De Sportweek te Garmisch Waar het feest was, maar....de eenzaamheid lokte meer aan Berlijn, 6 Febr. 1940. Soviel gibt's was beglücken fcann, Und Freude macht entstehen, Es komimt auf Herz und Augen an Dass Sic, was Glück ist, sehen... Laat mij u wat vertellen over ons verblijf in Garmisch, een verblijf in een oord, waarop bovenstaande regelen ten volle van toepassing zijn. Er was daar de „internationale" sportweek, welke aanduiding men, gelijk veel in deze wereld, met de noodige dosis nuchterheid moet bekijken. Vele naties zijn weggebleven, omdat een taak voor minder vredelievende bezigheden haar roept, en wie gekomen zijn, van hen kan men toch moeilijk beweren, dat zij tot landen behooren in den zin zooals het woord „land" gemeenlijk wordt geïnterpreteerd. Het Protectoraat en Slowakije zijn deelen van een ander land geworden en behalve Italianen, Bulgaren, Joego-Slaven, Roemenen en Duitschers waren er geen groote volken vertegenwoordigd. Ik doe slechts een vluchtigen greep uit alles wat ons werd geboden, een programma zoo rijk en overladen, dat men eigenlijk niet wist, waarmee men beginnen en waarmee men eindigen moest. Wie dit alles met de oogen van een sportsman bekijkt, dien moet het wel opgevallen zijn, hoe niettegenstaande duizenden en nog eens duizenden jonge menschen in den bloei van hun leven ergens aan het front zijn, het militaire aandeel in deze spelen van Duitsche zijde zeer groot was, volgens mededeelingen van den Rijkssportcommissaris bedroeg dit aandeel zelfs om en bij de tachtig procent. Deze menschen hadden maar heel weinig gelegenheid tot oefenen gehad, zij hadden een korten verloftijd gekregen en niettegenstaande deze handicap verrichtten zij op schaats en ski's prestaties, die in normale tijden moeilijk zullen kunnen worden verbeterd. Meer of minder was dit natuurlijk ook met de Italianen en de Bulgaren het geval, ook den Roemenen en Joego-Slaven verging bet niet veel anders, maar uit de goede conditie der Duitsche deelnemers blijkt weer eens een keer te meer, welke waarde er in het leger aan geregelde sportbeoefening wordt gehecht. --- Vele militairen Weet men wel, dat de Duitsche soldaat — behalve zijn uniform waarmee hij in den oorlog trekt, ook een attoletiekuitrusting krijgt, zoodat hij niet gedwongen is sport te moeten doen in het een of ander fantasiecostuum? Hij hoeft ook niet te loopen of te springen op gewone schoenen, zoo poëtisch „kistjes" geheeten, want er is voor gezorgd, dat er athletiekschoentjes genoeg en voor de besten onder de heeren zelfs spikes aanwezig zij"n. Wat deze sportbeoefening uitmaakt, kunnen wij iederen dag weer in de kranten lezen, waarin ons de krijgsverrichtingen der formidabele Finnen worden beschreven. Onder de ijshoekey-spelers waren zeer veel militairen en natuurlijk bleven kleine botsingen — niet alleen letterlijk — niet uit. Zoo werden de Italianen — ietwat heetbloediger dan wij en de rest van de deelnemers aan dit mannelijke spel — woedend na hun nederlaag tegen de Tsjechen en vergaten dat de stick alleen bestemd is om de puck te slaan, maar demonstreerden, dat deze ook dienst kan doen om elkander te lijf te gaan. Daarom was het goed gezien, dat de Rijkssportcommissaris er op wees, dat men uit deze kleine meeningsverschillen nu niet direct een politieke sensatie moest fabriceeren. Want persmenschen zijn en blijven nu eenmaal persmenschen. Verder zagen wij skisprongen van om en bij de tachtig meter ver, en kregen alle gelegenheid om op eigen houtje de natuur in te trekken. Hier was nu werkelijk alle dwang verre — wie op de verschillende samenkomsten, wou komen, was welkom en wie dat niet wenschte, dien werd het niet kwalijk geromen. Ik geloof dat niet het minst door deze vrijheid van beweging het alles is geworden tot een genieten, dat door geen wanklank werd verstoord. Daar moet men niet gering over denken. --- Tegenstellingen Natuurlijk wordt ook in een gesprek aan een groote tafel na afloop der wedstrijden de politiek niet uitgeschakeld en al mag alles zich dan ook nog zoo ordelijk afspelen, verschil van meeningen blijft er altijd. Daarbij komt ook nog, dat deze verschillende ontvangsten, die alle even hartelijk en royaal waren opgezet door iedereen niet op dezelfde manier worden „aangevoeld". Ik noem u een voorbeeld. Daar was bijv. een ontvangst gegeven door den Rijkssportcommissaris — een ontvangst m de prachtige Festsaal — een ontvangst waarbij een groot muziekcorps speelde en een keur van spijzen en dranken werd opgediend. Ik wil eerlijk bekennen, dat ik mij op dit feest — dat toch zoo buitengemeen fraai was — niet thuis heb gevoeld. Ik heb — en ik geloof meerderen met mij hebben dat — schrijnend het contrast gevoeld tusschen het leven, dat wij hier in het feestende en feestelijke Garmisch voerden en het leven van allen dag voor den — zeggen wij het zoo — gewonen mensch. Het kon mij niet pakken en niet vasthouden. En misschien is hij wel de gelukkigste die op zoo een oogenblik van ruischende feestvreugde zijn hart kan uitschakelen en het woord van Horatius in toepassing kan brengen: „Carpe Diem.. geniet den dag van heden. Toen ik met een Noorschen collega door het stikdondere dorp over de gladde wegen naar het hotel terugschuifelde, merkte ik dat ook hij er zoo over dacht als ik deed. Wij bespra7 ken nog eens de rede van den Commissaris en wij vroegen ons af, of het juist zou zijn, toen deze er oa. op wees, dat ook de sport — liever uitgedrukt — dat juist de sport in deze oorlogsdagen een bemiddelaar tusschen de volken kon zijn, in staat meer tot stand te brengen dan de daartoe uit den aard der zaak beroepen diplomaat. De vraag van den heer Von Tschammer und Osten is echter niet nieuw. Intusschen blijkt momenteel tenminste van de verzoenende rol van de sport weinig of niets, want hier in Garmisch waren enkel Duitschland goedgezinden en neutralen van een bepaalde soort, men zou het met een klein beetje overdrijving een Balkan-ontmoeting met Duitsche deelneming, of onder Duitsche leiding kunnen noemen. Wat intusschen niet wegneemt dat het een prestatie is om bewondering voor te hebben om in dagen, waarin de wereld op zijn gescheurde grondvesten staat te trillen, zooiets geweldigs tot 'stand te brengen. Dat ls voor ieder land eenvoudig onmogelijk, Enkel ls daartoe een land in staat waar het geld de rol speelt, dat het geen rol speelt, maar desalniettemin rolt. Een kunst op zich zelf. --- Alleen er op uit Ik heb de gelegenheid uitgebuit die mij werd gelaten om eens alleen te zijn en ik zocht daartoe een weggetje uit, dat zich kronkelde door het diep besneeuwde woud en dat zoo smal was, dat ik met den besten wil van de wereld geen sneeuwploeg kon maken en derhalve eerbiedig mijn smalle latten verzocht geen onnoodige kapriolen uit te willen halen, wanneer ik in snelle vaart vlak achter elkaar een paar allergemeenste S-bochten moest nemen. Dat deze latten steeds mijn bescheiden wensch hebben vervuld, wil ik niet beweren, maar het was schoon en leerzaam ook, zoo alleen door de bosschen te ijlen en de diepe waarheid te beseffen van het lied. Natuur is een jaloersche vrouwe, Die eischt dat zij u gansch vervult, Die overgave vraagt en trouwe En die geen ander naast zich duldt. Herten en reeën lieten mij tot op een veertig meter naderbij komen en sprongen dan met snelle sprongetjes naar rustiger plekjes. Als schildwachten keken de herten uit naar hetgeen de rust van het zwijgende woud dreigde te verstoren. Zoo kwam ik aan de „Pflegersee". Niet ongrappig dat het eerste wat ik hier ontdekte, een bordje was, waarop stond te lezen, dat in deze tientallen meters diepe zee het zwemmen slechts op eigen risico was toegestaan. Deze „Pflegersee" ligt onmiddellijk aan den voet der steil in het meer uitloopende bergwanden van den Königsstand. Thans was alles uitgestorven, meters hoog lag de sneeuw, er was geen sterveling te zien en het eenige wat in staat zou zijn geweest mij te verleiden binnen te dringen, was de aankondiging op een stuk papier dat hier „nur reine Butterküche" geboden werd. Intusschen was de zon bloedrood ondergegaan. Ik keerde om en sloeg den weg door het nu in duisternis liggende bosch weer in. Alles ademde rust en vrede. De hardgevroren sneeuw knerste onder mijn ski's en harder dan mij lief was voerden mij mijn latten, die langzaam maar zeker hun angst voor hun eigenaar hadden afgelegd, naar beneden. Het wild kwam uit de diepte van het bosch naar de verschillende voederbakken, en had elke schuwheid afgelegd. Hoog boven mij twinkelden de sterren en beloofden een nieuwen heerlijken dag. Met groote en gulzige teugen zoog ik de prikkelende geur der zich onder den sneeuwlast buigende dennen in. Een ideale tocht. Ik voelde in mij de vreugde van een klein kind, wanneer ik zonder kleerscheuren een moeilijke bocht had genomen. Beneden aangekomen was het eindelijk mis. Maar ben ik voor niets een koppige Groninger? Ik klom weer ettelijke tientallen meters naar boven en probeerde het opnieuw. Nog eens weer mis, maar tenminste op niet precies dezelfde plek. Voor de derde maal — zei ik bij mezelf — en toen lukte het. Nou toch nog eens zien of het een gelukje of een ongelukje was, dacht ik, en besteeg nogmaals den weg. Nee, ik had g e e n geluk gehad. Nou was ik er achter. Hoogst tevreden verdween ik in mijn hotel en kleedde mij voor de ontvangst bij den Rijkssportcommissaris. --- Het Pilgerchor als militaire marsch Daar baadde alles in licht en luister. Daar hoorde ik — en mijn gedachten toefden nog bij de knersende sneeuw van het zwijgende woud — het Pilgerchor uit de Tannhauser als militaire marsen. Nou, waarom niet, vroeg een Duitscher naast mij, pelgrims kunnen toch óók wel eens marcheeren? En ik verlangde terug naar de eenzaamheid, mijn herten en reeën. Wie de stilte kent van de majesteit der in het wit prijkende wouden, die voelt zich in het feestgedruisch niet recht op zijn gemak. En hij begrijpt niet den welmeenenden vriend die hem met een medelijdend lachje vraagt: Maar waarom ben jij zoo stil? Vind je dat Pilgerchor nu niet prachtig? Je ziet ze voor je marcheeren. „In gleichen Schritt und Tritt. Eins zwei, eins zwei". Wat mij betreft zelfs „drei", zei ik, maar i k ga naar huis. Hij schudde het hoofd. Ik óók. Maar om een gansch andere reden. VAN SWINDEREN. --- UIT DE PERS Dc wijziging in het opperbevel Onder het opschrift „Bureau contra Bureau" wijdt de militaire medewerker van „De Groene Amsterdammer" een beschouwing aan de wijziging in het opperbevel van land- en zeemacht, waaraan wij het volgende ontleenen: „Wie de verhoudingen kent welke in de Nederlandsche staatsorganen — en speciaal op het gebied van de Defensie — heersenen, die weet ook wel, dat het heengaan van den Opperbevelhebber het eindresultaat is van een proces, dat gekenmerkt wordt door jarenlang krakeel over betrekkelijke kleinigheden. In Nederland zijn de verhoudingen zoodanig, dat er steeds aanwezig is een opeenstapeling van meer of min belangrijke geschillen tusschen de autoriteiten niet alleen, maar ook — en vooral — tusschen hunne adviseurs. De opperbevelhebber, in vredestijd de Chef van den Generalen Staf, is de aangewezen raadsman van den Minister van Defensie op het gebied der landsverdediging. Op zijn eigen departement echter heeft de minister — ongelukkigerwijs — een afdeeling, die ook den naam „Generale Staf" draagt, en die hem op hare wijze adviseert. Waren die beide „Generale Staven" het nu maar meestal ééns, dan ware slechts tijdverlies te boeken, maar — voor een buitenstaander zal het vreemd klinken — de normale toestand is, dat die twee steeds van meening verschillen. Er is altijd strijd tusschen de adviseurs in legerzaken van den minister op zijn departement en de raadgevers daarbuiten. De kwestie wordt echter nog moeilijker, omdat er nog een derde belangrijke „medeprater" is, die buiten het departement staat en ook waardevolle adviezen geeft, n.l. het bureau van den Commandant van het Veldleger. Vele jaren lang hebben de drie hier genoemde bureaus, elk voor zich er van overtuigd zijnde, dat zij te goeder trouw waren en in 's Lands belang handelden, elkaar op allerlei belangrijke punten bestreden — en dan komt de mobilisatie. De ééne adviseur buiten het departement wordt opperbevelhebber van Land- en Zeemacht (O.L. en Z.) de Commandant van het Veldleger (CV.) komt onder zijn bevelen en trekt met zijn leger te velde, maar de verantwoordelijke minister, die als officier begonnen is met het „lauweren plukken" op het bureau van den C.V., nam zijne portefeuille in handen, als hoofd van de advlseerende afdeeling binnen zijn departement! Men heeft niet veel fantasie van noode om zich voor te stellen, dat hieruit wel eens oneenigheid zou kunnen voorkomen, omdat de oude geschillen tusschen de Ilde Afdeeling van het Departement van Defensie (Afdeeling Generale Staf) en den Generalen Staf nu in den minister en den O.L. en Z. de persoonlijke vertegenwoordiging vonden. Het kan niet anders of hier heeft zich de latente werking van den ouden strijd der bureaus gedemonstreerd. Een ellendig verschijnsel — dat diep te betreuren, maar waaraan nu eenmaal niets meer te veranderen valt. Een nieuwe titularis heeft het opperbevel aanvaard. De Generaal Winkelman is uit de „school" van het bureau-veldleger. Onder zijn directe bevelen „plukte" de tegenwoordige minister van defensie de hiervoren bedoelde „lauweren" en te zamen voerden zij strijd vóór het principe, dat de O V. eigenlijk de aangewezen O. L. en Z. behoort te zijn. Het feit, dat de eerste raadgever van den O. L. en Z. evenzeer wordt vervangen en wel door dengene, die met den Generaal Winkelman destijds aan het bureau van den C. V. samenwerkte, levert een belangrijke aanwijzing ten aanzien van het door den nieuwen titularis te volgen beleid. Ongetwijfeld werd deze vervanging bij de aanvaarding van het ambt bedongen". --- LANDBOUW EN VEETEELT Afdeeling Duurswold Van de Gron Mij. van Landbouw Onder leiding van den heer H. de Haan te Helium werd vergaderd in café Bakker te Helium. Naar aanleiding van een circulaire van de' Gron. Mij. v. Landbouw over een te organiseeren melkerscursus werd besloten pogingen daartoe aan te wenden. De cursus voor jeugdige arbeiders in tractor-kennis zal over moeten gaan, daar andere vereenigingen nog geen subsidie hebben toegezegd. Vervolgens was het woord aan ir. Bontekoe, cultuurconsulent, over: „De ontwatering van den grond." Spr. behandelde vooral het nut van diepboringen, om naar aanleiding daarvan de diepte en afstand der drainreeksen vast te stellen. Ook werd de waterstand voor de cultuurgewassen aangegeven. Het slijk dient goed uit de slooten verwijderd te worden, --- Hotel Horst te Haren door brand totaal verwoest In een oogenblik stond het Hotel Horst in lichter laaie Een foto van den voorgevel, toen het vuur nog slechts korten tijd woedde. --- VOOR DEN GRONINGER POLITIERECHTER Zitting van 13 Februari Alcoholische Zondagochtendstemming Het leven begint bij veertig, heeft een Amerikaansch schrijver ons eens verkondigd. De los werkman uit de provincie, die in de verdachtenbank zit, is een goede veertiger en inderdaad is hij bijzonder levendig. Eenige maanden geleden kwam hij in den vroegen Zondagmorgen bij zijn buren een leven van je welste maken. Hij had toen al een borrelt je gehad of, om het maar rechtuit en populair te zeggen, hij was flink in de olie, welke vroegtijdige Zondagochtend-alcohol-innemerij 's mans levendig karakter bewijst. De Politierechter meent een oogenblik, dat de spiritueuze zwierigheid nog van den avond tevoren was, maar den weg naar deze uitlegging, waarin misschien iets verzachtends had kunnen zitten, snijdt verdachte beslist af. Deze Zondagochtendschemering was inderdaad een frisch opgebouwde, een gloednieuwe dronkenschap en geen verlengstuk van den Zaterdagavond. — 'n Aardige manier, om den jongen dag met een flink slokje te begroeten, vindt de Politierechter. Deze Zondagmorgen was echter geen uitzonderlijke dag in het ruim veertigjarig leven van den verdachte, niet bijvoorbeeld een feestelijke gebeurtenis, die noodzakelijk van 's morgens vroeg tot 's avonds laat met geestrijk vocht moest worden besproeid. Integendeel, van hem kan men naar waarheid zeggen, dat hij 'm lust, wat voor dezen verdachte nog keurig is uitgedrukt, want volgens de inlichtingen „drinkt hij niet, maar zuipt hij". — Nou, zoo erg is 't niet, vertelt verdachte. In de week krijg ik niks, want dan werk ik. daar dit veel water tegenhoudt. In Oude Veenkoloniale wijken is dit veelal een belemmering. Ook is de waterstand in vele veenkoloniale kanalen te hoog. Binnenkort zal waarschijnlijk een organisatie in het leven worden geroepen, om het onderzoek van perceelen te regelen. Dit onderzoek zal plm. f 2 per H.A. moeten kosten. De diepboringen worden uitgevoerd met behulp van werkloozen, onder toezicht van een assistent. In één perceel 6—7 gaten om den waterstand op te nemen. Hiervoor bestond op de vergadering veel animo en er werden dan ook veel vragen gesteld. Ir. Bontekoe prefereerde gewone draineerbuizen boven betonbuizen. Deze laatste raken over 't algemeen verstopt. De inleider had dan ook den weigemeenden dank van den voorzitter in ontvangst te nemen voor zn boeiende en interessante rede. Besloten werd om in samenwerking met de Federaties van landbouwvereenigingen in de gemeente Slochteren een cursus te organiseeren in tractor-kennis. Gepoogd zal worden om na afloop hiervan den smeercursus met film van de Shell te verkrijgen. Vervolgens deelde de heer L. Mulder iets mede over de rol, welke perzikboomen spelen, in verband met het optreden van plantenziekten, zulks naar aanleiding van een circulaire van den Plantenziektenkundigendienst, Alleen 's Zaterdags en 's Zondags en dan nog maar twee of drie. — 'k Wou de borrels niet graag betalen, die je meer drinkt, zegt de Politierechter met economische voorzichtigheid. In ieder geval was door deze alcoholische hebbelijkheid van den man het plezier van de buren dien Zondagmorgen volkomen vergald, toen hij met zijn slokje op hen in hun eigen woning verraste. Hij greep buurvrouw hardhandig beet en toen haar man zich daarop met kracht in den strijd wierp, zag hij zijn ridderlijkheid en mannenmoed met klappen in zijn gezicht beloond. Bovendien beet verdachte, waarschijnlijk bij wijze van hartigen beet na den borrel, hem in zijn rechterduim. — De tanden stonden er in, schilderen buurvrouw en haar man de situatie in al haar realiteit. — Nou, zoo erg was 't niet, oordeelt verdachte met een zin, die zijn wapenspreuk in deze zaak schijnt te zijn, maar met het oog op zijn Zondagochtendschemering vindt hij geen gril geloof. — Veertien dagen gevangenisstraf, eischt de Officier, die over een voorwaardelijke veroordeeling had gedacht, omdat verdachte's laatste straf vele jaren her ls. Maar de reclasseering ziet geen heil in den man, omdat deze zijn heil te veel bij den borrel zoekt. Verdachte zelf moet ook niets van een voorwaardelijke straf, waarvan hij niets dan leege glazen kan verwachten, hebben: — Ik wou wel een geldboete aanvragen. —De borrel kun je toch niet laten staan, hè? — Nee, geeft verdachte den Politierechte! eerlijk toe. Het blijft in het vonnis bij veertien dagen gevangenisstraf en deze alcoholische duimenbijter heeft er vrede mee. Hij wil er niet eens mee naar Leeuwarden. Je kunt het reisgeld ooit „beter" besteden.... --- Mond- en Klauwzeer In district Groningen, De Inspecteur van den Veeartsenij kundlgen Dienst bericht, dat in de week van 4 tot en met 10 Febr. j.l. in het district Groningen de volgende gevallen van mond- en klauwzeer zijn waargenomen. Aduard 1, Grootegast 1, Midwolda 1, Noorddijk 1, Onstwedde 1, Slochteren 1. Totaal 7 ge* vallen in 6 gemeenten. Beilen 1, Dalen 1, Eelde 1, Emmen 1, Hooge* veen 1, Norg 1, Odoorn 3, Oosterhesselen 1, Schoonebeek 1, Sleen 1, Smiide 1, Vries 3, Westerbork 1, De Wijk 1, Zweeloo 1, Totaal 19 gevallen in 15 gemeenten. Gestorven dieren; prov. Drenthe 2 kalveren' en 2 biggen. --- In Friesland. Vorige week 8 gevallen. Gedurende het tijdvak van 4 tot en met 10 Febr. jl zijn ln de provincie Friesland de volgende gevallen van mond- en klauwzeer geconstaterd: Achtkarspelen 2, Dantumadeel 1, Ooststellingwerf 1, Opsterland 1, Tietjerksteradeel 2 en Wijmbritseradeel 1. In genoemd tijdvak zijn geeij dieren aan mond- en klauwzeer gestorven, d ---