsche brandweer arriveerde enkele minuten later met drie autospuiten. Deze tastte met vier stralen op de waterleiding via een autospuit den brand aan, doch zij stond vrijwel machteloos, want tengevolge van den jreringen druk van de waterleiding kon slechts zeer weinig water worden gegeven. Er viel eigenlijk toen niets meer te redden en de brandweer kon slechts nablusschen en wankele muren omver halen. Omstreeks één uür rukte de Helmondsche brandweer in, terwijl die van Mierlo eenige uren later kon vertrekken. De schade werd door den heer Claus op een paar ton geschat. Tientallen machines en een groote voorraad grondstoffen zijn verloren gegaan, terwijl van het fabriekscomplex alleen het ketelhuis is gespaard gebleven. Dank zij de gunstige windrichting liepende in de onmiddellijke nabijheid staande woningen geen gevaar. De gebouwen waren zoowel tegen brand- als bedrijfsschade verzekerd. De oorzaak van den brand is onbekend. --- Heropening Technische Hoogeschool De rector magnificus van de Technische Hoogeschool maakte bekend, dat de hoogeschool op Dinsdag 15 April a.s. voor studenten zal worden heropend, met dien verstande dat op dienzelfden dag de practica, teekenzalen, e.d. toegankelijk zullen zijn, en dat de colleges op den volgenden dag, dus Woensdag 16 April, .zullen aanvangen. ---