ENGELAND JUBELT over de Altmark Het werd hoog tijd, dat er weer eens iets gebeurde De kroon op het werk, dat met de vernietiging van de Graf Spee begon - Maar het is vooral Engelands „politieke boudheid”, die het publiek bevredigt (Van onzen correspondent) Londen, 21 Febr. NA twee maanden verveling heeft Engeland eindelijk weer eens intens plezier gehad van den oorlog. Het werd hoog tijd, want sinds de zege over de Graf Spee had men hier al sedert lang weinig reden meer gehad tot vreugde. De Duitsche mijnen en onderzeebooten, om van de bombardementsvliegtuigen maar niet eens te spreken, hadden vooral in den laatsten tijd weer danig huisgehouden onder de Éngelsche scheepvaart, en het publiek kon een succes dus wel gebruiken. Maar toen dat succes dan ook eindelijk kwam, overtrof het alle verwachtingen. Hoewel in militair opzicht veel minder belangrijk dan de overwinning op de Graf Spee heeft het avontuur in de Jösing Fjord toch zoo mogelijk nog meer onverdeelde vreug de gegeven dan de slag bij Montevideo. Er zijn daar verschillende redenen Ten eerste wist men hier al sinds weken, dat de Britsche vloot op de loer lag om de Altmark te vangen, Ten tweede waren er hier, zooals in oorlogstijd nu eenmaal onvermijdelijk schijnt te zijn, in de sensationeele bladen reeds verschillende huiveringwekkende berichten gepubliceerd over de behandeling van de Britsche krijgsgevangenen op het „Helleschip", zooals deze bladen het met een betreurenswaardige overdrijving plachten te noemen. Ten derde zat er in de manier waarop de Britsche gevangenen uit de Altmark werden verlost iets avontuurlij ks, dat welhaast vanzelfsprekend op de historische verbeelding van het Éngelsche volk moest werken. Men had in dezen koudbloedigen modernen oorlog niet meer verwacht, verhalen te lezen over enterhaken en mariniers, die met de ponjaard in de hand op een vijandelijk schip klimmen. Tenslotte zat er in de verlossing van de krijgsgevangenen van de Altmark ook iets, dat het gevoel voor dramatiek bevredigde, wamt hier kon men inderdaad spreken van een daad, die de kroon zette op het werk dat begon met de vernietiging van de Graf Spee, en dat op het laatste nippertje nu voltooid werd met de bevrijding van de zeelieden, die de Graf Spee in zijn korte carrière had buitgemaakt. --- DE TOESTAND DER WEGEN. De langdurige vorstperiode heef gevolg gehad dat de toestand wegen in deze gemeente zeer sl y is geworden. Zelfs de groote veT^ Jéé wegen, zooals b.v. de provinciale Delft—Zoetermeer is van dien * dat op verschillende punten * jjl schuwingsborden zijn geplaatst, j* de Klap wij ksche weg zelfs tijdeliJ* j 9 gesloten is geweest. Te DelfgaU* teJi weg over eenige honderden ""^jjji verzakt, zoodat ook hier borden geplaatst. De wegen welke in °n het houd zijn bij de gemeente hebbe" er oogenschijnlijk beter afgebr.re> doch zullen o.i. binnenkort hun ge' ken wel kenbaar maken. De weg de Oude Leede heeft men tijdelijk het zware verkeer gesloten, waar-I,geiJ vrees, dat plaatselijke verzak*1 het gevolg zouden zijn, zeker wepeï« groote rol zal hebben gespeeld- wegen, welke bijna alle van een laag zijn voorzien, toonen nu reed .^ kleine en groote scheuren, we^faoge<1 bij een matig verkeer op den 1 .jgo duur tot een grondige reparatie - £. leiden. Zelfs lang nadat de win.?cII £ scheid zal hebben genomen zu ,ii-,oiideze gebreken aan de vorste doen terugdenken. --- Poeldijk. 25-JARIGE TROUWE DIENST. Op 1 Maart a.s. zal het 25 jaar geleden zijn, dat de heer G. W. Hersbach bij den tuinder F. Zuidgeest als tuinarbeider in dienst trad. Dit zilveren jubileum zal echter tevens een afscheid beteekenen, daar de heer Hersbach is benoemd per 1 Maart a.s. tot meteropnemer-incasseerder bij het G.E.B, alhier. --- Ingezonden Mededeelingen. Hoofdpijn?^ Laat TJ den dag toch niet W Neem vlug een F "AKKERTJE" en over een f kwartier bent U weer 100%. ( 'AKKERTJES ) fcfc^ helpen direct! ?8;4 15 --- Burgerlijke Stand* PIJNACKER. GEBOREN: Willem, r. van Anenburg en J. Hazeu. , n \r OVERLEDEN: J. J. van Winde • --- Politieke durf. Er is echter naast dit alles ook nog een andere reden voor de intense bevrediging, die het geval van de Altm-ark hier heeft gewekt, en dat is de politieke boudheid, die Engeland hierbij aan den dag heeft gelegd. Niet alle Engelschen schijnen er zich voldoende rekenschap van te geven, dat het inderdaad de politieke durf van het geval is, dat hun zooveel plezier verschaft. Zij hebben in hun kranten veel geschreven over de aan Nelson herinnerende onvervaardheid die de Britsche vloot bij dit geval ten toon heeft gespreid, en zij beseffen klaarblijkelijk niet altijd, dat de bevrijding van Üe Britsche krijgsgevangenen door een Engelschen öorlogs bodem op zichzelf veel minder moed vereischte dan het in Whitehall genomen besluit, na maanden lang geduld geoefend te hebben, eindelijk tot een daad van vergelding over te gaan zonder zich om de juridische consequenties daarvan te be kommeren. Toch is het juist dit, wat misschien gedeeltelijk onbewust, het Éngelsche volk aan dit geval het meest behaagt. Het gevoelt, dat Engeland eindelijk niet alleen Duitschland, maar ook den neutralen hun verdiende loon heeft gegeven. Het strikte recht mag in het gedrang zijn gekomen, maar de billijkheid heeft ten langen leste gezegevierd. Dat is de diepe overtuiging van eiken Engelschman. Hij heeft maanden lang aangezien, dat naar zijn meening Duitschland het internationale recht als het befaamde stuk papier behandelde, terwijl Engeland zich stipt aan de letter van de wet hield. Hij heeft gezien, hoe de vijand door zijn onverschilligheid voor het recht belangrijke voordcelen behaalde, die zijn eigen land zich uit eerbied voor dit recht ontzegde. Hij heeft gezien, of hij meende althans te zien, dat deze neutralen, die zich door Duitschland's torpedeering van hun schepen schenen te laten intimideeren, Engeland, dat hen nog nooit een haar gekrenkt had, bij de geringste aanleiding overstelpten met protesten. Dat alles is hem — en ik heb hier reeds eerder voor gewaarschuwd — per slot van rekening te machtig geworden. Hij wilde niet alleen vergelding voor het onrecht, dat Duitschland dag in dag uit beging, maar hij wilde tevens, dat den ondankbaren neutralen doeltreffend zou worden getoond, dat zij Engeland's ontzag voor hun rechten en zijn menschelijke wijze van oorlogvoeren niet als een bewijs van zwakheid mochten opvatten. Dit dubbele verlangen is nu door het geval met de Altmark ten volle bevredigd geworden. Zoowel Duitschland als de neutralen hebben hun verdiende loon gekregen, zonder dat Engeland daarbij in het gevoel van zijn bewoners iets heeft gedaan waarover het zich hoeft te schamen, Zooals reeds gezegd, is namelijk het rechtsgevoel van den Engelschman door het optreden van zijn regeering volkomen bevredigd. Het lijdt voor hem geen twijfel, dat de erkende schending van Noorwegens neutraliteit onder de omstandigheden volkomen gerechtvaardigd was. De argumenten waarop hij deze overtuiging grondt zijn in den beginne eenigszins verward geweest, en verschillende daarvan blijken bij nader inzien moeilijk houdbaar te zijn. Zoo is b.v. in het begin beweerd, dat Noorwegen Engeland tot ingrijpen had gedwongen, omdat het te kort was geschoten in zijn neutrale plicht, de Altmark bij aankomst in de Noorsche wateren aan een grondig onderzoek xe onderwerpen. De Noorsche regèering heeft daar met recht tegen in kunnen brengen, dat het als neutrale mogendheid geen enkelen plicht of geen enkel recht heeft, oorlogsschepen die van zijn territoriale wateren gebruik maken, te onderzoeken. Een ander verwijt, dat ongegrond is gebleken, is dat de Noorsche regeering geen recht had de Altmark toestemming te verleenen om meer dan 24 uur in de Noorsche wateren te blijven. Ook in officieele Éngelsche kringen wordt nu erkend, dat dit niet vol te houden is en dat Noorwegen reeds eenige jaren geleden met volle goedkeuring van Engeland den stelregel heeft neergelegd, dat oorlogsschepen zich voor onbepaalden tijd in zijn territoriale wateren mochten ophouden. De Éngelsche regeering houdt echter één argument over, d„: moeilijk weerlegbaar schijnt: Noorwegen, zoo luidt de redeneering, heeft het volste recht oorlogsschepen van zijn territoriale wateren gebruik te laten maken, maar het heeft als neutrale mogendheid geen recht, zijn wateren te laten gebruiken voor de doeleinden waarvoor de Altmark ze heeft trachten te gebruiken. De Altmark is immers niet, zooals het internationale recht het toestaat, door de Noorsche wateren gevaren omdat het de kortste weg naar haar plaats van bestemming was, maar om te ontkomen aan den langen arm van de Britsche vloot en haar Britsche krijgsgevangenen langs een veiligen omweg naar een Duitsch interneeringskamp te brengen. Zij heeft het honderden mijlen lange kanaal van de Noorsche wateren gebruikt om te ontsnappen aan arrestatie op de open zee. En dat is een misbruik van de territoriale wateren, dat een mogendheid, die actief zijn neutraliteit handhaaft, niet mag toestaan. Of deze opvatting van het internationale recht door de letter van de geschreven wet geboekstaafd kan worden, is moeilijk uit te maken. --- FEUILLETON ECHTPAAR z. k. DOOR MR. KEA BOSSERS. 88) Lies nam verbaasd de enveloppe aan, die Hendrik haar toestak. „Voor mij?" Ze bekeek het adres „Me. Robberts" — verder niets. „Wie heeft dat gebracht?" vroeg ze nog eerst. „Een dame," zei Hendrik. „Ze vroeg of de chauffeur hier Robberts heette. En naar jullie adres. Toen ik vertelde, dat jullie hier woonden, gaf ze dit af." Lies scheurde het couvert open, zocht naar de onderteekening: „Tilly en Gerard." — Hoe wisten diè? Uit de krant waarschijnlijk. „Lieve Lies," schreef Til, „We vermoeden — waarom weten we zelf niet — dat F. R., uit het bericht over de aanrijding van gisteren jouw Frank is. Als het niet zoo is, zul je dit briefje nooit onder pogen krijgen, want dan is jullie verblijfplaats voor ons nog evenzeer een geheim als vroeger. Maar als het wel zoo is, zullen jullie 't misschien prettig vinden te hooren, hae wij van dat bericht geschrokken zijn en hoezeer we met jullie meeleven. Als er kans voor bestaat, zouden we zoo heel graag op een betere manier, dan met dit armzalige briefje daarvan blijk geven. Is daarvoor een weg te vinden, of zou het moeilijkheden voor jullie meebrengen, wanneer we b.v. Frank kwamen opzoeken? Laat dit, als je kunt even weten. In elk geval voorloopig het allerbeste met den patiënt en veel liefst voor jou van je --- Tilly en Gerard. „Wat schattig hè?" zei Lies, toen ze Frank den brief had voorgelezen. Dat is toch echte trouwe vriendschap, zeg." „Ik vind het buitengewoon hartelijk," zei Frank. „Maar wat doen we ermee? Hier wil ik ze niet hebben, al zijn het honderd keer mijn beste vrienden. Trouwens, ik bedank ervoor om hier nog langer voor patiënt te spelen. Morgen verhuis ik met jou naar de keuken, hoor. Kan ik ten minste iets uitvoeren." „Ja, best," zei Lies. „Maar wat doen we met Til en Gerard? Bedenk je eens gauw, want daar zie ik Jimmy al weer het hek binnenrijden." „Van trouwe vriendschap gesproken," lachte Frank. „Over die brief moet ik nog eens denken, hoor." Jimmy was vol nieuws, zei hij „Voor je van wal steekt," zei Frank: „zeg, vind je het niet een beetje gek worden tegenover je oom, die belangstelling voor mij? Je bent wéér ineens door naar boven gekomen; ik ben bang, dat het in de gaten loopt." Jimmy wuifde afwerend: „Mijn vooruitziende geest heeft dit alles — eh —" „Vooruitgezien," vulde Lies aan. „Inderdaad," zei Jimmy. „Tk heb Oom Aernout verteld, dat ik een bijzondere belangstelling voor den juridischen kant van de zaak koester in verband met mijn plannen om een proefschrift te gaan schrijven over de schuldvraag of iets dergelijks." „Kolossaal," zei Frank. „En tippelde je oom daar weer in?" „Hij heeft met genoegen naar mijn plannen geluisterd," zei Jimmy waardig. „Het is bovendien de waarheid, dat ik er een uitgebreide studie van maak. Vandaag heb ik bijvoorbeeld op verschillende plaatsen mijn licht op gestoken over die zaak van jou. Dat was het eerste nieuwtje." „En?" vroeg Frank gespannen. „Ik heb aan acht menschen gevraagd, wat ze er van dachten. Vier zeiden geldboete, de andere vier hechtenis: vijf dachten mèt en drie zonder intrekking rijbewijs." „Daar worden we veel wijzer van" zei Frank teleurgesteld. „Heb je nog meer van zulke nieuwtjes?" „Wacht maar" zei Jimmy, „'t beste komt nog. Je slachtoffer " „Mijn slachtoffer?'' vroeg Frank direct geraakt. „Je mede-slachtoffer bedoel ik — sorry zeg — gaat goed vooruit. Eindresultaat twee gebroken ribben en wat kneuzingen. Hersenschudding totaal genezen." „Gelukkig" zei Frank hartgrondig. „Dat is tenminste goed nieuws." „Maar ik weet nog méér!" jubelde Jimmy. De mortuis.... je weet wel, maar nu hij springlevend is, kan ik je wel vertellen, dat die meneer al vier keer veroordeeld is voor roekeloos rijden en dat soort grapjes. Wat zeg je daarvan?" „Prachtig! Dat zal mij allicht iets helpen", zei Frank. „Je bent de beste, hoor Jimmy. Ik begin nu pas te ontdekken, waar mijn vrienden zitten." „Och, vlieg op" zei Jimmy, --- Duitschlands reactie. De vreugde, welke men in Engeland heeft gevoeld over deze eclatante bevestiging van de Éngelsche opperheerschappij ter zee en de les,, welke men daarmede aan de neutralen heeft geleerd, is zoo mogelijk nog vergroot door de manier, waarop Duitschland op het geval heeft gereageerd. Het is niet zoozeer een kwestie van leedvermaak als wel van sarcastisch plezier in het tafereel van een Duitschland, dat tientallen Noorsche en andere neutrale schepen naar den bodem der zee heeft gestuurd en dat nu in opwinding verkeert over Engeland's „schandelijke schending van het internationale recht" en „zijn brute onverschilligheid voor de rechten van de neutralen". Daarin ziet de Engelschman iets onweerstaanbaar komisch. --- KUNST EN LETTEREN LEZING OVER SLAUERHOFF. In de lunchroom van de Haagsche Bijenkorf zal de heer D. A. M. Binnendijk Vrijdagavond om 8.15 uur een lezing houden over „Aard en beteekenis van Slauerhoff's dichterschap". --- Naaldwijk. Woonwagens krygen nieuwe standplaats. VAN HOOGWERF NAAR MONNIKENLAAN. In verband met vordering voor militaire doeleinden, moest het terrein aangewezen als plaats, door woonwagens bij verblijf binnen de gemeente in te nemen, worden ontruimd. Hadden B. en W. in deze vordering te berusten, zoo viel B. en W. deze noodzaak niet te zwaar, nu uit de steeds aanhoudende klachten der omwonenden wel duidelijk was geworden, dat de aangewezen plaats voor een woonwagenkamp niet geschikt was. Intusschen hebben B. en W. een gedeelte van den berm, behoorende tot de Monnikenlaan als standplaats voor woonwagens laten inrichten en als zoodanig reeds laten benutten. Ingevolge het bepaalde echter bij artikel 31, tweede lid, der wet op woonwagens en woonschepen 1918, Stbl. No. 492, behoort de aanwijzing van het terrein langs de Monnikenlaan tot standplaats voor woonwagens door de Raadsvergadering te geschieden. B. en W. stellen den Raad daarom voor de aanwijzing als zoodanig van het terrein „Hoogwerf", bij raadsbesluit van 20 October 1932 in te trekken en het terrein „Monnikenlaan" thans aan te wijzen. --- EERVOL ONTSLAG A. BRAVENBOER ALS BEDRIJFCHEF G.E.B. De heer A. Bravenboer, technisch chef van het gemeentelijk electriciteitsbedrijf heeft op 22 Januari j.l. den leeftijd van 65 jaren bereikt, ' tengevolge waarvan op grond van het bepaalde in artikel 74 van het Ambtenarenreglement hij met den laatsten dag van de daarop volgende maand moet worden ontslagen. Het college van B. en W. stelt den Raad voor aan A. Bravenboer met ingang van 1 Maart 1940 uit bovengenoemde functie eervol ontslag te verleenen met dankbetuiging voor de trouwe diensten aan de gemeente bewezen. De tegenwoordige titularis heeft zich bereid verklaard de gemeente als zoodanig in tijdelijk dienstverband te blijven dienen tot het tijdstip waarop de nieuwe chef zijn functie zal aanvaarden. --- SPORT KRACHTSPORT. OM HET KAMPIOENSCHAP. Op de wedstrijden om het kampioenschap van Nederland, 2e klasse, georganiseerd door de H. K. V. Achilles te Haarlem behaalden onze stadgenooten Sandow-leden enkele fraaie successen. C. Spiero werd kampioen vedergewicht. Dr. 82Vz k.g., tr. IIVz, st. 100 k.g., samen 260. G. Flier verwierf in de 1. middenklasse den 2en prijs met resp. 77Vz, 90 en 110, samen 277V2 k.g., terwijl ook A. Straathof in de middenklasse een tweeden prijs behaalde, met resp. 82y2, 90 en 115 k.g., totaal 287%. J. de Jong bezette in de afd. lichtgewicht de 4e plaats uit 11 deelnemers. --- Monster. INBRAAK IN HET G.E.B-KANTOOR Geringe buit. Een of meer tot nu toe onbekend gebleven personen hebben zich 's nachts toegang weten te verschaffen tot het kantoor van den dirc-cteur van het G.E.B, aan het Kerkplein alhier. Door middel van verbreking van een ruit zijn zij binnengekomen en hebben het geheele kantoor doorzocht naar geld. Een groote kast in het kantoor was opengebroken en de laden van het schrijf bureau leeggehaald. De geldelijke buit was echter zeer gering en slechts den inhoud van een --- OMTREK 's-Gravenzande. DE LOONEN DER TUINARBEIDERS. Naar wij vernemen is alhier overeenstemming bereikt inzake het loon voor de tuinarbeiders gedurende 1940. Het loon der tuinarbeiders zal met ƒ1,—■ per week worden verhoogd en het tariefswerk met 10 procent. Het loon voor druiven krenten wordt van 25 tot 30 cent per uur verhoogd. De werktijden zullen hetzelfde blijven, terwijl de nieuwe toonregeling 1 Maart a.s. zal ingaan. --- DE KLEEDING-ACTIE VOOR FINLAND. De actie voor de inzameling van Finland heeft alhier een prachtig resultaat opgeleverd. De totale opbrengst in geld bedroeg te Monster ƒ 402,85 en te Poeldijk ƒ 170,—. Behalve de ingezamelde kleeding langs de huizen werden voor deze bedragen nieuwe kleeren gekocht bij de plaatselijke manufacturiers, zoowel te Monster als te Poeldijk, waardoor in het totaal vanuit Monster 11 kisten met kleeren en vanuit Poeldijk 4 kisten vol met kleeren konden worden verzonden. Uit sympathie voor de dappere Finnen werden deze kisten door de alhier gelegerde militairen gratis naar Rotterdam vervoerd. Des resp. Comités te Monster en te Poeldijk danken de inwoners voor hun milde gaven, waardoor dit mooie resultaat kon worden verkregen. --- HOOFDSTUK XVTI. Frank verhuisde na een paar dagen met Lies terug naar de keuken. Alles ging prachtig en de gezellige dokter deed uitbundig over zijn vlug herstel. Het zou nu allemaal zoo goed zijn, dacht Frank, als die ellendige Rechtbankgeschiedenis hem niet boven het hoofd hing. Jimmy kwam hem trouw moed inspreken, begreep best, dat de gang naar de Rechtzaal om meer dan één reden geen pretje voor Frank zou zijn. Daags vóór hij weer gewoon aan het werk zou gaan, stuurde de Jonker Frank met de inmiddels gekomen, dagvaarding naar zijn Amsterdamschen vriend, die hem als verdediger zou bijstaan. Dit was nog maar een voorproefje, dacht Frank op den stoep van het kantoor aan de Prinsengracht. Klinkende namen op de deur — en daar moest hij naar binnen — zóó.... De oude schaamte. Vooruit maar — het zou nog wel erger worden. De ontvangst viel mee. Ze vonden het blijkbaar ongewoon fatsoenlijk, dat hij in die remmenhistorie zijn baas wilde sparen. Een paar zakelijke vragen: hoelang hij chauffeur was? — „Ik rijd al acht jaar" zei Frank diplomatiek. „En ik heb nog nooit maar het kleinste ongelukje gehad." — Mooi — mooi. Hij moest zich maar geen zorgen maken, er zou al het mogelijke voor hem gedaan worden. Frank zei „ja meneer" en „dank u wel meneer". Hij zag zich staan — pet in de hand. Boekenwanden ünks en rechts — het bureau beladen met dossiers. Vaders kamer thuis.... Het róók hier zelfs precies eender. Niet aan denken. Hij was blij, toen hij weer op straat stond. Ziezoo, nu zette hij het heele geduvel uit zijn hoofd tot vijfentwintig October. Nu moest hij Til en Gerard gaan opzoeken; kon hij niet langs — vervelend karwei zonder Lies. Maar Lies had de handen vol vandaag. Er kwamen weer logé's. Hij vond Tilly alleen thuis, — Gerard had een operatie. Frank moest beslist blijven koffiedrinken, dan zag hij Gerard tenminste. Tl " „'t Spijt me verschikkelijk- ™l '^ Frank, „maar ik moet vandaaS g? aan het werk. Ik heb lang gen»4* luierd." . je <* „Dan doet er ook niet toe, 01 nog een paar uurtjes aanknoop Til. .ef l* „Bc ben mijn eigen baas n» Frank kort. „De Jonker heeft -& e* tengewoon gehouden deze v^ daarom wil ik er geen misbr maken, begrijp je?" 0$ „Koppig ben je, dat zegt Ger» altijd" zei Tilly. „In vredesnaam-^ t^> dan een kopje koffie en verdat W minste iets. Ik brand gewoon, grijp je." tf En Frank vertelde. p-nIÜ" é „'t Is prachtig" zei TIL .•**»L»tU£ het over het geheel een leuJC ,^ d^ voor jullie — die aanrijding d,ete o"^ gelaten, maar dat had je in an<2rï:o&e# standigheden ook kunnen ov .^e J» De vraag is alleen, hoe stellen i i(p voor, dat het afloopt? Je kunt a niet eeuwig blijven hangen • v„Nee" zuchtte Frank, -datheid ** begin af de groote m.oe^J^en K^J weest. Maar tot nu toe zie ik 6 heb om iets beters te vinden' ajiro^Vji moeite genoeg gedaan. En spa\j» we kunnen hier in ieder éf #&& — houden we 't voorloopig j^j chauffeurtje spelen, de eers aUto*a En wilde ik zien in een SP^6^^"' of garage oi zoo terecht te * --- Radio-programma fi Woensdag 28 Februari. HILVERSUM I. 1875 en 414.4 M. V.A.R.A. fi 8.00 Berichten A.N.P., gram.muziek. y 9.30 Keukenpraatje. V.P.R.O. 5f 10.00 Morgenwijding. V.A.R.A. 5j 10.20 Voor arbeiders in de Continubejf drijven. 11.30 Voor de vrouwen. 12.00 f, Gram.muziek. 12.30 Berichten A.N.P., f, gram.muziek. 12.40 Rosian-orkest. 1.10 J_ Gram.muziek. 1.20—1.45 Orgelspel. 2.00 (j Voor de vrouw. 2.30 V.A.R.A.-orkëst. (T 3.15 Voor de kinderen. 5.30 Gramofoonf. muziek. 6.30 Reportage. 6.50 Gramoj_ foonmuziek. 7.00 VARA-kalender. 7.05 f_ Felicitaties. 7.10 Koorzang. 7.30 Bijbelf_ vertellingen. 8.00 Herh. SOS-berichten, £ 8.03 Berichten ANP, VARA-Varia. £ 8.20 Gram.muziek. 8.50 Rosian-orkest. £ 9.30 Radiotooneel. 10.00 VARA-orkest k_\ en solist. 10.40 Medische vraagbaak £ 11.00 Berichten A.N.P. 11.10 12.00 n Gramofoonmuziek. N.C.R.V. / 8.00 Berichten A.N.P. 8.05 Schrift£ lezing en meditatie. 8.20 Gram.muziek. .g (9.30—9.45 Gelukwenschen). 10.30 Mor(J gendienst. 11.00 Gram.muziek. 11.15 g Ensemble v. d. Horst. 12.00 Berichten £ 12.15 Ensemble v. d. Horst (om 12.30 fi c^i