Onze winderpagina Anneke, moeder's hulp Toen het gevaar kwam, bewees zij een kranige meid te zijn Angstige ogenblikken aan de spoorlijn „Anneke?" riep moeder naar binnen. „Ja, moe?" „Koken de aardappels al?" „Ja, moe. Ze koken over!" riep Anneke die "heel gewichtig mol een veel te lang bont schort voor 't fornuis stond. „Dat kan niet!" „Ze doen het to-óch!" riep Anneke weer, met een guitige twinkeling in de °gen. Maar tegelijkertijd had ze 't gas al op den spaarbrander gedraaid. Daarna keek ze even in de pan met de stoofpeertjes, prikte er eentje voorzichtig op een vork en liep er mee naar de kraan om 't af te spoelen en te proeven. Even trok ze een pijnlijk gezicht en de tranen schoten haar in de ogen, zó neet was 't peertje nog. Dan goot ze vlug en handig met een even scheef deksel het sap in een schaaltje, dat ze achter op 't fornuis zette, prikte nog eens in de aardappels en.... keek naar buiten. Ja hoor, 't denderend gedreun van de trein weerklonk in de verte, sterker en sterker. Dan was hij voorbij, ze hoorde 't geluid van de "Wissel, die moeder overhaalde. Dat ging zo iedere dag met de regelmatigheid van een klok. Precies vijf minuten over twaalf, juist nog voor dat e bomen dicht gingen, was Anneke U]t school thuis. Dan stond moeder op Van haar stoel, in 't hoekje voor het raam, Waar 2e zat met naar verstelmand, gaf haar dochtertje vlug een zoen en wipte langs haar heen naar t kantoortje.' Anneke wist dan, dat een paar ogenblikken later de telefoon zou rinkelen, oie moeder de tijding bracht, dat de trein op komst was. Moeder ging naar buiten en Anneke liep naar 't fornuis om verder voor 't eten te zorgen. En pas als moeder de trein had laten passeren en de wissel weer had overgehaald, konden ze verder praten. Moeder vroeg dan, hoe 't op school geweest was en Anneke, die lang niet °P haar mondje gevallen was, redeneerde honderd uit. Over de nieuwe juffrouw, die gewoonweg een schat en over meneer Barends, die „zon engerd" 'was. En over Klaartje, haar vriendin, met cle wilde, brutale krullebol, elf jaar, net als zij. Ze vertelde net zolang, tot moeder de tafel gedekt had en zij zelf handig de schaaltjes had gevuld. En dan klonken er weer voetstappen voor de deur en Bobbie stormde naar binnen. Bobbie was de lieveling van moeder en Anneke. Wat zag hij er aardig uit met zn rond, blozend gezicht onder de ijsmuts en met zn stralende bruine kijkers! Hij was pas zeven jaar geworden en zat al in de tweede klas, maar hij kon nog niet fietsen. Daarom was hij altijd wat later thuis dan zijn xusie. Anneke reed vlug naa^huis om moeder te helpen en Bobbie kwam samen met een hele troep kinderen uit Verschillende klassen, die lopende naar huis gingen. Hun klompen klotsten hard over de straatweg en ze riepen allemaal: „Dag Bob, daag!" Toen de stemmen van de kinderen waren weggestorven, gingen ze aan tafel. Moeder was er op gesteld, dat Anneke keurig de schaaltjes met groente en aardappelen opdiende, net zo als toen vader nog thuis was. Daar mocht geen verandering in komen. Vaders portret hing boven de schoorsteen; hij was soldaat, neen, eigenlijk sergeant. Vader was nu al bijna vijf maanden weg en sinds dien tijd had moeder de spoorbaan bediend. 't Ging best. Voor iedere trein werd telefonisch gewaarschuwd en er kwa-men niet zo heel veel treinen het dorp voorbij. Als de trein van 12 uur 10 voorbij was, volgde die van 3 uur 18. ■Maar dan waren Anneke en Bobbie alweer naar school. Anneke was er wel een beetje trots P. dat haar moeder zo flink was, zon «Tote vlag had om mee te zwaaien en netjes al die grote, bulderende treie« m haar macht had. En weet je, wat Vader gezegd had, toen hij was °Pgeroepen om te dienen? denk™^, moest er n°S steeds aan en* t Was de laatste morgen voor Vaders vertrek. Zijn koffer stond al klaar en moeder kwam aanlopen met een kop koffie. „Kom eens hier, lief meisje," had Vader gezegd en hij had Anneke op zn knie getrokken. „Luister eens, Anneke. Ik moet nu weg en moeder krijgt een erg moeilijk leven met 't bedienen van de spoorbaan. Nu kan ik natuurlijk op jou vertrouwen, dat je moeder zoveel mogelijk helpt. Beloof je me dat?" Nu, natuurlijk had Anneke beloofd, haar best te zullen doen. En ze had woord gehouden ook! * * Dit had zo een maand of vijf geduurd. En nu vandaag was 't Woensdag en hoefden Anneke en Bobbie niet naar school. „Fijn hè Moes, dan gaan we samen werken, hè?" zei Anneke. „Geen sprake van. 't Us is zó prachtig! Jullie gaan maar heerlijk rijden op 't ondergelopen land. Waar heeft Bobbie anders die mooie sehaatsjes voor gekregen?" Moeder vond 't wel goed, dat er eens ijs was, dan kwam Anneke er ook eens uit en speelde en stoeide ze nog eens als alle meisjes van haar leeftijd. Sinds vader weg was, leek ze soms net een oud, wijs vrouwtje, dat altijd maar wilde vegen en kopjes wassen. Anneke stribbelde niet tegen. Toen ze keek naar de blauwe lucht en de sneeuw in 't kleine tuintje, kreeg ze er op eens zon zin in. En weldra waren de twee, warm ingepakt, samen op weg naar het ijs. Al gauw kwam Klaartje hen achterop en die jubelde: „Gunst, ik dacht, dat je werken moest, Ans! O zeg, wat enig!" „Waar ga je?" vroeg Anneke. „Op de vaart, zeg! Daar is 't nu ze druk!" „O, ik dacht op 't ondergelopen land," aarzelde Anneke. „Ben je? Daar rijden alleen kleine kinderen!" zei Klaartje en ze trok haar brutaal wipneusje op. Anneke aai even. Want de vorige week had moeder eens gezegd: „Ik moet altijd weten, waar je rijdt. Denk er aan hoor!" Maar toen ze Bobbie's blijde ogen zag, trok ze haar schouders op en liep vlug door. * * * Toen ze de hoek om waren, zagen ze opeens de vaart voor zich liggen. De vaart, tjokvol schaatsenrijdende mensen en kinderen! De zon scheen vrolijk en er was muziek ook en een hele rij tentjes met koek en chocola. Heerlijk rijden was 't hier. Eerst reden ze samen een tijdlang met Bobbie tusschen zich in en toen zetten ze de kleine vent achter een stoeltje in de kinderhoek en reden samen achter elkaar met forse slagen. „Goed zo!" riep een soldaat, die voorbij kwam. Hij had schik in de frisse gezichten en de stralende ogen van de beide meisjes en voegde er aan toe: „Willen jullie eens opleggen?" Dat was enig! Wel een baan of vijf reden ze met zn drieën. Ze vlogen over 't ijs. Bn toen tracteerde de soldaat beide meisjes op een kop chocola. Toen ze samen voor 't tentje stonden, zei hij: „Hebben jullie niet gemerkt, dat het dooit? 't Zal de laatste middag zijn. 't Us kraakt lelijk!". „Och kom!" riep Klaartje: „Hoe kan dat?" Maar nauwelijks had ze 't gezegd of het vreselijke gebeurde. Een twintig meter van hen af, waar de baan het drukst was, klonk opeens een luid gekraak en een vreselijk gegil. Een ogenblik later was de baan als leeg gevaagd, maar een tiental mensen en kinderen spartelden rond in het ijskoude water. Anneke's knieën knikten. Ze dacht maar één ding: „Bobbie!" En terwijl Klaartje doodsbleek met schaatsen en al de wal opkroop, sloeg ze als in een droom haar benen uit tn reed naar het wrak. Ze hoorde niet, dat de mensen haar | waarschuwden. Ze keek alleen maar naar een rode muts, die boven 't ijs uitstak. Dan wierp ze zich voorover op 't krakende ijs en greep twee natte handjes, die zich aan een stoeltje vastklemden .... Toen de trein van 3 uur 18 was aangekondigd, ging Anneke's moeder de wissel overhalen. Ze stapte naar buiten en .... werd bleek van schrik. Want vlak voor haar stond Klaartje, die stamelde: „Een ongeluk .... een vreselijk wak in 't ijs! En Bobbie ligt er in, Bobbie is weg! O, komt u toch!" Een ogenblik aarzelde de moeder. 't Leek of ze haar werk vergeten zou. Maar dan duwde ze bijna ruw het meisje op zij en greep de vlag. De vijf minuten, dat de trein voorbij kwam, leken uren voor de vrouw en het meisje. Dan haalde moeder de wissel over en rende over de spoot baan, de weg op .... En daar, misschien twintig meter verder, kwam Anneke aan. Ze holde, draafde en huilde en lachte tegelijk. „Moeder, Bobbie is gered! Bobbie leeft!" riep Anneke. En achter haar aan kwam een man, die Bobbie op zijn armen droeg, in een dikke deken gewikkeld. Pas s avonds hoorden ze de hele toedracht van de zaak, Vijf mensen en vier kinderen waren gered, maar één klein meisje was verdronken. En terwijl zij huilden om het arme kleine Liesje, dat ze allemaal zo goed gekend hadden, klemde moeder haar beide lievelingen in haar armen. „Die trein van 3 uur 18 zal ik nooit vergeten!" zei moeder, „al word ik tachtig jaar." „Nooit, nooit ga ik weer op de vaart rijden!" zei Anneke. En ik laat u nooit meer verschrikt maken, als er een trein komt. Verbeeldt je, dat u weggelopen was! „Dat had ik tóch niet gedaan," zei moeder. „Werk is werk." Sinds die dag had Anneke nog veel meer eerbied voor haar moeder dan te voren. En toen Vader met verlof kwam, zei hij tegen Anneke: „Ik wist wel, dat je een kranige meid was!" Ais in een droom sloeg ut haar benen uit en reed naar het wak --- R. DE RUYTER—v. d. FEER. Twee moeders. EEN SPANNEND VERHAAL UIT DE ZWITSERSE BERGEN. Hoog boven de afgrond, honderden meters verwijderd van de eenzame boerderij op de hoogste alpenwei, lag het eenzame arendsnest. Een zware vleugelslag en moeder Arend keerde terug van een verre tocht met een jong konijntje in haar bek, dat ze neerwierp voor het nest, waar zoeven nog haar jongen krijsend om voedsel riepen. Ze daalde daalde en.... een woeste schreeuw weerklonk door de bergen, die hem met duizend echo's weerkaatsten. Het nest was leeg, de jongen weg, geroofd! De moederarend steeg hoger en hoger de lucht in en schreeuwde tot haar geluid verstierf in de eindeloze verten. De echo's zwegen maar nog steeds zweefde de beroofde moeder rond, ah' een klein zwart stipje in 't diepe blauw van de hemel. Haar scherpe ogen spiedden naar alle kanten en daar opeens suisde het met zware vleugelslag boven de hoofden van twee jagers, die op een smal bergpad juist uit het bos te voorschijn kwamen. Een van hen droeg een gevangen arendsjong op zijn rug in een mand van wilgentenen en terwijl de beide mannen voorzichtig voortgingen over de moeilijke bergpaden naar de boerderij daar heel in de diepte, zweefde de moederarend hoog in de lucht met hen mee. Ze zag hoe de mannen het erf op gingen, hoe kinderen kwamen aanstormen om het gevangen jong te zien. Zo zweefde de arme moeder dagenlang boven de wolken. En als de schemering daalde, hoorden de bewoners van de boerderij schrille, weemoedige kreten boven hun huis. En heel in de vroegte, als de zon nog maar juist even boven de bergtoppen uitkwam, hield de moederarend al weer de wacht m de lucht. Zij zag, hoe de beide zonen van den boer bezig waren een kooi te maken en wat later in de morgen zag zij, hoe de kooi uit de schuur naar buiten werd gebracht met haar jong erin, dat woest met de vleugels sloeg en beet in de sterke tralies. Ze zag, hoe het jong zich de kop te bloeden vloog om in vrijheid te komen, maar ach, 't hielp hem niets. De zon rees hoger en hoger en langzamerhand werd het stil op de boerderij. De kinderen waren in huis gegaan en er vertoonde zich geen levend wezen in de buurt van de kooi. Een gele kat kwam slaperig ujt het huis en legde zich bij de muur in de zon. Ze liep dan in een grote kring om de kooi heen, begon bang te worden en zette een hoge rug, omr zich dan weer stilletjes neer te vlijen in de zon. 't Werd later en later en nog altijd zweefde de moederarend daar hoog heel hoog in de lucht. Ze was in haar lange leven vol gevaren wantrouwend geworden en hield zich op een afstand. De moederarend liet zich niet bedriegen: ze zou haar tijd weten uit te kiezen. De schaduwen van huizen en bomen werden langer en langer. De kooi met het arendsjong had daar nu al uren gestaan en 't leek net, of er niemand naar omkeek. Maar om een hoek zaten twee mannen met buksen te loeren, of het schreeuwende jong er niet in zou slagen, zijn moeder naar beneden te lokken. Dan zou het geweer knallen en op zo korte afstand zou het schot stellig dodelijk zijn! Eindelijk bij het v.'illen van de avond, kwam de jonge vrouw van een der zoons naar buiten met haar klein kindje in de armen. Ze legde het jongetje naast zich op de bleek terwijl ze naar de bron liep om het wasgoed te spoelen. En toen opeens.... toen gebeurde het. Er viel een grote, zware schaduw over de bleek, 't Was de moederarend die bliksemsnel naar beneden schoot en weer opsteeg met het kind tussen haar klauwen. Eén ogenblik stond de mensenmoeder sprakeloos en verstijfd van ontzetting, dan snelde ze naar de kooi rukte die open, nam het schreeuwende, tegenspartelende jong in haar armen en hield het omhoog. Het dier schreeuwde en beet als een j-azende, maar het moederdier bleef opeens staan in de lucht. Ademloos volgde de boerin met de ogen. En kijk, daar daalde ze lager en lager. Eén ogenblik keken de beide moeders elkaar strak aan, dan legde de arend het kindje op 't gras en op 't -•elfde ogenblik liet de moeder de jonge vogel los. De beide moeders hadden elkaar begrepen. En terwijl de boering snikkend van vreugde haar kindje in de armen sloot vluchtten de beide arenden met krachtige vleugelslag de bergen in. Keel in de vroegte hield de moederarend alweer de wacht in de lucht. --- Een akelige geschiedenis. KONING FREDERIK WILHELM I EN DE DESERTEUR. leder mens heeft zn eigenaardige gewoonten, zijn „stokpaardjes". De een maakt gedichten of schildert, een ander verzamelt oud porselein, munten, postzegels of sigarenbandjes. Koning Frederik Wilhelm I, de soldatenkoning, verzamelde jonge mannen, die meer dan twee meter lang waren. Zijn lijfcompagnie bestond uit reuzen, uit alle landen der wereld samengesteld. De koning, die overigens zeer zuinig was, spaarde moeite noch kosten om een „langen kerel" voor zijn garde aan te werven en als het niet goedschiks ging, ontzag hij zich zelfs niet geweld te gebruiken. Toen hij eens op een reis door Rijnland de stad Kleef bezocht, ontdekte hij op straat een jongen man, die meer dan een hoofdlengte boven het volk uitstak. „Stop," riep hij den koetsier toe, „dien kerel moet ik hebben." Met een sprong was hij uit het rijtuig en greep den lanterfanter bij de knoop van zijn buis. „Hoe heet je, mannetje?" vroeg de koning. ,Frits Storch!" antwoordde de verbouwereerde jongeling, terwijl hij zijn pet afnam. „Je neemt dient bij mijn lijfcompagnie!" sprak Frederik Wilhelm op gebiedende toon. Frits Storch had er wel zin in, want hij had gehoord, dat de soldaten van dit keurkorps een prettig leventje hadden, maar hij was er niet zeker van, dat zijn moeder het zou toestaan, „Stap in, kerel, we rijden direct naar je moeder!" Vrouw Storch. een eerzame weduwe, schrok niet weinig, toen de koning onverwacht haar bescheiden woning binnentrad, maar toen hij haar kort en bondig de reden van zijn komst verklaarde, schudde zij twijfelmoedig het hoofd. „Heer koning," sprak ze, „het spijt mij, dat ik het zeggen moet, maar mijn zoon Frits is een deugniet. Hij is lui en leugsrechtig en als hij de kans schoon ziet, steelt hij geld uit mijn beurs om er mee op te scheppen. Sedert de dood van zijn vader heeft hij nog geen uur gewerkt. Ik heb door hem veel verdriet gehad en ook Uwe Majesteit zal weinig plezier van hem beleven." „Laat dat. maar aan mij over, vrouwtje!" antwoordde de koning lachende, terwijl hij haar op de schoudei klopte. „Mijn officieren maken in een handdraai van een deugniet een bruikbaar mens." „Als Uwe Majesteit mij maar niet verwijt, als 't toch misloopt en hij malle dingen uithaalt. Ik heb U gewaarschuwd." Frits Storch ontving handgelden en werd naar Potsdam opgestuurd en bij de lijfcompagnie geplaatst, waar hij met zijn 2.36 meter lengte thuishoorde en waar hij een goed figuur maakte. Een minder goed figuur maakte hij door zijn gedrag. Hij was niet alleen lui en weerspanning, maar ook een „vet soldaat of wat men in burgertaal eL-n „smeerpoes" noemt. De koning, die steeds een oog hield op ieder van zijn „lange kerels", was woedend. „Dat misbaksel kan ik bij m'n lijfgarde niet gebruiken," sprak hij, „plaats hem als magaziinknecht bij het magazijn te Berlijn." En zoo geschiedde het, dat de lange Storch zijn indrukwekkende gardeuniform uittrekken en zich in het muisgrijze costuum van den magazijnknecht kleden moest. Bovendien het uit met het goede levantje. In het magazijn was het werken van 's mor: ns tot 's avonds, trap op, trap af en de magazijnmeeser en zijn onderoffin bezaten de akelige gewoonte, de ruggen van luilakken met het Spaanse riet te bewerken. Frits had g van en op èen dag, toen hij de kans schoon zag, st; een zak met 2000 daalders en ma zich uit de voeten. Een radio-omroep b«stond er toen npg niet, zelfs geen gewone telegraaf of telefoon en de recherche was ook nog niet dat. Zo was het den dief mogelijk over de van Hannovcr te ontsnappen. Hij was van plan na een kort bezoek aan zijn vaderstad Kleef naar Nederland uit te wijken. In de prachtige stad Hannover voelde hij zich veilig: hier wilde hij een paar dagen blijven om uit te rusten en pleizier te maken. Ware hij een mens van normale lichaamsbouw geweest, dan zou hij waarschijnlijk aan de arm der gerechtigheid ontsnapt zijn. Nu echter stootte zijn ongewone lengte hem in het verderf. Ook in Hannover loerden namelijk de wervers van Frederik Wilhelm op lange recruten. Natuurlijk hadden zij een kerel als Storch in de gaten en ofschoon zij van zijn misdaad nog niets vernomen hadden, besloten zij hem goedschiks of kwaadschiks voor de lijfcompagnie van den koning aan te werven. Het was voor hen een klein kunstje den lichtzinnigen kerel in een café te lokken en op transport naar Berlijn te stellen. De vreugd van het weerzien aldaar was zeer eenzijdig. De krijgsraad maakte met den deserdeur en dief korte metten en veroordeelde hem volgens de strenge wetten van die tijd tot de doodstraf door de strop. Koning Frederik Wilhelm had reeds de pen in de hand om zijn naam onder het vonnis te zetten; maar plotseling wierp hij de pen neer, schudde het fatalen papier in tweeën en wierp de stukken in de papiermand. „Neen! De kerel zal niet hangen!" riep hij uit. Ik ben zelf schuld aan die ellendige affaire. Zijn moeder heeft mij uitdrukkelijk gewaarschuwd, maar ik wou niet luisteren. Hij zal levenslang bij de strafconrpagnie in Spandau dienen en zand en stenen kruien!" En aldus geschiedde. --- Van Kees en zijn pappie. Als soldaten-Pappie thuis komt, Is 't een vreugde van belang! Eerst leek het zon vreemde Pappie, Was Kees wel een beetje bang. Maar wanneer soldaten-Pappie Keesje op zijn knieën zei. Om fijn paardje te gaan rijden. Dan heeft Kees de grootste pret! Dan moet Pappie gaan vertellen Van die strepen op zijn mouw. Kees vraagt dan: „Zijn de soldaten Nu niet reuzebang voor jou?" En des nachts droomt kleine Keesje Van een levend paard héél groot! Maar voorlopig speelt hij paardje Veilig op zijn vaders schoot. J. v. d. E.—S. --- Raadselhoekje. Weer een aardige puzzle! GOOCHEL WAT MET LETTERS, EN... T KOMT IN ORDE. De letters: AAADEEEEEIIIIIKKKK LLNNNNORRSSSTU (samen 32 stuks), moeten in onderstaand schema worden ingevuld ABC 1 2 3 4 en wel zó, dat de kolom A de woorden van de volgende betekenis vormt: 1 •= kraai, 2 = spil, 3 = Chinese munt, 4= huisdier. Kolom B vormt woorden van dé volgende betekenis: 1 = voorzetsel, 2 = voorzetsel, 3 = muzieknoot, 4 = Weet! .geb. wijs). Kolom C: 1 = bijwoord, 2 = zuiver, 3 = steen, 4 = muurholte. De kolommen A-f B samen vormen de woorden: 1 = de derde mens, 2 = bloem, 3 = kleur, 4 — gebak. En B + C: 1 = rivier in Azië, 2 = grond, 3 =• bediende, 4 = wetenschap. De letergrepen van kolom B vormen, van boven naar beneden, de naam van. een plaats in Zwitserland. De beginletters van kolom A noemen een óeL.-stof. , , _. En nu maar gauw aan de slag! --- De ongeluksvogel Mijnheer Dinges kon echter één ding niet uitstaan: lang stilzitten. Nauwelijks was het broodje met kaas verorberd, of hij schoof onrustig heen en weer, stond op en liep een paar paadjes om. Ploseling ontdekte hij op een muur een roos. Voorzichtig liep hij naar den muur, stak zn arm omhoog, rukte en trok aan de roos. Aan den anderen kant van den muur klonk een hevig gegil, afkomstig van een dame. Dinges hield op met rukken, keek verbouwereerd naar zn hand .... * Twee glinsterende brilleglazen voo» twee vlammende oogen verschenen boven den muur, namen Dinges van. top tot teen op en vestigden zich toen op Dinges' hand, waarin hij de roos hield, welke zooeven nog op haar hoed had gepronkt.... --- OPLOSSING VORIGE WEEK. De oplossing van de puzzle der vorige week luidt: 6. BOOMGAARD 3. HAVERMOUT 2. BANNELING 8. HANGBRUG 9. HEMELSBLAUW 1. VERLEGENHEID 5. KRIBGESTEL 10. KOLENHOK 4. BOERENKOOL 7. HANGMAT MENGELBERG. --- Wie won den prijs? Liedewij Lemson, J. de Wittstraat 21 ---