BINNENLAND IK BEN NIET BI|GELOOVIG| Voorgevoelens dat er iets niet in orde was Twee Nederlandsche dames verlieten op het laatste oogenblik de Orazio Onderhoud met mevrouw Donkersloot NOODLOT ONTKOMEN „Veertien dagen loop ik nu ongeveer in dezelfde jurk en dat is voor een vrouw heusch het ergste." Met deze woorden ontving ons mevTouw No ra Donkersloo t— Visser in haar woning aan den Kneuterdijk in Den Haag,.na haar terugkeEr uit Genua, waar zij enkele uren voor het vertrek van de Orazio, van boord was gegaan, omdat een angstig voorgevoel haar influisterde, dat er iets met dat schip niet in orde was. Dank zij het energiek optreden van mevrouw Donkersloot is ook mevrouw C. M. Stek uit Delft van boord gegaan en ongetwijfeld zal een eenzaam echtgenoot in Chili het 'besluit zegenen, dat zijn vrouw, die op weg haar hem toe was, het voorbeeld van mevrouw Donkersloot volgde. Om de ronde tafel zitten mevrouw Donkersloot, haar vader, de bekende boekhandelaar M. J. Visser en de verslaggever, die nieuwsgierig is om het re'aas te vernemen van een wondcrir-arlijke redding. „Ket is een beetje rommelig", zegt mevrouw Donkersloot, „maar u moet maar niet om u heen kijken". Als wij *ianr blik volgen, zien wij een paar halfleege boekenkasten. „Alleen de waardelooze boel staat er neg, maar mijn beste boeken zijn verdwenen. Evenals het tafelzilver, mijn schilderijen en nog tal van andere persoonlijke eigendommen." Als de koffie is ingeschonken, komt her verhaal. „Ik zou naar kennissen in Ouro, Bolivia, gaan en daar de Orario van de Italia-lijn een directe verbinding Genua—Antofagasta heeft, waar men mij zou afhalen, besloot ik met het Italiaansche schip te gaan. M'jn vader en moeder zouden mij naar Genua brengen. Eenige dagen voor ons vertrek maakte ik kennis met mevrouw Stek, die er eerst wel eenigszins tegenop had gezien alleen naar Zuid Amerika te gaan, maar van den Boliviaan- EAhen consul had zij gehoord dat er nog een Nederlandsche dame deze reis alleen zou maken. --- Reizen in oorlogstijd Wij kwamen overeen gezamenlijk van hier te vertrekiken. We re:sd.m over Frankrijk, maar reizen in oorlogstijd is geen genoegen." „leder oogenblik'' — zoo mengde zich de heer Visser in het gesprek — „staat de trein stil en mijn indruk is, dat ze in de oorlogvoerende lrnd?n liever geen toeristen zien dan wel, in weerwil van de propsganda, die men maakt. Vooral aan de grenzen wordt men beestachtig behandeld. Vrijdag 19 Januari kwamen wij in Genua aan. „Tenminste mijn vader, moeder en ik", zoo vervolgde mevrouw Donkersloot haar reisverhaal. „Ons had men aan de grens ongemoe:d gelaten, omdat we een slaapwagen hadden genomen, maar in Turijn bleek mevrouw Stek niet meer in den trein te zitten. De wagon, waar zij in e,at, bleek afgehaakt. Men vertelde ons echter, dat zij twintig minuten later in Genua zou aankomen. We bleven op het station wachten en hoewei h~t aanmerkelijk langer duurde dan 20 minuten, kwam zij tenslotte — na eenige uren — toch aan. Het bleek echter, dat men al haar begage, o.a. eenige koffers met haar Weeren, had laten staan. Haar groote bagage was gelukkig reeds eerder doorgezonden. --- De eerste onaangenaamheden Wij begaven ons 's middags om drie uur aan boord en daar deden zich de eerste onaangenaamheden voor, die er wellicht toe hebben geleid, dat ik tenslotte besloot van boord te gaan. Mevrouw Stek kreeg n.l. niet de hut. die zij door bemiddeling van een Haagsch reisbureau had besproken, daar deze reeds aan een ander was ° Ik had drie koffers en vier kisten bii de groote bagage in het ruim, terwijl ik eenige handkoffers bij mij had voor in de hut. 's Middags om vier uur zou de boot vertrekken. Ome paspoorten hadden we direct moeten afgeven en die w:r-den in een groote kist geworpen. Ik ging naar mijn hut en hing mijn kleeren uit, waarna ik met mevrouw Stek aan boord thee ging drinken. Terloop*had ik verschillende dingen opgemerkt die mij onaangenaam troffen. In de eerste plaats was er niemand aan boord, die de passagiers ontving. Verder sprak er bijna niemand Fransch, Duitsch of Engelsch en 's avonds bemerkte ik zelfs, dat alle aanwijzing3n voor de passagiers in het Spaansch en Italiaansch waren aangebracht. Mijn ouders waren intusschen op de kade gebleven; zij wilden wachten tot het schip uitvoer. --- Vertrek uitgesteld Omstreeks half zes werd er aan toord een bord opgehangen met de mededoeling, dat het schip pas „den vo>enden dag zou vertrekken". „Dat was", zoo merkte de heer Visser op, „voor mij en mijn vrouw een reden om in Genua te olijven logeeren, alhoewel wij daardoor onze aanfluiting met den trein om n?.ar Den Haag terug te keeren misten." „'s Middags", zoo vervolgde mevrouw Donkersloot, .gingen we ds boot eens bekijken. Tegen het diner ontdekten wij, dat er nog twee Nederlanders aan boord waren n.l. de heeren Witmond en Garschbagen. met wie wij kennis maakten. Het diner verliep zeer genoeglijk en na afloop gingen we nog wat naar de bar. Mevrouw Stek ging toen naar baar hut, maar gedrieën bleven we, met een Chileensch passagier, neg wat in de lounge praten. Om elf uur ging ik ook naar bed. Mijn hut deelde ik met een Francai.se. Midden in den nacht werd ik wakker. Door de patrijspoort viel reeds licht naar binnen. Ik trok een mantel over mijn pyama aan en ging eens kijken of ik een klok kon vinden. In de eetzaal ontdekte ik, dat hst pas drie uur was. Weliswaar wiide ik vroeg opstaan cm aan dek te zijn, wanneer wij zouden vertrekken. Mijn ouders zouden .lan weer aan de kade zijn. Ik ging weer naar bed. Ik ben niet brjgel-oovig en had ook absoluut geen heimwee. Tegen de reis zag ik niet op, want het leek mij de veiligste verbinding. D'uitschees en En?elsohen zouden het ee*n Italiaansche boot niet lastig maken en cok het mijnengevaar leek mij or> deze route tot een minimum beperkt. --- Ik wil van board Ik had neg ongeveer een uur geslapen, toen ik weer wakker werd. Mijn eerste gedaxht was: ik wil van beerd. Als een idioot sprong ik uit bed, greep mijn kleeren en kleedele mij aan. Ik ging toen naar mevrouw Stek — Ik ga van boord, zei ik — maar lij moet blijven. Jij moet naar je man, maar ik ga er af. Zonder verder tijd t* verliezen ging ik op zoek naar iemand, die mij mijn paspoort terug *>u kunnen geven, maar er was 'liemand. In de eetkamer zat alleen een Chileensch passagier met zijn hoed op en jas aan. Haastig wierp ik mijn kleeren in mijn koffers en om half zeven verscheer er een purser. — Ik wil van boord, zei ik — waar is d* kapitein of de administrateur ? Geen van beide heeren was er en kreeg ik te hooren, dat de kapitPin pas om negen zou verschijnen. „Om twee minuten over half zes, zoo mengde zich hier de heer Visser weer in het gesprek, werd ik in het hotel door mijn dochter van boord af opgebeld. — Kom mij halen, zei ze, — ik ga er af. We waren net twee minuten tevoren gewekt en ik begreep er niets van. We haastten ons zoo veel mogelijk en in den auto op weg naar de boot, drukte mijn vrouw me nog eens extra op mijn hart om toch vooral mijn dochter niet van haar plannen af te brengen. „De tijd verstreek.", zoo vervolgde mevrouw Donkersloot, „maar de kapitein zag ik maar niet verschijnen. --- De Strijd tegen de Werkloosheid KOSTEN VOOR BEGROOTINGSJAAR OP 160 MILLIOEN GERAAMD De invloeden van den Oorlog WERKLOOSHEIDSSUBSIDIEFONDS De Regeering heeft bij de Tweede Kamer ingediend een wetsontwerp tot vaststelling van de begrooting van bet Werkloosheidssubsidiefonds 1940. ONZEKERE FACTOREN In de Memorie van Toelichting wordt medegedeeld, dat de omvang van de werkloosheid, die gedurende de eerste 9 maanden van het jaar 1939 vergeleken met het voorafgaande jaar, evenals in het jaar 1938 een verbetering heeft ondergaan, voor het jaar 1940 van tal van onzekere factoren afhankelijk is. Eenerzij ds verwacht de Regeering een gunstigen invloed van de genomen maatregelen tot bestrijding der werkloosheid op den omvang daarvan, anderzijds vreest zij een invloed ten kwade als gevolg van oe huidige buitengewone omstandigheden. Deze omstandigheden geven aanleiding rekening te hertelen met demogelijkheid, dat de afroming van bet aantal zorggevallen, gedurende de eerste 9 maanden van 1939 gebleken, in 1940 door tegenwerkende factoren vrijwel zal worden te niet gedaan, zoodat de Regeering heeft gemeend — zij het met een geringe afwijking — den feitelijken omvang der werkloosheid in het jaar 1938 tot uitgangspunt voor de raming der bijdragen uit het fonds te moeten nemen. --- De werkverschaffing Rekening houdende o.a. met het streven, om de plaatsing in werkverschaffing uit te breiden tot 80.003 a 90.0C0 tewerkgestelden, waarvoor op de begrooting van het departement van Sociale Zaken voor 1940 een bedrag van f 20.000.000 is geraamd, meent de Regeering, dat de bijdragen aan gemeenten voor het jaar 1943 op f 113.200.000 moeten worden geraamd. In tegenstelling met voorgaando jaren zijn in de begrooting van het Fonds geen ramingen opgenomen wegens bijzondere bijdragen aan de gemeenten, die tengevolge van uitgaven terzake van werkloosheicïszorg of inperking van haar belastinggebied, geen sluitende begrooting kunnen verkrijgen. --- Bijdragen gemeenten Voor het jaar 1940 zal op de begroo ing van het departement van Eïnnenlandsche Zaken een bedrag van f 251 millioen voor dit doel beschikbaar worden gesteld. --- KOLONIEN Zware Bandjir KAMPONG ONTRUIMD BUITENZORG, 26 Jan. (Aneta). — De kampong Kaliboeloe in Lemahabank, district Tjibaroesa, is hedenmorgen door een zware bandjir getroffen. Dertig huizen staan een meter onder water. De kampong werd onder leiding van het Binnenlandsch Bestuur door de bewoners ontruimd. De wedana van Tjibaroesa blijft ter plaatse toezicht houden. De weg van Lemahabang naar Tjibaroesa staat . over een afstand van 1 K.M. onder water en kan niet worden bereden. (Avp.) --- Stuurman gaf de paspoorten Gelukkig towam de eerste stuurman en dien maakte ik mijn verlangen kenbaar. Inmiddels had mevrouw Stek het besluit genomen ook maar van boord te gaan. Vermoedelijk was daar het feit niet vreemd aan, dat haar bagage nog niet was aangekomen, zoodat zij genoodzaakt was geweest in Genua nog eenige kousen en andere noodzakelijke kleedingstukken te koopen. De eerste stuurman bleek bereid ons aan onze paspoorten te helpen. We moesten echter een verklaring teekenen, dat we vrijwillig van boord wpren gegaan. Inmiddels was opdracht gegeven onze bagage van boord te brengen en om kwart voor zeven konden we inderdaad het schip verlaten. --- Naar het politiebureau Weliswaar waren we nu van het schip af, maar nu stond de havenpolitie voor ons, die ons meenam naar het bureau. Met mijn ouders hebben we daar toen eenigen tijd ~ezeten, maar daar de commissaris pas cm negen uur zou verschijnen, verzochten we naar het hotel te mogen gaan. Na eenig heen en weer gepraat werd dat toegestaan, echter op voorwaarde dat we onze passen -.ehter lieten. Deze waren voor mevrouw Stek en mij n.l. afgestempeld, dat we Italië hadden verlaten. Het was aanvankelijk wel een beetje zonderling, toen ik weer in ons hotel kwam, want ik begreep wel dat ik eigenlijk een figuur sloeg maar dat liet me op dat oogenblik toch onverschillig. Direct nadat we van boord waren gegaan voelde ik mij onprettig en later hoorde ik van mijn reisgenoote dat ik dien geheelen morgen zoo w t als een doek zag, met'groote sohrikoogen. Zondagmorgen, toen ik het hotel wou verlaten, zei een chasseur in het Italiaansch tegen mij: Het is verstand'g geweest, dat u van boord is gegaan. Omdat ik niet zeker was hem goed verstaan te hebben, vroeg ik aan het hotelbureau wat er aan de hand was maar daar gaf men een nietszeggend antwoord. Maandagmorgen begaven wij ons naar het kantoor van de Italia stoomvaart-maatschappij om eenige papieren te vragen. Voor het kantoor was een oploop en toen ik binnenkwam, was ik ineens niet meer ?ek: de berichten van de ramp waren toen binnengekomen. Maar dv vreugdegevoelens over mijn besluit om van boord te gaan werden spoei;g verstoord. Het bleek namelijk, dat de politie een onderzoek wenschte in te stellen naar de reden van ons plotseling vertrek van boord. Anderhalf uur duurde het verhoor, maar ik kon geen andere reden opgeven dan een plotseling angetig voorgevoelen, waaraan ik gevolg had gegeven. Bijzonder vlot ging het verhoor ook niet, want de commissaris sprak slechts Italiaansch en werd door een Engelschen tolk geho.pen. Ik ?ag geen kans, piecles in het En-relsch te vertellen wat mij er toe gedreven had en beraplde mij dus slechts tot één woord: feeling." Toen de dames tegen het middaguur in het botel terugkeerden, waren daar de eerste geredden van de Orazic tinnen gebracht. --- Alleen met een Nederlandsche boot! Met den heer en mevrouw Visser zijn boieie dames naar het vaderland t gekeeid. De bagage van mevr. Don- Aersloot is verzekerd, maar mevrouw Stek is, behalve het geld van haar reis, ock haar geheeie bagage kv ci;e niet verzekerd was. Toen wij bij het afscheid nemen haar vroegen, of zij toch naar Bolivia gaat, antwoordde mevr. Donkersloot: „Als ik een > met een Nederiandsche boot. --- De Westmoesson heerscht VIJF KAMPONGE OVERSTROOMD BATAVIA, 26 Januari De as.sistent resident en de (Aneta). regent ■"■n Patovia v'-'n va^mor^^n n90T Maoek vertrokken, in verband met bandjirs, welke aan de Noordkust zijn opgetreden. Fier zijn vijf kampongs ondergeloopen. Het verloop van dei: Westmoesson is zoodanig, dat de regenval over het algemeen wel groot is, doch vrij regelmatig, zccdat we! mr.n.?reco"ds doch geen dagrecords worden bereikt. Uit Krawang wordt berioht ontvangen, dat ook daar overlast wordt ondervonden van water. Dit betreft echter uitsluitend regenwater. De rivieren, hoewel. sterk gezwellen. hebben nog geen overstroomingen veroorzaakt. In de ochtenduren is te Batavia veel regen gevallen. Op Tjilihtar stond veel water, waardoor het vertrek van de toestellen naar Soera'*?ia en n^*?r Banr'oong fiT:o*-e vertraging opleverde. Het toestel voor ..'oeir.brja, dat om half acht me;at vertrekken, . ging eerst om ruim 'cwart voor ne??n de lucht in, terwij! het eerste toestel naar Bandoeng aat uren wachtte op verbetering van de weersgesteldheid te Bandoeng. dat om 10 uur .nog „dieft*" zat, eerst om 11 uur vertrok inplaats van om kwart voor acht. De overstroeming is beperkt tot het aan zee grenzende gedeelte van het onderdistrict Sepatan. Het overstroomde gebied omvat ongeveer 30 H.A. bibit-ve!den. Het gebied wordt oewoond door- ongeveer 600 zielen. De steunverleening wordt geerganiseerd door de vereeniging Roemah Miskin Tangeran, welke door het regentschap wordt gesubsidieerd. (Avp.) --- DE VIJF OVERLEVENDEN VAN DE SLIEDRECHT Over de hartelijke ontvangst in Schotland geraakten ze niet uitgepraat 6½ DAG IN OPEN BOOT OP ZEE De vijf overlevenden van de Sliedrecht, die op de Noordzee werd getorpedeerd, zijn gistravond in Londen aangekomen. Vandaag zouden zij per vliegtuig verder reizen, maar wegens neg te vervullen formaliteiten moest het vertrek worden uitgesteld. De mannen zagen er, toen zij na een lange reis uit Schotland uit den trein stapten, uitstekend uit. Uiterlijk was er geen spoor meer te zien van de verschrikkelijke ontberingen waaraan zij gedurende zes en een halven dag in een open boot op zee hadden blootgestaan, aldus Het Volk. Toch zijn zij nog niet heelemaal hersteld. De invloed van het zeewater op hun voeten en beenen is zioo ernstig geweest, dat zelfs negen weken toegewijde ziekenhuisverpleging niet voldoende zijn geweest om alle sporen daarvan weg te nemen. Zij zullen nog verder voor massage onder doktersbehandeling moeten blijven. De jongens zijn opgewekt en als het aan hen gelegen had, waren zij nog gisteravond doorgereisd naar Holland. Zij zijn verlangend cm het vaderland weer terug te zien. De eigenaar van het eenige Hollandsche hotel had zijn best gedaan om Holland zoo goed mogelijk na te bootsen. Er was een verwarmend nationaal drankje bij aankomst en het menu vermeldde het vertrouwde, maar in Engeland schaarsche gerecht: „boerenkool met worst". Een scheepsdokter van de maatschappij en een vertegenwoordiger van het gezantschap waren aan den trein ter begroeting aanwezig. De eerste stuurman, Pieter Brons, begaf zich aanstonds na aankomst naar de Britsche admiraliteit. De vier matronen gingen naar het hotel. Zij zagen er patent uit en zij hadden een levendig verhaal te vertellen, niet alleen over hetgeen zij op zee hadden doorgemaakt, maar vooral over de allerhartelijkste ontvangs: en behandeling, die zij in Schotland hadden genoten. „Onze voeten zijn weer heel, maar onze harten zijn gebroken." Br waren zelfs tranen gevallen bij net atscheid uit het ziekenhuis Het was roerend te hooren, hoeveel hartelijkheid de jongens hadden ondervonden. Zij hadden nieuwe tasschen, niéuwe polshorloges, nieuwe portefeuilles alles afkomstig van goede gevers, Hollanders zoowel als Etngelschen en Schotten. Een Hollandsch meisje in dat afgelegen Schotsche plaatsje, had de jongens met geregelde bezoeken opgefleurd. En het aantal pakjes van alie kanten was zóó groot geweest, dat er haast geen bijhouden aan het bedanken was. De vijf mannen waren in een reddingboot om, zooals zij dachten, „even over te steken" naar de duikboot en daarna weer terug te keeren. Het gevolg was, dat zij de kist met proviand, noodsignaien, verbar-jmiddelen e.d., die tot de uitrusting van een reddingboot behooren, aan boord van hun schip lieten; het schip dat weid getorpedeerd, voor zij konden terugkeeren. Zoo bevonden zij zich dus op zee mat een tonnetje water en wat scheepsbeschiuiteii. Bn daarmede hebben zij het zes en een halven dag moeten stellen. Zij hadden zelfs geen kopje om uit te drinken en moesten hun dorst lesschen door 'n zakdoek in het watertonnetje neer te laten en daarna boven hun mond te laten uitdruipen. Stoim, de jengste aan boord, die er na zi:n redding het ergste aan toe was geweest en voor wiens leven de ien hatkien gevreesd, had de ier dafefti meer dood dan le- . teen dan toen einuciyü oe v».«,vvj.cr in aiclxt was gevomen, die redding braoht, had hij zich toch nog kumnen oprichten. „Ik zag niet veel meer dan een zwarte vlek tegen het licht, vertelde hij. De h"-5-enkooi met worst eischte hierna de volle aandacht op. --- Het Drama hij Depok EEN GEWOUDE OVERLEDEN BATAVIA, 26 Januari (Aneta). Om.; 3nt het drama in een dessr bij Depok wordt nog gemeld, dp' een van de zwaar gewonden in dt C.B.Z. te Batavia is overleden. De andere gewonde is nog in leven, evenals een meisje van 5 jaar, dat ook door den k'-pr'kzi^n)*l? met. een sls° met een golok op het achterhoofd zwaar werd gewond. (Avp.) --- WANDELAARS VERDWAALDEN EEN NACHT IN DE OPEN LUCHT. De Bandoengsche familie v. 8., vader, zoon en twee dochters, vergezeld van een vriend, heeft op een verre wandeling, welke zij uit Patjet naar de z.g. Engelsche Vlakte, op den Goenoeng Rakoetah maakten, een zeer onaangenaam avontuur beleefd. Het gezelschap verdwaalde n.l. in dt onbekende bosschen met de slingerende voetpaadjes en kwam niet op de plaats van aankomst aan. Bij het vallen van den 'avond maakten zij, die op de familie gerekend hadden, zich danig ongerust over het wegblijven van de gasten. Heel laat in den avond waarschuwde men den assistent-wedana en ook den controleur van Tjiandjoer, die maatregelen troffen om met de veldpolitie en met bevolkingspatrouilles naar de verdwaalden te zoeken. Eerst tegen den volgenden middag trof men het gezelschap aan, ergens op een helling van de Rakoetan. Men had in de open lucht moeten overnachten, koud en hongerig. Heel toevallig ontmoetten zij enkele kat jongs, die hun den verderen weg wezen. De heer v. B. onderwijzer te Bandoeng, heeft zich, naar het B.N. meldt, op dezen tocht zoozeer vermoeid, dat men het raadzaam oordeelde hem in het Borromeus Ziekenhuis te Bandoeng te doen opnemen. --- VIER BOEVEN ONTSNAPT EEN PRACTISCHE GEVANGENIS! Vier beruchte individuen, die in afwachting van de berechting van hun zaak in de gevangenis te Salatiga zijn opgesloten, hebben kans gezien door het maken van een gat in de zoldering en het lichten van eenige dakpannen op een nacht ongemerkt de gevangenis te verlaten en de vlucht te nemen. Eén yan hen was zekere Djojosoekarto, alias Moeridjan, een recidivist en een zeer gevreesd type, die wegens een ketjoepartij in Tengaran door den Landraad tot zeven jaar gevangenisstraf werd veroordeeld en vervolgens in hooger beroep ging. Voorts zekere Soepangat, wegens vergiftiging van zijn vader tot vijf jaar gevangenisstraf veroordeeld, die eveneens appèl heeft aangeteekend. De twee andere boeven, zekere Koesman, alias Gomblok, en Slamet, moesten eerstdaags nog voor den Landraad verschijnen wegens diefstal. --- Deeleman gekraakt TWEE GEWONDEN. In de Kerkstraat op Meester Cornelis hr ft te Batavia een ernstig ongeluk plaats gehad, dat nog betrekkelijk goed is afgeloopen, hoewel twee personen naar de C.B.Z. moesten worden vervoerd waar zij werden opgenomen. Een deeleman reed van Bidara Tjina in de richting van Batavia, toen ter hoogte van de Djap Djenetweg een austinette dit voertuigje, waarin een Inheemsche leerling-stuurman van de K.P.M, met zijn eehtgenoote zat. achterop reed. Het paard schrok en sloeg op hol. De koetsier had de macht over het beest volkomen verloren. De deeleman haalde de tram in, die in dezelfde richting reed, en vlak voor deze tram zwenkte het karretje plotseling naar links, zoodat een aanrijding onvermijdelijk werd. De deeleman werd een twaalftal meters meegesleurd en bleef geheel vernield aan den kant van den weg liggen. De koetsier is, volgens het 8.N., wonder boven wonder slechts met den schrik vrijgekomen; hij bekwam nagenoeg geen letsel. De passagiers daarentegen waren er ernstiger aan toe. De man bleek een hersenschudding te hebben en de vrouw een schouderfractuur. Hun toestand is echter niet levensgevaarlijk. De schade aan de tram bleek te bestaan uit een versplinterde voorruit. Het paard had alle pooten gebroken en werd afgemaakt. --- — Vader, zullen we d<—e dingen vast op 't podium lethen? (Koralle) --- RECHTSZAKEN EEN MOEDER?! Haar kindje onverzorgd achter gelalen om zelf plezier tv gaan maken SCHERPE WOORDEN VAN PRESIDENT EN OFFICIER. Een 21-jarige vrouw, die vroeg*l met haar man te Hilversum woon* stond voor de Amterdamsche reeb**" bank terecht, omdat zij haar kind, cc* jongetje van zeven maanden, ha» verlaten en onverzorgd achtergelat*" in de echtelijke woning. De vrouw was in April 1938 f?6" trouwd, in September werd een zoofl* tje geboren. Toen het kind zeyeH maanden was verliet zij de echtelij** woning. De man was niet thuis. Zfl iet een briefje voor de buren &&** ter Verd.: Ja, zoo is het gegaan..•• Pres.: Verschrikkelijk! Waar 9 het kind nu? . Verd.: Bij mijn ouders. Ik zie he» iedere week. Pres: Durft u er nog naar toe <* gaan? Hebt u wel eens een nest JonS* honden of katten gezien?! En het* u toen wel gezien, hoe goed die beest' jes verzorgd worden door den hon* of kat? Dat instinct tot verzorging van zwakke en hulpeiooze wezens ■ een ieder ingeboren. Bent u in he* huis van bewaring tot inkeer gekC men? Verd. vertelde, dat zij bezig " van haar man te scheiden. De President las nog de ver' klaring voor van de buurvrou* die het kind alleen in de woning ha* aangetrof f en: „Het gebeurde vaa* dat het kind alleen was en dat b|* lang huilde. Ik ging maar eens kir ken en daar vond ik het verwaaf loosde schepseltje!" --- „U GING LIEVER UIT!" Pres. tot verd.: Hoe is het mogelijk, dat u zóó iets kon doen! I leder mensch heeft tocsh de be-*l hoefte zoo'n kind te vertroete- 3 len. En v een eigen moeder, laat een kindje van zeven maanden kalm in den steek! tf ging liever uit en maakte pl* zier ! De man vertelde, dat zijn* vrouiw het kind dikwijls alleen het. Begin Mei was zij plotseling verdwenen uit de woning te Hilversum. Getuige zelf was naaf zijn werk. Huilend zeide de vrouw, dat zij zoo graag zou willen, dat het kind in een gestichtU) werd opgevoed. Pres.: Is het nooit bij je opgekomen, dat je het kind zélf moet opvoeden? Dat is beter dan in een gesticht. Misschien hoor je daar zélf wel thuis, dan kunnen ze je een beetje gevoel bijbrengen! --- NEGEN MAANDEN GE-EISCHT De Officier van Justitie zeide & zijn requisitoir, dat feiten als W*| onderhavige gelukkig hoogst zeide* voorkomen. Spr. vorderde tegen d* vrouw een gevangenisstraf van n*gen maanden. --- BELASTING-ONTDUIKING Voor de Middelburgsche rechtba»» stond terecht de 4-jarige S., wien te*3 laste was gelegd, dat hij in de peri£' de van Mei 1934 tot Mei 1938 aan «**" belasting-autoriteiten f 35.000 te W»' nig aan inkomen had opgegeven. De rijksaccountant, die het onde*' zoek had geleid, verklaarde, als ge' tuige gehoord, dat volgens zijn me*"' ning verd. reeds sedert 1929 een *• laag inkomen had opgegeven, waar* door de Staat voor een bedrag va" f 10.500 is benadeeld. Het getuigenverhoor duurde rui** vier uur. De Officier van Justitie, mr. barö" Van der Feltz, vorderde een g6-vangenisstraf van zes maanden. De verdedigster, mej. mr. A. B o H*' bepleitte vrijspraak, subs. een nadc» onderzoek. --- JEUGDVERWORDING HET TOEZICHT IN MALANG. Naar aanleiding van bekentenisse** van een paar veertienjarige knapen, U» Europeesche onderofficierskringen a*' komstig, is gebleken, dat er veel schij*te haperen aan het toezicht van soit** mige Malangsche ouders op hun m»-*" derjarige zoons. In verband met een door den Lan?A raad behandelde strafzaak, waarbij & kokki van ten in 0.A.8.-kringen beke^j militair als verdachte fungeerde — *3 werd tot zes maanden gevangenisstr3* veroordeeld — kwamen toestanden aa het licht, waarvoor de medewerking &* Vereeniging Pro Juventute ten ZeerS noodzakelijk is. Het gaat hier volgens de Ind. C*^ om leerlingen van een Gouverneme» lagere school en een confessionee school, die streng toezicht van no»" hebben, een toezicht, dat tot dusver blijkbaar niet voldoende uitgeoefend kunnen worden. ---